https://virgool.ir/feed/@zeinab.mohebifa2026-11-11 14:57:36https://files.virgool.ir/upload/users/65604/avatar/Z6T9KQ.pnghttps://virgool.ir/@zeinab.mohebihttps://virgool.ir/@zeinab.mohebi/ولی-من-هنوز-زنده-ام-fd2sxmmsfglvنمی‌دانم شهوت دیده شدن انسانِ این زمانی‌ست که مرا وادار به نوشتن کرد، یا حس تنهایی عمق یافته‌ی منِ ساکن دنیای مدرن؛ هر چه هست این روزها اگر دیده نشوی، به سختی می‌توانی حس زنده بودن داشته باشی. این را زمانی می‌نویسم که حدود یک ماه است حساب تلگرام خودم را پاک کرده‌ام و فعالیتی هم در توییتر نداشته‌ام و در این مدت حس "تو برای خیلی‌ها مرده‌ای" کم به سراغم نیامده است.در دنیای مجازی توهّم داشتن دوستانِ بسیار در سر می‌پروری، دنبال کنندگانت که بیشتر می‌شود این توهم هم بیشتر می‌شود و هرچه برای پست‌هایت لایکِ بیشتری می‌گیری عمقِ احساست بیشتر می‌شود. اما آن روزی که تصمیم می‌گیری فقط در دنیای واقعی زندگی کنی، تازه متوجه می‌شوی چند دوست واقعی داری. البته بسیاری از دوستی‌های فضای مجازی را خودخواسته به دنیای واقعی نمی‌کشانیم؛ انگار ترس از روبرو شدن با آن آدمِ واقعیِ پشتِ آن آواتار و پشتِ آن پُست‌ها را داریم؛ نمی‌دانیم آیا آن آدمِ دنیای واقعی‌ همان کاربری‌ست که شناخته بودی یا قرار است تبدیل بشود به یک مزاحم؟ اینگونه هر روز حس تنهایی خودمان را عمیق‌تر می‌کنیم حتی اگر به آن فکر نکنیم.اینکه کدام راه درست است، قضاوتی ندارم؛ شاید در دنیای امروز راهی نداریم جز اینکه بخشی از زندگی خود را در فضای مجازی با دوستان مجازی بگذرانیم و با خیلی چیزها حتی روبرو نشویم، چه برسد به اینکه به عمقشان پی ببریم. اما تجربه من به من گفت: اگر به هر دلیلی نخواهی در دنیای مجازی باشی، تنهاتر از آن هستی که فکرش را می‌کردی ولی همچنان زنده‌ای و نیازمند به دوست.این روزها این شعر سایه در ذهنم تکرار می‌شود:"میان جنگلِ ستاره‌ها پی تو گشته‌امستاره‌ای نگفت کزین سرای بی‌کسی، کسی صدات می‌کند؟!هنوز دیر نیستهنوز صبر من به قامتِ بلندِ آرزوستعزیز هم‌زبان، تو در کدام کهکشان نشسته‌ای؟"زینب محبیزینب محبیFri, 01 Oct 2021 21:06:10 +0330