https://virgool.ir/feed/@zahrasaraeifa2026-11-12 05:29:54https://files.virgool.ir/upload/users/27815/avatar/uHMKsJ.jpeghttps://virgool.ir/@zahrasaraeihttps://virgool.ir/@zahrasaraei/دوست-mkukslf1niu3اولش که اومده بود باور کردنی نبود، خیلی چیزا اینطورن، باید بیاد تا باورشم بیاد .بعد خودم دیدم که واقعا باهاش میشه نوشت، برای خودت یعنی انقدر نزدیک میشه باشه، یعنی همون تعلق شاید، هر خطش. ۱۴ ۱۵ سالم بود و تکنولوژی یک دفعه بیش از حد دم دست شده بود و شبیه رویا واقعیت یافته... بعد یکیشو خریدن برام و رفتم مسافرت و عکسارو با یه نوشته ای کنارش نگه میداشتم و برام هنوزم عجیب بود که این همه امکانات و قدرت دست منه. نقاشی میشد کشید حتی! بعد یه روزی رو یه پُلی بودم و یک دفعه فهمیدم قلمش رفته و ناراحت شدم . کم کم گوشیم معمولی شد. همه گفتن برو درستش کن، اما نمیخواستم بنویسم و بکشم و یه چیزی شبیه جدا شدگی بود، قهر نوجوونی شاید ، یادم نمیاد دقیق. بعد گذشت و‌خسته شدم و همه چیز دوروبرم درهم و برهم بود و دیدم چقدر مدته که نمینویسم. چند وقت بعد دیدم یکی جدید اومده و دوباره همون حس‌نزدیک تملک و نوشتن و نقاشی و دنیای بزرگی که فقط اون تو بود. بعد (احتمالا به عمد!) گوشیمو گم کردم و جدیدشو گرفتم ، خلاصه الان چند سالی گذشته. این گوشی هم با من بزرگ شده. شایدم بزرگ تر از من شده. ازش حذف کردم تا از خودم حذف بشه، باهاش عکس گرفتم تا بمونه و دادم برام توش نوشتن تا ازشون داشته باشم. این مستطیل سیاه برای من شد و منم گاها برای اون. مثل دو تا ادم. بعضی روزا از دستش عصبانی بودم چون یکی جوابمو نمیداد و شده بود و دوست من شده بود نشانه و محل انتظار کشیدن. بدون بودن هیچ دیوار و کف و سقفی. فقط من میدونستم کجارو میگم. میگم که تغییر فرم میداد هر دفعه و تهش و تهش همینجا بود که‌ من وسط تمام اعصاب خوردی ها بازم میومدم و خلوت میکردم با کلمات. بین فکر ها و تمام انتظار ها. حالا فکر میکنم به تمام عکس هایی که گرفتیم با هم و اشک شدن و خنده و اون دیده شاید بیشتر از همه که هر عکسی برای من چه معنی ای داشته و داره حالا. شاید اونم از من عصبانی میشه، یا خوشحال، شاید برای همینه بعضی اوقات قهر میکنه و نمیزاره پیاما برسن یا بیان ...شاید اونم غصه داشته باشه اما بازم با من مهربونی کرده همون حین. الان میبینم شاید نزدیک ترین دوستم بود مدت های مدیدی بدون اینکه من ارزشش رو بدونم. دوست ساکت من. مخصوصا این مدت عجیبی که گذشته تا به حال و انتهاش معلوم نیست.شب هایی که بیدار موند با من تا من با اون حرف بزنم و روزهایی که میشد مجرای رسیدن به دنیاهای بزرگتری که بسته شده بودن برای همه. این دوست من،بیشتر از ارتباط من بود.حالا مدتی هست خیلی از اتفاقات زیبای زندگی من اینجا میفتن. صبح ها با همین دوست ورزش میکنم و یاد میگیرم و افتخار میکنم به خودم و اون . هنوز ازش عصبانی میشم و میگذارمش کنار و دوباره برمیگردم و آشتی میکنیم باهم. این دوست من روند چند سال زندگی منه، خط و خطوط و چروک روش افتاده و چند جاش تو رفته .اما حالا باهم اخت گرفتیم و یکی میگفت یک نقصی در معشوق هست که اونو خاص میکنه برای تو فقط و من حالا میفهمم چی رو میگفت. #روایتگرباش #کرونا Zahra EbrahimiZahra EbrahimiSun, 20 Dec 2020 21:03:23 +0330