https://virgool.ir/feed/@zanakordistaniمردی گمنام عاشق لیلا و رها...fa2026-11-10 19:19:50https://files.virgool.ir/upload/users/55145/avatar/uLHLec.jpeghttps://virgool.ir/@zanakordistanihttps://virgool.ir/@zanakordistani/دو-کتاب-از-هوزان-اسماعیل-منتشر-شد-hhbzqqzspbheانتشار دو عنوان کتاب از هوزان اسماعیلکتاب‌های "چه چیزی از مردن بدتر است؟" و "من، همیشه شبیه تو هستم!" دو مجموعه از اشعار "هوزان اسماعیل" شاعر کرد زبان عراقی، با گزینش و برگردان به فارسی "زانا کوردستانی" منتشر شد.آقای “هوزان اسماعیل” (به کُردی: هۆزان ئیسماعیل) با نام کامل “هوزان اسماعیل کریم” (به کُردی: هۆزان ئیسماعیل که‌ریم) شاعر معاصر کُرد، زاده‌ی ۲ اکتبر ۱۹۸۷ میلادی، در اربیل اقلیم کردستان عراق است.به گزارش پایگاه خبری رهایی، هر دوی این کتاب‌ها، توسط نشر الکترونیک زیتون و همراهی انجمن شعر و ادب رها، با طراحی جلد و صفحه‌آرایی خانم "لیلا طیبی" منتشر شده است.کتاب "چه چیزی از مردن بدتر است؟" به صورت الکترونیک، در ۸۳ صفحه‌ی رنگی، منتشر شده است. این مجموعه دربرگیرنده‌ی ۷۲ قطعه از اشعار هوزان اسماعیل است.در یکی از اشعار این مجموعه می‌خوانیم:◇ابر گریست، تو ندیدی!  زمین لرزید، تو احساس نکردی! جنگل سوخت، تو نظر نکردی! جنگ شروع شد و  جنازه‌ی من به در خانه‌ی تو آمد، فاتحه‌ای برایم نخواندی!  دنیا تاریک شد  چشم به چشم را نمی‌دیدتو روشنایی را پیرامون خودت پخش کردی! جهنم را از قیامت به اینجا انتقال دادندتو با خودت می‌گفتی:  - گناهکار جایگاهش مشخص است!  داستان من پایان یافت و  درخت و سنگ بر من می‌گریستتو با پوزخند می‌گفتی:  داستانی که تمام شود  داستانی دیگر شروع می‌شود!.─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─کتاب "من، همیشه شبیه تو هستم!" به صورت الکترونیک، در ۷۸ صفحه‌ی رنگی، منتشر شده است. این مجموعه دربرگیرنده‌ی ۷۵ قطعه از اشعار هوزان اسماعیل است.در یکی از اشعار این مجموعه می‌خوانیم:برگرد!فردا نه، همین امروز!با سپری شدن این لحظه‌های فراق،این جانم است که برایتاز تن بیرون می‌زند،تو خودت که بهتر می‌دانی،آدمی که نمی‌تواند با نیمه‌ای از جانش زندگی کند.─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─برای دانلود فایل کتاب‌های "چه چیزی از مردن بدتر است؟" و "من، همیشه شبیه تو هستم!"، می‌توانید به آدرس‌های فضای مجازی انجمن ادبی رها و مترجم مراجعه کرده و یا مستقیما از لینک زیر آن‌را دریافت کنید:◇ کتاب چه چیزی از مردن بدتر است؟https://cdn.imgurl.ir/uploads/n607356_.pdf◇ کتاب من، همیشه شبیه تو هستم!https://cdn.imgurl.ir/uploads/n607356_.pdfزانا کوردستانیزانا کوردستانیTue, 10 Nov 2026 06:37:51 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/محمد-اقبال-محمدی-l01riwker7ehمحمد اقبال محمدیاستاد "محمد اقبال محمدی" شاعر، ترانه‌سرا، هایکویست، سنریو نویس، سایفایکو نویس، دبیر بازنشسته و کارشناس مشاوره‌‌ی کردستانی، زاده‌ی ۳۱ تیر ماه ۱۳۴۹ خورشیدی، در شهر سقز است.تحصیلات ایشان کارشناسی ارشد مشاوره‌ی خانواده است و همچنین مدیر مسئول انجمن هایکو و شعر کوتاه شهرستان سقز نیز می‌باشد.ایشان که به دو زبان کُردی و فارسی و قالب‌های شعری کلاسیک، نو و هایکو شعر می‌سراید، تاکنون چندین مجموعه از اشعارش را چاپ و منتشر کرده است. از جمله‌ی این کتاب‌های به قرار زیر است:- ئاسمانی خەیاڵ (آسمان خیال / مجموعە شعر کلاسیک و نو به زبان کُردی)- فرمێسک نییە (اشک نیست / مجموعە شعر هایکو به زبان کُردی)- رشد و تکامل کودک (روانشناسی و توانبخشی)و...لازم به ذکر است، بزودی هم دو کتاب بە نام‌های "خەونی شانۆگەر"، شعر کلاسیک و نو"لە زێدەوە بۆ کازمۆس" مجموعە هایکو، سنریو و سایفایکو بە زبان کُردی و فارسی (نخستین مجموعە‌ی چاپی در زمینەی سایفایکوی کُردی.) از ایشان چاپ و منتشر خواهد شد.─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─◇ نمونه‌ی شعر کُردی:(۱)[پێکەنە]جاری وایە جادە ڕێ کوورک و قەتیسهەر یەکەم هەنگاوەکان چوونە لە کیسجاری وایە ئەو کەسەت زانا ئەدیتاقە بۆ جارێکی خاسیت لێ نەدیجاری وایە ئەو کەسەی جێگەی دڵەدڵ ئەکاتە خوێن و خۆیشی غافڵەجاری وایە تاقمێک ئاوارە چوونبۆ غەوارەش کۆمەڵێک خۆخۆرە بوونجاری وایە ڕێگە وەک بێ ڕێگەیەگەورە گوم بووی دەورەیە، بێ جێگەیەجاری وایە دەور و پشتت پڕ کەسەهۆگرێ نابینی، خۆت بۆ خۆت بەسەجاری وایە ڕێگە بێ بن دێتە چاوپاش ئەبینی کورتەڕێ دەر دێ لە ئاوئەو شتەی ئێمە دەبینین و هەیەجاری وایە نین و تاپۆی ئێمەیەپێکەنە تا پێکەنینت هۆرە بێداری خەم با ڕۆ نەکا و بشکێ لە پێجاری وایە  پێکەنینێ پڕ بەتینچاری سەد گریان ئەکا بۆ دڵ‌حەزین(۲)بەکارنایە کە مردم بۆم خەمین بیتهەتا زیندووم هەوڵ بە تاو‌ و‌ تین بیتبەکار چی دێ لە سەر خاکم بکەی شینهەتا ماوم بکۆشە نووری ژین بیتبەکارم دێ چلە و حەوتە و گوڵ و شەم؟هەوڵ بە ئێستە بۆم باڵی فڕین بیتلە سەر کێلم مەنووسە شێعری خەمبارئەخت کە بۆ پەژارەم دڵ‌حەزین بیتژیان خۆی مەرگە‌ساتە کات‌وساتیچ خۆشە تۆم بە هەتوانی برین بیت!حەزە بۆم هاودڵی و هاودەردی ئازیز!نە پاش مەرگم خەریک گریان و شین بیتئەگەر بۆ یەک وەکوو باخی بە بەر بووینڕەوایە ڕۆژی مەرگیش ڕووگەشین بیتبە مەرگم، نامەوێ گریان و زاریتلە ژینم دا ئەگەر هۆی پێکەنین بیت.ئەوەی گریا لە سەر گۆڕی ئەزیزیکەمی داناوە. تۆم با دڵ بەرین بیت!(۳)[دەم‌ بە دەم]چاوگەشی چاوت لە سەردەم بوو بە شێعرخۆشەویستیت هاتە سەر دەم بوو بە شێعردڵ کە تێر گریا لە دووریت پڕ بە دڵنەرمە نەرمە هات و کەم کەم بوو بە شێعربێ خەوی هەر شەو هەتا ڕۆژی هەڵاتچرکە چرکەی، نەک دەمادەم بوو بە شێعرتاک و تەنیایی و پیاسەی بێ‌کەسیمهات و چووی بێ سوود و پڕخەم بوو بە شێعریادەکەت، دەنگت، خەرامی عیشوەکەتبۆ دەوا و دەرمانی هەر ژەم بوو بە شێعربوو بەشێعرێ غوربەت و دەردی ئەوینجوانی تۆش گەڕیا بە دەم دەم بوو بە شێعرنازەکەت، عەشقت، خەیاڵت خۆشەویست!سەرجەمی تەک خۆت لە سینەم بوو بە شێعرسات و کاتی عەشق و هەستێ پاکی پاکڕێک خران و کۆی بە سەرجەم بوو بە شێعربوو بە شێعرێ، بوو بە شێعرێ، بوو بە شێعربا بمێنێ، گەرچی ئەستەم بوو بە شێعر.─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─◇ نمونه‌ی هایکوی کُردی:(۱)بە خۆر ناپەرژێ!سەری قورس بووە؛گوڵەبەڕۆژە(۲)سەرم سپی ولاقم خووساوە؛بەفری تازە!(۳)گوڵێکی سڕلە ژێر جامەی سپی؛سەرمای ناوەخت!(۴)بەهار؛گوڵ و هەنگ و سروشتئاشتن.(۵)تامەزرۆتم؛بەقەد کۆتایی ساڵێکبۆ هاتنی بەهار...(۶)پاییزەڕێبەردی ژێر گەڵاکان؛بلۆقی پام(۷)خەزەڵوەر،خۆی ئەنوێنێدارتەل(۸)تریفەی مانگلە ناو چڵەکانەوە؛جووڵەی گەڵا(۹)لەسەرەوە ئەڕوانێتەرمی لە خاک ئەنێژن؛دایکم...(۱۰)پلیکانەی بەرقیڕوخسارەکان  تێدەپەڕن؛گرێی دوو چاو(۱۱)پەنکە دەسووڕێمێشێک لەسەری پشوو ئەدات؛کێ سەرکەوتووە؟■■□◇□■■◇ نمونه‌ی شعر فارسی:(۱)ماە امشب در نظر روی تو بودرنگِِ شب هم‌رنگ گیسوی تو بودعشق‌بازی با شب و ماهم چە سودچشم گریان دلم سوی تو بود.(۲)ماه امشب گره از روسری تو وا کردشبِ تنهایی ما را شبِ یلدا کردگیسوانت که فرو ریخت جهان شد روشنعشق در عمق همان لحظه مرا پیدا کرد(۳)پاییزموهای حنا زدە مادرم،فصل آخر(۴)تا صبحمشغول نجوا هستند؛ساحل و دریا(۵)فصل برداشت،دخترکان در باغ پستەهمه خندانگردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانیزانا کوردستانیزانا کوردستانیTue, 10 Nov 2026 06:28:29 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/محمود-خان-ژولیده-o6i7pzomjqh0محمود خان ژولیدهزنده‌یاد "محمودخان ژولیده" شاعر مبارز گیلک، زاده‌ی کوی چهارسرای رشت، که در جوانی در جریان انقلاب جنگل شربت شهادت نوشید، شاعری پراحساس بود که اگر عمرش وفا می‌کرد، شاید در فضل و ادب از بزرگان دیار خود می‌شد.در کتاب "سه شاعر شهید جنگل" گوشه‌ای از زندگی و آثار این شاعر ثبت و آورده شده است.اشعاری از او در قالب‌های غزل، رباعی، دوبیتی‌ها و... باقی مانده است.در نبردی با قوای روس، ژولیده، مجروح شد و خود را به هزار زحمت از معرکه رهانید و پیکر پاره‌پاره و بی‌حالش را قوای انگلیسی می‌یابند و آو را به بیمارستان سیار انگلیس در قزوین می‌برد، زخمهای‌ش را نواربندی و دستش را که از شمشیر پهن قزاق‌ها، زخمی خطرناک برداشته بود، با زحمت جراحی و پانسمان کردند. او در تمام مدت هذیان می‌گفت و انگلیسی‌ها متوجه شدند که جوان بیهوش، شخصیتی در نظام جنگل است، از این رو خواستند با نیرنگ و فریب، آزاده‌ای را به زیر فرمان آورند. پرسش از ژولیده تازه به هوش آمده آغاز شد، ولی او در پاسخ مترجم که مصرانه می‌خواست چشم‌هایش را به روی کلنل ماتیوس بگشاید و جواب بدهد، با خشم می‌گفت: «من و دیده گشودن به روی دشمن انگلیسی؟» حتی گویا ماتیوس خواهش کرد حالا که دیده نمی‌گشاید و جواب نمی‌دهد، درخواست‌های خود را بیان کند، اما محمودخان ژولیده جز اظهار نفرت و انزجار واکنشی نشان نداد و شباهنگام، از غفلت پرستار استفاده و نوارهای دستش را باز کرد و بخیه‌ها را با دندان کشید. خونریزی شروع شد و او را در شب پنجم رمضان ۱۲۲۶ قمری برابر ۲۰ مرداد ماه ۱۲۹۷ خورشیدی، از پای افکند.اسماعیل جنگلی در صفحه ۷۵ قیام جنگل می‌نویسد: جنگلیان که اجازه دفاع در مقابل روس‌ها را نداشتند، به دستور فرماندهان خود عقب‌نشینی کردند، فقط یکی از جوانان حساس گیلان به نام محمود خان ژولیده که از افسران لایق جنگل بود، از تعرض نامردانه قوای پیچراخوف متأثر شد و به سابقه احساسات شخصی با دسته ابوالجمعی خود به دفاع پرداخت و خود و نفراتش پس از گرفتن تلفات سنگین از قوای مهاجم شربت شهادت نوشیدند.فخرایی هم در صفحات ۱۲۲ تا ۱۲۴ سردار جنگل شهادت می‌دهد، ”دو سنگر اول که بالای پل سابق منجیل (محل فعلی سد سفید رود) واقع است و هیجده نفر به سردستگی محمودخان ژولیده از آن دفاع می‌کردند تا آخرین نفر کشته شدند. سردسته این عده، ژولیده را که هنوز نمرده بود، جهت مداوا به قزوین بردند، ولی او حاضر نشد که جراحاتش به وسیله انگلیسی‌ها، التیام پذیرد، می‌گفت: «مرگ را بر مرهم‌گذاری دشمنان وطن ترجیح می‌دهم.» ژولیده مردانه ایستاد، دلیرانه جنگید، عاشقانه جان باخت و ننگ تسلیم را نپذیرفت. جنازه‌اش در رشت تحویل خانواده‌اش شد و دریغا که امروز نمی‌دانیم آن پیکر سرد و مقدس در کجای زادگاهش به خاک آرمیده است.┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄ ◇ نمونه‌ی شعر:(۱)از وضع بد وطن، پریشان هستمپیوسته ز غم، فگار و نالان هستمآخر نه مگر وطن بود مادر منمن از غم مام خویش، گریان هستمساقی ساقی، پیاله پر کن تو ز میکز بهر وطن فغان و زاری تا کیژولیده ز بهر مملکت، نالان استآسوده کن از خیالش، ای فرخ پی.(۲)فریاد ز دست دشمنان، ای ساقیزاین ملت بی‌حس و گمان، ای ساقیقلبم شده پاره پاره از بهر وطنبرخیز و بده رطلگران، ای ساقی(۳)برای خاک ایران، داغدارممداماً (مدامین) از غم و اشکبارمشب و روزان خیالم این چنین استکنم تقدیم، جانم بهر یارم(۴)ویران بنما یا رب اروپا جملهده شوکتشان به باد یغما جملهمی کن دچار بر بلایا جمله(۵)تا چند به جور روس صابر جملهبر عیب و عیوب خویش ساتر جملهتا چند ز روس بیم و خوف و نالههستیم به جنگ خصم قادر جملهگردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄سرچشمه‌ها- ماهنامه شاهد یاران/شماره ۱۲ / آذرماه ۱۳۸۵ / رضا نوزاد/ با تلخیصhttps://range-iman.blogfa.comhttps://kayhan.ir/0012y5https://gilyar.irو...زانا کوردستانیزانا کوردستانیFri, 06 Nov 2026 03:52:01 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/محمود-ژولیده-dwwlw3eniupwمحمود ژولیدهاستاد "محمود ژوليده"، شاعر و مداح ایرانی، زاده‌ی سال ۱۳۴۱ خورشیدی، در تهران است.ایشان سرودن شعر را از ۱۸ سالگی آغاز کرد. در ابتدا ستایشگری برای او پررنگ‌تر بود، اما بعد از جانبازی‌اش، مجال بیشتری پیدا کرد، تا بر روی شعر آیینی تمرکز کند. آشنایی با "حاج منصور ارضی" در جهت‌دهی فکری او بسیار مؤثر بوده است.وی در زمینه‌ی نوحه و سرود نیز فعالیت دارد.کتاب «شاخه طوبی»، مجموعه اشعار ایشان است، که چاپ و منتشر شده است.┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄ ◇ نمونه‌ی شعر و نوحه:(۱)[در وصف حضرت علی اکبر(ع)]ای علی جان چه شده؛ قامت تو تا خوردهنازنینم چقدَر بر بدنت پا خوردهروی جسمت چقدَر تیر و سنان می‌بینماین همه زخمِ گِران بر دل بابا خوردهتا جوابم ندهی، دشمنِ من می‌خنددبه تو شمشیر، به من تیرِ تماشا خوردهچه دگرگون شده این چهره پیغمبری‌اتچشم زخمی است که بر یوسف لیلا خوردهارباً اربای همه لشکرِ خود را دیدمچه بلائی‌ست که بر این قدِ رعنا خوردهز رِهَت با بدنِ پاره گِره خورده بهمهمه ارکان تنت نیز به یغما خوردهآه، آیا بدنی خُردتر از این می‌شد؟دنده‌هایت چقدَر ای پسرم جا خوردهعمه‌ات آمده تا زنده بمانم امابا فراق تو دگر، رفتنم امضا خوردهجگرم سوخت علی جان، دل من ریخت بهماین جگرخواریِ داغت، جگرم را خوردههمچو مادر، پسرم سینه شکسته شده‌ایباز انگار لگد پهلوی زهرا خوردهبردنِ نعش تو تا خیمه که تنها نشودقوَتم رفت ز زانو، کمرم تا خورده.(۲)[وصیت، غسل، تشییع، دفن حضرت زهرا(س)]اشکم، حریف غربتِ حیدر نمی‌شودآرامشی، در این دلِ مضطر نمی‌شودسهل است، زخمِ سینه و بازو و پهلویماین دردها، مزاحمِ کوثر نمی‌شودتنها ز غربتِ علی، از پا فِتاده‌اَماین عمر، جز برای علی سر نمی‌شودگیرم که تاقِ عرش، بِلرزَد ز غربتمحق، راضی از گزینه‌ی دیگر نمی‌شودیک روز هم به ماندنِ من، تن نمی‌دهدآنکه غمین، ز سوختنِ در نمی‌شودخون گریه‌های من همه این است، بر علی...دیگر کسی چو فاطمه یاور نمی‌شوددانم برای یاریِ تو، بعدِ فاطمههرگز کسی، چو حمزه و جعفر نمی‌شودمن می‌روم، که زنده بماند امامِ منچون او کسی، به جامعه رهبر نمی‌شود...وقتِ وصیت است، بیا در کنارِ منگرچه فراقِ فاطمه، باور نمی‌شودغسلِ شبانه‌اَم به صلاح است، یاعلیبازو شکسته، یارِ تو دیگر نمی‌شودتشییع و دفن را، همگی مخفیانه کندفنم به آشکار، مُقدّر نمی‌شودبر اشکِ بی‌صدای حسن‌جان، صبور باشحالَش، از آنچه دیده که بهتر نمی‌شودزینب، مدالِ اُمّ ابیها گرفته استچون او کسی، شبیه به مادر نمی‌شودهرگز حسین را، مکن از زینبم جداجز او کسی، مدافعِ خواهر نمی‌شودهرچند می‌رود به اسیری. پس از حسیناسلام جز، به زینبِ مضطر نمی‌شودبی‌محسنم، بجانِ تو سوگند یاعلیزهرای تو، که وارد محشر نمی‌شوداین راز را به مهدیِ خود، باز می‌بَرمبی‌تیغِ تو، ظهور میسر نمی‌شود.(۳)اسم مادر آمد و لرزید دل در سینه‌اَممن فدای مادرِ مظلومه از دیرینه‌اَممادری که رشدِ او، تا سِنِّ هجده سالگیرفت بالاتر ز بامِ عرش، از آزادگیآن مقام و جایگاه و، آن فضائل آن کمالچون نشد اینجا شناسا، رفت تا اوج وصالقدرِ او نشناختیم و، قبرِ او نشناختیمما چنین سرمایه‌ای را، داشتیم و باختیمآن ودیعه نزد پیغمبر امانت بود، حیفرفت از دستِ علی، با اینکه خود آسود، حیفحال از دستِ علی، رفت آن یگانه نورِ پاکآن ودیعه، آن عزیزه، می‌رود در زیرِ خاککوهِ جِسمَش آب شد، در زیرِ بار ظلم‌هااستخوانش خُرد شد، از روزگارِ ظلم‌هاکوه غم بر دوشِ حیدر، آه از تابوتِ یاسظاهراً جِسمی سبک، اما چو کوه این ماجراسیک‌تنه زیرِ بغل‌هایش گرفت، آن کوه رادر میانِ خاک بُرد، آن غصه‌ی انبوه راناگهان دستانِ پیغمبر، بر او ظاهر شد ودستِ احمد، بر اَمانت‌دارِ خود، حاضر شد ودست‌ها دارد پیام، اما لبانَش بسته بود:یاعلی؛ آیا امانت، این‌همه بشکسته بود؟آن امانت را گرفت و مرتضی، شرمنده شداز خجالت قلبِ حیدر، گویی از جا کنده شدمن امانت‌دارِ خوبی گر نبودم، یا رسولدست‌بسته، فاتحِ خیبر نبودم، یا رسولدستِ حیدر بسته بود و دستِ دشمن باز بودآهنی سنگین به‌دستِ، قاتلِ لَجباز بودبا وجود این ولی، زهرا کمربندم گرفتیا علی می‌گفت و صوتش، بند از بندم گرفتیا رسول‌الله؛ زهرایت نگفت از رازِ خویشخود بپرس از دخترِ جان‌داده و جانبازِ خویش...(۴)سر و ساماندهیِ خانه، پس از تو سخت استپاشو! آرامش‌ِ کاشانه، پس از تو سخت استتو دلِ خاکی و حیدر، سرِ قبرت حیراندر نهان گریه‌ی جانانه، پس از تو سخت استبر سرم سقفِ حرم، بی‌تو فرو ریخته استماندنَم گوشه‌ی ویرانه، پس از تو سخت استشستشو هم نبرَد، خونِ تُرا از دیوارگذر از کوچه غریبانه، پس از تو سخت استگوشوارِ تو سرِ تاقچه‌ای، مانده هنوزرؤیتِ زیورِ صد دانه، پس از تو سخت استمن تحمل کنم این داغِ فراقَت، اما..‌.صبر بر خنده‌ی بیگانه، پس از تو سخت استزینبَت هرچه بگِریَد، حسن آرام کنداشکِ لب تشنه‌ی دردانه، پس از تو سخت استدلِ همسایه هم از ناله‌ی طفلانِ تو سوختهِق‌هِقِ آهِ یتیمانه، پس از تو سخت استمو پریشانیِ زینب بخدا، کشت مرادیدنِ گیسوی بی‌شانه، پس از تو سخت است...آه از آن‌روز که با معجرِ پاره نِگرَندبر عزیزانِ تو مستانه، پس از تو سخت استدر عبور از دلِ گودال، کنارش هستیروزگارِ گُلِ ریحانه‌، پس از تو سخت استوسطِ معرکه‌ی کوفه، چه سازد زینب؟چو بَرندَش سوی میخانه، پس از تو سخت استبا غمِ سیلیِ زهرای سه‌ساله، چه‌کند؟غربتِ گوشه‌ی ویرانه، پس از تو سخت استشمر تا شام سرِ دخترِ تو، داد کشَدحرمله بر سرِ ناموسِ تو، فریاد کشَد(۵)[درد دل مؤمنین زمانه]چقدر جمعه‌های ما، غروب شد نیامدیگرفته چون غروب‌ها، قلوب شد نیامدیمسیرِ رفت و آمدَت، به جمکرانِ جاده‌هاچه صبح‌ و شام‌ها که، رُفت و رُوب شد نیامدیامان ز خشکسالیِ زمین و هم ضمیرهاچه چشم‌ها و چشمه‌ها، رسوب شد نیامدیمیان این‌همه شهید و این‌همه شکسته‌دلبه شهرها، اِشاعه‌ی ذنوب شد نیامدیچقدر دین فروش‌ها، شعارشان دروغ بود!چه دست‌ها که رو شده، چه خوب شد نیامدیبرای عده‌ای نشاط، اربعین و کربلاستو عده‌ای شمال، تا جنوب شد نیامدیچه حرزهای معنوی، زِ مُد فتاد و جای آنطِلسم‌های کِذب، نقره‌کوب شد نیامدیبجای دیدنِ وجودِ حُسن‌های یکدِگرزبانِمان، به گفتنِ عیوب شد نیامدیپس از تهاجمی غریب، حجاب بی‌حجاب شد!صیانت از عفاف، میخکوب شد نیامدیندای اَمر و نهیِ آمرین و ناهیان، خَموشلَوایحِ خدا وِتو، بِکوب شد نیامدیعذابِ ما، بلای ما، همه بدستِ قدرتَتدعایمان، مقلب‌ُالقلوب شد نیامدیبجای ائتلاف‌ها، فتاده اختلاف‌هانیازِمان،  به کاشِفُ‌الکُروب شد نیامدیدوباره مثلِ پشتِ در، به جِسمِ غزّه سر به سرز خونِ کودکانه مادرانه، جوب شد نیامدیاَمان ز میخ در که گشت، تیغ و نیزه و سَنانگهی به لَعلِ تشنه‌کام، چوب شد نیامدی.(۶)[روضه وداع و وصیت حضرت زهرای اطهر سلام الله علیها]شرمنده‌ام ز چشمِ ترِ تو، حلال کنامروز می‌روم ز برِ تو، حلال کناین چند روزه خیلی اذیّت شدی علیاشکم شُدَست دردِ سرِ تو، حلال کنبا من بگو که فاطمه جان راضی‌ام بروای داغِ من، غمِ دگرِ تو، حلال کناز بسکه با مصائبِ من، خونجگر شدیبانوی توست خونجگرِ تو، حلال کناین رکنِ دوم است، که از دست می‌دهیخَم می‌شود اگر کمرِ تو، حلال کنزینب چه خوب اُمِ اَبیها شده، ولیجانِ تو و دوتا پسرِ تو، حلال کنگفتم بخود؛ برو که نشد یاورِ علی...فریادهای بی‌اثرِ تو، حلال کنمَردم به فکرِ زندگیِ عادیِ خودنداین است، دردِ بیشترِ تو، حلال کنگر دربِ خانه آینه‌ی دِق شده، ببخشمسمارِ درب، نیشترِ تو، حلال کنغسلم بده شبانه و دفنم شبانه، بعد...هر حرف ماند پشتِ سرِ تو، حلال کنای آبِ غسلِ پیکرِ زخمیِ فاطمه...اشکِ زلالِ چشمِ ترِ تو، حلال کندستت اگر، به این وَرَمِ بازویم رسیددیدی شکسته چون سِپرِ تو، حلال کنبا زینبم بگو؛ کفنم را بیاورَدچون ماند بی کفن پسرِ تو، حلال کنبا صبر، پیشوازِ سحر می‌روی، چه خوبآید زمانه‌ی ظفرِ تو، حلال کن.(۷)[روضه کنار قبر حضرت زهرا علیها سلام]بیا و سر بده گریه، که اَبر فاطمه‌ایشفای زخمِ دل و شرحِ صدر فاطمه‌ایقدم گذار به‌خاکم شبانه، ای همتاکه تو هَماره دل آرام، بهر فاطمه‌ایتراوشِ نفَست، مرهمِ غمِ زهراستتو مِهرِ صبحدم و ماهِ بدر فاطمه‌ایکنارِ قبر، بمان و کمی تلاوت کنکه راحتِ دل و آرام قبر فاطمه‌ایشمیمِ آمدنت، وحشت از مَزارم بُردبمان مَرو، که همه حشر و نشر فاطمه‌ایتحملِ غمِ داغم، اگرچه دشوار استصبور باش علی جان، که صبر فاطمه‌ایمگیر زانوی غم در بغل، کنار مزارهنوز فاتحِ سینه ستبر فاطمه‌ایبه صبح تا ندَمیده، به خانه‌ام برگردکه خاطراتِ حرم، سطر سطر فاطمه‌ایبه دخترم برسان، این پیامِ مادر راکه بعد از این، تو نِمودارِ قدر فاطمه‌ایحسن به گریه‌ی تنهایی‌اَش، که خو کردهبه او بگو که همیشه، به حصر فاطمه‌ایحسین را تو بغل کن، که در دلِ گودالبگویمَش که بُنَیَّ؛ تو نذر فاطمه‌ایبرای لشکرِ او، چاره کن علمداریکه تو امامِ همه، عصر عصر فاطمه‌ای(۸)[نوحه کنار مزار حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها]شد مَضجعِ پنهان تومزار من به جان توبا رفتنت علی دگر از پا نشستپهلوان بدر و خیبر از پا نشستیا فاطمه یا فاطمه یا فاطمهیا فاطمه یا فاطمه یا فاطمهغسل شبانه‌اَت جداغربت خانه‌اَت جداهر یک این غم‌های تو پیرم کردهنبودنت از زندگی سیرم کردهیا فاطمه یا فاطمه یا فاطمهیا فاطمه یا فاطمه یا فاطمهخانه‌ی تو غمخانه شددنیا با من بیگانه شدشب‌ها کنار مزارت آیم گریانتا نگردد دشمن به احوالم خندانیا فاطمه یا فاطمه یا فاطمهیا فاطمه یا فاطمه یا فاطمه(۹)[نوحه شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها]وای از دلم وای از دلمرفت از بر من حاصلمبا پهلوی شکسته و قد کمانرفتی از این دنیا ای زهرای جوانفاطمه جان فاطمه جان فاطمه جانفاطمه جان فاطمه جان فاطمه جانای یار و دلدار علیتنها طرفدار علیبی‌تو که از علی حمایت می‌کندکی یاریِ شاه ولایت می‌کندفاطمه جان فاطمه جان فاطمه جانفاطمه جان فاطمه جان فاطمه جانآنکه سر راه تو بستسینه‌ی پر غمت شکستحالا به اشک مولای تو می‌خندددرب مسجد را هم به رویم می‌بنددفاطمه جان فاطمه جان فاطمه جانفاطمه جان فاطمه جان فاطمه جان(۱۰)[نوحه شب شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها]ای دنیا و عقبای مندیگر دم از رفتن مزناز حال و هوش در پيش این دختر مروکه می‌گوید مادر جان حیدر مرومادر مرو مادر مرو مادر مرومادر مرو مادر مرو مادر مروبنگر حال مجتبایتحسین افتاده بر پایتفرشته‌ها با کودکانت هم‌صداگِریَد شهید کربلا با این نوامادر مرو مادر مرو مادر مرومادر مرو مادر مرو مادر مروعجل وفاتی را مَخوانحمد شفا با ما بخوانبا این دست شکسته که داری دعاشاید همین امشب شوی حاجت روامرو زهرا مرو زهرا مرو زهرامرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا(۱۱)ای وای من، ای وای من، ای وای منزهرای من، زهرای من، زهرای مننفسی علی زَفَراتِها مَحبُوسَةٌیا لَیتَها خَرجَت مَعَ الزَّفَراتیای جان من، جانان من، یکتای منزهرای من، زهرای من، زهرای منلا خَیرَ بَعدَکِ فی الحَیاةِ وَ اِنَّمااَبکی مَخافَةَ اَن تَطولَ حیاتیبی تو نباشد خیری از دنیای منزهرای من، زهرای من، زهرای منرفتی چه زود از پیش ما یافاطمهخیز و ببین حال مرا یافاطمهای داده جان از غربت و غمهای منزهرای من زهرای من زهرای منچشم حسن هر نیمه شب بارانی استحال حسین از هجر تو طوفانی استزینب بگوید مُردم ای بابای منزهرای من زهرای من زهرای منوقتی زبان گیرد دل شب دخترمگوید حسن وای مادرم وای مادرممیلرزد از اشک حسین پاهای منزهرای من زهرای من زهرای منیاس کبود و نیلی‌ام ای کوثرمشرمنده از روی تو و پیغمبرمبعد از تو کِی گردد خموش آوای منزهرای من زهرای من زهرای منگوید نبی چون بنگرد روی کبودرسم امانت داری این گونه نبوداشکِ روانم پاسخ آقای منزهرای من زهرای من زهرای منانسیه ی حوریه ی خلد برینپیش علی در کوچه ها خوردی زمینبازوی تو کرده ورم همتای منزهرای من زهرای من زهرای منبین در و دیوار این خانه چرابا ناله ای محزون صدا کردی مراگفتی بفریادم برس مولای منزهرای من زهرای من زهرای منای یاور تنهایی‌ام خیز و ببیناز بعدِ تو حیدر شده خانه‌نشینای در برِ سجاده‌ات مأوای منزهرای من زهرای من زهرای منگردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄سرچشمه‌هاhttps://www.shereheyat.ir/creatorhttps://fashnews.ir/news/49959@Hajmahmoodzholidehو...زانا کوردستانیزانا کوردستانیFri, 06 Nov 2026 03:50:54 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/بامداد-لرستان-zds0aofytjunهفته‌نامه‌ی بامداد لرستانیک‌شنبه ۳ آبان ماه ۱۴۰۵شماره‌ی ۱۱۵۷با گذری بر زندگی و اشعار استاد زنده‌یاد #ذبیح‌الله_صراطی_الیگودرزی شاعر اهل الیگودرز به قلم #زانا_کوردستانی‌•┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈•کانال اشعار و آثار زانا کوردستانیhttps://eitaa.com/mikhanerahahttps://splus.ir/mikhanehkolophttps://ble.ir/mikhanekolop@RahaMikhanekolopزانا کوردستانیزانا کوردستانیFri, 06 Nov 2026 02:40:46 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/کتاب-تنهایی-هفت-حرف-ندارد-d3ibw4snm5b5کتاب تنهایی هفت حرف ندارد! منتشر شد  کتاب "تنهایی هفت حرف ندارد!"، منتخب اشعار آقای "ابراهیم اورامانی"، شاعر کُرد اهل اقلیم کردستان، با ترجمه‌ی "زانا کوردستانی" توسط نشر الکترونیک زیتون و همراهی انجمن شعر و ادب رها، منتشر شد.این کتاب به صورت الکترونیک، در ۱۲۴ صفحه‌ی رنگی، با طراحی جلد خانم "لیلا طیبی" منتشر شده است.آقای "ابراهیم اورامانی" (به کُردی: ئیبراهیم هەورامانی) شاعر و روزنامه‌نویس کُرد، زادەی ۱۲ اکتبر ۱۹۶۳ میلادی، در شهر حلبچه‌ی اقلیم کوردستان است. پیش‌تر چند مجموعه شعر دیگر از این شاعر توسط مترجم به فارسی برگردان و در ایران منتشر شده بود.کتاب "تنهایی هفت حرف ندارد!" مجموعه‌ای‌ست از ۹۰ شعر کوتاه از آقای "ابراهیم اورامانی" که به انتخاب آقای "زانا کوردستانی" گزینش و ترجمه و خانم "لیلا طیبی" کار ویراستاری اشعار را بر عهده داشته است.برای دانلود فایل کتاب ذیل، می‌توانید به آدرس‌های فضای مجازی انجمن ادبی رها و مترجم مراجعه کرده و یا مستقیما از لینک زیر آن‌را دریافت کنید:https://cdn.imgurl.ir/uploads/a76945_.pdf◇ با هم بخوانیم شعری از این مجموعه را:بسیاری،از زیبایی این شهر سخن می‌رانند.ولی من توجه‌‌ای به این حرف‌ها نمی‌کنمشهری که تو در آن نباشی و بگویند زیباست؟!زانا کوردستانیزانا کوردستانیWed, 04 Nov 2026 11:28:11 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/محمود-سیف-rexjefasvtz0محمود سیفاستاد "محمود سیف" شاعر و نویسنده‌ی لرستانی، زاده‌ی سال ۱۳۴۶ خورشیدی، در شهرستان دورود است.ایشان دانش‌آموخته‌ی علوم سیاسی و روابط بین‌الملل از دانشگاه علامه طباطبایی تهران و مدرس دانشگاه‌های پیام نور لرستان است.ایشان رییس سابق سازمان تعاون روستایی دورود و بازنشسته‌ی سازمان تعاون روستایی است.─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─◇ کتاب‌شناسی:- آرمان شهر از نگاه ادیان فلاسفه و مکاتب- از مجنون تا لیلی (جنگ تحمیلی)- نظریه دولت جهانی مدینه فاضله محمود (سیاسی) - ملک‌المون (تبارشناسی ایل بختیاری)-  کجا آرام گیرم من؟ (شعر)- کمی بالاتر از گونه (رباعی و دو بیتی)- کنار آن سیه چشمان (غزل و قصیده)و...─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─◇ نمونه شعر بختیاری:(۱)[شیر چالاک]نیخُوم که وا مُو بیایی تا به سَرِ خاکخاکِنِ وُر سَر بُکنی سینه کنی چاکنیخُوم که سیم غش بُکنی با ساز چپیوا مشت به سینه بِزنی سّر خل و خاشاکنیخُوم که بعدِ رّهدِنُم سیم بِگِریویخّرِه بِنی وِ شوُنه‌هات، تیه کنی پاکسرِ مِزارِ مُو بِنیت یِه شیر سنگینیخُوم کُتّل، نیخُوم بِگیت دُندالِ غمناکایخُوم اّلن وِ تِم بُویی وا یّک بِخندیمدس بزنیم، شادی کنیم، کّر گوش ناپاکوا یّک بِریم سر بِزنیم وِ فّک و فامیلزِ دیریمُو نُوئه دِلاسو کُوک پِرناکمیخ دِوارِ بِزِنیم وِ مین بیشهبجز خدا ز هیچ کسی هم نِکنیم باکبّلیطانِه جّم بُکنیم سی وّخت تنگینونِ بّلیط دُرُس کنیم وِ زیر او تاکشِلار دّبیتِ بپوشیم، چُوغانِه گُردِهگِیوهانِه تنگ بُکنیم، چی شیر چالاکقطار ببندیم وتِفنگانِه، حّمایلسیف وِ دستُ، بُکنیم، هّنیسه کولاک.─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─◇ نمونه‌ی شعر فارسی:(۱)[بشارت فتح]خیبری دیگر بیامد حیدری دیگر کجاست؟آنکه با دستان خود از جا کند این در کجاست؟می‌وزد بوی شمیم یار ما از قبله‌گاهتا کند مدفون به بیداء دشمن کافر کجاست؟آن اسدالله غالب لنگر کون و مکانتا زند بر فرق دجال یهود حیدر کجاست؟جنگ تحمیلی دگر باره به پا شد از یهودآن اباصالح که ویران می‌کند خیبر کجاست؟ما برای آب و خاک خود چه خون‌ها داده‌ایمما کفن پوشیم، ایران اذن آن رهبر کجاست؟صف به صف آماده‌ایم ما در مصاف دشمنانخط شکن با نعرهی تکبیر گو صفدر کجاست؟نصرت از سوی خدا بادا بشارت فتح ماانتظار آمد به سر مفتاح نام آور کجاست؟تا کشد سیف از نیام و دشمن ایران زمینبرکند از بیخ و بن آن منجی و یاور کجاست؟(۲)[از طلب تا فنا]من از روز ازل با تو، فتاده داد و بیدادمتو خود دانی پریشانم مکن این دم تو ایرادممرا با جُور کاری نیست فُرودینه نصیبم کناگر زین بگذرم شاید، رَسَم تا مرز بغدادمسبُو خالی، قدَح خالی، بط و هم ساغرم خالیبریز یک جرعه در جامم، خدایا رَس به فریادماگر از می کنی مستم، کنم رقص سماع امشبنه جُور کس کشم نه خود، مگر آیی به امدادمز اشک و ازرق و بصره، ندیدم کس گذر داردمگر آن پیر می خواران، گذر کردن دهد یادمپیاله پر کن ای ساقی، به مطرب گو زند سازیخُمارِ خَمر و مخمورم، خرابم، خُمره افتادمبزن با سیف این گردن، رها کن از من و ماییبوَد وِردَم فقط یا هُو و هو شد جمله اُورادم.(۳)[باد صرصر]آنان که به افلاک رسیدند ببینیددل از همه اغیار بریدند ببینیدپا بند به عهدی که ببستند بماندندپیمان نشکستند و رهیدند ببینیداز ما و منی‌ها همه رستند سبکبالاز دانه و هم دام پریدند ببینبدمیراث به جا مانده‌شان کهنه پلاکیهر معبر مین خوشه که چیدند ببینیداینان که مگسوار و از جیفه و مردارخوردند و در آن لانه گزیدند ببینیدهر جای که بودند فقط وزوزشان بودهر سفره که دیدند چریدند ببینیددر جنگ ندیدیم از آنان رد پاییوز ترس به سوراخ خزیدند ببینیدهر جای که رفتند فقط فتنه و آشوبکردند به پا، جامه دریدند ببینیدشوری که به سر بود برای سفر غربهر دسته بهایی که خریدند ببینیدآنان به کجا رفته و اینان به کجاهاجمعی که نچیدند و ندیدند ببینیدآنان که چو صَرصَر بوزد هیچ نماندبر ملت خود چشم امیدند ببینیدنیکان به پندار و به گفتار و به کرداردر جنگ چو تفتیده حدیدند ببینیدما منتظریم تا بکند سیف اشارتبر باد، نه آنان که چو بیدند، ببینیدوقت است درآیید چو ققنوس از آتشآنان که تو را هیچ ندیدند ببینید.(۴)[همسایه]وقتی از کوچه ما رفت سفر یادت هستزیر چشمی به منم کرد نظر یادت هستمن و تو بدرقه کردیم و با حسرت و آهتو لب پنجره من گوشه در یادت هستته کوچه که رسید پشت سرش کرد نگاهدر و آن پنجره را آخر سر یادت هستتو دویدی و منم پشت سرت تا کوچهو تو را دید که با دیده تر یادت هستشد نگهبان که شاید من و تو یک لحظهنکنیم کوچه پر از شور و شرر یادت هستکاش روزی بزند هم دَر و هم پنجره رامثل آن موقع که می‌کرد خبر یادت هستمثل آن لحظه ساکت که فقط کوچه مامی‌زد او پنجره را وقت سحر یادت هسترفت از کوچه ما مانده فقط خاطره‌هاراز مدفون شده در گور قجر یادت هست.(۵)[لاف عشق]غم هجران و فراقی تو کشیدی یعقوبولی از دولت خود دل نبریدی یعقوببوی پیراهن یوسف به تو از مصر رسیدچاه کنعان تو صدایش نشنیدی یعقوب؟هیچ دانی که زلیخا پیشتر خوابی دید؟شده او همسر یوسف تو ندیدی یعقوبعشق او کرد جدا یوسف و آواره مصروَ زِ هجرش تو چرا جامه دریدی یعقوب؟پدر عشق بسوزد که چه ویران بکنداو خرید یوسفُ گندم تو خریدی یعقوبزنده ماندن چه بهاء داشت برای تو و اوتو به نانی و زلیخا به نویدی یعقوبکور شد چشم تو و او، کجا تا به کجا؟تو به دیدن و زلیخا به امیدی یعقوب.(۶)[دفن ستم]غم مخور این نابسامانی به پایان می‌رسداین غم و سر در گریبانی به پایان می‌رسدمی‌کِشد سیمرغ بال و پر به کوی و کوچه‌هادور کرکس‌های شیطانی به پایان می‌رسددسته دسته بوف‌ها پر می‌کشد از شهر ماچون خرابی‌ها و ویرانی به پایان می‌رسدبا طلوع فجر صادق می‌دمد خورشید مهراین شب تاریک و ظلمانی به پایان می‌رسددختران آوازه‌خوان و مرد و زن با هلهلهجور با این پای کوبانی به پایان می‌رسدمی‌کُنیم از تن برون این جامه‌های تیره رااین عزا با نور افشانی به پایان می‌رسدجمله کفتاران و دجالان و ضحاکان بهوشعمرتان با این رجزخوانی به پایان می‌رسدبگذرد این روزگار وصل‌تان و فصل‌مانبا کلام سیف و فرغانی به پایان می‌رسد.(۷)[ثُمّ هَدی]من نبودم ز ازل، از چه صدایم کردیکُن بگفتیُ و شدم، بعد خدایم کردیبه زبان حرف نهادی، به بیانم اَسماءبه خلیفه گریّت جامه، ردایم کردیگله‌مندم ز چرا ؟ اشرف مخلوق شدمفَیَکون کُنّ شد و از اصل جدایم کردیفتبارک به خودُ، احسن خالق چوشدیز چه؟ از مُلک و مَلَک حال گدایم کردیخیمه شب بازی این کهنه‌ی بازار شدممن و ابلیس به این دام، که دایم کردی"در ازل پرتو حُسنت ز تجلی دم زد"عشق پیدا شد و این گونه فدایم کردیاین چه سرّی، که از عالم افلاک به خاکفرشیم کردی و از عرش، ندایم کردیربّنا شُکراً، که با اَعطی کُلّ شُی، سیفراندی از درگه خود، ثُمّ هدایم کردی.(۸)[پایان غیبت]غریب آشنا دیدی چه کردیم؟همه مست و خراب تخته نردیمز غیبت، گر رسد پایان غیبتگمان دارم به ظاهر هم چو مردیماز آن ترسم که چون مظلوم زهرابه وقت یاریت بیگانه گردیمگل نرگس چو جدت شاه مردانبدان درمان تویی ما جمله دردیمتو گرمابخش و خورشیدی، دریغاکه ما در بی‌وفایی کوه بردیمیدالله با جماعت هست هر دمولی افسوس، ما تنها و فردیمبیا، ای نور، روشن کن جهان رامنور کن قلوب ما، که سردیمبیا، تا از فرج فجری بسازیمهمین حالا که رخ چون برگ زردیمبیا ای وارث سیف ولایتکه دین و دل همه پر خاک و گردیم.(۹)[ایران]ایران من لیلای من، ای مادر زیبای منخاکت چو سورمه دلبرا، بر دیده‌ام رعنای منایرج منم ایران تویی، تورج نی‌ام توران نی‌ایمجنون منم لیلا تویی، ای مسکن و ماوای منکوروش تو را گسترده جان، نامت همیشه جاودانسیمین تنت شد بسترم، ای فرش چون دیبای منمرزت جدا سازد تو را، چون آبروان لیلیمدریاچه‌های نیلیت، چون چشم لیلاسای مندشتت چو پیشانی وی، کوهت مثال گونه‌هابر رخ چه زیبا منظری، ای حور بی‌همتای منجنگل تو را چون مژه‌ها، بر چشم لیلی سایبانابر فراز قله‌ات، چون زلف مه‌سیمای منبر تو گزندی کی رسد، تا من رمق دارم به تنآزرده گردد خاطرت، ای وای من ای وای مناز دشمنت جان برکنم، فرزند آن آهنگرمچون شیر با شمشیر خود، ای خور بی‌پروای منعشاق عالم را نگر، مبهوت عشق سیف شدانگشت حیرت بر دهان، از سوز نی و نای من.(۱۰)[باز باران]باز بارانباز نالهآه و افغان فراوانمی‌خورد بر بام گونهمن درون خویش تنهاماتم و غمدیده پر آبرود اشکم راه فتادهاز درون چشمه پیداهر دم و هر بازدم همهق هقی گردیده همراهرقص لب‌هامشت و سیلیآسمان صورتم هم گشته نیلییادم آرد روز بارانگردش چشمان به هر سوزیر طاق هر دو ابروبر لب جودر دلم شوری و غوغابر دو راهیزار و خسته دست بستهیک دو سایه ایستاده در کنارمپر افادهبا قلادهگاه گاهی تازیانه می‌خورد بر پشت و سینهصورتم از مشت و سیلی گشته نیلیزمزمه می‌کرد با من هق هق منسیل بارانبا دو صد شعر و ترانهچشمه‌ها جاری ز هر سوشد خروشانقطره‌ها گردیده دریاسیل جاری گشته از جوجویی از خونرودخانهاز کرانه تا کرانهزیر پوتین‌های سایهاز خیابان تا به کوچهزمزمه آرام آرامگشت فریادمشت با وی گشته همراهکوی و کوچهبرزن و هر راه و بی‌راهمرگ پوتین مرگ سایهمردن هر تازیانهبا دو پای پر ز تاول می‌دویدم شاد و خرمقطره‌ها هم چون شکوفهمی‌زند هر جا جوانهگشته دریا شد روانهدست من می‌گشت رنگین از سپیدی، سبزی و سرخی لالههر چه را دیدم من آنجا بود دلکش بود زیبااز افق سر زد طلوع تیغ تیز روشناییمرگ سایه مرگ ظلمتمرگ دیو و تازیانهبر لبم آمد شکوفه رقص رقصانهق هقم دیگر نه ناله گشته فریادمی‌خورد بر بام هر کاخ و فسانهباز باران باز بارانکرده ویران شادی اما می‌رود خانه به خانهمی‌دهد مژده طلوع صبح صادقزندگی آمد دوبارهپاره می‌کرد ابر با غرشنسیمی با ترانه با فرشته تو بخوان اینکسرود عاشقانهاز رهاییاز طلوع زندگی و شادمانیباز بارانباز بارانزندگانیهست زیبا، هست زیبا، هست زیباگر تو هم قدرش بدانی.گردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─سرچشمه‌هاhttps://t.me/joinchat/AAAAAEU5epRPfgwDTQB3wQhttps://mahmoudsaif.blogfa.com/category/11/و...زانا کوردستانیزانا کوردستانیTue, 03 Nov 2026 22:45:35 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/ماهنامه-تراوش-tsfwlopdaq9zماهنامه ادبی فرهنگی هنری تراوششماره‌ی ۱۱ - سال دوم - آبان ماه ۱۴۰۵با انتشار مصاحبه‌ای با #زانا_کوردستانیو ترجمه‌ی شعرهایی از #ماردین_ابراهیم با برگردان فارسی #زاناکوردستانی•┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈•کانال اشعار و آثار زانا کوردستانیhttps://eitaa.com/mikhanerahahttps://splus.ir/mikhanehkolophttps://ble.ir/mikhanekolop@RahaMikhanekolopزانا کوردستانیزانا کوردستانیTue, 03 Nov 2026 13:23:33 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/زانا-کوردستانی-edtf7oouxkgmگۆڤاری ژمارە ٧٥ لە داوێنی ئاربەباخەزەڵوەری٢٧٢٦ (١٤٠٥هەتاوی)■□■شماره‌ی ۷۵ ماهنامه‌ی لە داوێنی ئاربەبامهر ماه ۱۴۰۵با انتشار آثاری از #زانا_کوردستانی•┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈•کانال اشعار و آثار زانا کوردستانیhttps://eitaa.com/mikhanerahahttps://splus.ir/mikhanehkolophttps://ble.ir/mikhanekolop@RahaMikhanekolopزانا کوردستانیزانا کوردستانیTue, 03 Nov 2026 12:52:34 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/داستانک-آخرین-لحظه-g8th4f8eq30f[آخرین لحظه]به آرامی دستش را جلو برد.گنجشکی لای اجزای لانچر گرفتار شده بود.به نرمی آن‌را گرفت و به آسمان پرواز داد. پرنده با بال‌هایی لرزان، آزادانه به اوج پر کشید."احمد" لبخندی زد و برای لحظه‌ای، به لانچر و گنجشک و آسمان نگاه کرد.ناگهان صدای مهیبی، همه چیز را بر هم زد، خاک و دود همه جا را پر کرد."احمد"، با تمام امید و آرزوهایش در زندگی به یک‌باره از دست رفتند و زیر تلی از خاک سرد مدفون شدند، اما کسی نتوانست مشتی از خاکمان را صاحب شود.#زانا_کوردستانی#داستانک#ایرانزانا کوردستانیزانا کوردستانیSun, 01 Nov 2026 00:15:57 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/جن-cuj8abyocesi[جــن]کتاب را روی میز گذاشت.رفت پنجره‌ی را ببندد. چشمش به اسم کتاب افتاد.              《هزار حرف مگو از اجنه》 زیر لب گفت: - سال ۲۰۲۵ دیگه! کی به جن و پری اعتقاد داره؟!صدایی پشت سرش زمزمه کرد: - هی رفیق! سلام!!!#زانا_کوردستانیزانا کوردستانیزانا کوردستانیFri, 30 Oct 2026 16:55:50 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/آلزایمر-pd5legcpyz8kآلزایمرآلزایمرم که بیدار می‌شودنمی‌دانم امروز، دیروز است!یا که دیروزم، فردا!!!به گمانم قرن‌هاست      که ماه‌های سال را               --خورشید می‌دانم!قرص‌هایم،    با لب طاقچه‌ست؛می‌خورم وُ           --شاید می‌خورانندم!تا به خودم بیایم،                 اما!!!من کی‌ام؟!چه توفیری دارد!؟کولبری باشم در کردستان،یا زباله‌گردی       --آویزان سطل‌های خیابان،امنیه‌ای در مرز،                یا رفتگری در شهر...ایمان دارم که کسی هستم،مانند همه‌ی انسان‌ها وُ         کم              کم                خودم را می‌یابم...من کی‌ام؟!مردی در بروجرد،          --آواره از شهر و با غربت دمساز!یا کرگدنی در آفریقا                             --در خطر انقراض!شایدم     کتابی‌ام!        زیر تیغِ سانسور!از برای اعلام یک اعتراضیا که تنبوری،             له شده،،،از چکمه‌های جهل،پر از سوز و گداز...من کی‌ام!؟مادری در آغوش فحشا،بابت سیری چند کودک!یا پدری پیر و خسته،به کنجِ کارگاهِ ساخت قلک!من چه سرگردان،به دنبال خویش می‌گردم خداوندا!!!آی‌ی‌ی‌ی،،،گمانم ناوی‌ام،سوخته میان پاره‌آهن‌های سانچی!یا که آن دخترِ نو بالغ                     --برگشته بخت،،،برای جوریِ اندک جهازش                  می‌کرد در پلاسکو،                                   --خیاطی!و نمرد تا با صاحب کارش شود همخوابه و هم‌تخت.شایدم،یکی از صد و چند تن                     --مسافرانِ اوکراین!افتاده به پای مرگاز تیر تک‌تیراندازهای داعش در اِدلب!یا که بازیگر نقشی در سینمایی                          از کرخه تا راین...من کی‌ام؟!آزاده‌ام؟!یا که بسته بالی           --یک پرنده!میان میله‌های سرد آهن...اسیرم چون یک درنده!شایدم سنگ‌ام،             درختم،،                  رودم،،،                     آفتابم یا که باران!در دور دوران این چرخ چرخنده.چهره‌ام زردوُ چروکسته‌ست،     چنانِ برگ‌های فرو افتاده‌ در پاییز،از غم لبریز،        و جاری است                   جویباری                           از چشم‌هایم،،پا به پایِ صد کبوتر                --بغض کرده!                  اسیرِ محبوس‌گاهِ گلویم!گله‌هایی بسیار هرچند ریز...دلمحمام فین‌ست،             --پُر خون،،،و آشفته‌ست افکارم،پوشیده رختی پر از جنونچنان عصرهای پاییزوُتن‌ام،    جنگل‌های مخمل(۱)                 سوخته،                    خاکستر!تن به تن ساییده بر پهلوی خشکیده کارون...      من کی‌ام؟!         گبرم؟           مجوسم؟!              آتش پرستم؟!گر مسلمانم،پس چرا کتب عهد عتیق‌ را می‌پرستم!و گردن آویزمنشان اهورامزدا و      صلیبِ عیسایِ مصلوب در دستم؟!شایدم،روهینگاهی‌های شرقِ چینم،می‌کشند بودایی‌ها از کینم،و یا خوابیده در گورهای امیرآباد!غسل ننمودهبا لاشه‌های متعفن و چرکینم،یا که کودک‌های سربازِ سومالی،     --میانِ کوره‌پزهای آجرِ شمس‌آبادکه خشت بر خشت فقر می‌چینم،یا که یک روسپیِ تایلندیکه می‌فروشم گل                     سرِ چهارراهِ نظام‌آباد!و نان از تنم می‌خواهم نه عرق جبینم...کی‌ام من؟!هوادارِ حزبِ بادمولی پای صندوقبه لیبرال‌ها رای دادم!دموکراتم؟!سوسیالیست؟!فضول و چاپلوس چون اجدادم،پیرو گفتارهای نلسون؟!ولی تن به هیچ رنجی در ندادمتروریستم؟!اسیر عرفان‌های شرق یا غربم!کمونیستم؟!       --چنان فیدل،،،رئیس‌جمهوری مادام‌العمرمولی ضد استبدادمو خوشحالم که سیگاری      لبِ لب‌های مسلولم،        همچو چه(۲)، من نیز دارم!و از صلح دم می‌زنم،              --چون گاندی...چون حاکمان ملی آفریقا‌آبادم...کی‌ام من؟!من دختری یتیم و واماندهمیان آوارهای فولادی(۳)مادری درماندهپدری جان دادهمی‌کشم انتظارش را،            سی‌ی‌ی‌ی سال!که برگردد پسر،       --از جبهه‌های غرب وامانده!ولی افسوس،آی‌ی‌ی‌ی افسوس...دست و پا بسته‌         زیر خروارها خاک مدفونم،       به همراه غواصان همرزم‌ام...جان دادیم لیک شرف نداده.من کی‌ام؟!نمی‌شود باور، مرا!که آن کودکِ بازیگوش وُ                      --خوشحال،محصلِ پانسیونی                  --در زوریخ،،                         من باشم!!!منم آن کودک گشنه‌شکم برآمده        از درد سوء‌تغذیه‌های کنیایمکه برای پاره‌ای نان در تلاشممن آن دخترکْ طفلِ کوردمبه کوردستان    که اجبارِ دین،                می‌بُرد آلتم را!!!و من در نهان و عیانبر این رسم و رسوم می‌شاشم...من کی؟!آخر چرا اینگونه سرگردانم؟!کاش می‌دانستم پاسخ سوالم را،      کاش می گفتی،                   -می‌دادی،                           جوابم را...#زانا_کوردستانی----------۱. جنگل‌های بلوط مخمل‌کوه در لرستان۲. چگوارا انقلابی آرژانتینی۳. محله‌ای در سرپل‌ذهابزانا کوردستانیزانا کوردستانیThu, 29 Oct 2026 01:12:35 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/ماهنامه-ادبی-رها-منتشر-شد-wtk3kx7imo7jماهنامه ادبی رها منتشر شدجدیدترین شماره‌ی ماهنامه‌ی ادبی، هنری و فرهنگی رها، با بررسی پرونده‌ی ادبی شادروان "جواد مجابی" شاعر قزوینی، منتشر و در دسترس عموم قرار گرفت.شماره‌ی نوزدهم از دوره‌ی جدید، انتشار ماهنامه‌ی ادبی رها، در ۲۴ صفحه، با سردبیری "زانا کوردستانی"، منتشر شد.ماهنامه‌ی ادبی رها، با رویکرد انتشار آثار ادبی و هنری و فرهنگی، هنرمندان ایران و جهان در سه بخش ثابت شعر ایران، پرونده‌ی ادبی و شعر جهان و بخش‌های متغییر اخبار، نقد، روانشناسی، داستان و بخش کتاب، معرفی نویسنده و... هر ماه به صورت برخط و رایگان منتشر می‌شود.◇ در بخش روانشناسی، "ترس از آینده نامعلوم"، را می‌خوانیم.◇ در بخش معرفی نویسنده، گذری بر زندگی و آثار استاد "صالح حسینی" نویسنده‌ی اهل سنقر کلیایی، داشته شده است.◇ در بخش شعر ایران، شعرهایی از، بانوان و آقایان: حمیدرضا شکارسری، محسن اعلا، زلیخا احمدی، عشرت بنی‌هاشمی، معظمه جهانشاهی، خالد بایزیدی(دلیر)، شهره زجاجی، حسن فرخی، ایرج عبادی، عباس فلاحی و علی قیسوندی گنجانده شده است.◇ در بخش کتاب ماه، به معرفی و بررسی دو کتاب "دنیا چنین است خدیجه"، منتخب اشعار آقای "ماردین ابراهیم"، و کتاب "شبنم زیر مهتاب"، منتخب اشعار آقای "ناصح ادیب"، پرداخته شده است.◇ در بخش داستان این شماره از ماهنامه‌ی ادبی رها، داستان "گلدان" به قلم خانم "فائزه خادمی"، نویسنده‌ی لرستانی، را خواهیم خواند.◇ در بخش شعر جهان این شماره، شعرهایی از شاعران اهل رومانی، لیندا ماریا باروس، هرتا مولر و پل سلان، ثبت و منتشر شده است.◇ دریافت مستقیم فایل pdf ماهنامه‌ی ادبی رها از طریق لینک زیر:https://cdn.imgurl.ir/uploads/j00070______.pdfزانا کوردستانیزانا کوردستانیWed, 21 Oct 2026 23:56:00 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/کتاب-دنیا-چنین-است-خدیجه-qci5yik5ri14دنیا چنین است خدیجهگزیده‌ی اشعار ماردین ابراهیمبرگردان به فارسی:زانا کوردستانیآقای "ماردین ابراهیم" (به کُردی: ماردین ئیبڕاهیم)، شاعر معاصر کُرد، زاده‌‌ی سال ۱۹۷۴ میلادی، در سلیمانیه‌ اقلیم کردستان است.ماردین برای دو دهه، ساکن شهر لندن بود و در مقام رمان‌نویس، شاعر، جستارنویس، مترجم و استاد دانشگاه تاکنون چندین رمان، مجموعه شعر و ترجمه منتشر کرده است.نخستین اثر داستانی او، "رؤیای مردان ایرانی"، در سال ۲۰۰۸ میلادی، توسط مؤسسه‌ی چاپ و پخش سردم سلیمانیه منتشر شد و با استقبال گسترده‌ای از سوی نویسندگان و منتقدان برجسته‌ای چون "شیرکو بیکس"، "بختیار علی" و "شیرزاد حسن" روبرو شد.  ┄┅═✧❁❁✧═┅┄(۱)صبح‌ها با موهای ژولیده از خواب بر می‌خواستند وغروب‌ها با کوزه‌ای شکسته از چشمه باز می‌گشتند،خواهرانم،عطر گیلاس‌های نرسیده را تداعی می‌کردند،بوی انتظار!انتظاری که همچون پیچک از پنجره آویزان بود.انتظاری که شبیه غبار مرگ بر برگ‌ها نشسته بود.(۲)خواهر بزرگم می‌گفت:- بگذار مرگ بیاید! گریه‌کنان بیاید!چگونه نگریم؟! وقتی من می‌میرم و کسی نخواهد گفت دریغا!من می‌میرم و مرگ من،به اندازه‌ی افتادن سیبی کال،تأثیری بر جاذبه‌ی زمین ندارد!من می‌میرم و مرگ من،به اندازه‌ی انعکاس برخورد هسته‌ی انگوری در آب چشمهبر نظم فصل‌ها مؤثر نیست.مرگ من به اندازه‌ی به گل نشستن نهنگیخلق و خوی طبیعت را به هم نمی‌ریزد.(۳)تو هم فریب جهان را خوردی!بله! دنیا چنین است!اول شانه‌به‌سرها را کباب می‌کند وسپس پرستوها راو وقتی دلبسته‌اش شدی چون فاحشه‌ای تو را رها خواهد کرد.و چون هرزه‌ای رو از تو می‌گیرد،بله! دنیا چنین است خدیجه!(۴)مرا می‌گویی که غریبه‌ها رویا نمی‌بینند؟!اما من، روزهایی که چون سگ در ترکیهاز سرنوشت خود بیزار بودم،تو را به یاد داشتم و رویاهایم را با تو مرور می‌کردم.تو در خاطرم بودی،تو رویا و آرزویم بودی،آن هنگام که در اسطبل‌ها بیگاری می‌کردم وبر روی بتون‌های سرد بندرگاه‌ها می‌خوابیدم.(۵)چه وقت، بین من و تو چنین شکرآب شد، خدیجه؟!به یاد داری که جوجه‌ای داشتیمکه از ترس غرش هواپیما‌ها خودش را پنهان می‌کرد!جوجه‌ای که با گنج قارون هم عوضش نمی‌کردیم!به یادداری در آغل قوچ‌ها،شیر بزها را سر می‌کشیدی،چونکه مادری نداشتی!دوست دارم همچون شاعران بگویم: - روزگارت سیاه بود!ولی واقعن روزگار سیاهی داشتی!دخترکی بودی که حتا از اتومبیل هم می‌ترسیدی،گمان می‌کردی که گاوی‌ست و خداوند تبدیلش کرده به آهن!(۶)مرا می‌گویی: - پسران رحمی در قلب و جانشان نیست!اما من در اسکله، شب‌هایی که همراه ماهیگیرانخودم را با آتشدان‌های حلبی‌ گرم می‌کردم،تو را به خاطر داشتم.تو در یادم بودی تمام غروب‌هاییکه من در قایق‌ها، قرآن می‌خواندم.(۷)دنیا چنین است خدیجه!ابتدا تابش آفتاب را بر تو عیان می‌سازدتا که فریب پرتوهایش را بخوری.صبح کاذب را بر سر راهت می‌گذارد،تا که در دام نسیم صبحگاهی‌اش گرفتار شوی!با زیبایی‌هایش فریبت می‌دهد،که گمان کنی خوشبختی!و بعد دقیقه به دقیقه عمرت را از تو می‌ستاندولی تو باز احساس خوشی و شادی می‌کنی!و وقتی دنیای خائن،با این همه خیانت‌ بر تو چیره شد،آنگاه همچون رفیقی بی‌شرف،دارایی‌هایت را از تو می‌گیرد،و همچون دوستی ریاکار،خنجر از رو بر تو می‌کشد!(۸)ستاره‌ای در گوشی به من گفت:تو در غروبی غمگین،در کنار جاده‌ای با وقار و عظمتی خاص خواهی مرد!تو در میانه غروب و درخت لیمویی خیس تو در یورش مه‌ای غلیظ خواهی مرد!تو خواهی‌ مرد و دخترکان از آرایش خود دست نمی‌کشند زندگی هم، نظم بی‌خود را از هم نمی‌پاشد سنگ‌ها نیز، سکوت خود را بر هم نمی‌زننددوستانت همچون گذشته در کوی و برزنقهقه‌کنان و مست و مشنگ می‌چرخندو تنها در تماشای آلبوم عکس‌های یادگاریتانیادشان می‌افتی،و به یاد می‌آورد که تو هم زمانی زنده بودی و زمانی به دخترانت، صبح بخیر می‌گفتیو در عروسی‌ها رقص و پایکوبی می‌کردیو آواز خوانان از کوچه‌ها عبور داشتی آری،تو می‌میری و دوستانت تو را به فراموشی می‌سپارند...(۹)تو دوست پروانه‌هایی و من نیز در رویای گل‌ها باقی مانده‌ام!تو در پی یافتن عطر گل سرخی و من نیز گرسنه‌ی عطر نانم...(۱۰)در پی سرچشمه‌های خوشبختی نباش،اینجا،آن دریایی‌ست که یا باید در آن خفه شوییا که بیاموزی شنای خیانت را...(۱۱)من مردی کینه‌توزی هستم که دلیرانه، به سوی جنگ می‌دومبا تفنگم آبشارها را می‌ترسانمخانه‌ی خواهران ابرها را به آشوب می‌کشانم خدا را از میان ستارگان فراری می‌دهملیکن،تو به سوی جنگ روانه نشو!تا کسی بماند گلدسته‌های شهر را بشماردتا کسی بماند دست بر سر گنبدهای یتیم افتاده‌ی شهر بکشد.(۱۲)مادرم!آیا دیده‌ای که ماهیگیرچگونه تورش را در دریا می‌اندازد و بر می‌چیند؟!من آنگونه، سرنوشت خویش را در آتش می‌انداختم و بر می‌داشتم.بیوه‌زنان را دیده‌ای که چگونه،بخت خود را نفرین می‌کند؟من آن‌گونه سیه‌روزی خود را لعنت می‌فرستم.همچون چوپانی که بر آتشش فوت می‌کند من آن‌گونه، بر خاطرات فراموش شده‌ی خود فوت می‌کنم.چون پهلوانی که گرز خود را در آسمان می‌چرخاندمن آن‌گونه رنج و مشقت‌های خود را می‌پرورم من آن‌گونه دربدری خود را وسعت می‌بخشم.(۱۳)چون جنگ شروع شد،دعا می‌کنم که من کشته شوم،ولی تو زنده بمانی.تا باشد کسی به تماشای ابرها بایستند،تا باشد کسیستارگان را بشمارد...(۱۴)تو هم گول ظاهر دنیا را خوردیدنیا چنین است خدیجه!ابتدا پروانهـهایش را به سویت گسیل می‌دارد و سپس سپاه ابابیلش را!ابتدا ماه را با هاله‌ی نورش بر تو عرضه می‌کند وآنگاه کژدم‌های سمی‌اش را!و وقتی دلبسته‌اش شدی،چون نامردی تنهایت می‌گذارد،چون فاحشه‌ای عریان روی از تو می‌گیرد،دنیا چنین است خدیجه!دنیا چنین است...(۱۵)[بگذارید در تاریکی بمیرم]بگذارید در تاریکی بمیرمدر تاریکی، پیک‌های خوشیمستیِ بیشتری به ما می‌دهنددر تاریکی، زهرهای یقین، عسلین‌تر می‌نمایندبگذارید در تاریکی بمیرمروزی می‌رسد که ناامیدی ما را فرا می‌گیردساعت‌هایمانفاصله‌ی میان پریدن و نشستنِمرغابی‌ای را تعیین نخواهند کردتقویم‌های مافاصله‌ی میان غوره و انگوری را تعیین نخواهند کردروزی فرا خواهد رسید که عقل‌مان نمی‌تواندترکِ اناری را تفسیر کنددست‌مان نمی‌تواندفاصله‌ی میان بید مجنون و جویباری را اندازه بگیرد.(۱۶)[سرگذشت کوتاه و غم‌انگیز جیمز اوین]نامش را گذاشتند جیمز اوینخویشان آمدند، همسایه‌ها آمدند، مردان و زنان مقدس کلیسا آمدند، به یاد یحیای تعمید دهنده از آب بیرونش کشیدند، در گوشش سرود ستایش عیسی و قدیسان را خواندند، شراب سرخ را بر میزها گذاشتند که زیر نور شمع‌ها می‌درخشید و آن نام را چراغان کرده بودند، پدر و مادر در میان مهمان‌ها می‌درخشیدند و نمی‌دانستند روزگاری می‌رسد که آن بچه‌ی زیبا ـ جیمز اوین ـ بزرگ می‌شود و مثل ولگردها روی پیاده‌روها می‌خوابد....یکی بود و یکی نبود، در بیرمنگام مردی بودکه زمانه همه‌ی تیرهایش را به او زده بودنه یک تیر، نه دو تیر، نه سه تیر......مردی بود که رؤیاهایش از بال‌هایش بزرگ‌تر بودندروزی مثل شاهینی زخمی از پرواز افتادآویخته بر شاخه‌ها، میان آسمان و زمین ماندمنزلش بسیار دورتر از توان قدم‌هایش بودغروبی مثل اسبی بیمار از پا افتادغمگین و پریشان، گیج و سرگردان بر سر دو‌راهی‌ها ماند...مادرش را بادی سیاه برد، به کجا برد؟ نمی‌دانم!پدرش گلوله‌ای به سر خود زد، آن تپانچه مال که بود؟ نمی‌دانم!، نمی‌دانم!کردها می‌گفتند آلبانیایی‌ها به او فروخته‌اند، آلبانیایی‌ها می‌گفتند کردها برایش آورده‌اندکدام‌شان راست می‌گفتند، نمی‌دانم، نمی‌دانم، نمی‌دانم!....شبی در میان دود تریاک پیدایش کردیمدر براداستریت، بطری‌های آبجو دورش بودنددر فایو‌ویز بر آن زمین سرد خوابیده بود...پاییز است، پاییز است، پاییز...پاییز برای جیمز اوینِ خانه‌خراب پر از آشوب و دعواستبادی از دور بر می‌خیزد، ابری سیاه با خود می‌آوردبارانی می‌بارد که کیسه‌خواب جیمز اوین را خیس می‌کند...بهار است، بهار است، بهار...بهار برای جیمز اوینِ سرگردان به مِه بدل می‌شودابری غلیظ می‌آید از فراز واتیکانجیمز اوین در مرداب رؤیاهای خودش فرو می‌رودگره رنج برایش گشوده نمی‌شود، بار غم برایش برداشته نمی‌شود....یکی بود و یکی نبود، در بیرمنگام مردی بود نامش جیمز اوین بودسرنوشت گرگ‌هایش را به جانش انداخته بودنه یک گرگ، نه دو گرگ، نه سه گرگ......مثل فلامینگویی که در بیابان دنبال ماهی بگردد، در بیابان دنبال ماهی بود!جیمز اوین در سوهو‌رود با بطری‌ای ودکا دنبال رؤیاهایش می‌گشتکج و کوله راه می‌رفت و روزها از دستش می‌افتادند و دیگر بر نمی‌گشتندضربه‌ی بدبختی‌ها چنان ضربه‌ی گراز وحشی ویرانش کردندنمی‌دانست آن چهره‌ی معصوم؛ با آن روزگار درنده سازگار نیست...نامش را گذاشتند جیمز اوینهیچ‌کس فکرش را نمی‌کرد آن چهره‌ی روشن؛ به آن دوران تاریک می‌افتدنمی‌دانستند روزی می‌رسد که با خودش و سگی غمگیندر پناه دیوار ایستگاه قطار با نگاهی پریشان به دنیا نگاه می‌کند...جیمز اوین را خواب می‌بردبه چه چیزی باید خواب ببیند؟...روزی گذرت به بیرمنگام می‌افتد، می‌روی به گورستان های‌گیت، از گوشه‌ی چپ گورستان قبری گمنام هست، میان دو گور، یکی‌شان جنگاوری ضد نازی‌هاست؛ آن دیگری دختری جوان است، در گورستان همسایه‌های جیمز اوین خیلی خوب‌اند، وقتی زنده بود همسایه‌هایش این‌قدر خوب نبودند، بر سنگش نوشته شده: - جیمز اوین -. کمی به زندگی کوتاه و غمناک جیمز اوین فکر می‌کنی و می‌روی بیرون به جاده، با چشمانی اشک‌بار به ماشین‌ها نگاه می‌کنی، راننده‌ها نمی‌دانند چرا گریه می‌کنی، بعد چشم‌هایت را پاک می‌کنی و به آن روزها فکر می‌کنی که مردی بود که رؤیاهایش از بال‌هایش بزرگ‌تر بودند.(۱۷)هرجوری که تکان بخوریم، زخمی را تازه می‌کنیم!به هرکجا که پا بگذاریم، دردی را بیدار می‌کنیم...!(۱۸)اگر غروبگاهانی مرا یاد کردی،ستاره‌ها را بشمار!اگر غروبگاهانی مرا از یاد بردی،خدا کند،به تیر ظالمان گرفتار شوم!!                            (۱۹)[وقتی جنگ تمام شد]یا در بیمارستانی به ذلت می‌میرم،یا به روستای خودمان باز خواهم گشت.از آن روزها سخن می‌گویم...که جنگی سخت در شهر به وقوع پیوسته بود،کسی از سرنوشنم باخبر نبود.که جنگ چون بچه‌ خرسی مرا می‌رنجاند!از آن روزها می‌گویم که من در جنگ بودم...یک روزش در پادگان‌های خاک‌آلود خشاب‌هایم را از فشنگ پر می‌کردم،دیگر روزش زیر بارش برف برای دوستانِ کشته‌ شده‌ام گور می‌کندم.و یک روز دیگر، چشم اسیران را می‌بستم.ترانه‌ی «باز وقت تیرباران است» را زمزمه می‌کردم.و روزی دیگر بر کامیون سوار بودم وزنانِ هراسان را به بیابان منتقل می‌کردم.کسی از من خبر نداشت، که جنگچون توله‌خرسی، مرا می‌آزرد.بگذار دنیا بداند، که جنگ ما را تغییر داد.باز می‌گردیم تا آن گِلی را لگد کنیم،که پدران سرشته‌اند!آن جنگی را تمام کنیم،که پدربزرگانمان بر پا کرده‌اند.دیگر نمی‌گوییم:- «چه کسی ما را در این قیامت به غار فرستاد؟»باز می‌گردیم تا در مراسم عزای برادرانمان چای تعارف کنیم!دیگر نمی‌گوییم:- «این‌همه جنازه را چگونه دفن کنیم؟»باز می‌گردیم تا اسب‌ بدکاران را نعل کنیم.از آن هدایای نامزدی که از ما دزدیده شد حرفی نمی‌زنیم.باز می‌گردیم تا بر انگشت خائنان حنا بگذاریم.سیبِ کرم‌خورده را به خانه‌ی عروس پرتاب می‌کنیم.ناامیدی را در روح داماد می‌ریزیم.از آن تف‌ها که بر پیشانی زنان است حرفی نمی‌زنیم!چون سگی آمیخته به گِل و لای بر می‌گردیم.چون کرکسِ غروب، محله را لبریز از شومی می‌کنیم.باز می‌گردیم و برای هیچ‌کس دعای خیر نمی‌کنیم.خود را از دوستان کودکی پنهان می‌کنیم.و وقتی روحمان سردش شدبا غروب‌های بی‌مروت می‌پوشانیمش.بگذار دنیا بداند، که جنگ ما را تغییر داد!وقتی جنگ برپا شد، تو نرو به جنگ!(۲۰)خنده‌ی من بیابان را پر از ستار می‌کردگریه‌ی من آسمان را پر از خاک می‌کردخواهر بزرگم با یک دستش مرا در آغوش می‌گرفت وبا دست ملحفه‌ی لحاف‌ها را می‌دوختغربت را نوشیدم و بالا آوردمغروب‌های دور کودکی‌ام را باز آوردمآن فصل‌ها را بازآوردم که خواهرانم رابه‌زور سوار کامیون‌ها می‌کردند ومن نیز چون بچه‌ قورباغه‌ایخود را زیر برگی پنهان می‌کردمپیرزن‌های فانوس‌به‌دست را بیوه‌زنانِ غمگین را باز آوردمآن روزهای سیل‌آسا را باز آوردمکه از میان رؤیاهای شانزده‌سالگی‌ام می‌گذشتمهمگی سقط شده بودند.(۲۱)ای داد و بیداد، تو در میان صنوبرها چه می‌کردی؟تو را در آن تاریکی دیدم که سیگار می‌کشیدیآتش سیگارت را دیدم - نخست پنداشتم ستاره‌ی دنباله‌دار است -دلِ رنجور تو را دیدم که چون اخگر افروخته بودگفتم در میان صنوبرها چه می‌کنی؟تو گفتی بیا!گرگ‌های من رام‌اند، بیا!گاوهای من اهلی‌اند.زانا کوردستانیزانا کوردستانیSun, 18 Oct 2026 12:45:01 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/ناصح-ادیب-g0encw9vp7ysنشریه‌ی دریاکنارشماره‌ی ۲۲۶شنبه ۲۵ مهر ماه ۱۴۰۵با انتشار شعرهایی از #ناصح_ادیب با ترجمه‌ی #زانا_کوردستانی•┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈•کانال اشعار و آثار زانا کوردستانیhttps://eitaa.com/mikhanerahahttps://splus.ir/mikhanehkolophttps://ble.ir/mikhanekolop@RahaMikhanekolopزانا کوردستانیزانا کوردستانیSun, 18 Oct 2026 11:07:14 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/کتاب-دنیا-چنین-است-خدیجه-nqvmp8cqoo1gکتاب دنیا چنین است خدیجه منتشر شدکتاب "کتاب دنیا چنین است خدیجه"، منتخب اشعار آقای "ماردین ابراهیم"، شاعر کُرد اهل اقلیم کردستان، با ترجمه‌ی "زانا کوردستانی" توسط نشر الکترونیک زیتون و همراهی انجمن شعر و ادب رها، منتشر شد.این کتاب به صورت الکترونیک، در ۴۱ صفحه‌ی رنگی، با طراحی جلد خانم "لیلا طیبی" منتشر شده است.آقای “ماردین ابراهیم” (به کُردی: ماردین ئیبڕاهیم)، شاعر معاصر کُرد، زاده‌‌ی سال ۱۹۷۴ میلادی، در سلیمانیه‌ اقلیم کردستان است.ماردین برای دو دهه، ساکن شهر لندن بود و در مقام رمان‌نویس، شاعر، جستارنویس، مترجم و استاد دانشگاه تاکنون چندین رمان، مجموعه شعر و ترجمه منتشر کرده است.رمان «رویای مردان ایرانی» نخستین اثر او در ادبیات داستانی است، که سال ۲۰۰۸ میلادی، از سوی موسسه‌‌ی چاپ و پخش سردم در سلیمانیه منتشر شد و مورد ستایش اکثر نویسندگان و منتقدان بزرگ کُرد، از جمله شاعران و نویسندگان جهانی مانند “شیرکو بیکس”، “بختیار علی” و “شیرزاد حسن” قرار گرفت.کتاب "کتاب دنیا چنین است خدیجه" مجموعه‌ای‌ست از ۲۱ شعر کوتاه از آقای "ماردین ابراهین" که به انتخاب آقای "زانا کوردستانی" گزینش و ترجمه و خانم "لیلا طیبی" کار ویراستاری اشعار را بر عهده داشته است.◇ با هم بخوانیم شعری از این مجموعه را:(۱)صبح‌ها با موهای ژولیده از خواب بر می‌خواستند وغروب‌ها با کوزه‌ای شکسته از چشمه باز می‌گشتند،خواهرانم،عطر گیلاس‌های نرسیده را تداعی می‌کردند،بوی انتظار!انتظاری که همچون پیچک از پنجره آویزان بود.انتظاری که شبیه غبار مرگ بر برگ‌ها نشسته بود.زانا کوردستانیزانا کوردستانیSat, 17 Oct 2026 06:33:55 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/علیرضا-حکیم-xb6r8btbv1nvعلیرضا حکیماستاد "عليرضا حكيم"، شاعر و پژوهشگر لرستانی، زاده‌ی ۷ مهر ماه ۱۳۳۶ خورشیدی، در یکی از روستاهای خرم‌آباد است.ایشان تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در ماسور خرم‌آباد و دوره‌ی دبیرستان را در دبیرستان امیرکبیر این شهر به پایان رساند و پس از خدمت سربازی، به شغل آموزگاری روی آورد. استاد حکیم در سال ۱۳۷۴ خورشیدی، مدرک کارشناسی زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه آزاد بروجرد دریافت کرد و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۳۸۷ خورشیدی، در دبیرستان‌های خرم‌آباد به تدریس مشغول بود. او هم‌اکنون عضو انجمن‌های ادبی خرم‌آباد و سلسله است، و چند اثر چاپ شده در کارنامه‌ی ادبی خود دارد. کتاب «مثنوی فلاخن و شمشير» یکی از آثار ایشان است، که با عنوان فرعی «نبرد اتابک لر با تیمور لنگ و گزیده اشعار» منتشر شده، در قالب مثنوی و به سیاق شاهنامه فردوسی سروده شده و به یکی از برهه‌های پرمناقشه‌ی تاریخ لرستان، یعنی رویارویی اتابکان لر با سپاه تیمور گورکانی، می‌پردازد.کتاب «پرنده‌های شهید» مجموعه شعری دیگر از ایشان است، که در سال ۱۴۰۲ خورشیدی، به چاپ رسید. این کتاب با ویراستاری «کیانوش سوری»، توسط انتشارات «هاویر» و چاپخانه «روز» در ۱۳۷ صفحه، به چاپ رسید.┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄◇ نمونه‌ی شعر لری:(۱)[ميهن] اَر دِ راهِ تو بيم جو افتخارَه ميهنمحون و مونم بووَه ويرو افتخارَه ميهنماز گِلِ تير بلا دِ راه تو وِ ري سرماَر بوارَه مثل بارو افتخاره ميهنموِ غريوي بورَنم زنجير دِ گردِن باك نيبگذَرَه عمرم دِ زندو افتخارَه ميهنمجون شيرينم فداي عشق شيرين تو با سور دِ خينم با بيابو افتخاره ميهنممِه بميرم تو بموني افتخاري سي مِنَه گل وِ حونه ت بووَه مهمو افتخاره ميهنمافتخارم سر دِيه دِ راه ايرونَه و بس سر دِيه دِ راه ايرو  افتخارَه ميهنملُرسو كُل سر وِدارن روز تنگي چي حكيم ار بوييم چي سر وِ دارو افتخاره ميهنم.(۲)[خريدار عشق] چنی خو بی كِ غمخوار مِه بوييرفيق و هُمدم و يار مِ بوييمِه وا جونم خريدار تو  بيمَهنمي هايي خريدار مِه بويي؟مِ چي پروانِه ام دورت مي چرخماگر شمعي دِ شوگار مِه بوييدِلِم دايم وِ دُمبالت مِيايَه    وِشرطي كِ تو دلدار مِ بوییزمونی ک بووم بیمار عشقت  بیایی و پرستار مه بوییدلم خوش بی بيايي و هميشَه  چراغي دِ شوِ تار مِ بوييهوايي كرده سيلِ تو حكيمِ ِ   تو هم خوبی هوادار ِ مِ بويي.(۳)[دالكه]هر چي كِ دارم توني اِي دالكه   باغِ بهارم توني اِي دالكهآروم جوني مونس و  يار مِه         روشنييِ دِ دل شوگار مِهاِي كِ دِلم روشِه دِ اُ نيرِتَه           هي كِ نيينَه تونِ دلگيرِتَهدَسِ تونَه كِ قوّت جونمَه            ياد تونه هميشَه مهمونِمَهعشق تو جاري دِ رگ و خينمَه           نوم و نشونت دين و آيينمَهخلوت مِه پر دِ سرود تونَه           اگر مِه هيسِم دِ وجود تونَهاُوسِه كِ دل زندونييه غم موَوه              تا تو مِيايي غمِ مِ كم مووَهاَفتاوِ آسمونِمي دالكَه                       هميشَه ورد زوونِمي دالكَهاَ كِ نيا روزي دِ تو دير بام                     دِ مُلك غم دِ داغ تو پير بامقلب مِه تا روز اَبد جا تونَه          اي دلِ مِه فرش وَرِ پا تونَهبوسون گل هر چي كِ مِيها بووَه          يه گل دِ گُلوَنييه تو كي مووَه.(۴)وِ گوشم مِيايَه صدا پا بهار   غم دل بَرويي که اُوما بهاربيا تا وِ مهمون صحرا بوييم                   كِ بييَه وِ مهمون صحرا بهارقناره غزل دارهَ اِيمرو وِ لو                   كِ خيمه كشييَه دِ هر جا بهاركُه و دشت و صحرا همش بي وِ گل         چَني دلنشینه خدايا بهارخَوردار بي بلبل بيقرار                          كِ اُوما عروس چمن وا بهاردِ باغ صفا عالمي سرخوشي                 مِيارَه وِ حونَه دِ هر لا بهارصدايي مِيا پشت ديوار دل                     وِ گوشم  مِيايَه صدا پا بهار.(۵)گل نارنج و لیمو سی تو یارمد عطر ناف آهو سی تو یارماگر وقتی بیایی وا دیارملباسی د پر قو سی تو یارم┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄◇ نمونه‌ی شعر فارسی:(۱)تو ای آنکس که با ما آشنا بودیمیان جمع یاران با صفا بودی‌شجاع بی‌تکبر «مصطفی میر»!دلیری جان به کف در جبهه‌ها بودیگرفتی طاقت از خصم بد اندیشهدلیل فخر «گردان انبیاء» بودیز بس عشق امامت در وجودت بودکه نوحه‌خوان «آل‌مصطفا» بودیتو آن نام‌آور جنگ و جهاد و عشقتو آن ره جوی «راه کربلا» بودیصداقت در وجودت مثل باران بودمیان دشت غم‌ها رهنما بودیپراکندی به دل‌ها روشنایی راشب تاریک دل را روشنا بودیهمیشه نام نیکت بر زبان جاری‌ستاگر در دل نبودی پس کجا بودی؟(۲)سهم من کن کمی از این همه زیبایی خوداز که آموخته‌ای راز فریبایی خوددیده‌ام ماه شدی و به دلم می‌تابیخواب کن کودک دل با دم لالایی خودچون زبان باز کنی شعر و عسل عرضه کنیمی‌کنی فاش به این، رمز دل‌آرایی خودتا که امروز شوم مست تماشا شدنتروی شانه بفشان گیسوی یلدایی خودچشم آهویی تو، منظره در منظره استسیر کن چشم دل از باغ تماشایی خودای پری‌رو که تویی مونس تنهایی منسر بر آور دمی از منزل دریایی خود.(۳)غزّه می‌سوزد میان آتش و خونروی شهر از خون گل‌ها گشته گلگونهر طرف بمب است و موشک، مرگ و عُصیانشهر پر از غنچه‌ی سر در گریبانقصّه‌ی ویرانی است و اضطراب استداستان کربلا و قطع آب استباز صدها حرمله کودک‌کش آنجاستاز یزید و ابرهه نقشی هویداستقصّه‌ی چنگیز و ایران است غزّهبرگ‌ریزِ جان انسان است غزّهگرگ‌های صهیونی غارتگر جاندر فلسطین و عراق و شام و لبنانآهنین بالان، عقابان سرکش دهرمی‌رباید خواب راحت در دل شهرآسمان چشم‌ها ابری و خستهاشک در چشمان کودک‌ها شکستهدر فلسطین خیزشی دیگر به‌ پا شدزین حماسه دشمن دون در کما شدوقت یاری آمده تا ظلم بر پاستداد مظلومان ستان میدان مهیّاستمرگ بر شیطان بگو با دست یاریشک نکن این ظلم می‌گردد فراریترس و ذلّت در دل دشمن بیندازتا نمایی این حماسه زندگی ساز.(۴)[مقام قلم]قلم از درد انسان می‌نویسدهم از عشق و هم از جان می‌نویسدقلم باریدن عشق است و مستیقلم زیبا نویس حق‌پرستیقلم فریاد بغض مرد خستهکلید و رهگشای راه بستهمقامش می‌رسد تا کهکشان‌هاشود سرباز حاضر در مکان‌هابرای خسته دل‌ها او نوید استقلم یاری‌گر هر نا امید استرفیق راه انسان‌های حق‌گوستقلم در دست مردان بلاجوسترسد آوازه‌اش تا اوج هستیشناگر در میان موج مستیوجود او گران مثل دماوندبه جان او قسم خورده خداوندقلم راه رهایی، حلّ بحرانقلم داروی جانبخش دل و جانقلم سر نیزه‌ی مردان مرد استقلم درمان درد و آه سرد استحریم او حریم کبریایی استروایت ساز قوم نینوایی است.(۵)به آب و رنگ مانند بهاریزلال و بی‌ریا چون چشمه‌ساریشوی با روسری نور علیٰ نورتو که بانوی خوب روزگاری(۶)با جیب پر از سنگ به میدان رفتیاز جادّه‌ی لج جانب شیطان رفتیشیطان خودت را بتکان ای حاجیتا کس نکند فهم کجستان رفتی(۷)بیا کز دوریی‌ات بیتاب هستمبیا کی لایق مرداب هستمبیا از پشت شب چهره برافروزکه عمری تشنه‌ی مهتاب هستم(۸)غم از غمخانه فرمت می‌نمایمو با معشوقه‌ام چت می‌نمایمبه پیشش سفره‌ی دل می‌کنم باززمانی قصد قربت می‌نمایم(۹)بمان با من بمان با من بمان عشقبیا تا ژرفنای جان بران عشقنترسانم که راه عشق سخت استبگیر از من هزاران امتحان عشق(۱۰)سر بسته نیستسر عشقبگذارفرهاد بودنم رافریاد بکشمشیرین منمی‌خواهم به سیم‌ آخر بزنم.(۱۱)پرندهپر نمی‌زند در باغوانسانعشق را صدا نمی‌زندنفس‌ها زندانی ماشینند!گردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄سرچشمه‌هاhttps://hakim1392.blogfa.com/author/hakim1392https://mostafamirrezaei.ir/1377-1377.htmlhttps://temenna.blogfa.com/post/2175https://defapress.ir/fa/news/610225@Ershadsalsalehو...زانا کوردستانیزانا کوردستانیFri, 09 Oct 2026 07:30:05 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/غلامرضا-طریقی-rbwwvsec0iojغلامرضا طریقیاستاد "غلامرضا طریقی"، شاعر و منتقد ایرانی، زاده‌ی سال ۱۳۵۶ خورشیدی، در زنجان است.او سرودن شعر را از سال ۱۳۷۴ و با راهنمایی‌های زنده‌یاد "حسین منزوی" آغاز کرد.طریقی رتبه‌ی برگزیده‌ی شعر دانش‌آموزان کشور، رتبه‌ی نخست و دوم شعر عاشورایی دانش‌آموزان کشور، رتبه‌ی نخست کنگره‌ی شعر و قصه‌ی جوان کشور و رتبه نخست چند کنگره‌ی دیگر در مناطق مختلف کشور را کسب کرده است.مجموعه‌های اشعار چاپ شده او «جهان غزلی عاشقانه است»، «هر لبت یک کبوتر سرخ است»، «آکواریوم»، «باران اگر ببارد»، «به جهنم»، «ایمان بیاورید به تمدید فصل سرد»، «آنقدر پرم از تو که کم مانده ببارم»، «با یاد شانه‌های تو»، «سفید تو، سیاه من»، «ماضی قریب»، «رنجین‌کمان»، «شلتاق» و... هستند.┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄◇ نمونه‌ی شعر:(۱)پرنده گفت جهان در نگاه من زیباست -هنوز زیبا بود-ولی برای تماشا دو چشم کافی نیست -پرنده تنها بود-پرنده گفت که من قلب آسمان هستم  -نظاره‌اش کردیم-چقدر بد که شما پایبند پایینید -چقدر بالا بود-نهیب زد که: خوشا آن‌که دل به دریا زد اگر چه غرق شودپرنده بیشتر از این که فکر ما باشد به فکر دریا بودبه زور دسته‌ی ما را به زیستن می‌خواند به رغم بی‌طرفینه در سپاه قوی پنجه‌گان دشمن بود نه جزئی از ما بودخوشا پرنده که بین دو پهنه می‌پلکد برای ما امانه آسمان عظیم گشاده‌دل جا داشت نه در زمین جا بود(۲)این مهم نیست که دل تازه مسلمان شده استکه به عشق تو بشر قاری قرآن شده استمثل من باغچه خانه هم از دوری توبس که غم خورده و لاغر شده گلدان شده استبس که هر تکه آن با هوسی رفت، دلمنسخه دیگری از نقشه ایران شده استبی‌شک آن شیخ که از چشم تو مَنعم می‌کردخبر از آمدنت داشت که پنهان شده استعشق مهمان عزیزی‌ست که با رفتن اونرده پنجره‌ها میله زندان شده استعشق زاییده بلخ است و مقیم شیرازچون نشد کارگر آواره تهران شده استعشق دانشکده‌ تجربه انسان‌هاستگر چه چندی‌ست پر از طفل دبستان شده استهر نو آموخته در عالم خود مجنون استروزگاری‌ست که دیوانه فراوان شده است(۳)ای دل بزن! اگر چه گرفتار نیستیچیزی به این زمانه بدهکار نیستیوقتی هنوز ماه پس ابر مانده استخود را چنان بپوش که انگار نیستیوقتی که یار قافیه‌ی بار می‌شودغمگین مشو که با احدی یار نیستیغمگین مشو که سقف و ستونی نداشتیخوش باش از اینکه مالک دیوار نیستیدوری کن از کسی که تو را غرق درد دیداما به خنده گفت که بیمار نیستیمی را حرام کرد ولی داد دست توچون با همین خوش است که هشیار نیستیای روزگار ای که در این قحط مشتریدل را به یک پشیز خریدار نیستیبا اینکه زیر بار حقیقت نمی‌رویباری قبول کن گل بی‌خار نیستیمی‌خواستم به باد تمسخر بگیرمتاما هنوز لایق اینکار نیستی.(۴)من که به تشخيص شما، از هر نظر ديوانه‌امطبق خبرها آخرين ديوانه در ديوانه‌امدیگر خبرهای شما یک جو نمی‌ارزد که منهم در خبر ديوانه‌ام، هم بی‌خبر ديوانه‌ام ديوانه در ديوانه‌ام خوانديد و خوشحالم که منبالاترين حد جنون در ذهن هر ديوانه‌ام در اولين روز جنون محبوب خود را يافتماو گفت نامم را مبر گفتم مگر ديوانه‌ام در را به رويم بست و من در پشت اين در سال‌هاستانگشت بر در، دربدر، خونين جگر، ديوانه‌ام از هر نظر ديوانه‌ام ديوانه در ديوانه‌امچون اينقدر ديوانه‌ام الگوی هر ديوانه‌ام امروز خوشحالم که من مانند مردم نيستمبا آنچه هستم دلخوشم حتی اگر ديوانه‌ام.(۵)وقتی زمین به طرز نگاهت دچار شدخورشید پیش چشم تو بی‌اعتبار شداز آسمان رسیدی و باران شروع شدپا بر زمین نهادی و فصل بهار شد  باران به امر چشم تو بارید و بعد از آنچشمان ابر، صاحب این افتخار شدوقتی سخن به معجزه‌ی چشم تو رسیدتعداد پیروان غزل بی‌شمار شد!ایزد تو را الهه‌ی «مِی» کرد و بعد از آنهر کس که از کنار تو رد شد خمار شدشیطان به جلد چشم تو رفت و به حیله‌ایرندانه از مقام خودش برکنار شدتا پی به حسن خود ببری، باغ آینهیک‌باره در برابر تو آشکار شدوقتی که تو به عکس خودت مبتلا شدیآیینه‌ی زلال دلت پر غبار شددر هفت‌خوان نهان شدی و در مسیر آنمبنای استقامت ما انتظار شدسودای برد و باخت در این راه پر خطراز اولین عوامل کشف قمار شدما را که عاشقیم به بازی گرفتی و...آن‌گاه، نام دیگر تو روزگار شد! (۶)گرچه هنگام سفر جاده‌ها جانکاه‌اندروی نقشه، همه‌ی فاصله‌ها کوتاه‌اند!فاصله بین من و شهر شما یک وجب استنقشه‌ها وقتی از این فاصله‌ها می‌کاهندمن که از خود خبرم نیست چه قیدی دارم؟جمله‌های خبری قید مکان می‌خواهند!!راهی شهر شما می‌شوم از راه خیالبی‌خیالان چه بخواهند چه نه؛ گمراهندشهر پر می‌شود از اهل جنون برج به برج"مهر" خواهان شما "مشتری" هر "ماه"اند!به "نظامی" برسانید که در نسخه‌ی ماخسروان برده‌ی کت بسته‌ی شیرین شاه‌اند!چند قرن است که خرما به نخیل است و هنوزدست‌های طلب از چیدن آن کوتاهند.(۷)مرا بخوان که حروفم پر از عسل بشود!مرا بخواه که هر قطعه‌ام غزل بشود!مرا بخوان که پس از این همه "الهه ناز"دوباره ورد زبانم "اتل متل" بشود!سیاه چشم! فنا کن سپید را مگذارکه محتوای غزل نیز مبتذل بشود!هزار وعده بـه من داده‌ای بگو چه کنم؟که دست کم یکی از وعده‌ها عمل بشود؟!قسم به عشق! به فتوای دل گناهی نیستاگر به دست تو نامحرمی بغل بشود!بیا و مسئله‌ها را ز راه دل حل کنکه در تمام جهان این سخن مثل بشود:اساس علم ریاضی به باد خواهد رفتاگر که مسئله‌ها عاشقانه حل بشود!(۸)تا کی از يوسف و آن پيرزن تر دامنقصه سر هم بکنم تا تو بخوابی با من!تا کی انکار کنم عشق زليخايی راتا مجوز بستاند غزلم الزامن!بی‌گمان لايق يک قطره لجن خواهم شداگر انکار کنم هيبت دريا را من!عشق آن جغجغه‌ای نيست که مجنون برداشتتا که سرگرم شود با زدَنَش صدها «من»!چند قرن است به عشق سريال مجنونغرق در خواب و خيالند همه، حتا من!ای که از قصه‌ی تو اين همه انسان خوابندداوری کو؟ که بگويد تو محقّی يا من؟!عشق، عصيان زليخاست نه! حُسن يوسف!قصه‌ای بيش نبود آنچه تو گفتی با من!(۹)ای که هوای منی بی‌تو نفس ادعاستذکر کمالات تو تذکره‌الاولیاستمثنوی معنوی‌ست قصه ما که در آنآخر هر ماجرا اول یک ماجراستدر صف قند و شکر زندگی‌ام تلخ شدقند من افتاده است پس صف بوسه کجاستبوسه گرمی بده تا لبم اذعان کندبین دو قطب رخت خط لبت استواستباز هم افتاده در پیچ و خم قامتتشکر خدا که دلم گمشده در راه راستای نه چنین نه چنان در دل من همچنانعشق زمینی بمان عشق هوایی هواست.(۱۰)ای در و ديوار همه مست توکوچه به تنگ آمده از دست تودر دل ديوار به رقص آمدهپنجره خانه دربست توآنکه تو را از گل گلخانه ساختساخت مرا نيز به پيوست توداده خداوند ز روز ازلنامه اعمال مرا دست توحيف که از رمز اشارات مندير خبردار شده شست توحيف که در هستی تو نيستمای همه هستی‌ام از هست تو.(۱۱)دو چشم تو به چشمم می‌کنه نازلبات کوک می‌کنه حرفای ناسازالهی لال بشه اون کس که گفتهکبوتر با کبوتر باز با باز(۱۲)بپا مرغ دلت رو تور نشینهدل پروانه‌ات از من دور نشینهلبت مانند گل شیرین و سرخهمراقب باش که روش زنبور نشینهگردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄سرچشمه‌هاhttps://t.me/newsnetworkrahahttps://t.me/mikhanehkolop3https://t.me/leilatayebi1369https://t.me/rahafallahihttps://www.iranketab.ir/profile/4633-gholamreza-tarighihttps://khodavandegan.blogfa.com/taghttps://setare.com/fa/news/12557https://www7.blogfa.com/tag@Adabiyat_Moaser_IRAN@gholamreza.tarighiو...زانا کوردستانیزانا کوردستانیThu, 08 Oct 2026 02:41:25 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/کتاب-شبنم-زیر-مهتاب-ttbwkas1xkviبخش چهارم از اشعار کتاب شبنم زیر مهتابگزیده‌ی اشعار ناصح ادیبمترجم: زانا کوردستانی(۳۰۱)جنگ پیر نمی‌شود،عُمر را کوتاه می‌کند ـهر چه صیقل بخورد!(۳۰۲)مرا به مدرسه برد،گفت که کور نباشم ـپدرم!(۳۰۳)نسیم شبانه می‌آورد،زنی مو شانه می‌کند ـبوی باغ گل!(۳۰۴)تنها چیزی شادم می‌کند،گاه به گاه بدان می‌نگرم ـعکس من و پدرم!(۳۰۵)آهنگی دلنشین است،قلبم را آرام می‌کند ـصدای پسرم محمد!(۳۰۶)پرنده‌ای تک‌بالم،یک بالم زخمی است ـمعلولیت برادرم!(۳۰۷)سی سال پیاپی،دشت دلم را آب‌پاشی می‌کند ـزنی مهربان!(۳۰۸)روزگاری دلگیر می‌شد،به سفیدی موی سرمجگرگوشه‌ام!(۳۰۹)پس از نُه سال،نهال امید به بار آمد ـتک‌فرزند دل!(۳۱۰)با انگشتش می‌گشاید،دگمه‌‌های سینه‌ی بامداد را ـپرتوی آفتاب!(۳۱۱)تنها با یک نَفَس،همه‌‌ی ما را اسیر کرده است ـدست سیاه کرونا!(۳۱۲)چه درد‌ی سخت‌تر است،از این درد ـحلبچه!(۳۱۳)سپیده‌دمان،لحظه‌ای می‌خواهد برای مُردن ـروزی سیاه!(۳۱۴)گنبد آبی آسمان را،وعده‌گاه ساخته‌اند ـدو توده‌ی ابر!(۳۱۵)شدت گرمای خرداد ماه،آخرین روز انتظار ـمرگ بازنشسته‌ای!(۳۱۶)شب‌های بهاری،کوتاه کوتاه شده‌اند ـماه عریان ظاهر شده است!(۳۱۷)در گوشه‌ی لب دختری،جای پای بوسه‌ای است ـتابلویی رمانتیک!(۳۱۸)غسل حیض می‌کند،هر سپیده‌دم ـزنی باغبان!(۳۱۹)انگشتان دست مَرد،زیارت پستان‌های زن ـصفا و مروه!(۳۲۰)قهقهه‌ی خنده‌ی زنی‌ست،که می‌ریزد به دل شب ـمهتاب!(۳۲۱)عروسی خجالتی‌ست،به انگشت آفتاب آب می‌شود ـبرف!(۳۲۲)شمشال می‌نوازند انگشتانم،تار تار موی زنی ـرقص می‌کند!(۳۲۳)دو رودخانه‌ی شراب‌ست!با خوش‌ترین طعم ـپستان‌های زن!(۳۲۴)فستیوال رنگ‌هاست،رنگین‌کمان افراشته ـبهار!(۳۲۵)شبنم از گونه‌هایش می‌چکد،عروس نوروز است ـسپیده!(۳۲۶)خورشید از چشمانم طلوع می‌کند،آباد است دل ـنور عشق!(۳۲۷)شانه بر سر کوه می‌کشد،با دلی پر از حُزن ـمهتاب!(۳۲۸)دسته دسته،سرپناه افکنده‌اند ـقارچ!(۳۲۹)خلق و خوی‌اش چون ماهی‌ست،لباس نمی‌پوشد ـپاییز!(۳۳۰)نگارگری چیره دست است،سالانه تابلوهایش را به نمایش می‌گذارد-پاییز!(۳۳۱)چون پهلو افتاد،بالش ماه شد ـکوه!(۳۳۲)هیچ‌کس صدایش را دوست ندارد،خواننده‌ای بد صداست ـخرمگس!(۳۳۳)در آغوش دریا،می‌رقصد ـماه آسمان!(۳۳۴)چهره‌‌اش را غم گرفته،گویی قطاری بی‌مقصد است ـرودخانه!(۳۳۵)در اجتماع حاضر نمی‌شود،تنهایی را دوست دارد ـگُل کاسنی!(۳۳۶)دسته‌ای پرستو،سپیدی را آباد کرده‌اند ـسمفونی بهار!(۳۳۷)لبم ابر می‌زاید،ابر بوسه‌ات را ـباران می‌کند!(۳۳۸)از گونه‌اش خون می‌چکد،تاریخ را مکتوب می‌کند ـشهیدِ گل سرخ!(۳۳۹)رنگین‌کمان کمربند کرده است،ابر هم دستمال به دست گرفته ـدر اردیبهشت ماه!(۳۴۰)شب‌هایش تاریک و تلخ‌اند،که ماه هرگز در آن طلوع نکرد ـزنی سیاه‌بخت!(۳۴۱)آسمان رودوشی آبی رنگی پوشیده است،با پیراهنی از نرگس ـقدم می‌زند اسفند ماه!(۳۴۲)نی‌لبکی است بر لب زندگی،خستگی‌اش را می‌نوازد ـسالیان درازی‌ست، کارگر!(۳۴۳)پرچینش، جهنم،باغبانش، پیر ـریزش گل!(۳۴۴)درس‌های زندگی را می‌نویسم،از سرم می‌گذرند ـآنها را نمی‌فهمم!(۳۴۵)تا که تو نیامدی،او هم دیگر نیامد ـنسیم شعر!(۳۴۶)سنگسار تاک،سر و گوشش شکست ـبارش تگرگ!(۳۴۷)در شهری‌ هستم،که آشناترینم ـنسیم سحری است!(۳۴۸)نهالی بکار،تا شاخه‌های بسیاری بدهد ـپس از نبودنم!(۳۴۹)برکه‌ی راکد،فرشی بافته شده از خزه ـقور قور قورباغه!(۳۵۰)می‌خواهند بیفتند،جلوی روشنایی دیده‌ی مادرم ـشعر و هایکوهایم!(۳۵۱)جاهل‌ترین شاعران، منم،به دنبال ردِ باد افتاده‌ام ـدر شبی سیاه و تاریک!(۳۵۲)افتاده به دریای کبر و غرور،چشمش هیچکس را نمی‌بیند ـنویسنده‌ای خودخواه!(۳۵۳)خوردن یک سیب،راه خوشبختی را تغییر داد ـسرنوشت!(۳۵۴)چهار فصل سال،نرگس‌زار است ـپیراهنِ مادرم!(۳۵۵)کودکی‌ام به جا مانده،در کوچه‌های رنج و مشقت ـبا یک جفت کفش پاره!(۳۵۶)پایان راه من است،بیمارستان روانی ـلطفا به دیدنم بیا!(۳۵۷)به سوی آوازی از دوردست‌ها،به دام افتادم ـپرنده‌ای ناآشنا بودم!(۳۵۸)مشغول نگارش،داستان زن و مردی‌ هستم ـبه من و تو می‌مانند!(۳۵۹)شهرم روز به روز پهناور،قلبم ـلحظه به لحظه تنگ‌تر!(۳۶۰)در خلوتگاه کهولت،مرا خواهی یافت ـبا قلبی شکسته!(۳۶۱)نگرانی‌هایم،به بن‌بست رسیده‌اند ـبر دوش ظن و گمان!(۳۶۲)تقدس خون شهیدان،کردار نیک می‌طلبد ـکه رنگ دهد!(۳۶۳)زورگوها بسیار شدند،در این اقلیم ـبه شماره نمی‌آیند!(۳۶۴)به میانه‌ی آب و رنگِ زنی،خویش را یافتم ـنقاش شدم!(۳۶۵)سپیده‌دمی،جیک‌جیک گنجشک‌ها به گوش نمی‌رسید ـدر سوگ مادرم!(۳۶۶)دیگر هیچ‌کس،احوال تو را از من نمی‌پرسد ـبی‌خبر است مادرم!(۳۶۷)عمرم را بخیه می‌زند،روز به روز ـتارهای سپید ریشم!(۳۶۸)نسیم آبیدر است،ریخته به گلوی هایکو ـطنازی زنی!(۳۶۹)به شهر نمی‌رسند،یک به یک می‌ریزند ـخواب‌هایم!(۳۷۰)وعده‌گاه شبی بهاری،لبخند می‌زند ماه ـستاره‌ای هم ترانه می‌خواند!(۳۷۱)نور می‌پاشد،به دل شب ـمهربانی زن!(۳۷۲)دلم هزار پاره می‌شود،زیر پای شبانگاهان ـبدون تو!(۳۷۳)هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند،با تمام زیباییشان تنها می‌مانند ـماه و آفتاب!(۳۷۴)کفشش را درآورد،تا دمی بیاساید ـدریا!(۳۷۵)از پشت نرده‌ها،به رهگذران می‌نگرند ـگل‌های باغ!(۳۷۶)راه‌های مالرو را در پیش گرفته‌اندبرای لقمه‌ای نان،کولبرها!(۳۷۷)فاجعه است، فاجعه!وقتی که فریاد و ناله‌ی مستمندانقلب و روح و وجدانهیچ صاحب منصبی را به لرزه در نمی‌آورد.(۳۷۸)با مرگ من،سکوت تو پایان می‌یابد!من این شعر راگواه می‌گیرم،که بعد از مرگم،تو به سخن در آمدی!(۳۷۹)چگونه قلبت راضی می‌شودهر غروب،کبوتر نحیف خیالاتم رااز نزد خود پَر دهی؟!(۳۸۰)برف بازی می‌کنند،دختران و پسران نه-گویژه و ازمر!زانا کوردستانیزانا کوردستانیWed, 07 Oct 2026 15:29:44 +0330https://virgool.ir/@zanakordistani/کتاب-شبنم-زیر-مهتاب-bdviejguymtvبخش سوم از اشعار کتاب شبنم زیر مهتابگزیده‌ی اشعار ناصح ادیبمترجم: زانا کوردستانی(۲۰۱)زبانم به دو، اُخت شده است،مثلا ـدو انار، دو لب!(۲۰۲)در میان موهای زنی،خرگوش‌بازی می‌کنند ـانگشتانم!(۲۰۳)بر روی دو کوه افتاده‌ام،که برف بر آن نمی‌بارد ـو خورشید هم نوازش نمی‌کند!(۲۰۴)در آغوش تو،نفس‌های شبانه‌ام ـشبنم می‌شوند!(۲۰۵)کوهستانی‌ست،که دیگر برفش پاک نمی‌شود ـسَر من!(۲۰۶)زندگی زیبایی‌هایش را،از دست می‌دهد ـبی‌حضور زن!(۲۰۷)تو در کنارم باشی،اردیبهشت ماه است ـهر روز عمرم!(۲۰۸)شاعری غمگسارم،به سینه‌ات بخوابانم ـتا غربت نربایدم!(۲۰۹)بازویت را بالشتم کن،سینه‌ات را گلدان ـبرای دستانم!(۲۱۰)شبانه ساز می‌نوازد،برای هایکوهایم ـنسیم گیسوانت!(۲۱۱)کابوس ترس است،شب و روز خرخر می‌کند ـشبح!(۲۱۲)شب‌های حرام‌ شده‌‌ی،حرم‌سرای تو ـچراغان‌اند!(۲۱۳)دنبال آن شب‌هایی می‌گردم،که ماهم را در آن گم کرده‌ام ـمنِ دیوانه!(۲۱۴)منتظر شب‌های با تو بودنم،گل‌باران بوسه است ـدر وعده‌گاه!(۲۱۵)اتاقک زندان انفرادی،هزار و یک خیال ـیک درِ امید!(۲۱۶)به زیر پیراهن کرونا ـدو کبوتر سفید می‌بینم ـمشتاق زندگی‌ کردند!(۲۱۷)امشب در کمین است،تیراندازی شروع شد ـسربازی در تنگنا گرفتار است!(۲۱۸)تا دود سیگار خاموش نشود،صدای خوشی بلند است ـمردی در توالت!(۲۱۹)بر روی دو شاخه‌ی درخت،تمرین پرش می‌کند ـکرم ابریشم!(۲۲۰)عُمر قرض می‌کند،دربدر جوان شدن است ـپیرمرد!(۲۲۱)گره بختش وا نمی‌شود،گره‌کوره شده ـدخترِ ترشیده!(۲۲۲)کنار زد، پرده‌ی تاریکی را،از صورت شب ـدست سپیده‌دم!(۲۲۳)نیامدن تو،شکستن قلب من است ـخراب شدن جشن!(۲۲۴)به زیر دوش حمام،یک جفت کبوتر ـکز کرده‌اند!(۲۲۵)دو انار پاییزی را،به رقص درآورده ـترنم شعر!(۲۲۶)عجبا که این پاییز،به هق‌هق گریه نیافتاد ـهیچ ابری!(۲۲۷)با نم‌نم انگشت،گیسوان صنوبر را شُست ـباران!(۲۲۸)شب‌های دوری تو،بسیار تاریک‌ترند ـاز قلبِ حکمرانان!(۲۲۹)هدیه‌یشان می‌کنم،دستانم را به زنی ـبِکَند سوتین!(۲۳۰)جیب کُتم،پُر شده از گرسنگی ـپای برهنه!(۲۳۱)قد و بالای هایکوهایم را،گل‌های رنگارنگ در بر گرفته ـتو مهمانمی!(۲۳۲)آخرین شب‌های تابستان،موسم چیدن جالیز ـبوی دستنبو!(۲۳۳)آژیر خطر به صدا درآمد،جنگ گریبانمان را گرفت ـگریه‌ی کودکی!(۲۳۴)قهوه‌خانه را به گند کشیده‌اند،استفراغ پشت استفراغ ـجمعی نویسنده!(۲۳۵)چون کوه سخت شده،دست مهربانی به آن نمی‌رسد ـقلبِ جلاد!(۲۳۶)پایش به جنگل سبز وا شده،با تبری در دست ـکرونا!(۲۳۷)زنی به زیر دار اعدام،سه مرد به او می‌خندند ـپاک شدن شرف!(۲۳۸)غم‌هایت بسیار سنگین‌اند،پایینشان بگذار ـخودت جایگزینشان بگرد!(۲۳۹)جنگلی شعله‌ور شده،با اشک چشم که خاموش نمی‌شود ـآتش دل!(۲۴۰)دردهای فراقت،زندگی را بر من تلخ کرده‌اند ـدر تنگناست دل!(۲۴۱)سکوتمان خشکسالی است،توده‌‌ای ابر ـنمی‌بارد باران!(۲۴۲)سبوی دلتنگی‌ام،سال‌هاست که پُر شده ـچرک و خون از آن می‌چکد!(۲۴۳)عزادار وطنی‌ام،که هر روز ـبدبختی‌ی تازه‌ای دارد!(۲۴۴)شهری در احتضار استنکبت از پیشانی‌اش می‌چکد ـسلیمانیه!(۲۴۵)سلیمانیه ژنرالی است،گویژه و ازمر* ـستاره‌‌های روی شانه‌اش هستند!----------* سلیمانیه از سوی شمال باختری با کوه‌های ازمر (۱۷۰۲ متر) و گویژه (۱۵۲۴ متر) محصور می‌شود.(۲۴۶)به دل شب نور می‌ریزد،چه مهربان است ـمهتاب!(۲۴۷)ساحل‌های آرامشم،التیام زخم‌هایم ـفقط لبخند تو!(۲۴۸)زنده به گور می‌شود،در چشمان تو ـامید من!(۲۴۹)دوخت و دوز چاره‌اش نیست،تار و پودش پیدا شده ـقدرت!(۲۵۰)با سوتین بنفشی،شنا می‌کرد در حوضی ـپروانه‌ای!(۲۵۱)شما هر کجا باشید،آنجا آباد است ـزن، زندگی است!(۲۵۲)دل می‌بَرد و پس نمی‌دهدمی‌سوزاند و خاموش نمی‌شود ـعشق!(۲۵۳)هایکوهای ناصح ادیب،از کلمه به کلمه‌اش -شبنم می‌چکد!(۲۵۴)ماه من،از چهره‌ی تو طلوع می‌کند ـای آسمان!(۲۵۵)زنی به زیر پرتوی مهتاب،گیس شانه می‌کند ـهر سپیده‌دم!(۲۵۶)نمک‌نشناس نیستم،بسیار به من بخشیده‌ای ـگیلاس‌های بوسه‌‌ات را!(۲۵۷)هرگز جمع و جور نمی‌شوم،پخش و پلار گشته‌ام ـتو که نبودی!(۲۵۸)خیالی پُر از درخشش ستاره،نور بر لب ماه ـشب عروسی!(۲۵۹)شعر، وطنم است،واژه هم خانه‌ام ـلطیف هلمت!*----------* از شعرای مطرح کردستان(۲۶۰)بوسه‌ی مهتاب است،بر گونه‌ی برگ گیاه می‌چکد ـشبنم!(۲۶۱)هایکویستی پُر احساس،ساده و مهربان ـناصح ادیب!(۲۶۲)غروبی پاییزی،مرگ شاعری ـیتیم شدن شعر!(۲۶۳)به تو بیگانه است،با من بیگانه‌تر ـزندگی در اینجا و آنجا!(۲۶۴)در شبی،دو ماه طلوع کردند ـیکسان چون پستان‌های یک زن!(۲۶۵)دانه‌های باران،می‌بارد به پاییز عمرت ـبهاران بوسه می‌روید!(۲۶۶)خداحافظی سخت است،سخت‌تر بازگشت ـانگشت حیرت!(۲۶۷)شبی تماما تاریک است،پُر کن جام عمرم را ـاز قطرات شبنم!(۲۶۸)ماه چهارده از من رنجیده،ستاره‌های ریخته را ـجمع می‌کنم!(۲۶۹)جار بزن در شهر،تا همگان بدانند ـقاتل منی!(۲۷۰)ریختند به حیاطمان،شروع کردند به رقص و پایکوبی ـباران و تگرگ!(۲۷۱)زمین خیس از باران است،فردا دختری خواهد داشت ـنامش را می‌گذارد ابر!(۲۷۲)نه تنها ماه را،فصل و سال را هم تغییر دادند ـحکومت اقلیم کردستان!(۲۷۳)انتخاب او،آغاز فصل نرگس ـمنِ شاعر!(۲۷۴)تا پای به باغ نگذارد،خودش را غمگین‌ترین می‌بیند ـپاییز!(۲۷۵)قصه‌های شِن،گواه احوال بیابان است ـانفال!(۲۷۶)جوانه‌ی ترس،دو انتخاب دارد ـبهشت و دوزخ!(۲۷۷)زنی به اینجا می‌آید،بهشت نزدیک می‌شود ـبوی میخک!(۲۷۸)آغوشت بهشتی‌ستکه به سوی جهنمم می‌بَردم ـشکستن مرز!(۲۷۹)انسان ریاکار،دو روی یک سکه است ـبی‌اعتمادی!(۲۸۰)روزها کار نمی‌کنند و،شب‌ها هم چراغی نمی‌افروزند ـشهروندان گورستان!(۲۸۱)هر انگشتش را که بُبری،به جای خون، شیر می‌آید ـخوشیل!*----------* خوشیل، فرفیون، شیرشیرک یا شیرسگ (نام علمی: Euphorbia) نام یک گیاه سرده از تیره فرفیونیان است. فرفیون دارای شیره شیری رنگ و بسیار سمی است.(۲۸۲)سرکش و بازیگوش است،آرام و قرار ندارد ـچشمِ گربه!(۲۸۳)غروب رودخانه،پروانه‌ی سیاه ـوعده‌گاه غروب!(۲۸۴)کوله‌بارش را جمع کردوقت سفر نزدیک است ـپاییز عُمر!(۲۸۵)به حساب نمی‌آیند،اشک‌هایی که ریخته‌ شدند،در سالیان غربت!(۲۸۶)می‌بارد بر دلم،بارانی عاشقانه ـاز چشمان تو!(۲۸۷)تو در را بر رویم می‌گشایی،بازگشت از سفر ـچه رویای شیرینی!(۲۸۸)لغو عهدنامه ـانتخابی نو ـتولدی دیگر!(۲۸۹)تفاوت سن،میانشان زمین تا آسمان ـسرنوشتی سیاه!(۲۹۰)شبی بهاری،دیدار ماه و دریا ـوعده‌گاه!(۲۹۱)شکستن دل زن،نابودی عطر طبیعت ـویرانی زیبایی!(۲۹۲)پارچه‌ی رنگارنگ،در خیابان قدم می‌زندخیالات زیبای یک زن!(۲۹۳)با چمدانی زرد،خود را به پارک رساند ـپاییز!(۲۹۴)از دروازه‌ی شهر،تا مرکز شهر ـزیبایی زن!(۲۹۵)نوای شمشال،برخواست از بوکان ـقاله‌مره!*---------* استاد "قادر عبدالله زاده" متخلص به "قاله مه‌ره"، استاد بی‌همتای شمشال‌نوازی اهل بوکان(۲۹۶)شب تاریکِ تاریک،خش‌خش پای عاشق ـبه سوی وعده‌گاه!(۲۹۷)همه را صِفر می‌کند،غم‌های روزگار ـبوسه‌های تو!(۲۹۸)شکستن رسوم و سنن،نترسیدن از طعنه ـدوستت دارم!(۲۹۹)پرتقال چهار فصله‌ست،با عطر و طعم خوش ـپستان‌هایت!(۳۰۰)شراره می‌پراکند به دل،قطره قطره می‌چکد شبنم ـاز گیسوان خیس‌ات!زانا کوردستانیزانا کوردستانیWed, 07 Oct 2026 15:26:41 +0330