https://virgool.ir/feed/@zahrajef77fa2026-11-12 05:32:50https://files.virgool.ir/upload/users/1697533/avatar/Si9V1O.jpeghttps://virgool.ir/@zahrajef77https://virgool.ir/@zahrajef77/ممنون-که-سیگار-میکشید-d8dell7jkaejنقد فیلم Thank you for smoking معجونی از مارکتینگ و روانشناسی در یک برنامه ی تلویزیونی روی آنتن زنده، سه مهمان کاملا متفاوت دعوت شدن. یکی از مهمان ها یه پسر نوجوان مبتلا به سرطانه که ریه ش براثر سیگار کشیدن تقریبا نابود شده. مهمان بعدی، سخنگوی سازمان مبارزه با دخانیاته و درنهایت مهمان آخر، نماینده ی یکی از غول های تولید توتون و تنباکوعه به اسم نیک نِیلِر. مجری برنامه با استفاده از اون نوجوان مبتلا به سرطان که چیزی به پایان زندگیش نمونده، اول احساسات مردم رو جریحه دار می‌کنه و بعد کمپانی تولید توتون و تنباکو رو متهم به قتل این نوجوان و هزاران نوجوان دیگه می‌کنه... در این لحظه، همه مردم پای تلویزیون ها میخکوب شدن برای اینکه جواب نیک رو بشنون. جالبه که نیک برای دفاع از کمپانی خودش، فقط دروغ نمی‌گه، بلکه با حقیقت ها بازی می‌کنه. مثلا میگه نوجوان ها سودآور ترین مشتریان ما هستن پس چرا دلمون بخواد که اونا رو با سیگار بُکشیم؟! ما تمام تلاشمون اینه که تینیجرها عمر طولانی ای داشته باشن و از ما سیگار بیشتری بخرن! بعد هم وعده ی یک پروژه ی انسان دوستانه رو به مردم می‌ده، تشویق حضار رو دریافت می‌کنه و پیروزمندانه از صحنه ی مبارزه بیرون میاد!فیلم "Thank you for smoking" یا " ممنون که سیگار می‌کشی" ، یک فیلم کمدی_درامه با موضوع بازاریابی و مارکتینگ که پرده از حقایق زیادی برمی‌داره.شخصیت اصلی فیلم به اسم نیک نِیلِر (با بازی آرون اِکهارت) ، استعداد فوق العاده ای در سخنوری و متقاعد کردن افراد داره و با توجیه فعالیت شرکت‌های بزرگ دخانیات و بی خطرجلوه دادن سیگار، سالانه جان میلیون‌ها نفر رو در دنیا می‌گیره و از این طریق پول خوبی هم به جیب می‌زنه.از دیالوگ های خوب فیلم میشه به دیالوگ نیک اشاره کرد اونجایی که می‌گه:« هر کسی یه استعدادی داره، استعداد من حرف زدنه!» و واقعا در تمام طول فیلم شاهد این استعداد فوق العاده هستیم.این فیلم نشون می‌ده که روابط، شبکه سازی و مذاکره چقدر می‌تونه در موفقیت کسب و کار، موثر باشه؛ مهارت سخنوری چقدر می تونه در متقاعد سازی افراد کمک بکنه و حتی از یک چیز بد، یک چیز خوب یا حتی ضروری بسازه.ماموریتی که به به نیک نیلر واگذار شده اینه که فروش سیگار رو بالا ببره و شرکت رو از شرایط بحرانی نجات بده. سخنگوی خلّاق ما، پیشنهاد میده که کمپانی بره سراغ سینما و با یک شرکت فیلمسازی مذاکره کنه. فقط کافیه که در یکی از سکانس‌های رمانتیک، بازیگر نقش اول رو در حال سیگار کشیدن ببینیم! این سکانس باعث می‌شه که حتی افراد غیر سیگاری هم دلشون بخواد یه نخ سیگار در بیارن و بذارن گوشه ی لبشون و افراد سیگاری هم، پاکت های بیشتری بخرن! وقتی با یک معامله‌ی ساده، فیلمنامه و نقش‌ها دستخوش تغییر میشن ، یه سوال بزرگ پیش میاد. اینکه آیا واقعا جامعه، سینما رو شکل می‌ده؟ یا سینما، جامعه رو؟؟!!!شاید جواب این سوال به سختی پیدا کردن تاریخچه ی مرغ و تخم مرغ باشه؛ اما هیچ شکی نیست که سینما، رسانه های جمعی و تبلیغات غیرمستقیم، تاثیر غیرقابل انکاری بر سبک زندگی افراد، خصوصا جوون ترها داره و دقیقا ایده ی این فیلم هم، معیّد این ادعاست.مذاکره کننده‌ی تمام عیارمسلط بودن به فنون مذاکره در تمام فیلم به چشم میاد. البته توی پرانتز اینو بگیم که اینطور نیست که تمام سخنگو ها و مذاکره کننده ها، مثل نیک نیلر خرده شیشه داشته باشن! یعنی میشه به فنون مذاکره مسلط بود و به شیوه ی درست ازش استفاده کرد. نیک ی; سخنگوی قهاره که رعایت اخلاق چندان براش مطرح نیست. جلسهی مذاکره براش مثل صحنه ی تاتر میمونه، جمله هایی که باید بگه رو تمرین کرده، روی سناریو کاملا مسلطه، اعداد و آمار هایی که به کارش میاد رو حفظ میکنه و البته اگر آمار قابل قبولی وجود نداشته باشه، از خودش آمار می‌سازه. بعضی جاها می‌بینیم که چطور به تک‌تک جمله های طرف مقابلش با دقت گوش می‌ده و بعد طوری بحث رو مدیریت می‌کنه که احیانا اگر قرار بوده به ضررش تموم بشه، در آخر دو-هیچ به نفع خودش می‌شه.نیک خوب می‌دونه که در زمان درست، چه سوالی بپرسه که دقیقا جواب مورد علاقه ش رو بگیره، یعنی سوالی میپ‌رسه که طرف چاره ای جز گفتن پاسخ باب میل نیک نداره. افراد بیچاره ای که مقابل نیک قرار میگیرن، مجبورن بین شکست خوردن در مذاکره ی شغلی یا از دست دادن آبرو و اعتبارشون یکی رو انتخاب کنن. در گفتگوهای خبری و اعتراف گرفتن های دادگاه هم ما این نوع پرسش ها رو زیاد می‌بینیم که توسط خبرنگار یا وکیل پرسیده می‌شه.درمورد فنون مذاکره پیشنهاد من به شما پادکست‌های آقای شعبانعلی هست: فنون مذاکره - محمدرضا شعبانعلیپسر نیک، نماینده‌ی ماپسر نوجوان نیک، به طرز جالبی نقش یک کارآموز مشاهده گر رو بازی می‌کنه. این پسر یکی دوبار در جلسات کاری، پدرش رو همراهی می‌کنه و از اون به بعد، حسابی به شغل پدرعلاقه مند میشه و حتی دوست داره که خودش هم در آینده یک سخنور عالی باشه!! به شدت جذابه که چطور تمام حرکات پدرش رو زیر نظر داره، به عنوان یک فرزند خَلَفِ باهوش، ترفندها رو عالی یاد می‌گیره و حتی آموخته هاشو علیه بزرگترها استفاده می‌کنه تا به خواسته ی خودش برسه. احساس من اینه که این پسربچه، نماینده ی من و شماست، در جریان داستان.ترفندهای نامحسوسنکته ظریفی که در تمام طول فیلم به طرز نامحسوسی بیننده رو با خودش همراه می‌کنه لبخند همیشگی روی صورت نیکه. انگار که این لبخند و آرامش از اعتماد به نفسش نشات می‌گیره، بدون اینکه واقعا تلاشی برای لبخند زدن بکنه. شما که فکر نمی‌کنید بازیگر این نقش، بدون برنامه ریزی انقدر خندان باشه؟! این لبخند به شدت روی موفقیا های نیک، و حتی حس خوب بیننده های فیلم که من و شماییم موثره و حس خوب دقیقا همون چیزیه که ما برای خریدن هرکالایی و پذیرفتن هر حرفی نیاز داریم. نیک انقدر خوشحال و راحت درمورد بی ضرر بودن سیگار حرف می‌زنه که ما حاضریم با علاقه به دروغ های شاخدارش گوش بدیم و ته دلمون آرزو کنیم که "ای کاش حرفاش راست بود!"پس در هر حرفه یا بیزینسی که هستید لبخند و حس خوب رو فراموش نکنید. مخصوصا اگر محصول یا خدمات شما برای مردم مفیده!ترفند بعدی شوگر کوت کردنه. یعنی یک حقیقت تلخ رو کادوپیچش کنیم و طوری بیانش کنیم تا کمتر درد داشته باشه. چیزی که می‌تونیم از مذاکرات نیک یاد بگیریم اینه که بگردیم ببینیم از بین تمام حقیقت ها، بولد کردن کدومشون می‌تونه امتیاز بیشتری برای ما داشته باشه؟ بگردیم دنبال اون پیام طلایی که می‌تونه مخاطب رو برای خرید قانع کنه، یا استدلال محکمه پسندی که باهاش بتونیم بحران رو مدیریت کنیم. گاهی وقتا بُرد با کسی هست که از زاویه دید مناسبی به ماجرا نگاه کنه. سکانسی که نیک با یک کیف اسکناس میره به دیدن اون پیرمرد، یک مثال بارز از زاویه دید مناسب و چیدن یک سناریوی دوطرف برده.هشدار! ادامه‌ی این مقاله خطر اسپویل داره.اشک‌ها و لبخندهای فیلموقتی عبارت الهام گرفتن به گوش‌تون می‌خوره، چی به ذهنتون میاد؟خیلی از بیزنس ها و افراد موفق، از یک موضوع یا یک فرد الهام میگیرن. تعریفش برای من همون نیروی محرکی هست که تو رو از جات بلند می‌کنه و هروقت که احساس کنی گم شدی یا مسیر برات تاریکه، می‌تونی بهش نگاه کنی و خودتو پیدا کنی.کمتر کسی پیدا می‌شه که در مسیر شغلی خودش طعم شکست رو نچشیده باشه، اشتباه نکرده باشه یا به هردلیلی زمین نخورده باشه. اینجور وقتا اگر چیزی نباشه که بهمون انگیزه ی دوباره بده و الهام بخش باشه، دوباره شروع کردن خیلی سخته. انگار که آدم نیاز داره کسی بهش بگه که هنوزکارت تموم نشده، یا به قول مجتبی شکوری: زندگی هنوز ارزش جنگیدن داره! توی فیلم وقتی که اوضاع وخیم می‌شه و نیک کاملا امیدش رو از دست می‌ده، یک نفر میاد سراغش و میشه همون اتفاق الهام بخش. نیک تصمیم می‌گیره که مسئولیت اشتباهشو بپذیره، بره جلوی دوربین صحبت کنه، و هرچند که نتونست تمام گندی که زده بود جمع کنه اما حداقل خودش رو از یک شخصیت سیاه، به یک شخصیت خاکستری تبدیل کرد، و آدم هایی که براش مهم بودن رو کنار خودش نگه داشت.احتمالا تنها نتیجه ی اخلاقی این فیلم همینه! شاید پذیرفتن مسئولیت یک اشتباه، منفعل نبودن و یک گوشه نَنِشستن، شرافتمندانه ترین کاری باشه که در شرایط بحرانی می‌تونیم انجام بدیم واعتبار خودمون رو تا حدی به دست بیاریم.به قول شاعر:به راه بادیه رفتن بِه از نشستن باطلامیدوارم این فیلم رو ببینید و تا جایی که میتونید ازش لذت ببرید!زهرا جعفریزهرا جعفریSun, 21 May 2023 23:07:59 +0330https://virgool.ir/@zahrajef77/جواب-پیش-خودته-u6gu03xo8x7tگنج گمشدهحتما براتون پیش اومده که یه کاری انجام بدید یا حرفی بزنید و بعد از چند لحظه یا حتی چند سال، به خودتون بگید که آخه چرا همچین کاری کردی بشر؟! اصن خودت بودی؟کتاب هنر رندانه ی به چپ گرفتن می‌گه: وقتی از یه چیزی ناراحتی، بخاطر همون حسِ ناراحتی غصه می‌خوری و دوباره ناراحت می‌شی (یعنی ناراحتی ضربدر 2) و بله... من دقیقا همچین آدمی ام! سال ها گیج و ناراحت بودم از اینکه نمی‌دونستم چرا رابطه م با فلان دوستم خراب شد؟ نمی‌دونستم چرا بعضی وقتا الکی حالم بد میشه؟ یا چرا سه سااال توی مدرسه ای که خوب نبود موندم؟ چرا رشته ی اشتباهی رو برای دانشگاه انتخاب کردم؟ و.... ندونستن دلیل این احساسات و تصمیمات حالم رو بیشتر بد می‌کرد!تا اینکه رشته ی مشاوره و روانشناسی رو شروع کردم و معما برام حل شد! راز کشف مشکلات من در زمینه روابط و تحصیل و حال روحی بد، دلیل تمام تصمیمات اشتباهم، فقدان یک گنج گمشده‌ی دوکلمه ای بود: من خودآگاهی (Self-awareness) نداشتم. البته خودم رو سرزنش نمی‌کنم و شما هم خودتون رو سرزنش نکنید؛ چون فقط %10 مردم دنیا خودآگاه یا همون Self-aware هستن.تابلوی راهنما برای اینکه بتونیم به خودآگاهی برسیم، باید اول یه خطکش و معیار برای خودمون داشته باشیم که این معیار چیزی نیست جز اهداف و ارزش های فردی من. از این موضوع گذر می‌کنم اما شک نکنید که گوش دادن به این اپیزود از پادکست هلی تاک خیلی ذهنتون رو روشن می‌کنه. https://castbox.fm/vb/297712027 اونجا چه خبره؟بذارید ساده ش کنیم. خودآگاهی یعنی که آقاجان هروقت داشتی یه رفتاری رو انجام می‌دادی یا تصمیمی می‌گرفتی، به جای اینکه اجازه بدی محیط روی تو اثر بذاره یک لحظه به درون خودت رجوع کن و با خودت روراست شو؛ از خودت بپرس کاری که دارم می‌کنم آیا با ارزش های من هماهنگه؟ آیا این تصمیم منو به هدفم نزدیک تر می‌کنه؟ اگر اینطور نیست پس چرا دارم انجامش می‌دم؟ چه انگیزه ای پشتش قایم شده؟ مثلا من روابط اجتماعی برام یک ارزشه، اما برای تحصیل رشته ی گرافیک رو انتخاب کردم که نیازمند سکوت و تنهایی زیادیه! انتخاب من با ارزش هام هماهنگ نبود و بعد از مدتی من احساس رضایتمندیم رو از دست دادم؛ بی انگیزه شدم و به سختی تکالیف مربوط به دانشگاه رو انجام می‌دادم.در مورد احساسات هم همینه اما با یک مثال براتون توضیح می‌دم. فرض کنید شما از وارد شدن به جمع های جدید می‌ترسید. اما خیلی ساده انگاریه اگر فکر کنید دلیل وارد جمع نشدن شما به محیط جدید فقط ترسه و تمام! پشت این ترس، خودگویه ها یا نشخوار های ذهنی مختلفی ممکنه باشه: من به اندازه کافی دوست‌داشتنی نیستم... من ظاهر خوبی ندارم... من نمیتونم با کسی سر صحبت رو باز کنم... اگه کسی به من توجه نکنه چی؟یه مثال دیگه: من نوعی از اینکه آدم ناراحت و ضعیفی بنظر بیام متنفرم، اما مدتیه که دقیقا دارم همینطوری رفتار می‌کنم(برخلاف ارزش هام). چرا؟.... (خودآگاهی: احتمالا چون اینطوری توجه دیگران رو دریافت می‌کنم و خدمات بیشتری می‌گیرم!)با این توضیحات فکر می‌کنم تعریفی که دووال و ویکلاند به عنوان صاحبان این کانسپت ارائه دادن ملموس بشه:وقتی توجه مان را بر خودمان متمرکز می‌کنیم و رفتار فعلی مان را بر اساس ارزش ها و استاندارد خودمان ارزیابی می‌کنیم، به عنوان ارزیاب عینی خودمان به خودآگاهی می‌رسیم.در خود بطلب هرآنچه خواهی که توییخودآگاهی بیرونیمرتبه دیگه ای از عرفان مربوط می‌شه به این نوع خودآگاهی. به این معنا که شما بتونید از نگاه دیگران خودتون رو ببینید و آگاه باشید از اینکه در نظر دیگران چطور هستید. افرادی که خودآگاه بیرونی هستن معمولا مهارت همدلی بالایی دارن؛ یعنی می‌تونن دیگران رو به درستی درک کنن یا اصطلاحا: با کفش دیگران راه برن. هشدار: بدانید و آگاه باشید که خودآگاهی بیرونی با پیش‌قضاوتی در مورد افکار و رفتار دیگران متفاوته.اما آیا خودآگاهی واقعا اینقدر چالش برانگیزه؟ مگه غیر از اینه که من با اختیار خودم عمل می‌کنم؟ پس چرا ریشه‌یابی این رفتار ها و انگیزه ها دشواره؟حقیقت اینه که بله، آگاه بودن و آگاهانه عمل کردن (متضاد با منفعل بودن) با موانعی همراهه و بخاطر همینه که در اکثر جلسات مشاوره و تراپی، تمام تلاش درمانگر اینه که به مراجع در رسیدن به مهارت خودآگاهی کمک کنه؛ چون در این حالته که انسان می‌تونه بیشترین کنترل روی زندگیش رو به دست بگیره.اما مانعی که بر سر راه ما قرار گرفته چیه؟ متاسفانه و خوشبختانه عامل درون ما و اتفاقا بخش مهمی از ذهن خودمون هست...مراسمی در تالار زیر آبتوی یک تالار مجلل، با پرده های زرشکی والان دار و چراغدان های کریستال، عده از آدم های عجیب دور هم جمع شدن. در بین مهمانان، آدم های بی بند و بار، قاتل، دزد، سادیست، تنبل، معتاد، ریاکار، خشن و با انواع عقاید و فانتزی های عجیب دیده می‌شن. مهمانان دوست دارن که از تالار خارج بشن اما نگهبانی دم در ایستاده که به چنین افراد خطرناک و نابهنجاری اجازه‌ی خروج نمی‌ده! پس مهمانان به این فکر می‌افتن که تغییر چهره بِدن و با ظاهر جدید، نگهبان رو فریب بدن و پا به دنیای بیرون بذارن؛ مثلا فرد قاتل، در هیبت یک فرد عدالت‌طلب و اون آدم خشمگین، با لباس یک استاد انسان دوست و فرهیخته، نگهبان رو دست به سر می‌کنن و از دروازه عبور می‌کنن...اون تالار بزرگ، استعاره ای از ضمیرناخودآگاه ماست و اون آدم ها، همون افکار و احساسات و امیال ما هستن که با قیافه ی اصلی و خالص خودشون نمیتونن در محیط ظهور پیدا کنن. پس تغییر چهره می‌دن و به شکل دیگه ای ظاهر می‌شن و اینجا همون جاست که ما درمورد دلیل رفتار و احساساتمون گیج می‌شیم.خالی از لطف نیست حالا که بحث آگاهی مطرح شده، از نظریه فروید-پدر علم روانکاوی- هم صحبت کنیم. طبق این نظریه، ذهن انسان دارای سه بخش آگاه، نیمه آگاه و ناخودآگاهه؛ بخش ناچیزی از ذهن ما آگاه و بقیه ش ناخودآگاهه، درست مثل یه کوه یخ که فقط بخش کوچیکی ازش بیرون از آبه و قابل مشاهده ست.درواقع ضمیرناخودآگاه ما هدف مقدسی داره که خالی کردن ذهن ما از عوامل استرس زاست؛ پس حقایق تلخ رو جوری تغییر میده که آزار دهنده نباشن. استفاده از این مکانیزم های دفاعی برای حفظ ثبات ذهن لازمه اما اگر زیاد از حد باشه، در مقابل خودآگاهی قرار میگیره.برای مثال، من دوستانی دارم که برای من سمّی و باعث پَسرفت هستن، اما چون دوری از این دوستان بهم حس تنهایی می‌ده و برام استراس زاست، ذهن من این حقیقت رو انکار می‌کنه و می‌گه که اتفاقا دوستان خیلی خفن و خوبی داری! خودتو تنها نکن و ازشون فاصله نگیر (اما این حرف هارو با صدای آهسته توی گوش من می‌گه طوری که تابلو بنظر نیاد!) پس من درحالی که می‌دونم باید از این جمع فاصله بگیرم، اما برام سخته و از خودم می‌پرسم که چرا نمیتونم انجامش بدم؟! این می‌شه عدم خودآگاهی و شروع حال بد. حتما برید دنبال این موضوع چون خیلی جذابه. به لینک زیر هم می‌تونید سر بزنید. https://honarehzendegi.com/fa/Defense-mechanisms خوبان طریقویژگی افراد خودآگاه رو براتون میارم تا بیشتر دلتون بخواد به دستش بیارین:) افراد خودآگاه: می‌دونن چه کاری رو خوب انجام می‌دن و برای چه کاری باید بیشتر تمرین کنندر زمینه روابط فردی و کار موفق ترن چون احساساتشون رو مدیریت می‌کنناسترس کمتری دارن چون موقعیت های آزار دهنده رو به خوبی شناسایی می‌کنن و کاهش می‌دندر مقابل فشار های روانی و اجتماعی مقاومت بیشتری دارناز سبک زندگی و انتخاب هاشون راضی ن و مسئولیت زندگی شون رو می‌پذیرنروحیه همکاری و مشارکت دارن و دیگران رو سرزنش نمی‌کننشادتر، با انگیزه تر و اثرگذارتر هستن چطور خودآگاهی رو تمرین کنیم؟لحظه رو با تمام وجود تجربه کنید.موقعیتی که در اون قرار دارید رو با تمام حواس تجربه کنید؛ به حالت چهره و بدنتون دقت کنید، حتی میتونید برای احساسی که در موقعیت های مختلف تجربه میکنید و براتون مبهمه یک اسم انتخاب کنید و ویژگی هاش رو تحلیل کنید. اینطوری وقتی که دوباره سراغتون اومد راحتتر باهاش کنار میاید. روایتی که مجتبی شکوری درمورد لحظه‌ی دارچین داره، مثال خوبیه برای این تمرین؛ از توصیف احوالاتش تا اسمی که برای اون لحظه انتخاب کرد:)به جای «چرا؟» بپرسید «چه چیزی؟»این تغییر ساده ی کلمات تاثیر قابل توجهی روی نحوه تفکر داره. فرض کنید باکسی بحث داشتید؛ به جای اگر بخ حودتون بگید:«چرا احساس ناراحتی دارم؟» احتمالا ناامیدتر میشید. به جاش از خودتون بپرسید:«چه چیزی باعث ایجاد حس ناراحتی ام شده؟» و سعی کنید روی لحظه‌ی اکنون تمرکز کنید و در گذشته غرق نشید.شنونده‌ی بهتری باشید.وقتی بدون قضاوت به حرف ها و نظرات دوستان، خانواده و همکاران گوش میدید، مهارت گوش دادن و همدلی در شما تقویت می‌شه و در نتیجه می‌تونید بهتر متوجه بشید که دیگران چطور شما رو می‌بینند. از اطرافیان در خانواده و محیط کار درخواست فیدبک کنید تا تصویر بهتری از خودتون به دست بیارید.با خودتون وقت بگذرونید.کار کردن با گوشی مبایل، فیلم دیدن، بیرون رفتن با رفقا و اینجور چیزا لزوما بد نیست، اما برای خودآگاهی نوعی حواس‌پرتی هستن؛ لازمه که زمانی رو خالی کنید و به خودتون فضا بدید. نوشتن، مطالعه و سایر فعالیت های انفرادی تمرین خوبی برای خلوت کردن با خودتون هستن.خب دوستان ندیده ی من، امیدوارم تونسته باشم این مطلب رو به خوبی براتون توضیح بدم؛ چون هدف من کاربردی کردن مباحث روانشناسی برای همه ست.این اولین نوشته ی من در ویرگوله، خوشحالم می‌کنید اگر نظرات خودتون رو برام بنویسید، و اگر مطلب رو دوست داشتید به بقیه هم پیشنهاد بدید.زهرا جعفریزهرا جعفریFri, 01 Jul 2022 01:42:12 +0430