https://virgool.ir/feed/@zari.personal1998یک خیالباف کتابخوان که از بچگی دوست داشت نویسنده شودfa2026-11-11 16:40:42https://files.virgool.ir/upload/users/4394180/avatar/LEgV1u.jpghttps://virgool.ir/@zari.personal1998https://virgool.ir/@zari.personal1998/پیکان-وفادار-h5pl8flzk4tmپیکان قهوه‌ای سوخته بروجرد یازده با چراغ پشت بنزی ما که مامان می‌گفت از مبارکی تولد دختر سومش به نام بابا درآمد و صفر کیلومتر خریده شد و به خانه ما آمد تا سال‌های سال ماشین بابا بود و مثل عضوی از خانواده.بابا هیچوقت با آن تخلف یا تصادف نکرد و خط و خشی بر بدنش نینداخت تنها یک‌بار عمو که هنوز خیلی خوب رانندگی بلد نبود چپه‌اش کرد و یک تصادف در رزومه‌اش گذاشت. جمعه‌های خانه ما  با صدای بلند و گوشخراش برنامه رادیویی تقویم تاریخ شروع می‌شد. مگر می‌شد آن صدای تیک تیک و دنگ دنگ را بشنوی و بیدار نشوی؟اگر شانس میاوردم و یک هفته صبحانه صبح جمعه کله‌پاچه نبود می‌شد بیدار شدن با صدای «تقویم تاریخ» را فراموش کرد و به «صبح جمعه با شما» گوش سپرد اما اگر کله‌پاچه داشتیم و مامان به زور می‌خواست یک لقمه در دهانم بچپاند که: «بخور تا بعداً که بزرگ شدی بدنت محکم باشد و تو را نگه دارد» آن وقت حسابی پکر می‌شدم و آرزو می‌کردم لااقل ناهارمان ماکارونی با ته‌دیگ سیب‌زمینی طلایی باشد. بعد هم نوبت شسته شدن پیکان جانمان بود. بابا خودش می‌رفت سروقت ماشین و همکاری ما در این مراسم افتخاری بود برای خودش.یک عکس از آن روزها دارم که چهار خواهر با لباسهای مهمانی‌مان کنار پیکان ایستاده‌ایم. گاهی وقت‌ها ظهرها که موقع چرت مامان بود و باید مثل یک پرِ معلق درهوا بیصدا می‌شدیم با خواهر کوچکترم می‌رفتیم توی حیاط و می‌نشستیم توی ماشین نمی‌دانم آن ماشین که حتی ضبط نداشت و فقط رادیو و فندک داشت چطور آن مدت طولانی ما را سرگرم می‌کرد. یک روز بابا مژده داد که توی قرعه‌کشی یک پلاژ ساحلی خوب به ما افتاده و قرار است برویم شمال. درست همان موقع ماشین پیکان سرحال و رفیق بادپای ما ناخوش شد و کارش به بستری شدن کشید. ذوق آن مسافرت و پلاژ ساحلی رفتنمان ماسیده بود که دایی پیشنهاد داد با وانت مزدای دوکابین او برویم. گفت که پنج نفر توی اتاقک ماشین جا می‌شوند و پشت وانت را هم چادر برزنتی می‌کشیم و فرش می‌کنیم که بچه‌ها آنجا بنشینند. اما شرط همراهی دایی این بود که دو روز در پلاژ ساحلی باشیم و بعد برویم مشهد.من و خواهرها خیلی دعا کردیم و توی دلمان به پیکان التماس کردیم که درست شود و به رسم سفرهای خودمان توی آن بنشینیم و کل راه دست بزنیم و آواز بخوانیم و مامان آن جلو هی میوه پوست کند و به نوبت دست ما بدهد. اما نشد و پیکان عزیزمان نتوانست به تاریخی که برای تحویل پلاژ داشتیم برسد. با وانت دوکابین دایی و خانواده‌اش همسفر شدیم که سه تا بچه‌اش برعکس ما اصلاً با هم نمی‌ساختند و مدام در حال دعوا و متلک پرانی به هم بودند. هرچند باز هم به ما بچه‌ها آن پشت که مثل اتاقک کوچکی شده بود کلی خوش گذشت اما خاطرات خوب و تروتمیز ما از آن سفر منحصر به همان مسیر رفت و آن ویلای بزرگ و قشنگ ساحلی و شن‌بازی کنار دریا شد. هرچه کردیم دایی راضی نشد از مشهد رفتن صرف‌نظر کند و مامان و بابا هم نخواستند رفیق نیمه راه باشند این شد که بعد از دو روز در حالی که هنوز از دریاکنار و بازی کردن در آن هوای دلپذیر سیر نشده بودیم باز سوار وانت شدیم و راه افتادیم طرف مشهد. آنچه که یادم مانده باران بی‌وقفه در تمام مسیر بود که تا ساعت‌ها اجازه نداد جایی پیاده شویم و ناهار بخوریم  آب بود که کم‌کم از پارچه برزنتی نفوذ کرد و فضای آن عقب را خیس و سرد کرد. ناهار بی‌مزه‌ای هم نزدیک غروب در حالی که نم کشیده بودیم و از گرسنگی نای حرف زدن نداشتیم در یک رستوران گمنام و کثیف خوردیم و بقیه سفر آنقدر کسل‌کننده پیش رفت که منِ هفت ساله دلم می‌خواست زودتر عزم برگشتن کنیم. چون دیروقت شب به مشهد رسیده بودیم دایی که معلم بود ما را به محل اسکان فرهنگیان که یک مدرسه بود برد و یک کلاس با دیوارهای چرک و زمین موکت شده بهمان دادند. من همه‌چیز را از چشم ماشینی می‌دیدم که درست سر بزنگاه دستمان را توی حنا گذاشت چون آن پیکان قهوه‌ای فقط یک ماشین از جنس فلز لاستیک و سیم نبود موجودی زنده بود که هرگز فکر عوض کردنش را هم نمی‌کردیم. اما ما بزرگ شدیم و او پیر. تا جایی که به روغن سوزی افتاد و حس می‌کردم صدای سرفه‌های خشکش را می‌شنوم فروخته شد. حتی نخواستم صحنه آخرین بیرون رفتنش از خانه را نگاه کنم. رفت و آن همه خاطره، آن همه سرود و شعری که ما توی دلش خوانده بودیم زیر پرس سنگین هیولای اسقاط کن له شد. رفت و چند سال بعد خط تولید پیکان هم برای همیشه متوقف شد. ماشین‌ها بیشتر و بیشتر، رنگارنگ‌تر و متنوع‌تر شدند و به همان میزان زندگی ما آدم‌ها پیچیده‌تر و سخت‌تر شد و فکر نمی‌کنم دیگر هیچوقت هیچ‌کس روح ماشین‌ها و قلب تپنده آن‌ها را حس کرده باشد که ماشین یک کالای گران قیمت است، صرفا یک دارایی و نه یک عضو ی نه یک عضو از خانواده. ZahraZahraMon, 24 Nov 2025 02:04:00 +0330