https://virgool.ir/feed/@zakiyehpakdamanمن از تعلیم‌وتربیت | Education می‌نویسم.fa2026-11-11 20:59:41https://files.virgool.ir/upload/users/4001/avatar/9ooiXJ.pnghttps://virgool.ir/@zakiyehpakdamanhttps://virgool.ir/@zakiyehpakdaman/دعوا-یا-اعادهی-حق-یا-اعتراض-یا-جدل-یا-بحث-یا-بروز-احساسِ-لعنتی-یکی-از-همهی-اینها-f7yqmpqh6z85امروز با استاد دعوا کردم. دعوام شد یعنی. هفته‌ی پیش گفت سه نفر برای هفته‌ی بعد فصل چهارم کتاب را ارائه بدهند. رو کرد به من. یادم هست. حتی با انگشت بهم اشاره کرد که خانم فلان لطف کن پاورپوینت بساز برای ارائه. گفتم باشد. این هفته اما آن‌قدر حرف نامربوط زده شد سر کلاس که نوبت به من نرسید. ساعت کلاس تمام شد. همه خسته شده بودند. گفتند ما دیگر گوش نمی‌دهیم. کسی که ارائه داشت نصفه نیمه گفته بود که مجبور شد بنشیند سرجایش تا استاد حضور غیاب کند و ما برویم خانه. به نامم که رسید همان اول فهرست، گفتم استاد حق من ضایع شد. من لپ‌تاپِ سنگین را کشیدم تا دانشگاه از آن ورِ شهر. سه روز است که زندگی‌ام را وِل کرده‌ام و دارم می‌خوانم. بهش برخورد. تعجب کرد شاید. نق نقی کرد و ادامه داد. رفتم لپ‌تاپم را بردارم. از اول ساعت چیده بودم که دوتای قبلی استفاده کنند. خودشان نیاورده بودند. گفت شما چه می‌گویی. با صدای بلند گفتم چرا باید حرف نامربوط و بی‌جا زده بشه سر کلاس که من نتونم ارائه بدم. یک ربع درباره‌ی دکتری حرف زده بودند. آزمونش، مصاحبه‌ی عملی، درصد و ارزش نمره. فلان و بیسار. درصورتی که یک سوم کلاس کارشناسی دارند و یک دوم هم هدفی برای دکتری ندارند. گفتم بحث دکتری برای چه. بزنند اینترنت هزار سایت می‌آید که از ب بسم‌الله دکتری نوشته تا تَهَش. باز هم بهش برخورد. گفت من از شما خواستم ارائه بدی که تحولی ایجاد کنی در کلاس. گفتم چه جوری وقتی ارائه‌ای در کار نیست. مردها از جلو، زن‌ها آن عقب داد زدند که حالا طوری نشده. تو که خیلی آماده بودی. باشه برای هفته‌ی بعد! جواب دادم بلند که ما برنامه‌ریزی آموزش خوانده‌ایم. این حرف‌ها برای کسی است که چیزی از برنامه‌ریزی و مدیریت نداند. استاد گفت به من گوش بده. سرم توی لپ‌تاپ بود. داشتم از یکی فایلی می‌گرفتم. گفتم شما بفرمایید! من چند تا کار را می‌توانم باهم انجام بدهم. به زور لپ‌تاپ را بست. مرا وایساند صاف که گوش بدهم. گفت ما نمی‌توانیم صمٌ‌بکم بنشینیم. هیچ حرفی نزنیم. پریدم وسط حرفش. حرف مربوط استاد. کسی که از دکتری سؤال دارد آخر کلاس بپرسد. باید به من می‌گفتید امکان دارد این هفته به تو نوبت نرسد. من از زندگی‌ام مایه و وقت گذاشتم برای خواندن و نوشتن. واقعا هم گذاشته بودم. سه شب نخوابیده بودم و آن کتاب سخت را خوانده بودم. هر پاراگرافی را دو سه بار.استاد چپ‌چپ نگاه کرد. بلند شد برود. دید با من به نتیجه نمی‌رسد. یکی گفت کوتاه بیا فلانی. گفتم نه من نمی‌توانم کوتاه بیایم. هدف از برنامه‌ریزی آموزشی چیست. عمر من به این گذشته. با یاد گرفتنش. حالا ببینم هر چه بادا باد. یکی گفت استاد خسته نباشید. استاد هم بلند شد و کشان‌کشان رفت.بچه‌ها دوره‌ام کردند. یکی‌شان گفت تو حق استاد شاگردی را به جا نیاورده‌ای. ببین چه کردی. مگر فلان مطلب از امام صادق را نخوانده‌ای! آن یکی پرسید تو نماز می‌خوانی. سر وقت. گفتم نه اصلا. اما این ربطی ندارد. زندگی هدف دیگری دارد غیر از نماز. یا به جز نماز! زندگی همین ریزه‌کاری‌هاست. وقت و حق من ضایع شده. به‌خاطر بی‌برنامه‌گی. یکی ماند تا آخر کلاس گفت همه شاکی‌اند. خودت ‌می‌دانی. روی من به‌عنوان شاهد و حامی حساب کن. یکی گفت حق با توئه! اما چی بگم والا. تو درست می‌گی اما. یکی گفت باید صبر کرد. ما چاره‌ای نداریم جز صبر. گفتم من حرف همه را گفتم. من نمی‌توانم خشمم را بروز ندهم. متأسفم. این حس من بود. پیامد نشستن سر این کلاس. عصبانی شدم. از بی‌ربطی. از بی‌نظمی در فضای تحصیلی. آن هم در این رشته. همین‌جایی که باید اجرا شود. اگر قرار باشد پس از این همه درس خواندن این را این‌جا سخت نگیرم، پس وظیفه‌ام چیست. عصبانیتم را بروز دادم. حق من است که عصبانیتم را بروز بدهم. به‌عنوان یک زن.و بعد یک مهارت‌آموز رشته برنامه‌ریزی آموزش.زکیه پاکدامنزکیه پاکدامنWed, 18 Apr 2018 04:50:53 +0430https://virgool.ir/@zakiyehpakdaman/مسألهی-ما-این-است-که-دوستمان-سندرم-داون-دارد-n1gz51u06bvdلحظه‌ای که مینی‌بوس گروه ایستاد. زهرا از روی سکوی مسجد میان ِروستا بلند شد و آمد سمت ما که پیاده می‌شدیم. از کله‌ی بزرگ و چشم‌های بادامی و لپ‌های گل‌بهی‌اش خیلی زود فهمیدم سندرم داون است. روزهای بعد در بین گفت‌وگو پیش آمد که بچه ها از زهرا گفتند؛ پرسیدند چه چیزی را می‌فهمد و چه چیزی را نمی‌فهمد. خودشان مثال زدند که مثلاً ببینید چقدر خوب کوک می‌زند؛ اما بپرسید چند سالش است نمی‌داند و هربار جواب غلط می‌دهد. ازشان پرسیدم می‌خواهید از سندرم داون بدانید و بچه ها با میل تأیید کردند که می‌خواهند بدانند. دوقلوها، لیلا و زهرا را مأمور کردم کتابخانه‌ی مدرسه را بگردند. کتابخانه‌ی مدرسه یک قفسه‌ی کوچک شکسته و درب‌وداغانی بود که حدود بیست‌سی کتاب در آن پیدا می‌شد. از دو نفر خواستم کسی را مأمور کنند تا کتابخانه‌ی زمان‌آباد را بگردند. زمان‌آباد روستای بزرگ‌تری بود و فاصله‌ی زیادی هم از روستای مستقر ما داشت و بچه‌ها، مخصوصاً دخترها نمی‌توانستند تنها تا زمان‌آباد بروند و حتماً باید به پدر یا برادرشان می‌سپردند که مایحتاجشان را برایشان از آنجا تهیه کند. دوسه نفر از بچه‌ها هم قرار شد سؤالاتی را آماده کنند تا از مادر زهرا بپرسند و گزارش بیاورند.دمِ آخر کتابخانه‌ی مدرسه را گشتیم و دایرةالمعارفی برای کودکان لابه‌لای کتاب‌ها پیدا کردیم. غنیمتی بود. دوقلوها قول دادند که بخش ساختمان بدن را بخوانند و ارائه دهند. روز قبل سؤالات را با بچه‌ها هماهنگ کردم. شب با مسئول هماهنگ کردم و ویدئوپروژکتور را گرفتم. فرزانه، روان‌شناس گروه آماده شد برای ارائه.صبح باروبندیل بستیم و با ویدئوپروژکتور و چند کتاب و مداد و کاغذ به مسجد رفتیم. پروژکتور را راه انداختیم. بچه‌ها ردیف نشستند. مجری شدم و ایستادم جلوی ردیف بچه‌ها و گفتم قرار است امروز چه کنیم. دوقلو ها ارائه دادند. مطلب را تقسیم کرده‌ بودند. یک بخشی را لیلا خواند و بخشی دیگر را زهرا. بچه‌ها گیج منتظر بودند. منتظر یک اتفاق ِ مهم.فرزانه که ارائه‌اش را با اسلایدهای پر از عکس شروع کرد بچه‌ها رفتند و بقیه را هم صدا زدند. مادر زهرا را آوردند و خواهرهایش هم با بچه‌ توی بغلشان پشتِ‌سر مادرشان نشستند. فرزانه از سلول گفت. از تعداد کروموزوم‌ها. کروموزوم‌های جنسی و غیرجنسی. از عوامل سندرم داون. از کروموزوم شمارهٔ ۲۱که اگر ناقص باشد، بچه سندرم داون است. بچه‌ها به مادر زهرا نگاه کردند.از نشانه‌های داون گفت. گفت داونی‌ها چشم‌های مغولی و گردن کوتاه و دست‌وپاهای کوتاه دارند. بچه‌ها به زهرا نگاه کردند؛ اما دوباره چشمشان را به دیوار دوختند. خیره بودند. نگاه می‌کردند. گوش می‌دادند. سؤال هایشان را نوشته بودند روی کاغذ. فرزانه یکی‌یکی و با آرامش به همه جواب داد. خود زهرا هم به اسلایدها نگاه می‌کرد. چند بار در حرف‌های فرزانه اسمش را شنید و کمی سرخ شد؛ اما باز خیره نگاه می‌کرد. چند سؤال برای مرور به‌شرطِ جایزه پرسیدیم. ساجده جواب درست داد. می‌دانستم جواب را از حرف‌های دیشب من می‌داند. از بس شوق داشت. همان دیشب مقدمه‌چینی من خوب در ذهنش مانده بود. زن‌های دیگر هم آمده بودند و ماندگار شده بودند. انگار می‌ترسیدند از اینکه این‌قدر به زهرا نزدیک شده‌اند و قرار است چیزهای درست و مهمی درباره‌اش بدانند. بعضی با بچه‌های کوچک نشستند همان‌جا دم در مسجد و جلوتر نیامدند. یکی‌دوتا هم سؤال پرسیدند. بیشتر جوان‌ترها که تازه می‌خواستند بچه‌دار شوند. من می‌آمدم وسط گهگاه و مجری‌گری می کردم و حرف‌های فرزانه را ساده‌تر می‌گفتم. بچه‌ها اسلاید‌دیدن را دوست داشتند. انتظار برای تصویر بعدی که می‌توانست فرایند یادگیری‌شان را کامل کند برایشان لذت‌بخش بود.از اینکه نمونه‌ی واقعی از سندرم داون را می‌دیدند و ربط می‌دادند لذت می‌بردند.برنامه که تمام شد کف زدیم برای همه. بچه‌ها برای خودشان. من و فرزانه برای بچه‌ها. زکیه پاکدامنزکیه پاکدامنMon, 19 Feb 2018 02:55:40 +0330https://virgool.ir/@zakiyehpakdaman/همه-نویسندهایم-زوم-روی-زنان-apemd8nnvapdنوشتن به خودیِ خود کنش [عمل] است. فردی که سواد نوشتن داشته باشد می‌تواند بنویسد. سواد خواندن و نوشتن حق شهروندی است و از وظایف اصلی و بدیهیِ نظام‌های آموزشی محسوب می‌شود. بنابراین، به شرط داشتن سواد خواندن و نوشتن، ما همه نویسنده‌ایم! فضای مجازی امکان نوشتن را برای همه را فراهم کرده است؛ فرصت بروز و خلق. قبل از آن افراد به جایی برای نوشتن و انتشار دسترسی نداشته‌اند؛ به وسعت و سرعتی که در حال حاضر فضای مجازی در اختیار کاربران قرار می‌دهد. از بُعد جنسیت، زنان نسبت به مردان دسترسی کمتری به همان امکانات محدود و کُند و کاغذی برای نوشتن و نشر آن داشته‌اند. اگرچه زنانی بوده‌اند که در موضوعات مختلف کتاب نوشته‌اند، داستان‌هایشان را در مجله‌ها چاپ کرده‌اند و به‌عنوان نویسنده شناخته می‌شوند، تعداد زنان نویسنده و آثار منتشر شده‌ی آنان نسبت به مردان نشان می‌دهد این امکان برای همه‌ی زنان مهیا نبوده است؛ یا شرایط و امکانات برای زنان سخت‌تر، دورتر و ناهموارتر بوده است. با امکانات فضای مجازی زنان باسواد جا و فضای بسیاری برای نوشتن دارند. می‌توانند خاطره‌نویسی کنند، روزمره‌نویسی کنند، تجربه‌نویسی کنند، دانسته‌هایشان را بنویسند، درباره‌ی عکس‌هایشان بنویسند، جیک‌جیک کنند، کوتاه بنویسند، بلند بنویسد. و آن را با یک دکمه به‌ فاصله‌ی چند ثانیه منتشر کنند و با افراد بسیاری به اشتراک بگذارند. بنابراین، زنان بسیاری فرصت بیشتری برای بروز و ساختن معنا از نظرگاه خود پیدا کرده‌اند. و سهم زنان در نوشتن و انتشار در حال بیشتر شدن است. زکیه پاکدامنزکیه پاکدامنThu, 08 Feb 2018 22:35:29 +0330