https://virgool.ir/feed/@zahrarashidiشغلم خلق محتواست.fa2026-11-11 17:53:51https://files.virgool.ir/upload/users/1691183/avatar/HXokW6.jpeghttps://virgool.ir/@zahrarashidihttps://virgool.ir/@zahrarashidi/خوش-درخشیدم-sd69fxj1mffgامین آرامش در پادکستش می‌گوید که داستان زندگی آدم‌هایی را روایت می‌کند که با شغل‌شان زندگی می‌کنند؛ آدم‌هایی که لازم نیست مدام به ساعت‌شان نگاه کنند که کی کار تمام می‌شود و وقت رفتن به خانه و زندگی کردن می‌رسد.اولین بار که این پادکست را شنیدم هیچ درکی از این جمله نداشتم چون من به‌محض واردشدن به محل کارم مدام چشمم به آن عقربهٔ لعنتی بود؛ انگار اصلاً شغل دوست داشتنی در من محلی از اعراب نداشت.حین چرخ‌زنی در سوشال مدیا بودم که نمی‌دانم چه فعل و انفعالاتی در من شکل گرفت که در عرض نیم ساعت تصمیم گرفتم که در کلاس نویسندگی ثبت‌نام کنم! منی که تا آن زمان حتی یک بار هم به نوشتن فکر نکرده بودم چه برسد به این که دست به قلم شوم. حین انجام یکی از تمرین‌های کلاس متوجه شدم که سه ساعت مشغول نوشتن بوده‌ام بدون این که گذر زمان را حس کنم! آنجا بود که فهمیدم شغل دوست‌داشتنی وجود دارد و من در آستانهٔ سی سالگی شغل دوست‌داشتنی خودم را کشف کردم. دیر یا زودش را نمی‌دانم هرچه بود بزرگ‌ترین کشف زندگی‌ام بود.بعدترها دوستی به من گفت «تو که انقدر عاشق نوشتنی چرا تولید محتوا کار نمی‌کنی؟!» این گفتگو باب آشنایی من با #باشگاه_محتوا شد. روزی که نتایج داوری متن‌های 500 کلمه‌ای معروف باشگاه را اعلام کردند لبخندی به پهنای صورتم نقش بست متوجه شدم مسیر را درست آمده‌ام. #باشگاه_محتوا دست مرا گرفت و قدم به‌قدم همراهم بود تا من را به شغل دوست‌داشتنی‌ام نزدیک و نزدیک‌تر کند، شغلی که تصورش هم قند در دلم آب می‌کند.مربی باشگاه با تمام وجود سعی می‌کرد تمام چیزی را که لازم است ما بدانیم به ما انتقال دهد. آن قدر شیوا تدریس می‌کرد که من اصلاً متوجه سختی مباحثی که آموزش می‌داد، نمی‌شدم. #مشق_عشق های عملی هر هفته باعث می‌شد مطالب حسابی در عمق ذهنم جا خوش کند، طوری که مباحث جلسهٔ اول موبه‌مو در خاطرم است.ترس نداشتم؟ چرا داشتم زیاد هم داشتم؛ آخر شنیده بودم باشگاه سخت می‌گیرد. درست شنیده بودم؛ اما علی کاشی در بدو ورود به باشگاه رمز موفقیت در آن را در گوشی به ما گفت. گفت که باید استمرار و استقامت داشته باشیم؛ گفت که باید خیلی تلاش کنیم، گفت که نباید جا بزنیم. حرف‌های علی کاشی را آویزهٔ گوشم کردم. کم آوردم، خسته شدم، عصبانی شدم، غر زدم ولی جا نزدم. به قول هلیا سعی کردم خوش بدرخشم.علی کاشی یک چیز دیگر هم گفت. گفت دوستی‌های عمیقی می‌تواند در باشگاه شکل بگیرد. راستش را بخواهید این حرفش را خیلی جدی نگرفته بودم، چون نسبت به دوستی‌هایی که در فضای مجازی شکل می‌گرفت، گارد داشتم؛ همیشه. شکل گرفت. دوستی‌هایی که در آن بچه‌های بالا، رابین‌هود و بچه لقب‌هایی بود که روی همدیگر گذاشتیم. آخر شب‌ها بساط چای و شیرینی مجازی را کف گروه پهن می‌کردیم و چه 6037هایی بود که بین‌مان ردوبدل نشد! اخلاق و روحیات همدیگر را شناختیم، می‌توانستیم ذهن همدیگر را بخوانیم و پیش بینی کنیم که الان چه راه حلی در ذهن همدیگر است. سعی کردیم بچه‌های بالا را به غرزدن وادار کنیم که دست آخر موفق هم شدیم و بر طبل شادانه کوبیدیم.من در این سه ماه آموزش دیدم، نوشتم، تحلیل کردم، پادکست و اسلاید ساختم، رشد کردم، زندگی کردم و خوش درخشیدم!زهرا رشیدیزهرا رشیدیFri, 24 Jun 2022 18:52:12 +0430