https://virgool.ir/feed/@zamanabadimfa2026-11-11 15:59:15https://files.virgool.ir/upload/users/48923/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@zamanabadimhttps://virgool.ir/@zamanabadim/من-محمدجان-هستم-قسمت-دوم-kiqd44cnqwqs .توضیح: این متن ، روایتی است چهار قسمتی از خاطراتی که بسیارش برای شما گنگ است..1- ناراحت می شدم کسی آقای «زمان آبادی» صدایم کند. رفته بودم وسط حیاط خیریه وایساده بودم و عمو اکبر از بچه ها می خواست به آقای زمان آبادی سلام کنند. پسر بچه چهار ساله با دست های خم و راست شده آمد جلو، دست داد و گفت:« سلام آقای عمو زمانی» ... راستش من حتی نمی خواستم آقای عمو فلانی باشم. یک بغض سفت و محکم گلویم را گرفت.از در پشتی رفتم بیرون. وارد اتاق عمو محمود شدم. گفتم: «من نمی تونم. این بچه های معلول منو میکشن. دیوونه میشم.» زار زار گریه کردم. خوب که خالی شدم، یاد انگشت های خم و راست پسرک افتادم. برگشتم توی حیاط. ایستادم کنار عمو اکبر و بچه ها. گفتم: «بچه ها من محمدجان هستم.سلام.»2- من قرار بود «محمدجان» باشم. می خواستم آن طعم ملس را یک جای خوب خرج کنم و این جا بهترین جا بود. می خواستم این ها به من بگویند «محمدجان» . همان اسمی که اولین بار توی سراشیبی خیابان گیشا از #تو شنیدم:«ببین محمد جان ؛ به نظرم ازدواج یک قرارداد نیست. این طور نیست که یکی بگوید بیا ازدواج کنیم و این یکی بگوید باشه شرایطت را بنویس. نه. مثلا همین من و تو . ما اگر قرار باشد یک روز ازدواج کنیم، به نظرت جز اینکه عاشق هم هستیم، باید حساب و کتاب دیگه ای داشته باشیم؟» و همان لحظه بود که قلبم افتاد روی زمین،پاهایم کج و راست شد، توی گوشم یک صدای سوت بلند شنیدم، بغض کردم و آب جلوی چشم هایم نمی گذاشت تا چند قدم جلوتر را ببینم. کج شدم وقت راه رفتن. لرزه افتاده بود به همه تنم. دنیا روی دور کند حرکت میکرد و ادم ها ثابت و بی تحرک به من نگاه میکردند. گفتی« یک روز ازدواج کنیم؟» گفتی« عاشق هم هستیم؟» این ها را کسی شنیده بود که یک هفته قبل از خدا خواسته بود مهرش را سفت و سخت توی دلت جا کند؟ یادم هست همه تلاشم را کردم که کم نیاورم:« بله ، بله. عشق واقعا قرارداده یعنی قرارداد نیست. یعنی مثلا ما که عاشق همیم چیزیم. یعنی حواسمون هست به همه چی.یعنی ، یعنی ، یعنی...».. 3- می دانی #الی ؟ من فکر می کنم محمدجان گفتن حساب و کتاب دارد. حالا ایستاده بودم وسط حیاط و دلم می خواست بعد از ده سال، این ها صدایم کنند محمد جان. آن روز همین طور بی ربط یاد خیابان گیشا افتادم. یادت هست نیم ساعتی پیاده راه رفتیم و بعد هم با تاکسی رفتیم تا خوابگاه دانشگاه؟ در و دیوار این خیریه ی دوست داشتنی شبیه همان خوابگاه است. یک حیاط بزرگ ، یک عالمه اتاق تو در تو و یک عالمه فرشته بانمک..4- در و دیوار اینجا شبیه دیوار تالار وحدت هم است. یک اصالت سفت و سختی روی یک سری دیوارها هست. ظاهر سیمانی و ضمخت با قلبی آرام و مهربان. مثل بابابزرگ های شکم دار مهربون با دست های پینه بسته. مثل پیرمردهایی با سبیل سفید و ابروهای پیچ خورده که همیشه یک شکلات داخل جیب جلیقه شان جاساز کرده اند. دیوار تالار وحدت را یادت هست؟ آن روز را مرور کن تا برگردم بقیه ماجرا را بگویم...Mj ZamanMj ZamanMon, 03 Jun 2019 11:45:53 +0430https://virgool.ir/@zamanabadim/من-پیش-از-تو-قسمت-اول-xgd9bem0jmav توضیح: این متن ، روایتی است چهار قسمتی از خاطراتی که بسیارش برای شما گنگ است..می خواهم اعتراف کنم که قبل ترها ، با حساب و کتاب می رفتم حرم. موها را یک جور خاصی از بغل شانه می کشیدم ، دگمه اگر داشت لباسم ، سفت و سخت می بستم و از همان جلوی در اصلی صحن ، آه و ناله و قطره اشک زورکی و وضوی دقیق و قبله تنظیم شده و دست های روی سینه... بعد هم می نشستم یک جای کمی دورتر از ضریح که شیک تر باشد و حساب کتاب همه این دقتم را می آوردم روی کاغذ مغزم. فکر هم می کردم که با این همه ادا و اطوار، حسابی سیمم وصل شده و درخواست هایم ردخور ندارد. یک بار از آقا قبولی ثلث آخر را خواستم. همان سال اما برای اولین بار تجدید شدم. یک بار دیگر هم رفتم و موتور خواستم. وقتی برگشتیم ، حتی دوچرخه ام را هم دزد برد. بعدتر ها فهمیدم اشکال کار در همین سیم وصل شده و حساب و کتاب دقیق و انتظار صریح بوده. یادم هست ، اولین بار بعد از این ماجراها ، راه افتادم به سمت حرم. نه دستی به در ورودی کشیدم که بعدش بمالم به صورتم نه وضوی ده دقیقه ای گرفتم که مبادا به یک منفذ پوستم آب نرسیده باشد. وارد که شدم با دست چند بار روی در ورودی صحن زدم و گفتم:«صاب خونه مهمون نمی خوای؟» بعد هم بدون اینکه منتظر جواب باشم آمدم داخل و پریدم روی سر و کول ملت که برسم به ضریح. حسابی که دست و پا زدم ، نشستم همان دو سه قدمی ضریح و گفتم:«ای خدا رو شکر، می گذره زندگی. منم دیگه سن و سالی پیدا کردم آقاجون، دیگه وقتشه.» چند ثانیه به #تو فکر کردم و گفتم:«آره آقاجون. می خوامش. خیلی نیست که با هم آشنا شدیم اما می خوامش. اگه راه دستت هست،ممنونت میشم کمک کنی.» بعد که انگار یادم آمده باشد خاطره های قبلی، گفتم:«رفیق نمی خوام دردسری باشه ها . اگه زحمتی نیست به این کار ما هم رسیدگی کنی.» رفاقتم ، حسابی جواب داد. آن جا بود که فهمیدم مهمان بودن، بهترین حس دنیاست اگر، برای گدایی نرفته باشی.برگشتم تهران و یک هفته بعدش ، بحث را کشیدم به ازدواج و این حرف ها. روزی که سراشیبی گیشا را آمدیم پایین و آن اتفاق ها افتاد قبلش. آن روز را با جزییات یادت هست؟ برایت می گویم...Mj ZamanMj ZamanSat, 01 Jun 2019 08:49:36 +0430https://virgool.ir/@zamanabadim/رسم-خانواده-های-این-جوری-tjpbstxtxfe3 نماز خواندن در خانواده‌های این‌جوری، یک شروع دارد. این‌طوری است که مثلا یک روز خبردار می‌شوی که هربار که یک هفته نمازت قضا نشود، فرشته مهربان زیرجانماز برایت جایزه می‌گذارد. از شنبه شروع می‌کنی به خواندن نماز به امیدرکعت آخر نماز عشاء جمعه شب. موقع سجده آخر «یا ولی العافیت» را اینقدر کش می‌دهی که صدای چپاندن کاغذ کادو زیر جانمازت را بشنوی و بعد با چشم بسته از سجده بلند می‌شوی که مثلا منِ غرقِ در نماز، متوجه جایزه و کادو و لبخند بقیه نشدم. در خانواده ما به جز این ، یک رسم دیگر هم به راه بود . از کادوهای زیرجانماز یکی دو سالی گذشت تا رسیدیم به رسم نمازجماعت در خانه. بابا و مامان و‌ میثم و منا نماز می‌خواندند و برای همین جمع کوچک، من می‌شدم مکبّر!.پی نوشت: لذت قلبی نماز برایم از لحن آوازگونه باباحاجی شروع شد. قنوت که میرفت «ربنا فَاغْفِرلَنا ذُنوبنا...» را طوری تحریر می‌داد که‌ خیلی زود، برای من شش‌هفت ساله تبدیل شد به دعای اصلی قنوت به جای«ربنا آتنا فی الدنیا...» بابا بلندبلندمی‌خواند و مامان، زیر لب تکرارش می‌کرد و من مثل رهبر ارکستر جلوی‌شان انگشت تکان می‌دادم...Mj ZamanMj ZamanSat, 25 May 2019 11:55:46 +0430