https://virgool.ir/feed/@zakhmikekhubnashodfa2026-11-11 16:18:25https://files.virgool.ir/upload/users/164975/avatar/w2NwQd.jpeghttps://virgool.ir/@zakhmikekhubnashodhttps://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/الهه-نیست-و-این-تمام-زشتی-هاست-adzvaid9ji2wالهه نیست. من هر روز افسرده‌تر سنگین‌تر و عجیب‌تر می‌شوم. خاطره‌هایی دارم که باید برایش تعریف کنم. اما الهه نیست. ماه پیش هفته‌ای یکی دو بار در خواب آپنه می‌کردم. یعنی نفسم گره می‌خورد به آب دهانم. راه گلویم می‌شد چراغ سبز میدان توحید که از همه طرف ماشین و آدم می‌لولند داخل همدیگر. الهه نیست. من خاطراتم را برای صدف، غصه‌هایم را برای سارا، دردهایم را برای غنچه، دلقک کاری‌هایم را برای فاطمه و همه آنها را برای ثمر می‌گویم اما این چیزی از اینکه الهه نیست برایم کم نکرده. وضعیت عجیبی دارم. از ته استخوانم می‌خواهم که بروم. حتی شده یک پذیرش معمولی بگیرم و بروم اما رفتن برایم مثل خودکشی است. از ته جانم می خواهم بمیرم اما نمی‌توانم جانم را بگیرم. هفته پیش تیغی خریدم که محتوای آن 4 تیزی بود. یکی از آنها را هدر دادم اما نمردم. زحمت زیادی هم نکشیدم. هی زور زدم دیدم دردش زیاد است. سرچ کردم راه خودکشی بدون درد چیست که همه وب سایت‌ها را تولیدمحتواهای چسکی کلمه‌ای صد رسال پر کرده بود. دریغ از یک راهنمایی درست که بگوید آدم کجا بدون درد سرش را بگذارد بمیرد. الهه نیست و نیمی از وقت‌هایی که کسی مراقبم بود دیگر خالی مانده. من همیشه دست کمکی برای بلند شدن، ایستادن نیاز داشتم. الهه که بود می رفتیم خرید، بستنی صمد، جمعه بازار، کتابفروشی دی، دوچرخه سواری و مدام حرف زدن. حالا الهه نیست. در تمام این مدت دو بار از قرچک با او حرف زدم. ولی این دردی ازم دوا نمی کند. اگر الهه بود حالم بهتر می شد؟ بدون شک؟ مهاجرتم روی روال می‌افتاد؟ نه. بار آخری که مثلا تلاشی برای جان کندن می‌کردم حتی زحمت وصیتنامه هم ندادم. فقط هولهولکی داشتم خط می انداختم که تمام شود. اتفاق‌های عجیبی اطرافم رقم می خورد. دیشب بختک افتاده بود روی جانم. سیاه. بزرگ. چسبیئه به سقف. جانم را می گرفت و جان نمی دادم. بیدار می شدم و از حال می رفتم چشمم به جز بالا نقطه دیگری را نمی توانست ببیند. هفتم دی ماه، نیمه شب از یک پیج لباس فروشی لباس خریدم. چه خریدم؟ نمی دانم؟ چقدر پول دادم؟ نمی دانم؟ به اسم کی؟ به اسم صدف. آدرس کجا؟ خانه ام. می می رسد؟ پست را چک کردم که امروز می رسد. کلمات در بالاخانه‌ام شناور هستند. یکی می رود سه تا می آیند. نه رنگی دارند نه نیتی نه بویی نه طعمی. خواب خواب نجات بخش است. دکتر قرصم را زیاد کرده. یک کلونازپام نصفه با لیتیوم کربنات که داروخانه به جای آن کلسیم کربنات داده. لابد برای پر شیر کردن پستان هایم. از نوع افسردگی، افسردگی کمدی هم سراغ من آمده. این هم از این.زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدSat, 31 Dec 2022 14:34:56 +0330https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/این-متن-هیچ-ارزش-ادبی-ندارد-kvtt9wbdzcqkچقدر جالبچی جالب؟اینکه دیگه جدا شدیم.کجاش جالب؟نمی‌دونم. شایدم جالب نه. شایدم چه غمگین.[لبخند می‌زنند و سوار ماشین می‌شوند]من صدای آقاهه رو موقع خوندن خطبه طلاق ضبط کردم. (آقا داشت می‌گفت توی این سه ماه باید عده رو نگه دارید که پریدم وسط حرفش تا فقط بیشتر نخواد توضیح بده. )[تعجب]نمی‌دونم یه میل به مستند نگاری دارم. ای بابا کاش لاقل بهت نگفته بودم.منو می‌رسونی؟[...]امیدوارم زندگی بعدی بهت بیشتر خوش بگذره. نمی‌دونم چی بگم دیگه.چیزی نگو.[مرد از ماشین پیاده می‌شود. زن آهنگ 20 dollar in my pocket می‌گذارد، با آقای رپر می‌خواند و پشت فرمان می‌رقصد.]زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدWed, 22 Dec 2021 21:35:42 +0330https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/خدا-آدم-را-خاله-نکند-xbvjrqt7f7muاگر می‌شد انتخاب کنیم، دلم می‌خواست مادر سام می‌شدم. یک دفتر داشتم که رویاهایش را می‌نوشتم. جزئیاتی که از خانه ابری تعریف می‌کرد، خاطره‌هایی که از دوست خیالی‌اش می‌گفت یا قصه‌هایی که با بخیه کوچک روی شکمش می‌ساخت. بچه قشنگ من. تو را ترک کردند. مادری که کم عقل و پدری کم‌شعور. وگرنه حالا نباید پدر و مادر ۷۰ ساله من را مامان بابا صدا می‌زدی. باید تابستان‌ها کلاس نقاشی می‌رفتی، باید کسی را داشتی که برایت کتاب بخواند، بازی کند و قصه تعریف کند. نه اینکه در ۷ سالگی بشوی مسئول درست کردن اینترنت آقاجون و آوردن فیلیمو مامانجون.تو فقط ۷ ساله‌ای. چطور تو را بگذارم و بروم. چطور رهایت کنم. چطور خیالم از تو راحت باشد. اگر بدکاره شوی؟ اگر تخیلتت را کشتی و کشتند؟ اگر با رفتن من تفاوت و تبعیض را بیشتر حس کردی من چه کنم؟ دیگر دستم به کجا بند است؟ عزیزک من. اگر مادرم از دست رفت چه کسی قرار است مراقب تو باشد؟ من کجا جمع کرده‌ام و تو را دارم می‌ذارم؟ کجا بگذارمت؟ خیالم به چه کسی تخت شود؟زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدThu, 16 Dec 2021 04:21:12 +0330https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/دعوت-به-مراسم-رگ-زنی-yckjrx4snujwانتهای تخت خوابم به روغن ماسیده شده‌ای که خودم هستم می رسم.با کاردک هم که خودم را جمع کنم، باز بوی تعفن و مانده‌ام از لای ترک‌های اتاق محو نمی‌شود. کبود شدم از تنهایی. انگار که از مراسم خودکشی برمی‌گردم. خودکشی های سرافکنده و ناموفق. چند دقیقه قبل لای دری که باد آن را محکم بسته گیر کردم. زیر پوستم خون گلوله گلوله و به رنگ ارغوانی جمع شده. در میدان نبرد برای زیر و رو کردن سرنوشتم، سینه‌ام را جلوی گلوله باران‌ها صاف می‌کنم که نه سرنوشتم عوض می‌شود و نه گلوله کارم را تمام می‌کند. شب بهترین وعده‌ای است که هر روز به خودم می‌دهم. شب که بیاید مثل خوک سرم را داخل کثافت خودم می‌کنم تا دوباره همه چیز محو شود. مثل مردن. سرم از هر شب مردن و هر صبح زنده شدن گیج می‌رود. آدم باید یک بار بمیرد و دیگر بیدار نشود. وقتی از مردن می‌نویسم چشمانم برق چشم‌های شوق بچه‌ها را می‌زند. این تنها چیزی است که خاک تنم را هنوز خیس و مرطوب نگه داشته. هیچ چیزی قشنگ نیست و هیچ چیز قشنگی قرار نیست در این خاک سبز شود. من ته این چاه می مانم. ته این چاه می میرم طوری که انگار هیچ وقت نبوده‌ام. زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدTue, 27 Jul 2021 15:52:33 +0430https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/رنج-تنفر-از-خود-ot4tlxzsmhnwدیروز ث حرف خوبی زد. می‌گفت ما برای اینکه دردهایمان عینیت داشته باشد، خودمان را زخم می‌کنیم که آن را ببینیم. راست می‌گفت. (چقدر خوب است که حرف زدن راه آدم را به یک شناختی از خود آدم باز کند. چقدر خوب هستید شمایی که راه آدم را به خود آدم باز می‌کنید.) راست می‌گفت. من چه آن زمان که خودزنی می‌کردم چه زمان‌هایی که موهایم را می‌سوزاندم یا شاید حالا که دارم فکر می‌کنم الان که یک دفعه در حمام همه شان را از ته می‌زنم این‌ها برای نشان دادن دردهایم بوده. ث می‌گفت این کار را کرده تا خودش دردهایش را ببیند اما راستش را بگویم من این کارها را می‌کردم تا بقیه دردهایم را ببینند. موهایم را با شعله گاز می‌سوزاندم تا مادرم ببیند دارم از درون گر می‌گیرم. دستم را زخم می‌کردم که همسر سابقم آن را ببیند. ولی حالا که افسرده نیستم یا حداقل کمتر هستم مدام به خودم می‌گویم: وقتی بچه بودی بزرگ‌ترها مسئول مراقبت از تو بودند. آنها کارشان را خوب انجام ندادند. حالا که بزرگ شدی تو مراقب خودت هستی. تو داری کارت را خوب انجام می‌دهی؟ تو هم داری عین اطرافیان با خودت برخورد می‌کنی. همان عادتواره‌های بزرگترها را نسبت به خودت تکرار می‌کنی. خودت را بدنت را، دانشت را، سوادت را، فکرت را، سلیقه‌ات را همه چیزت را تحقیر می‌کنی، دست کم می‌گیری و از آنها متنفری. یک جایی دلم می‌خواهد برگردم و بگویم من انتخاب خودم هستم. سر تا پا. اما حتی حین نوشتن این کلمات هم از اینکه نمی‌توانم به متنم و ادبیاتم بعد بدهم، تشبیه به کار ببرم یا توصیف جانانه‌ای کنم از خودم بدم می‌آید.زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدMon, 26 Jul 2021 12:46:35 +0430https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/گریستن-نتوانستم-c4s3o5fwcuutشده برگه آزمایش را بگیرید و هق هق گریه بیفتید؟ شده جواب نمونه برداری بیاید و با دیدن نتیجه یا شنیدن آن به شکمتان خنج بکشید؟ پیش آمده ماموگرافی، سونو، پاپ اسمیر یا هر تست دیگری بگوید هیچ غده بدخیمی، بافت مشکوکی یا اصلا هیچ خبر غیرعادی در زیر پوستتان وجود ندارد و شما گریه کنید که چرا سالم هستید؟ هیچ شده که امید ببندید به مرگ طبیعی که خودش از راه برسد و نجاتتان دهد؟ تا امروز راز زندگیتان را در مردن جسته بودید؟ خبر مرگ خودتان خوشحالتان کرده است؟ دلم به سیر و سرکه می‌افتد وقتی دارد داخل رحمم را می بیند. درد شدید داشتم و به خاطر سابقه بیماری های قبلی چشم امید بسته ام که دکتر چیز عجیبی ببینید. خدا خدا می کنم که چشمانش گرد شود. بریزد به هم و به خیال خودش خبر بد را بهم بدهد. خبر بد برای او، خبر شادی بخش برای من. دو شب پیش خواب دیدم سرطان دارم. خواب دیدم موهایم دارد می ریزد و به سختی راه می روم. خیلی وقت بود که خواب خوب ندیده بودم. خواب خوب گریه آور اما آزادی بخش. با کسی دعوا نکرده‌ام، از کسی شاکی نیستم و اتفاقا حرف هایم را دارم در اوج آرامش به خودم می زنم. چند سال پیش وقتی رگم را سه چهار سانت پاره کردم از همه شاکی بودم. می خواستم بقیه را تنبیه کنم. دست آخر درد و ترس چیره شد و نگذاشت حداقل سه چهار سانت دیگر بالا بروم. این بار ولی من به یک مرگ با شکوه نیاز داشتم. مرگی که ضعفم را نشان بقیه ندهد. مرگی که بار اضافه جز مردنم برای اطرافیان درست نکند. خودکشی برای اطرافیان و برای خودم سخت است. درد دارد و دردش در دست خودم است. آن لحظه کشیده شدن تیغ درد دارد و ارادی می توانم جلویش را بگیرم. اما با اراده نمی شود جلوی درد مرگ طبیعی را گرفت. من به آن مرگ نیاز داشتم. به آن مرگی که دیگر من را نگران چاقی ام نکند. نگران بی سوادی‌ام نکند. نگران بی مهری آدم ها و بی مهری خودم نکندم. اما انگار که لج کرده باشد. مرگ بیخ گوشم قدم به قدم در زیر سایه ام راه می رود اما کارم را تمام نمی کند. زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدSun, 04 Jul 2021 11:18:26 +0430https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/پوکساید-cskwrdlfkvpsمیدان ونک، پشت بساط آقایی که قبلا شلوار می‌فروخت الان ماسک می‌فروشهتا حالا صدای خودتون رو شنیدید؟ اونم وقتی بلند دارید توی تنهایی، نصفه شب می‌گید دیگه نمی‌تونم. اون لحظه یه پوکساید دیگه هم بخورید. زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدFri, 11 Dec 2020 04:10:41 +0330https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/تفاله-چایی-مانده-شب-پیش-هستم-v5ryjmvj5hc4یک شب بعد از وقت روانشناس یک ساعت همین جا دراز کشیدم تا مرور کنم حرف‌هایش را. مردم بستنی لیس می‌زدند و می‌رفتند من اما باید با قیچی و چسب حرف‌های مشاور را وارد مغزم می‌کردم چون راهی دیگر نمی‌دیدم.من مشکل حافظه دارم. یعنی دو قلم جنس را باید توی نوت گوشی بنویسم. دو تا سوال مصاحبه را روی کاغذ یادداشت می‌کنم. روی دستم همیشه علامت ضربدر چیزهایی هست که یادم نرود. روی دیوار اتاقم همیشه چیزهایی برای یادآوری نوشته‌ام. همه این روزها می‌گفتم احتمالا آرام آرام دارم به آلزایمر می‌افتم. می‌گفتم احتمالا میانسالی جای پایم را توی جای پای مادربزرگ و عمویم می‌گذارم و این طبیعیست؛ اما طبیعی نبود. غمگین‌ترین روز خالی شدن حافظه‌ام را روز جدا شدن داشتم. منظورم روزیست که همسرم وسایلش را جمع کرد و توضیح داد که این زندگی به نفع هیچ کداممان نیست. یعنی احتمالا همین را گفت. همسرم کلماتی می‌گفت، من گوش می‌دادم و سعی می‌کردم دانه دانه‌شان را حفظ کنم. چون می‌دانستم یک ساعت دیگر همه‌شان را فراموش کرده‌ام و این دیگر رب گوجه و سیب زمینی نیست که از یادم برود. باید جلوی خانواده بایستم و باید برای دوستان نزدیکم دو جمله بگویم که فلانی چرا رفت؟ آیا من را ترک کرد؟ یا به خاطر جفتمان این تصمیم را گرفت؟ حلقه دور چشم‌های او قرمز شده بود اما من چه؟ چشم‌هایم مثل وزغ شده و داشتم مثل شاگرد مدرسه توی ذهنم جزوه برمی‌داشتم که کلماتش را بعدا از یاد نبرم. بعدا که توی تخت داشتم از تنهایی گریه می‌کردم یادم نرود اصلا برای چی دارم گریه می‌کنم؟ اما یادم رفت. یک ساعت بعد یادم رفت. تا چند روز بعد توی خواب و بیداری منتظر چرخیدن کلید بودم و باز یادم رفته بود که دیگر کسی جز خودم کلید این خانه را ندارد. بعدا هم حرف می زدیم درباره جدایی. حرف‌های مهمی می‌زدیم و یادم می‌رفت. حالا می‌فهمم چرا. حالا دکتر گفته که توپیرامات، روزی دو بار توپیرامات مغزم را خورده و تفاله جای آن گذاشته. حالا داستان جدایی شوک و آثار دارو با هم قاطی شده بود و بیشتر از قبل چیزها یادم می‌رفت. همه چیز یادم می‌رفت. مادرم زنگ می زد که خب حرف زدید؟ از شوک اینکه ای وای باز هم که یا‌دم رفته که چه شد و قرار است چه کنیم، حتی نمی‌توانستم برایش دروغ و دلنگ ببافم تا دخالت بی‌مورد در جدایی‌ام نکند و سکوت و سکوت و سکوت. حالا می‌فهمم چرا آلزایمری‌ها ساکتند. حالا دکتر می‌گوید حافظه‌ا‌م به خاطر چند سالی که توپیرامات خورده‌ام آسیب دیده بوده. توپیرامات‌هایی که می‌خوردم تا رگم را نزنم، خودم را از پنجره طبقه یازدهم پرت نکنم پایین یا با چاقو خط نیندازم. حالا فهمیدم به خاطر همین بود که هیچ چیز یادم نمی‌ماند. به خاطر این بود زخم‌زبان‌های مادر همسر سابق را تند برای تی‌تی تعریف می‌کردم که بعدا یادم بیندازد. به خاطر همین بود تی تی از او بیشتر بدش می‌امد؛ من یادم می‌رفت و او یادش می‌ماند. حالا می‌فهمم بخشی از قهرهایمان با غنچه به خاطر همین فراموش کاری‌هایم بود. حالا می‌فهمم چرا نمی‌توانم حرف بزنم. چرا یک جمله را درست نمی‌توانم صورت‌بندی کنم. چرا تمام پایان‌نامه‌ام را فراموش کرده‌ام. چرا رمان خواندن عذاب است. به خاطر همین رواشنلس رفتن علی‌سویه بود؛ من که همه چیز را فراموش می‌کردم چه فرقی داشت آنجا به چه نتیجه‌ای برسم. مثل عکس بالا که یک شب بعد از وقت روانشناس یک ساعت همین جا دراز کشیدم تا مرور کنم حرف‌هایش را. مردم بستنی لیس می‌زدند و می‌رفتند من اما باید با قیچی و چسب حرف‌های مشاور را وارد مغزم می‌کردم چون راهی دیگر نمی‌دیدم. هیچ چیزی پایم را روی زمین نمی‌بست. من رها بودم اما مثل مجنونی که فرق دیوانه و عاقل را نمی‌داند. هر روز آدمی بدون حافظه‌تر می‌شدم بی اعتبارتر. خالی‌تر. این حافظه من بود که از کف رفت. منی که امروز هیچ فرقی با ته‌مانده تفاله چایی شب پیش ندارم. زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدWed, 09 Dec 2020 23:49:54 +0330https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/on-the-nature-of-daylight-v7ubch0cyfqsیه شبی از شبای سیاهم که تا صبح داشتم زار زار گریه می‌کردم، این آهنگ لعنتی رو گذاشته بودم و فقط یه چیز رو تکرار می‌کردم. فقط یه سوال داشتم. که چرا زندگیم اینقدر تلخه... چرا توی زندگیم هم باید خشونت خانگی ببینم، هم دو بار تجاوز ببینم، هم فقر ببینم، هم هم هم هم. چرا از هر رنجی، باید انتهاش رو بچشم؟ تا خوابم می‌برد، لوکو دستم رو لیس می‌زد. بیدارم می‌کرد. دوباره گریه گریه گریه. داشتم از خواب تلف می‌شدم اما احساس می‌کردم کار مهمی دارم و اون کار گریه کردنه. احساس می‌کردم باید گریه کنم وگرنه از دایره آدم‌ها خارج می‌شم. سبک بشم؟ عمرا. گریه، بار نبود که زمین گذاشته بشه. گریه دشواری وظیفه بود. گریه مسئولیت انسانی من بود. زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدSat, 21 Nov 2020 13:41:50 +0330https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/بالاخره-کی-فرصت-سوگواری-من-میرسد-ekljxwstffrsدلم می‌خواست یک سره دهان بودم تا رنجم را به زبان بیاورم. ‬نه که رنجی ناگفتنی باشد. اتفاقا آنقدر تنه به سادگی می‌زند که زبانی برای گفتنش ندارم. فکر کردن برایم مثل ماهی لیز شده است. نمی‌توانم فکر کنم. به طلاق و روزهای قبل از جدایی که اصلا. سوگوارم اما فرصت زاری ندارم. تا می‌خواهم زاری کنم، بلاهای آسمانی بر سرم می‌ریزند. گفتم دو کلام شاید اینجا بنویسم تا به خودم بیایم، آنقدر سناریو چیدم که مبادا کسی بفهمد اینجا دو خط از احوالم نوشته‌ام. هیچ سوراخی نیست که بنویسم و امن پیش خودم بماند. یک ماه پیش لباس عروسم را دم سطل زباله گذاشتم. نه اینکه من برای لباس عروس قداست خاصی قائل باشم، نه. روزی 400 نفر در همین مملکت دارند لباس عروسشان را دم سطل زباله می‌گذارند. ولی برای من که اصلا اهل عروسی نبودم لجم می‌گرفت که روز ازدواجم مجبور به دیدن و رقصیدن با مهمان‌هایی ناشناخته و نادیده شوم. به همین خاطر هم درباره لباس عروسی‌ام انتخابی رادیکال گرفتم. انتخاب کردم که لباس عروس برایم تبدیل به یک پلاکارد شود. انگار که پیست رقص، میدان هفت تیر است و من از سال ۸۵ از کنار نوشین احمدی خراسانی‌ها و سیمین بهبهانی‌ها افتاده‌ام تالار جاده چالوس سال ۹۴. انگار با آن باید به مهمان‌ها نشان می‌دادم که من که هستم؟ توی سرم چه می‌گذرد؟ نشان دهم که برای هیچ محتوای مردسالارانه ضد زنی تره خورد نمی‌کنم و زیر یوغ مردانه و تعاریف کلیشه‌ای از زیبایی نمی‌روم. روسری؟ سر نمی‌کنم. با مردها؟ می‌رقصم. اصلا این ها بماند. موهایم را کوتاه می‌کنم و می‌شوم اولین عروس موکوتاهی که دیده‎اید. می‌شوم اولین عروسی که با لباس کوتاه دیده‌اید. می‌شوم اولین عروسی که دیدید موهایش را قرمز رنگ کرده است و برایش ازدواج شأنیتی ندارد که بخواهد روی موهایش تاج نصب کند. بازوهایم چاق است؟ پس می‌شوم اولین عروسی که با بازوهای چاق لباس آستین حلقه‌ای می‌پوشد.دشمنی نداشتم با کسی. فقط می‌خواستم کلیشه‌ها را بشکنم. فکر می‌کردم اگر قرار است بعد از من دختری همین انتخاب را داشته باشد، می‌تواند با خیال راحت‌تری من را مثال بزند. مهریه نگیرد، موهایش را کوتاه کند و بگوید همین است که هست؛ مثل عروس فلانی ها.اما می‌دانید؟ مردسالاری خیلی زور دارد. کارم به جایی رسیده بود که نمی توانستم بدون سلیقه مادر همسرم ( همسر سابقم) لباس های عیدم را بخرم. چون می خریدم و نمی پسندید آن وقت مجبورم می‌کرد لباس های او را بپوشم. کارم به جایی رسیده بود که برای عروسی های فامیل همسرم می خواستم مادرش هم همراهم بیاید. چون اگر نمی آمد چیزی می خریدم که تاییدم نمی کرد. اعتماد به نفس این را نداشتم برای عروسی خواهر، عروس‌خاله همسرم مستقل تصمیم بگیرم. اعتماد نداشتم بدون موهای سشوارزده مهمانی هایشان بروم. من نمی‌توانستم. جرات نداشتم. صدایم بریده شده بود. اعتراض بلد نبودم. کم کم همه این توانایی‌ها را در سنگرهای دیگر هم از دست دادم. شدم یک کارمند. آدم حتی در روابطش با اطرافیان هم به یک کارمند تبدیل می‌شود. من کارمند روابط خودم و همسر سابقم، کارمند روابط خودم و مادرش و همه اطرافیانش شده بودم. ماه پیش لباس عروسم را انداختم توی سطل زباله و احساس می‌کنم همین کار خودش نیاز به یک سوگواری دارد. سوگواری که فرصت و امکان انجامش را پیدا نمی‌کنم. لطفا به من یک قرص سوگواری دهید. قرصی که احساس سوگواری بدهد تا از یادم برود چه روزهایی پشت سرم گذاشته‌ام و بتوانم برایشان یک قطره اشک بریزم. زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدMon, 02 Nov 2020 03:34:11 +0330https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/آهنگهایی-که-من-را-به-شهر-سنجاق-میکند-q8r6tgvgs2kjتراس کافه در شب اثر ون‌گوگآهنگی‌هایی وجود دارند که وقتی آنها را برای اولین بار گوش می‌دهیم لایه لایه پوست و گوشت و استخوانمان را رد می‌کنند تا به جانمان بنشیند. گاهی آهنگ و گاه موقعیتی که به آن گوش دادیم باعث شده آن دو به هم سنجاق شوند. مثلا ‫هنوز هم می‌توانم احساسی که اولین بار با شنیدن لی‌لی آرون داشتم به یاد بیاورم. لی‌لی شبیه آن طلوع قرمز از پنجره خانه دانشجویی خیابان آذربایجان است و من را به کوچه‌های تنگ محله کارون، مغازه‌های سرسبیل و بوی سیگار بهمن سنجاق کرده. اولین بار ترنج نامجو را وقتی شنیدم، در حصر خانگی بودم. بعد از اینکه قرارهای مخفیانه نوجوانی‌ام لو رفته بود از گوشی محروم و خانه‌نشین شده بودم. در این گوشه حزن‌انگیز ترنج روحم را تازه نگه می‌داشت. collapse collide شبیه شهر در سال‌ 88 بود. همهمه اول آهنگ شبیه موج انسان‌هایی بود که آن زمان خیابان‌ها را به انحصار خود درآورده بودند. گوش دادن به چند ثانیه اول، آن همهمه جمعیت را در ذهنم زنده نگه می‌داشت. دکلمه‌های شاملو شبیه همه آزادراه تهران-اصفهان هستند. بدون آنها نمی‌توانستم سوار اتوبوس شوم. انگار راه هفت ساعته را برایم نصف می‌کردند. وقتی صدای شاملو بیاید، رستوران‌های کثیف سر راهی، مسافران بین راه قم و توقفگاه رباط کریم را می‌بینم که در قاب پنجره اتوبوس‌ جا می‌شدند. صدایش نه آنقدر آهسته بود که نشنوم و نه آنقدر بلند که متوجه پیس‌پیس کردن‌های احتمالی مسافر صندلی عقب نشوم. چهارباغ شبیه its cloudy now است. شبیه وقتی برای تعطیلات بین دو ترم برمی‌گشتم اصفهان و باید برای یک جلد چل‌چراغ یک ساعت سوار اتوبوس می‌شدم تا به مرکز شهر برسم. شبیه آب پرتقال مجانی که به رسم هر بار مادرم مجاور سی و سه پل مهمانم می‌کرد. شبیه تسبیحی که از مغازه کهنه فروشی چهارباغ عباسی خریدم و گم کردم. چه آهنگی بهتر از its cloudy now می‌تواند آن روزهایم را نمایش دهد؟اگر Echoes پینک فلوید را گوش بدهم یاد عصر بارانی سه راه ضرابخانه می‌افتم. مودی بلوز شبیه هفت تیر است. ‏‫Sing for absolution شبیه روزهای قبل از کنکور ارشد است. ارغوان شبیه روزهایی اضطراب‌آور بازداشت «ف» است و من را به یاد مرزداران می‌اندازد. آنجا که داخل ماشین خواهرم به انفرادی «ف» فکر می‌کردم. pain از بلک فیلد محبوب‌ترین آهنگ من است. با اینکه تا به حال در موقعیت‌های مختلفی آن را گوش داده‌ام اما آن من را به یاد اتوبان قزوین کرج می‌اندازد. یاد «ش» که از قرابت معنایی ترانه pain با زخم خودش نمی‌توانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد. دیمین رایس شبیه پونک است. وقتی آن را پخش می‌کنم پشت چراغ قرمز، داخل تاکسی خوابم برده، روسری‌ام افتاده و در خواب و بیداری فکر می‌کنم «او» دستش را روی سرم گذاشته است. درست آن زمان است که مطمئن شده‌ام گلوله آتشی داخل سینه‌ام روشن شده.yellow moon برای من عاشقانه‌ترین آهنگ است و وقتی که از چهار راه ولیعصر رد می‌شوم در ذهنم خوانده می‌شود.سال‌هاست که one last goodbye برایم آهنگ مرگ‌آوری بوده. به خصوص که شنیده‌ بودم آناتما آن را برای مادر از دست رفته یکی از اعضایشان خوانده بودند. برای من one last goodbye یادآور روزهای تعلیقی اس و با آن شب‌ و روزهایی را دوره می‌کنم که هیچ چیزی و هیچ کسی نمی‌توانست از قبری که برای خودم کنده بودم نجاتم دهد. یاد روزهایی که پنج صبح به سمت تهران حرکت می‌کردم تا تظاهر کنم هنوز دانشگاه می‌روم و هشت صبح سر کلاس حاضر می‌شوم. در حالی که داشتم به سمت تهران‌پارس حرکت می‌کردم.تهرانپارس، تهران پارس خود آهنگ cry on my shoulder و شانه‌های «ت» است و برایم مزه بستنی دبل چاکلت میهن می‌دهد.«انتی» شبیه به سه راه طالقانی است. آنجا که «غ» بی وقفه آن را در هدفون گوش می‌کرد و مطمئن بودم بیش از 20 بار پشت هم به آن گوش داده است.بعضی از آهنگ های خوب، به طور غیر منصفانه‌ای حامل خاطرات بد هستند. دلم می‌سوزد که موقعیت‌های اشتباه یا آدم‌های اشتباه آن قطعه را به لکه‌ تاریکی تبدیل کرده‌اند. مثلا Dance me to the end of love یا آهنگ فیلم Schindler list من را به یاد کرج می‌اندازد. در واقع امکان ندارد از مترو گلشهر پیاده شوم و این دو در ذهنم نواخته نشوند. تاب گوش دادن حبیبی را هم ندارم. با آن به یاد پل عابر پیاده ای می‌افتم که هنگام بازگشت از دانشگاه کنارش ایستادم و مطمئن شدم باید ... .حتی الان که آهنگش در گوش‌هایم پخش شد، اجازه نوشتن را ازم گرفته و من را تسلیم کرده است. زخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدFri, 24 Apr 2020 03:14:27 +0430https://virgool.ir/@zakhmikekhubnashod/سریال-غیرارتدکس-eu8hopmystz0نگاهی به سریال غیرارتدکسسریال چهار اپیزودی (unorthodox) «غیر‌ارتدکس» نوری روی خشونت خانگی بین خانواده‌های یهودی‌ ارتدکس ساکن نیویورک انداخته و تنوعی از رنج‌های زنان را (این بار خارج از خاورمیانه) نشانمان می‌دهد که کمتر درباره آن شنیده‌ایم. سریال روایت زندگی واقعی زنی به نام «دبورا»ست که تصمیم مهمی برای رهایی از سنت‌های مردسالارانه اجتماع کوچکشان در قلب آمریکا می‌گیرد. او در سریال «استی» نام گرفته و برای این تصمیم بزرگ فقط ۱۹ سال دارد و آنقدر بدون مهارت رشد یافته که حتی از این هم کمتر به نظر می‌رسد. داستان از اتاقی با دو تخت تک نفره در یکی از محله‌های بروکلین شروع می‌شود که «استی» فکر می‌کرد قرار است زندگی‌اش را تغییر دهد. اتاقی که اول شبیه به خوابگاه به نظر می‌رسد اما در واقع محل زندگی زن و شوهر جوان یهودی از قبیله ساماتا است که آداب پیچیده‌ای برای ازدواج، رابطه جنسی، کار و تحصیل دارند. راز پشت این تخت‌های جداافتاده زن و شوهر، برق موهای مصنوعی یا سرپوش‌های زنان کم کم در سریال روشن و ارتباط آن با عقاید گروه ارتدکس یهودی ساماتا واضح می‌شود. آداب و مناسکی که تا به حال کمتر از آن شنیده‌ایم و صدایی که کمتر به بیرون درز کرده است. در طول چهار اپیزود تمام سعی استی این است که بندی که این گروه به پایش بسته را باز و از آنجا فرار کند.دستگاه تولید مثل زنان، راه جبران نسل‌کشی یهودیانیکی از نقاط اوج داستان روایت هولوکاست و تاثیر آن بر خشونت علیه زنان است. هولوکاست برای آنها هنوز ادامه دارد؛ این بار اما نه در اردوگاه‌های مرگ نازی بلکه در خانه‌های یهودیان. در این جامعه کوچک به شدت سختگیر از دست دادن شش میلیون یهودی بهانه خوبی برای تبدیل کردن زنان به ماشین تولید مثل بوده است. زنانی که نمی‌توانند تحصیلاتشان را ادامه دهند، باید زود ازدواج و هرچه زودتر یک یهودی جای کشته‌شده‌های جنگ جهانی دوم تقدیم جامعه یهودیت کنند. نمی‌توان از ظلم به یهودیان در جنگ دوم جهانی به سادگی گذشت اما در تمام سریال این سوال در ذهن تکرار می‌شود که آیا هزینه این جنگ را باید زنان بدهند؟ در این میان «استی» همانی است که نمی‌خواهد یک دستگاه تولید مثل باشد و مسیری را طی می‌کند که روزی مادرش رفته بود.در بخش‌هایی از نمایش وقتی «استی» و کاراکترهای دیگر از نیویورک به آلمان، منشا رنج‌های عمیق قومی خود، سفرمی‌کنند، مدام سعی در یادآوری ترومای جمعی خود دارند. شخصیت‌های سریال در این سفرها بیشتر از هر چیز، به قبور یهودیان کشته شده سرمی‌زنند. انگار که اروپا و به خصوص آلمان، نقشه‌ای از تروماهای جمعی آنهاست.در یک صحنه‌ تعقیب و گریز پسرعموی شوهر «استی» که مامور شده او را به خانه برگرداند، استی را به یک پارک می‌آورد؛ پارکی که روزی خانه یک یهودی قربانی جنگ بوده است. این نقطه‌های تروماتیک در شهر برای یهودیان این فرقه، دردی هویت‌ساز است و نپذیرفتن آنها هزینه سنگینی دارد؛ هزینه‌ای که استی آن را پرداخت خواهد کرد. هویت در بین این جامعه ارتدکس یهودی مدام با ارجاع به رنج قدیمی آنها ساخته می‌شود. انگار «یادآوری» تنها چیزی است که به آنها ارزانی شده. با این حال هشدار سریال برای من مخاطب در این است که بگوید کجا و چه زمانی زندگی این «یادآوری» قربانیان جدیدی می‌سازد.چه زمانی یادآوری رنج‌های قومی خطرناک می‌شود؟برای مثال در اپیزود اول ‌دریاچه‌ای نمایش داده می‌شود که پشت آن روزگاری تصمیم‌های اصلی برای مرگ یهودیان گرفته شده است و به همین دلیل ابتدا «استی» از شنا کردن در آن خودداری می‌کند. همه دوستان جدیدی که بعد از فرار در آلمان پیدا کرده دل به آب می‌زنند اما این برای استی تنها یک دریاچه بدون معنا نیست.او که هنوز در اپیزود اول از ریشه‌های ارتدکس-یهودی خود جدا نشده نمی‌تواند بفهمد که چرا دوستان آلمانی‌اش مشکلی با آب‌تنی در جایی که محل مرگ قربانیان دیوار برلین بوده ندارند. «استی» نمی‌تواند باور کند که غیریهودیان این‌ها را می‌دانند و باز هم در آن آب شنا می‌کنند.در بین جامعه یهودیان ارتدکس این سریال، حساسیت‌ نسبت به مکان‌ها در شهر راهی برای نهادینه کردن هنجارها و ارزش‌های خاص این گروه بوده. پیوند آنها با تروماهای جمعی در شهر، ابزاری برای پیکربندی جامعه جدیدی است که حیات آن گروه را به آن تروما وابسته کرده. این نوع حیات زمانی خطرناک می‌شود که هزینه این پیکربندی را زنان، به عنوان اقلیت‌های یک گروه کوچک قومی بپردازند. مانند زمانی که با جعل سنت‌ها جغرافیای تخیلی جدیدی ساخته شد که همانطور که ادوارد سعید می‌گوید هزینه آن را فلسطینیان پرداختند، در این نمایش هم هزینه این رنج تاریخی را زنان یهودی می‌پردازند. «استی» در دریاچه نمی‌تواند شنا کند چرا که نباید پایش را داخل آبی بگذارد که سال‌ها به صورت جمعی به آن نفرت ورزیده‌اند و با آن نفرت هویتشان را انسجام بخشیده‌اند.در بین آنها خاطره‌ها نباید از یاد برود، تا پایه هنجارها و ارزش‌های ساخته شده‌شان فرونریزد یا آنگونه که هابزبام در کتاب «خاطره، تاریخ و تروما» تشریح می‌کند بتواند شهروندان مناسب خود را تولید کرده و آنها را به خود وفادار کند. همانطور که زنان این فرقه باید بپذیرند که سهمی برای تحصیل و وظیفه‌ای جز تولید بچه ندارند. بپذیرند که نباید آواز بخوانند، نباید برخی از کتاب‌های مذهبی را مطالعه کنند، نباید شلوار بپوشند و بعد از ازدواج باید موی سرشان را بتراشند. به همین خاطر است که وقتی در نهایت «استی» در همان دریاچه تن به آب می‌زند کلاه گیسش را برمی‌دارد، جوراب شلواری‌اش را درمی‌آورد و انگار از قیود تاریخی جامعه‌ متحجری که درآن قرار داشت رها می‌شود. انگار از همین نقطه است که نوع مواجهه او با گذشته، سنت‌ها، با دوستان و خانواده‌اش تغییر می‌کند و دریاچه دیگر فقط تبدیل به یک دریاچه می‌شود.زنان این فرقه باید بپذیرند که سهمی برای تحصیل و وظیفه‌ای جز تولید بچه ندارند. بپذیرند که نباید آواز بخوانند، نباید برخی از کتاب‌های مذهبی را مطالعه کنند، نباید شلوار بپوشند و بعد از ازدواج باید موی سرشان را بتراشند. سریال انتخاب‌های خوبی از تورات داشته است. به خصوص زمانی که پدربزرگ در مراسم مذهبی دعایی مربوط به اکسدوس را می‌خواند ما را به یاد سرنوشت زنان اسیر شده در بین فرقه‌های رادیکال و تندرو می‌اندازد: «اگر خدا ما را آزاد نمی‌کرد ما و نسل‌های بعدیمان هنوز برده فرعون در مصر بودیم» چه دعای خوبی برای روایت زنی که می‌خواهد از جامعه رادیکال مذهبی یهودی خارج شود، همانطور که یهودیان از بردگی در مصر خارج شدند. «استی» تماما نمایش‌دهنده زندگی «دبورا» نیست. دبورا در گفت و گو با نیویورک تایمز گفته: «جایی که استی از خشم منفجر می‌شود و هرچه را در سرش هست به همسرش می‌گوید نقطه اوج سریال است و با این حال این برای من اتفاق نیفتاده.» او می‌گوید به «استی» حسادت می‌کند و آرزو دارد که ای کاش خودش آن روزها خشمش را نشان داده بود.سواستفاده فمنیستی از رنج‌های زنانبا این همه نکته مثبت، سریال به طور واضحی سعی می‌کند مای غربی خود را از طریق نمایش تحجر یهودیت معنا کند؛ دنیای آزاد پیش روی «استی»‌ در تصاویری نمادین شبیه به بهشت است. سازندگان آن دنیای آزادی ابداع می‌کنند و تصویری از آن نشان می‌دهند که با سلب همجنسگراستیزی و تحجر مذاهب دیگر ساخته می‌شود. این «ما»ی غربی روی شانه‌های همین زنان رنج دیده جوامع متحجر یهودی و مسلمان معنا پیدا می‌کند.زنان بعد از ازدواج باید موی سرشان را بتراشند و به همین دلیل اغلب با سرپوش یا موی مصنوعی دیده می‌شوندسازندگان در نمایش صادقانه این «ما» شکست می‌خورند. انگار که در پناهگاه «استی» در برلین، یا در کلیسا دیگر خبری از خشونت، تحجر و هموفوبیا نیست. در این دنیای ساختگی، مهاجران از شأن و احترام برخوردارند و مشاغل و رتبه‌های علمی دارند. در دنیای واقعی اگر استاد یک آکادمی متوجه خوابیدن بی‌خانمانی در ساختمان دانشکده بشود چه اتفاقی می‌افتد؟ در سریال بعد از این اتفاق او را به کافه می‌برد و فرصت‌های تعلیم و یادگیری را مقابلش قرار می‌دهد.خود «دبورا» درباره انحراف‌های داستان می‌گوید که پیدا کردن دوست، آن هم به این سرعت فانتزی سازندگان بوده او برای کشش در داستان استی گذاشته شده است. «واقعیت این است که افراد زمان زیادی را به سختی می‌گذرانند تا بتوانند با دیگران ارتباط برقرار کنند.»دبورا فلدمن، نویسنده کتاب غیرارتدکس که داستان سریال بر اساس زندگی او ساخته شده استبه غیر از آن انحراف‌های دیگری هم در داستان وجود دارد. دبورا بعد از فرار با پسرش به یک کالج در نیویورک می‌رود و سپس راهی برلین می‌شود اما این برای «استی» سریال طور دیگری اتفاق می افتد. (هشدار اسپویل: در داستان دبورا خبری از آن شور عاشقانه با پسر اهل برلین و همچنین صحنه ملاقات با مادر همجنسگرایش که در فیلم سال‌ها پیش از دین خارج شده وجود ندارد.)برای سازندگان، «استی» ابزاری برای برساخت معنایی مخدوش از این «ما» بوده است و به همین دلیل شاهد این هستیم که با سواستفاده‌ای فمنیستی محتوای مطلوب از غرب، آنگونه که نیست به نمایش درمی‌آید.Langston Uibel in unorthodox seriesاگرچه نقطه روشن فیلم در همین است که خشونت‌های مذهبی امروزی علیه زنان در قلب آمریکا را نشانه گرفته اما این فرقه‌ یهودی متحجر در قلب آمریکا، در بروکلین رشد و نمو یافته‌اند و از این مای غربی دور نبوده‌اند. با این حال احساس می‌شود سازندگان سریال با دوانگاری بین آنها و تصویر غربی که خودشان ترجیح می‌دهند، خط محکمی می کشند تا آنها را از «ما» جدا و خود را از لابه‌لای این سلب کردن معنی کنند: این‌ها از آن «ما» نیستند، «ما» طور دیگری هستیم. سعی می‌کنند تکثری از بین دوستان اسرائیلی، یمنی، نیجریه‌ای و آلمانی نمایش دهند اما بخش مهمی از داستان را پنهان می‌کنند. نشان نمی‌دهند که دوست «استی» از یمن چطور به آلمان آمده و چه سیاست های ضد مهاجری را پشت سر گذاشته است. همجنسگراستیزی‌هایی که دوست نیجریه‌ای او در غرب تجربه کرده، یا تبعیضی که به خاطر رنگ پوستش متحمل شده را نمایش نمی‌دهند و وقت محدود نمایش را به تصویری از مهاجران آزاد و رها شده از بند کشورهای متحجر اختصاص می‌دهند.https://www.nytimes.com/2020/03/31/arts/television/unorthodox-writer-deborah-feldman-netflix.htmlhttps://www.tabletmag.com/sections/arts-letters/articles/unorthodox-netflixزخمی که خوب نشدزخمی که خوب نشدMon, 06 Apr 2020 16:37:11 +0430