https://virgool.ir/feed/@zamireroshan.aمعصومه دشت گرد هستم ، روانشناسم و بیشتر در حوزه آسیب های اجتماعی فعالیت دارم، نوشتن را انتخاب کردم برای پالایش ذهنم!fa2026-11-11 15:12:08https://files.virgool.ir/upload/users/228853/avatar/d9USpj.jpeghttps://virgool.ir/@zamireroshan.ahttps://virgool.ir/@zamireroshan.a/کودک-آزاری-از-نوع-خاموش-cdabnz836cuqهشدار! این مطلب ممکن است برای برخی افراد درناک باشد!درباره کودک آزاری نوشتن بسیار سخت است و پیدا کردن کلمات و جملاتی که بار روانی کمتری داشته باشد تا بتوان آن را در فضای عمومی منتشر کرد، در مقابل درد و رنج بسیاری که این کودکان تحمل می کنند بسیار سختتر ! شاید بهتر است من هم با این جمله معروف شروع کنم : هشدار! این مطلب ممکن است برای برخی افراد دردناک باشد!کودک آزاری! کودک ، هر فرد زیر ۱۸سال را گویند اما آزار چیست و آزارگر کیست؟ آزار ها را نیز در ۴ مقوله جسمی، جنسی،عاطفی_روانی و غفلت و مسالحه طبقه بندی می کنند و البته کودکانی که مورد بهره کشی اقتصادی قرار میگیرند. و اما قسمت دردناک ماجرا، آزارگر کیست؟ متاسفانه اکثر آزارگران ، کسی نیستند جز همان افرادی که قرار بود آغوششان ماُمن امنی باشد برای کودکان! آری! والدین، آزارگر میباشند! نه موجودات فضایی و نه غول ها و دیوهااا ، نه آلها و نه از ما بهترونها!!!! پدر و یا مادر! همانها که کودک معصوم را به این دنیا دعوت کردند! بعد فراموش کردند رسم مهمان نوازی رااا ، البته اگر از ابتدا آموخته باشند! چرا که معمولا والدین آزارگر خود نیز در گذشته مورد کودک آزاری قرار گرفته اند و حال این چرخه معیوب و دردناک را شکل داده اند. انواع کودک آزاریها را میتوان با یک جستجو ی ساده در اینترنت و فضای مجازی پیدا کرد. شاید بتوان یک طبقه جدید به انواع کودک آزاریها اضافه نمود و نام آن را نیز کودک آزاری خاموش گذاشت!! چرا که بی سر و صدا و خاموش در حال رشد است.نوع عجیب و غریبی که این روزها مانند قارچ در کوشه و کنار شهرها در حال تکثیر است و به نظر می رسد کسی نیست تا این معضل به شدت نگران کننده را ببیند و یا شاید بدتر از آن چشمهایی که روی این پدیده بسته شده است! کودکانی که از ابتدایی ترین حقوق شهروندی نیز محروم می باشند! اوراق هویتی! کودکانی که اصل وجودی شان نیز مورد انکار قرار میگیرد! اما آنان هستند ، وجود دارند و در زیر پوست شهر در حرکتند. گناه این کودکان چیست که از والدینی متولد شده اند که به صورت غیرقانونی وارد کشور شده اند و حال با لقب کودکان اتباع غیرقانونی نامیده میشوند، کودکانی که خیلی زود در کف خیابان ها بزرگ میشوند و در کنار والدین و یا به تنهایی در سر چهارراها مشغول کسب روزی می شوند! از حق تحصیل ، بیمه و خدمات درمانی و ... محروم می باشند! استعدادهایی که هیچ گاه پرورش پیدا نمیکنند، به راستی سهم این کودکان از زندگی چیست؟ متاسفانه با رها کردن این کودکان در آینده ای نه چندان دور شاهد معضلات بیشتر آسیبهای اجتماعی خواهیم بود! کودکان فاقد اوراق هویتی تنها مربوط به کودکان اتباع غیر قانونی نبوده و شامل کودکان بلوچ و کپرنشین ایرانی نیز میباشد که به واسطه مشکلات اقتصادی در چند سال اخیر به دنبال موقعیت های بهتر به شهرهای مرکزی ایران کوچ کرده اند! ولی به دلیل نداشتن اوراق هویتی هیچ امکانات رفاهی شامل ایشان نمی شود.و اما مورد دیگری از کودک آزاری خاموش که متاسفانه رنگ و بوی قانونی نیز دارد، کودک همسری است. بنا بر آمار سازمان ثبت احوال کشور، تنها در شش ماه نخست سال جاری، ۷۹۱نوزاد از کودک همسران بین ۱۰تا۱۴سال متولد شده اند!! این نوع رشد جمعیت هزینه گزافی بر پیکره جامعه میگذارد! و توجه جدی مسئولین را می‌طلبد. در این نوع کودک آزاری، به نظر می رسد آزارگر که به عنوان همسر نامیده می شود ، نیاز به بررسی های روانشناختی داشته باشد. و نوع دیگر کودک آزاری خاموش ، کودکان کار فضای مجازی هستند. ابزار کودک آزاری این کودکان، دوربینهایی است که در دست والدین بی کفایت این کودکان قرار گرفته است! و حتی بدتر از آن والدینی که با انتشار فیلم های خصوصی کودکان خود موجب تحقیر شدن این کودکان در جامعه می شوند . کودکان امروز ، آینده سازان جامعه اند، جامعه ی فردا برای رشد و پیشرفت نیاز به کودکانی با عزت نفس بالا دارد که این امر محقق نمی شود مگر فراهم نمودن محیطی امن و با ثبات.معصومه دشت گردمعصومه دشت گردFri, 19 Nov 2021 12:45:11 +0330https://virgool.ir/@zamireroshan.a/مرا-ببین-c9blyf45v1deیادم تو را فراموش!به مناسبت روز جهانی آلزایمر✅چند وقتی بود، دیر می رسیدم. آن روز صبح با عجله حرکت کردم، می‌خواستم بعد از مدتها بدون تاخیر به محل کار برسم. به نیمه راه نرسیده بودم که توجه ام را به خود جلب کرد.زنی با پیراهن بلند نخی یشمی رنگ با گلهای ریز و شلوغ، شلوار و کفش مشکی، اما آنچه باعث شد تا توجه مرا به خود جلب کند، موهایش بود؛ کوتاه، سیاه تازه رنگ شده که از فرق باز کرده بود. بدون پوشش! آن هم در مرکز شهر، کمی عجیب بود! با سراسیمگی اطرافش را نگاه می کرد و ترس و وحشت در چهره او مشخص بود!ماشین را پارک کردم!از ماشین پیاده شدم!به سوی زن رفتم!به او سلام کردم!خوشحال شد! جواب سلامم را داد!دستهایش را در هم گره کرده بود!در هوای سرد صبح بهاری به خود می لرزید!ترسیده بود! گفت خانه اش را گم کرده است! می‌خواهد به منزل برود، اما نمی‌داند خانه اش کجاست!گفت فرزندانش او را اذیت می کنند و او را در منزل زندانی می کنند! اما بیشتر از آن ناراحت و خجالت زده بود، ملتمسانه از من تقاضای روسری می کرد و هر چند کلمه ای که به زبان می آورد ، می پرسید "روسری نداری!!" به فکر حجاب و پوشش بود! فکر کردم شاید در ماشینم بتوانم یک روسری پیدا کنم، اما چیز مناسبی پیدا نکردم!بلافاصله با همکارانم(۱۲۳?) تماس گرفتم، تا رسیدن آنها، سعی کردم زن نگران را آرام کنم. متوجه شدم آلزایمر دارد. فرزندانش برای اینکه مانع خروج وی از منزل شوند، در خانه را به روی او قفل می کردند، زیرا مادرشان راه بازگشت را پیدا نمیکرد! او حتی نمی‌دانست چند فرزند دارد! دو چیز برایم جالب بود، یکی واکنش زن میانسال به حجاب بود! اینقدر این مسئله برای او درونی شده بود که راه خانه اش را پیدا نمی کرد، اما متوجه نداشتن پوشش شده بود! احساس ناامنی می کرد! در مقابل مردمی که هیچ اهنیتی به او نمیدادند، حتی او را نمیدیدند! بله جالب تر و تامل برانگیزتر از مورد اول واکنش همشهری‌هایم بود، در آن صبح بهاری سرد، چقدر سرد و بی تفاوت از کنار او رد شدند! مسافت طولانی آمده و از منزلش خیلی دور شده بود، در این فاصله، وضعیت آشفته او حتی توجه یک نفر را هم جلب نکرده بود! شاید آنها هم مانند من برای رسیدن به محل کارشان عجله داشتند! اما آیا این بهانه خوبی است برای بی تفاوت شدن! ساده رد شدن! این زن به کمک نیاز داشت! حداقل می‌توانستند با یک تلفن به او کمک کنند! آن زن از آلزایمر و اختلال حواس رنج می برد، منزلش را گم کرده بود اما رنج بزرگتر برای ماست که مهربانی را فراموش کرده ایم! حالا میفهمم چرا قدیمی تر ها همیشه حسرت گذشته را می‌خورند، آن زمان امکانات رفاهی بسیار اندکی نسبت به حال داشتند اما صمیمیت و روح جوانمردی در بینشان بسیار پررنگ بود، در کنار یکدیگر احساس امنیت می‌کردند! پشتشان به یکدیگر قرص بود! ساده بگویم هوای هم را داشتند! همان چیزی که این روزها در هیاهوی زندگی روزمره بسیار کمرنگ شده است! درد امروز جامعه ما مشکلات اقتصادی و سیاسی نیست، درد ما دوری است، فاصله است، ندیدن است، توجه نکردن است، غرق شدن در امورات شخصی است! برای رسیدن به حال خوب، فاصله ها را کم کنیم، چشم هایمان را باز و دستهایم را بگشاییم و عشق و مهربانی را در آغوش بکشیم! همدیگر را ببینیم و بی تفاوت از کنار یکدیگر رد نشویممعصومه دشت گرد۳۰/۰۶/۱۴۰۰معصومه دشت گردمعصومه دشت گردWed, 22 Sep 2021 18:10:39 +0330https://virgool.ir/@zamireroshan.a/با-عمل-امید-بسازیم-eirohh4xcfgt امیدتاولین دیدار ما سه ماه پیش بود، اوایل خرداد ماه ، خانم جوان و زیبا و البته خیلی نامید و مستاصل ، یک بار در فروردین و یک بار در اردیبهشت با مصرف دارو اقدام به خودکشی کرده بود! افکار خودکشی داشت، اما با دیدن مراسم تشیع جنازه یکی از اقوامش، نمی‌خواست بمیرد! در حالی به مرگ فکر می کرد که از مردن می ترسید! آن بخش از وجودش که میل به زندگی داشت، او را به مرکز کشانده بود و حالا من باید تمام سعیم رو می کردم تا به زندگی بر گردانمش ، نگاهش به زندگی را تغییر دهم و کمکش کنم تا راهکار مناسبی را برای شرایط سختی که در آن قرار گرفته بود، پیدا کند! مواردی مانند خودکشی و افسردگی حاد از اورژانس های روانپزشکی محسوب می شوند و برای مداخله بهتر است روانشناس و روانپزشک در کنار یکدیگر پروسه درمان را اجرا نمایند، پس من هم در گام اول ایشان را به روانپزشک ارجاع دادم، تا از نظر روانی ثبات پیدا کند، با توجه به نگاهی که افراد و جامعه معمولا به روانپزشک و مصرف دارو دارند، ایشان نیز در ابتدا مقاومت کرد و حاضر به مراجعه به روانپزشک و در صورت لزوم استفاده از داروی اعصاب و روان نبود، راجع به ترسها و نگرانیهاش درباره مصرف دارو گفت و من به او اطمینان دادم بهترین روانپزشک ایشان را ویزیت خواهد کرد و از پروسه درمان و تاثیر داروهای روانشناختی در کنار روان درمانی گفتم، خدا را شکر توانستم با مشاوره اعتماد ایشان را جلب نمایم.هفته پیش مجددا مراجعه داشت در حالی که سه ماه از شروع درمان می‌گذشت، خلق بالا و روحیه خیلی خوبی داشت، نه تنها به مرگ فکر نمی کرد بلکه در زوایای دیگر زندگی به دنبال بهترین مسیر برای رسیدن به رشد و پیشرفت و حال خوب بود. خیلی از من تشکر کرد ، از اینکه رنگ امید را به زندگی او برگردانده بودم.آمده بود تا من به او امید به زندگی بدهم، اما نمیدانست که او نیز به من امید داده است، امید به آینده روشن، امید به فردایی بهتر، هر وقت تاثیر مستقیمی بر زندگی مراجعانم می‌گذارم ، نفس عمیقی میکشم و از اینکه در مسیر درستی قرار گرفته‌ام و از ماموریتی که در زندگی‌ام دارم، خدا را شکر کرده و حس رضایت درونی به من انگیزه می‌دهد تا با جدیت بیشتری به راهم ادامه بدهم.معصومه دشت گرد۱۷/۶/۱۴۰۰معصومه دشت گردمعصومه دشت گردFri, 10 Sep 2021 11:57:08 +0430https://virgool.ir/@zamireroshan.a/انتخاب-سکوت-en0muo7gxazvلالی انتخابی/موتیسملالی انتخابیچند وقت پیش یک مراجع کودک،(دختر ۹ساله) داشتم. علت مراجعه و شکایت اصلی والدین سلام ندادن فرزندشون و صحبت نکردن وی با دیگران بود. با توجه به غیر حضوری بودن مدارس، معلم وی نتوانسته بود با کودک ارتباط برقرار نماید . بنابراین والدین کودک بسیار نگران مدرسه و تحصیل فرزندشان و خیلی ناراحت از ارتباط برقرار نکردن وی با دیگران بودند!در مصاحبه تشخیصی با والدین و کودک متوجه شدم این انتخاب افراد جهت صحبت کردن کودک ، طبیعی نیست، اما برای تشخیص گذاری نباید عجله کرده و برچسبی بر فردی، خصوصا کودکان گذاشت؛ چراکه برچسب زنی و تشخیص اشتباه می تواند کل زندگی یک فرد را تحت تاثیر خود قرار دهد. مصاحبه با این کودک نیز راحت نبود، زیرا ارتباط گرفتن با وی راحت نبود! با کمک عروسکهای انگشتی و مچی در قالب نقش و قصه توانستم با وی ارتباط برقرار نمایم، نکته قابل توجه این بود که وقتی شخص کودک مورد خطاب قرار می گرفت ، سکوت می کرد و در لاک خود فرو می رفت، اما در نقش عروسک خود نه تنها حرفی برای گفتن داشت ،بلکه به خوبی ارتباط می گرفت.⚠️اما لالی انتخابی چیست، آیا باید نگران این موضوع بود و یا باید به زمان سپرد تا او همه چیز را درست کند.◀️ لالی انتخابی :لالی انتخابی را می توان به یک اختلال اضطراب شدید در کودکان نسبت داد. این کودکان با وجود آنکه قادر به صحبت کردن هستند اما در بعضی موقعیت ها اصلا صحبت نمی کنند بنابراین اسم این اختلال را لالی انتخابی گذاشته اند، چرا که فرد تعیین می کند که کجا و با چه کسی صحبت کند. تحقیقات نشان می دهند که از هر 140 کودک، 1 کودک دچار این اختلال می شود. معمولا این کودکان پرخاشگر، خجالتی افراطی، انعطاف ناپذیر و مضطرب هستند. نشانه ها ناتوانی مداوم صحبت کردن در موقعیت های اجتماعی که انتظار صحبت کردن در آن ها می رود( مثلا در مدرسه ) با وجود صحبت کردن در موقعیت های دیگر. کودکان مبتلا به لالی انتخابی ، در خانه در حضور اعضای خانواده ی نزدیک صحبت می کنند اما اغلب حتی در حضور دوستان نزدیک یا خویشاوندان درجه ی دو ، مانند پدرمادربزرگ ها یا عموزاده – دایی زاده ها صحبت نمی کنند. این اختلال ، با اضطراب اجتماعی همراه است. صحبت نکردن در مدرسه می تواند به اختلال تحصیلی یا آموزشی کودکان منجر شود. فقدان اجتماعی می تواند در ارتباط اجتماعی اختلال ایجاد کند، هرچند کودکان مبتلا به این اختلال گاهی برای برقراری ارتباط از وسائل غیرگفتاری یا غیر کلامی ( مثل غرغر کردن ، اشاره کردن ، نوشتن ) استفاده می کنند. کم رویی بیش از حد ترس از شرمندگی اجتماعی انزوا و گوشه گیری اجتماعی چسبیدن و متکی بودن صفات وسواسی منفی گرایی قشقرق ویژگی های تشخیصی اختلال لالی انتخابی  کودکان مبتلا به لالی انتخابی هنگام روبرو شدن با دیگران در تعامل های اجتماعی، صحبت را شروع نمی کنند یا وقتی با دیگران صحبت می کنند، متقابلا پاسخ نمی دهند. فقدان گفتار در تعامل های اجتماعی با کودکان و بزرگسالان روی می دهد. این کودکان در خانه، در حضور اعضای درجه یک خانواده صحبت می کنند، اما اغلب حتی در حضور دوستان نزدیک یا خویشاوندان درجه دو صحبت نمی کنند. فقدان گفتار می تواند در ارتباط اجتماعی اختلال ایجاد کند. •   چه باید کرد؟انواع مداخلات رفتاری در درمان این اختلال استفاده می شود.مانند آموزش خانواده ، درمان شناختی رفتاری به خصوص درمان های رفتاری. در سنین پایین تر این اختلال چند هفته تا چند ماه طول می کشد اما اگر تا ۱۰ سالگی درمان نشود، سیر درمان طولانی تر خواهد شد. در درمان این اختلال والدین نیز باید آموزش ببینند چرا که آن ها نقش تعیین کننده ای در روند درمان دارند.معصومه دشت گرداول شهریور۱۴۰۰معصومه دشت گردمعصومه دشت گردMon, 23 Aug 2021 02:42:22 +0430https://virgool.ir/@zamireroshan.a/کارنامه-oerzf9kvvzlhامروز کارنامه گرفتم، اما کارنامه امروزم با همه کارنامه های دیگری که در دوران تحصیل و دانشگاه گرفتم، تفاوت داشت! امروز کارنامه گرفتم، اما کارنامه امروزم با همه کارنامه های دیگری که در دوران تحصیل و دانشگاه گرفتم، تفاوت داشت! حتما می‌پرسید چه تفاوتی، کارنامه کارنامه است دیگر، چه فرقی دارد! قبل از هر چیز باید بگویم که اصلا منتظر همچین کارنامه‌ای نبودم و فکر نمی کردم فعالیتم مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت! بنابراین با دیدن کارنامه خود دچار شوک و در عین حال هیجان زیادی شدم! کارنامه های قبلی همه برای به دست آوردن نمره و طی کردن دوران تحصیلی و به دست آوردن مدرک بود و در واقع به آن گواهی ها احتیاج داشتم تا وارد محیط‌های آموزشی بالاتر و یا محیط شغلی و کسب و کار شوم. اما کارنامه امروزم از نظر من برای چیزی بود به مراتب بالاتر و با ارزش‌تر ! کاری که با میل باطنی آن را انتخاب و شروع کردم و پیشرفت در آن هر چند کوچک و لاک پشتی وار ، کاری که حتی شاید مجبور باشم در آن یک قدم به جلو و چند قدم به عقب برگردم، اما همین کارنامه نشان می دهد که در مسیر درست قرار گرفته‌ام، مسیری که من را به هدفم می‌رساند و به من بیشتر امید و انگیزه می‌دهد تا با جدیت بیشتری در این زمینه فعالیت داشته باشم.وقتی این کار را شروع کردم، تنها یک حس و یک میل و کشش درونی بود که به من انگیزه میداد تا مختصر فعالیتی داشته باشم! اما حالا با دیدن عملکردم بسیار خرسند شده و انگیزه‌ای مضاعف نسب به قبل پیدا کرده‌ام و قدم‌های محکم تری و یا بهتر است بگویم قلم های بیشتری بر روی کاغذ خواهم گذاشت. بله من امروز از ساعت ویرگول برای فعالیتم که همان دست نوشته‌هایم در سال ۹۹ بود، کارنامه دریافت کردم! البته که شاگرد اول نشدم! اما من به همین نمره قبولی و ناپلئونی هم راضی‌ام و امید دارم تا روزی شاگرد اولی را هم به دست بیاورم! پس به نوشتن ادامه می‌دهم!معصومه دشت گردمعصومه دشت گردTue, 23 Mar 2021 02:23:32 +0430https://virgool.ir/@zamireroshan.a/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-hvweyrmlhsmlدر طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/b97y2yn1cl5d-Yn5uh.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۳,۲۲۷ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۲۳ مرتبه پسندیدند و ۶ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۷ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۴۸۴ بار خوانده شدند و ۸,۹۶۳ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم ۰/۰۰۰۱۲۲۸۸۲ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۷۱۶ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من ۰/۰۰۰۱۲۲۸۸۲ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.معصومه دشت گردمعصومه دشت گردTue, 23 Mar 2021 01:32:59 +0430https://virgool.ir/@zamireroshan.a/کبیسه-ihhle743hrxtسال نو مبارک۳۰/۱۲/۹۹چند ساعتی است از لحظه تحویل سال می گذرد اما هنوز در سال ۹۹زندگی می کنیم! دل نبندیم به این اعداد و ارقام که ساخته دست خودمان است و قراردادی است انسانی! گاهی این اعداد موجب رشد و پیشرفتمان می شوند و گاهی نیز زنجیری بر پایمان و مانعی برای حرکت !در پایان هر سال، نگاهی گذرا به دست آوردهای خود در سالی که گذشت می اندازیم، گاهی با خوشحالی و گاهی با حسرت به سالی که گذشت می نگریم! و معمولا برای سال جدید اهداف و آرزوهایی داریم! حواسمان باشد اهداف خود را چنان نگذاریم که رسیدن به آن سخت و دشوار باشد و خارج از توانایی‌مان ! که همین فاصله اهداف تا توان و قدرت ما موجب نرسیدن به آن اهداف و نامیدی‌مان می شود! بیایم در سال جدید با توجه و شناخت از خود و توانایی هایمان تنها یک هدف را برگزینیم و در مسیر رسیدن به آن هدف تلاش کنیم. مراقب الویت های زندگی خود باشیم که حال خوب و لذت از زندگی و لحظه حال مهمترین هدف زندگی است! سال نو مبارکمعصومه دشت گرد۳۰/۱۲/۹۹معصومه دشت گردمعصومه دشت گردSat, 20 Mar 2021 18:32:34 +0330https://virgool.ir/@zamireroshan.a/پرونده-های-باز-ذهن-tzama4xyjrftما می‌توانیم انتخاب کنیم، می خواهیم در گذشته و آینده غوطه ور باشیم یا در لحظه حال شنا کنیم و از زندگی لذت ببریم، چیزی که "کابات زین" آن را "ذهن آگاهی" نام نهاده و اینگونه تعریف می‌کند «توجه به هدف به شیوه‌ای خاص و هدفمند در لحظه حاضر و بدون قضاوت و پیش داوری».روزها پی‌درپی می‌آیند و می‌روند و ما هر روز بیشتر اسیر عادات و تکرار مکررات می‌شویم. در یک روز نسبتا سرد پاییزی بعد از یک ساعت انتظار، طی یک تماس تلفنی نامفهوم متوجه شدم قرار کنسل شده است و من خسته، گرسنه و عصبانی از آدم بی‌فکر و خودخواهی که آنقدر دیر اطلاع داده است، گوشی تلفن را کوبیدم و غرولندکنان به سمت پارکینگ رفتم. سوار ماشین شدم، همه چیز به نظر درست بود یا ذهن من می‌خواست اینگونه باشد. به اولین چهارراه نرسیده بودم که اضطرابی مرا فرا گرفت، به خاطر نمی‌آوردم ریموت در پارکینگ را زده‌ام یا نه! افکار مزاحم به ذهنم هجوم آوردند آیا در بسته شده است یا نه! شروع کردم به مرور خاطرات و حافظه کوتاه مدت را بازجویی کردم تا شاید صحنه بسته شدن در را به خاطر بیاورد اما بی‌نتیجه بود. انگار هیچ صحنه‌ای از لحظه بسته شدن در، در حافظه‌ام ثبت نشده بود. خسته‌تر و بی‌حوصله تر از آن بودم که بخواهم بر گردم و از بسته بودن در اطمینان حاصل کنم، پس خود را بی‌خیالی زدم و با این فکر خود را قانع نمودم که حتما در را به رسم عادت بسته‌ام و جای نگرانی نیست. بنابراین به راه خود ادامه دادم . تمام این افکار شاید کمتر از یکی دو دقیقه ذهنم را مشغول کردند چراکه ذهن من درگیر پرونده بازی بود که حالا حالا هم ادامه داشت، غر زدن‌های زیر لب تمامی نداشتند.به چهار راه دوم نرسیده بودم که متوجه شدم اتومبیل قدرت حرکت ندارد. از اول هم قوی نبود، در ۴-۵ماه گذشته که سوار بر این خودرو شدم کارخانه موفق خودروسازی داخلی را بارها به خاطر این قدرت و خلاقیت و نبوغ تحسین معکوس نموده و با خودرو قبلی خود مقایسه نموده بودم که انصافا هم مقایسه به جایی نبود. اما این بار به نظر کمی متفاوت آمد، اصلا جان و رمقی نداشت، متوجه چراغی در صفحه روبه رویی شدم، این دیگر چه بود ، قبلا آن علامت را ندیده بودم و نمیدانستم چیست، آیا می‌خواست اخطاری بدهد. ای کاش دفترچه راهنما همراهم بود تا متوجه شوم این چراغ چه می‌خواهد بگوید. بیشتر از این ذهنم را درگیر آن نکردم، سعی کردم بعد از آن همه اتفاقات کمی به خودم و ذهنم آرامش هدیه دهم، بنابراین صدای موسیقی را بلند کردم و به مسیر خود ادامه دادم. دو سه کیلومتری حرکت کرده بودم که متوجه شدم بوی بدی در ماشین پیچیده است، این بار آلودگی هوا و کامیون جلویی را هدف غرولندهای خود قرار داده و شیشه را بالا زدم. اما انگار فایده ای نداشت و بو زیادتر می‌شد. ماشین هم که قدرت حرکت نداشت تا زودتر به مقصد برسم. آنقدر خود را به اینطرف و آن طرف بی‌خیالی زدم تا به مقصد رسیدم. ماشین را پارک کرده و دستم را به طرف ترمز دستی بردم تا آن را بالا بکشم که متوجه شدم بالاست! اصلا فراموش کرده بودم آن را پایین بکشم و در تمام طول مسیر بالا بوده! دچار شوک شده بودم چطور بعد از این همه سال رانندگی متوجه این موضوع نشدم. در را که باز کردم بوی سوختگی شدیدی به مشامم رسید تازه متوجه شدم آن بو از خودرو من بوده است نه آلودگی هوا و کامیون بینوا! دودی از لاستیک‌ها بلند می‌شد که انگار سرخ پوست‌ها در حال علامت دادن هستند!آنقدر فکر و ذهنم را مشغول یک اتفاق کردم که هیچ آلارمی را ندیدم و یا بهتر است بگویم خود را به ندیدن زدم تا اینکه درگیر اتفاقات دیگری شدم ، که اگر توجه و تمرکز می داشتم هرگز رخ نمیدادند. قضاوت و پیشداری، نادیده گرفتن ، تسلیم شدن، غر زدن و. .. چرخه و دور باطلی که ادامه داشت.مغز تنبل ما تلاش می کند تا هر عمل روزمره ای را به عادت تبدیل کند، چراکه هر فعالیت جدیدی نیاز به صرف انرژی زیاد دارد و مغز برای آنکه بیشتر استراحت کند، چرخه عادت ها را می سازد تا انرژی خود را پس انداز کند. هرچیزی که بخواهد این عادت و تعادل ایجاد شده را بهم بزند موجب ناراحتی و استرس ما می شود.وقتی اسیر عادت‌ها می‌شویم و خود را به ضمیر ناخودآگاه می‌سپاریم، بدون هیچ توجه‌ و تمرکزی کارهای تکراری و روزمره را انجام می‌دهیم، اجازه می دهیم که ذهن بازیگوش ما که حوصله کارهای تکراری را ندارد، با پرسه زدن در گذشته و آینده و با شاخ و برگ دادن به موضوعات و نشخوار افکار منفی ما را از زمان حال دور و دورتر کند و تمام اخطارهایی محیطی که سعی در آگاه کردن ما را دارند، نادیده گرفته؛ ما را از اکنون و اینجا دور نماید.ما می‌توانیم انتخاب کنیم، می خواهیم در گذشته و آینده غوطه ور باشیم یا در لحظه حال شنا کنیم و از زندگی لذت ببریم، چیزی که "کابات زین" آن را "ذهن آگاهی" نام نهاده و اینگونه تعریف می‌کند «توجه به هدف به شیوه‌ای خاص و هدفمند در لحظه حاضر و بدون قضاوت و پیش داوری».معصومه دشت گردمعصومه دشت گردSat, 24 Oct 2020 23:02:54 +0330https://virgool.ir/@zamireroshan.a/معنای-زندگی-cdswgmwtvidaمعنای زندگیسالها قبل در جنگ جهانی دوم در کوره‌های آدم سوزی «آشویتس» آلمان نازی، ویکتور فرانکل معنای زندگی را یافت. حلقه گمشده‌ای که باعث می‌شد برخی افراد آن شرایط سخت، اسارت، گرسنگی، خفت و ... را تحمل کنند و نامید نشوند، یعنی در رنج خود معنایی پیدا کنند و برای زنده ماندن تلاش نمایند. حال سالهاست از آن زمان می‌گذرد، دیگر خبری از جنگ‌های تن به تن نیست، کوره‌های آدم سوزی سالهاست که خاموش شده‌اند. حال شکل زندان‌ها و کوره‌های آدم سوزی تغییر کرده، آدم سوزی به شکل دیگری اجرا می‌شود. مردم مجبورند برای زنده ماندن هر روز خود را به آب و آتش بزنند، به جهنم بروند و برگردند. زندگی کردن رنج بردن شده است، برای زنده ماندن ناگزیر باید معنایی در رنج بردن یافت. آری جناب آقای دکتر ویکتور فرانکل عزیز، مردمان امروز شاید مانند شما کوره‌های آدم سوزی آلمان نازی را ندیده باشند، بوی سوخته گوشت و پوست انسان‌ها را استشمام نکرده باشند. شاید در جنگ رودررو نباشند، اما مردمان این سرزمین، در اوج پیشرفت و تکنولوژی برای به دست آوردن ابتدایی ترین نیازهای خود می‌جنگند، این روزها حتی نفس کشیدن نیز آسان نیست، مردم مانند زمان جنگ و حملات گازهای شیمیایی هر روز ساعت‌ها ماسک بر صورت و اسلحه‌های الکلی در دست دارند. امروزه مردم نمی توانند وضعیتی را تغییر دهند ، تنها مجبورند خودشان را تغییر داده و با شرایط جدید سازگار نمایند. زندگی منصافه نیست، با این حال حتی در بدترین شرایط هم زندگی می تواند معنا داشته باشد. همه چیز را می توان از انسان گرفت به جز یک چیز، آخرین آزادی‌های انسانی‌اش، انتخاب نگرش فرد تحت تاثیر شرایط خاص، هر فرد خود معنی زندگی اش را در می یابد، معنایی که پیوسته در حال تغییر است، ولی هرگز محو نمی‌شود.آری زندگی در هر شرایطی معنا دارد. مردم معنای زندگی را در کار و خدمتی ارزشمند، عشق ورزیدن بدون قید و شرط و رنج کشیدن با متانت و صبوری جستجو می کنند.این روزها مردم چرایی زندگی را یافته اند و با هر چگونه ای می سازند.معصومه دشت گردمعصومه دشت گردMon, 05 Oct 2020 19:54:01 +0330https://virgool.ir/@zamireroshan.a/باید-عبور-کرد-fnannxlnio9fباید عبور کردجاده را مه گرفته است، فانوسی روشن کن . قدم در جاده بگذار ، باید رفتباید عبور کردگاهی تند، گاهی کند، گاهی جاده هموار و صاف، گاه در سراشیبی یا سربالایی تند؛ گاه در مسیر پر است از چاله های بزرگ و کوچک ، به هر حال باید رد شدباید عبور کرددر جاده ای فرو رفته در مه ، شاید با وهم، شاید با ترس و شاید با امید، باید گذشت .باید عبور کردنترس از جنگل غرق شده در مه، واهمه نداشته باش از مسیر ناشناخته، باید رد شد.باید عبور کردکوله ات را خالی کن از غم‌ها، نامیدی‌ها، ترس‌ها و دلهره‌ها، کوله ات را سبک کن، باید رفتباید عبور کرداز این جنگل ، از این مه، از این جاده خیس باران خورده، باید گذشت.نگذار زیبایی این جنگل، آواز خوش پرندگان، بوی نای درختان تو را مسحور خود سازد، باید رد شد.پشت این جنگل انبوه منظره ای زیباتر به انتظار تو نشسته است. باید عبور کرد.معصومه دشت گردمعصومه دشت گردMon, 07 Sep 2020 20:34:30 +0430https://virgool.ir/@zamireroshan.a/پرواز-در-خیال-elatpgd9fyknافرادی که من را می شناسند از علاقه من به موسیقی بی کلام باخبرند؛ متحیرند که موسیقی بی کلام چه جذابیتی می تواند داشته باشد، برای آنان سخت است که تصور کنند فردی ساعت‌ها موسیقی بی کلام گوش دهد و لذت ببرد . نمیدانم از کی به این موسیقی علاقمند شدم، شاید ریشه در دورانی دارد که ساعت‌ها می‌نشستم و با این موسیقی مراقبه می‌کردم. در مراقبه با قدرت ذهن و موسیقی خیالم را به پرواز در می‌آوردم و آزادانه در زمان و مکان حرکت می کردم و در آخر آنچه نصیبم می‌شد، تنها آرامش بود و آرامش.مدت‌هاست از مراقبه دور شده‌ام اما همچنان موسیقی بی کلام گوش میدهم و اجازه می‌دهم نت‌های موسیقی مرا در خود غرق کنند، چرا که این غرق شدگی حس ناب رهایی و آزادی را به من میدهد، حسی بسیار گوارا و دلچسب!با هر لحظه اش رویاهایم را در سر می سازم و پرورش میدهم. هیچ محدودیتی وجود ندارد، هیچ جهت و سویی نیست. تو هستی و پر پرواز خیال!تو هستی و حس ناب رهایی!تو هستی و حسی به زلالی آب به لطافت باران!تو هستی و عشق! نت‌ها آزادانه تو را به سرزمین رویاها می برند و تنها دست‌آورد این سفر آرامش است.معصومه دشت گردمعصومه دشت گردMon, 10 Aug 2020 00:01:12 +0430https://virgool.ir/@zamireroshan.a/برای-تو-می-نویسم-lmpbazd8jvojفکر کنم در طی شبانه روز صدها بار با تو صحبت می کنم، اما هیچ وقت تا حالا برای تو ننوشته‌ام، این اولین بار است که می خواهم برای تو بنویسم. خودت بهتر می‌دانی من کلاً آدم پر حرفی نیستم، اما نمی دانم چرا همیشه برای تو حرف‌های زیادی دارم. شاید برای این باشد که بعضی حرفها را نمی‌شود به کسی زد جز «خودت». اما گاهی اوقات حرف‌هایی هست که حتی به «خودت» هم نمی‌توانی بگویی، چه برسد به دیگران! چرا! نمیدانم! شاید می ترسی از اینکه توسط «خودت» هم قضاوت شوی، یا شاید از «خودت» خجالت بکشی! یا از سرزنش شدن یا تحقیر شدن به وسیله «خودت» واهمه داشته باشی!اما حواست باشد زیاد از «خودت» فاصله نگیری، اگر بخواهی زیاد از «خودت» بترسی یا زیاد «خودت» را سرزنش کنی انوقت ممکن است، احساس شکست کنی یا احساس بی ارزشی! تا به خودت بجُنبی می‌بینی که دیگر عزت نفسی برایت نمانده! تو می‌مانی و احساس پوچی! احساس تنهایی!میدانی آدم بدون عزت نفس مثل اقیانوس پیمایی می‌ماند که بدون قطب نما ، روزها و سالها بدون مسیر مشخص سرگردان در پهنه آبی بیکران اقیانوسها به دور خودش می گردد! بارها و بارها اسیر امواج خروشان می‌شود، اسیر طوفانها و گردابها…مراقب نباشی ممکن است کشتی رویاهات مسیر زندگیش را گم کند!گاهی لازم است برای اشتباهاتت «خودت» را ببخشی، اشتباهاتی که شاید تو کمترین یا بیشترین تقصیر را داشته باشی، اما چه اهمیتی دارد که چه کسی مقصر است، مهم این است که تو تمام قد پشت «خودت» بیاستی و از «خودت» حمایت کنی! گاهی باید وکیل مدافع «خودت» باشی و در دادگاه زندگی از «خودت» دفاع کنی! شاید کوتاهی‌هایی بوده اما منصف باش تو روزهای خوب هم کم نداشته‌ای، خیلی بیشتر از روزهای بد. اما این کمال خواهی تو موجب شده که فقط نیمه اندک خالی لیوان را ببینی و کارهای بزرگ نیکت را بی ارزش قلمداد کنی!گاهی لازم است «خودت» را سخت در آغوش بگیری و برای همه روزهای بد گذشته خودت را ببخشی، برای تمام روزهای خوبی که داشته‌ای تشکر و برای آینده ای رویایی از «خودت» حمایت کنی، لازم است به «خودت» وفادار بمانی. وفادار وفادار...معصومه دشت گردمعصومه دشت گردSun, 26 Jul 2020 10:52:39 +0430https://virgool.ir/@zamireroshan.a/به-تو-اندیشیدن-zu7cxbv12yub "مانند پولادکه آیت استقامت استاما به دوامو اقامتنمی‌اندیشد…مانند دریاکه امواجش از ازل تا ابدبر خود سجده می‌آرنداما رام پرستشو خام کُرنش نمی‌شود…مانند قطبمانند استواکه یکی به نورو دیگری به یخآدمی را می‌گزنداما تَفّ و بَرد رابه پشیزینمی‌خرند…مانند نطفهمانند دانهکه آیات رشد و تکثیرند و هزاران هزاربه بار آینداما توانِ بار و ایثار افسونشان نمی‌کند…خروشانگدازانجوشانبه قامتِ پولادبه قیامتِ دریابه استواریِ قطببه ایستاییِ استوااز خود می‌‎گریزمو بی‌کرانهبه تو می‌اندیشم."آری به تو می اندیشم، نمی‌دانم چگونه، از کجا و در چه زمانی، تنها می‌دانم چنان مست و مسحور تو شده‌ام که دیگر سر از پا نمی‌شناسم.به تو می‌اندیشم، به تو که آهسته آهسته به طرفم آمدی و وارد حریمم شدی، آنگونه که مرزهایمان یکی شدنداما تو کیستی که اینگونه مرا از قفس و حصار تن جدا نمودی و در کوچه و برزن آواره خویش ساختیتو کیستی که مرا از خود جدا کردی تا اینگونه با پای پیاده دوان دوان در پی تو باشمتو کیستی که این چنین بی تاب دیدارت، بدون هیچ نشانی از تو در جستجویت در آشوبمبی‌قرارم، تاب دوری و استقامت برای من نمانده استای دوست به دنبال نشانی از تو می‌گردمبه تو می اندیشم...معصومه دشت گردمعصومه دشت گردTue, 21 Jul 2020 21:15:23 +0430https://virgool.ir/Know-everything/آزادی-در-اسارت-kdjjdreilmffدر اتاق نشسته و فارغ از دنیای واقعی، غرق در رویا مشغول نوشتن بودم که ناگهان صدایی رشته افکارم را پاره کرد. خدای من این دیگر چه صدایی است! وحشت تمام وجودم را گرفته بود، به نظر می‌رسید کسی وارد خانه شده است. خشکم زده بود و نمی‌دانستم چه کاری باید انجام دهم. صدا دوباره تکرار شد، به خودم آمدم و با ترس و وحشت از جا بلند شدم. عرق سردی بر پیشانیم نشسته و پاهایم می‌لرزید، قلبم در دهانم می‌تپید. با هزار زحمت و تکه دادن به نردها طول راه‌رو را طی کردم، روی پا نشسته و از بالا به پایین نگاه کردم، کسی را ندیدم. با پاهای لرزان خود را به پایین پله‌ها رساندم. او را دیدم، همان که ترس و وحشت بسیار به جانم انداخته بود، او خود بیشتر از من ترسیده بود و مدام به شیشه می‌خورد! یاکریم بیچاره که به اشتباه وارد خانه شده بود حال نمی‌توانست از پنجره خارج شود. دوستش نیز از بیرون، لب پنجره نشسته و شاهد تلاش‌های او بود! یا شاید به او انگیزه مقاومت و سعی دوباره می‌داد. نمی‌دانستم خوشحال باشم یا عصبانی، خوشحال از اینکه فرد مهاجم یک پرنده بود و عصبانی از ترس و وحشتی که به جانم انداخته بود! هر دو ترسیده بودیم، من از ورود بدون اجازه او به منزلم و او از وارد شدن اشتباهی به حریم زندگی آدمیزاد! هر دو در تلاش بودیم، او برای رهایی از چنگال انسان و من برای بیرون کردن او از منزل؛ کدام یک انگیزه بیشتری برای مبارزه داشت!؟ برد با چه کسی بود؟! با او که برای آزادی‌اش می‌جنگید و یا من که برای حفظ حریمم از تهاجم پرنده مهاجم، مبارزه می‌کردم!همین چند وقت پیش بود که با پرنده دیگری روبه‌رو شدم. از دیدن او هم ترسیدم! نه اینکه من آدم ترسویی باشم یا فوبیای پرنده داشته باشم، نه! ترسیدم چون او در وضعیت نامناسبی قرار داشت. زیر آلاچیق او را دیدم، مثل موش آب کشیده بر خود می‌لرزید و توان ایستادن نداشت، پرنده بیچاره درون استخر در حال غرق شدن بود که پدر او را نجات داد. او را درون حوله پیچیدیم اما فایده‌ای نداشت. معلوم نبود چه مدت در آب بوده، رمقی برای او باقی نمانده بود. چیزی بر روی بالش توجه‌ام را به خود جلب کرد، یک سنجاق بزرگ بر روی بالش زده شده بود! نمیدانم علت این کار چه بود، شاید آن سنجاق باعث شده کبوتر نتواند به خوبی پرواز کند و به درون استخر سقوط نماید. از دیدن آن سنجاق بسیار ناراحت شدم، چطور انسانی به خود اجازه می‌دهد اینگونه دیگر حیوانات را آزار دهد. چرا آدمیزاد اینقدر خود‌‌خواه است و می‌خواهد تمام موجودات را به تسخیر خود درآورد. پر پرواز پرندگان را می‌چیند و در قفس می‌کند، با به بند کشیدن حیوانات آزادی آنان را سلب می‌کند. آن وقت خود شعار آزادی سر می‌دهد. انسان حتی به خود نیز رحم نمی‌کند و با حصاری که با افکارش به دور خود می‌کشد، خود را زندانی باورها و عقایدش می‌نماید. با خشک شدن بال‌های کبوتر به وسیله باد گرم سشوار، قدرت به پرنده بینوا باز می‌گشت. بیشتر از قدرت جسمانی، قدرت زیبایی‌اش نمایان می‌شد. شاید این همان دلیلی بود که موجب به اسارت درآمدنش می‌شد. انسان مغرور دوست دارد تمام زیبایی‌ها را دور خود جمع کند و به تملک خود درآورد.مانند ماهی‌های کوچک قرمز که هر سال بر سر سفره‌های هفت سین مهمان چند روزه‌ انسان‌اند و متاسفانه عمر زیادی ندارند. اما در اینجا ماهی‌های قرمز دیگر کوچک نیستند و عمر چند ساله دارند. دلیلش می‌تواند این باشد که آنها شاید در حوض کوچکی اسیر باشند اما انعکاس آسمان بیکران را در حوض کوچک خود دارند، آسمان آبی با تکه های ابرهای سفید بر روی آب؛ که برای آنان تداعی کننده دریاست. ماهی‌های قرمز گرفتار در حوض کوچک "مروارید گاردن" ، اگر نمی‌توانند در آب‌های آزاد باشند، در عوض در آبی بیکران آسمان شنا می‌کنند. چند سالی هست که این ماهی‌های زیبا مهمان این باغ شده‌اند. بیشترشان نیز در همینجا متولد شده‌اند و به زندگی در این حوض خو گرفته‌اند، یا شاید حافظه فراموش کارشان به آنها کمک کرده تا بتوانند خود را با شرایط جدید سازگار نمایند . چه کسی فکر می‌کرد ماهی‌‌های کوچک قرمزی که برای سفره‌های هفت سین خریداری می‌شوند و عمرشان حتی به سیزده بدر هم نمی‌رسد، حالا در این حوض زاد و ولد کنند و به زندگی ادامه دهند. گاهی زندانبان چنان مهربان است که زندانی نه تنها احساس اسارت نمی‌کند، حتی قفس خود را خانه خود می‌داند و به زندگی ادامه می‌دهد. درست است اسارت، اسارت است و فرقی نمی کند اما پذیرش و قبول آنچه که قابل تغییر نیست، انعطاف پذیری و تغییر زاویه دید، موقعیت بهتری را برای او رقم می‌زند. از داشته‌های خود لذت می‌برد و آنها را قربانی نداشته‌هایش نمی‌کند. معصومه دشت گردمعصومه دشت گردThu, 16 Jul 2020 00:38:12 +0430https://virgool.ir/@zamireroshan.a/قایق-های-به-مقصد-رسیده-k6gyn31lipj5• هر روز غروب به اینجا می آیم و محو در زیبایی این منظره می شوم. ساعت‌ها به قایق‌ها خیره می‌شوم. گاهی به حالشان غبطه می خورم، چقدر آرام، چقدر مطمئن در کنار یکدیگر در سکوت و آرامش قرار گرفته‌اند. دیگر خبری از رفتن نیست، حتی دیگر به پارو نیاز ندارند. آنها به مقصد رسیده اند، به نظر می رسد اینجا خانه ابدی آنهاست.• اینجا حتی خبری از فاصله گذاری اجتماعی هم نیست، پهلو به پهلوی یکدیگر در آب شناورند. گویی مدتهاست به سکون رسیده‌اند.• حتی دریا نیز آنقدر آرام است که امواج آن نیز نمی توانند، قایق‌ها را به تلاتم وادارد. اینجا همه چیز در سکوت مه گرفته دریا فرو رفته است. زمان نیز از حرکت باز ایستاده است. ساعت برج سفید نیز نمی تواند این سکوت را بشکند.• خبری از مرغان دریایی هم نیست، آنها که در گذشته با هیاهوی بسیار بر اطراف این قایق‌ها پرواز می کردند و روزی خود را از دست قایقرانان می‌گرفتند، حالا دیگر از بی حرکتی و سکون کوچ کرده و خبری از آنان در این اطراف نیست.• هر کدام از ما سوار بر قایق زندگی خود، سال‌هاست که برای رسیدن به مقصد پارو می‌زنیم. گاهی تند، گاهی آرام. گاهی در طول مسیر آب پاروهایمان را با خود برده، گاهی طوفان به قایقمان زده و اسیر امواج دریا شده‌ایم. گاهی از طولانی بودن راه خسته و نامید شدیم. گاهی در میانه راه از حرکت ایستاده‌ایم. • اما اینجا آخر خط، مقصد است. قایق زندگی هر یک از ما به نوبت در این اسکله پهلو می‌گیرد، خوشا به حال کسانی که در مسیر زندگی تنها به مقصد و به پایان راه نیندیشیدند و در طی مسیر از زیبایی های راه ، از نوازش نسیم، از آواز مرغان دریایی، از طلوع و غروب خورشید، از طراوت دریا و ... نیز لذت بردند.معصومه دشت گردمعصومه دشت گردTue, 14 Jul 2020 00:09:42 +0430