https://virgool.ir/feed/@zahrajavan0Psychology studentfa2026-11-12 11:41:19https://files.virgool.ir/upload/users/1528905/avatar/SZMbIT.pnghttps://virgool.ir/@zahrajavan0https://virgool.ir/@zahrajavan0/تلنبارِ-هیچ-kjgrlwtcvfnaتنهایی چیز پُری است و همرمان خالی.سرخ نیست چون شور نیست .گاهی ارغوانی است یا آبی ، با طیف های گوناگون. از آبیِ دامنِ قدیمیِ مادر در خوی گرفته تا آبی آسمان.آدم را فرا میگیرد و ناگهان پُرش می­کند. می ریزد پشت پلک ها و زیر گلو ، روی شانه ها . پاها شروع می­کنند به سنگین شدن و موجب می­شود آدم به عمق برود. آن­قدر سنگین میشود که نمی­تواند از فرورفتن سر باز بزند. روحم تا اعماق وجودم غمگین است.کلِ منِ من، خاطرات، چشم ها و دست ها رنجم می­دهند. مثل درد مفاصل که به هر آنچه منم دامن میگستراند. شفافیت واضح روز ، آسمان بزرگِ ناب و آبی، مد ایستاده ی نوری مبهم کوچک ترین تأثیری بر وجودم ندارد. نسیم ملایم و شاداب بهار به هیچ وجه تسکینم نمی­دهد.بیهودگی مفهوم اندکی دارد. من غمگینم ولی نه با تعریف مشخص غمگین بودن و نه با تعریف نامشخص آن. روزهایی هست بی محتوا و نامعلوم. روزهایی که آدم دنبال معنای چیزی میگردد که به آن آویزان شود و هیچ نمی­یابد. آن وقت دائم فرومیرود، دائم.و آنجا متوقف می­شود، می­ایستد.خشک،فقط استخوان بندی عادت است که قامت انسان را سرپا نگه می­دارد.هوا مزه ی عجیبی دارد، مثل قرص نعنای قدیمی که طعمش را از دست داده.دنباله نشانه هایی از گذشته در خیال میگردم.رفتن به گذشته و بازکردن زخم های قدیمی نه آسان است و نه چندان مهم. تنها توجیهش این است که اطلاعاتی که بدست می­آورم شاید کمکم کند زمان حال را بهتر بفهمم.جزء به جزء اش را به یاد می­آورم. هربار که چشم می­بندم. نمی دانم چه اشعه ای از وجودش ، از حرکاتش تراوش میکرد که به من تسکین می­داد.رد چرخ های چمدانش روی زمین افتاده بود. همان شب سرمازده ی تیرماه.در نزدیک ترین فاصله از او ایستادم . با نگاه سردش حرف میزدم که نخواند فکرم را چشمم، بی صدا حرف میزدم .در پس ظاهرِ شیرین ترین نزدیکی ها چه مایه سرخوردگی ای نهفته ، چه اندازه دوریم از آنان که دوست می­داریم در لحظه ای که به نظر می­آید با دراز کردن دستی می­توان نگاهشان داشت.صدای کوبیده شدن درب را خوب یادم است.تصور کن خنده از چهره ای پاک شود ولی حرکات خنده بماند ، جز بهت ، جز یک سنگینی خفقان آور، چیزی نخواهد ماند.مانند دستی امواج خنده را روبیده بود و آنچه مانده بود، جز بهت چیز دیگری نبود.کجا میتوانستم بروم؟ دست هایم انگار دوتکه چوب بود رها شده، یا شکسته و اویخته از شانه ­ها.بعد از آن چراغ را روشن کردم و بیرون رفتم و تا صبح طولِ خیابان جلوی خانه را بالا و پایین رفتم ولی اثری از او پیدا نشد.نه آن روز و نه بعدش و نه هیچ وقت . رفت که رفت. وداعی غم­انگیز.باید با من حرف می­زد. محتاج یک جمله بودم، جمله از او ؛ که مرا از آغوش زنجیر های ننوشتن برهاند. باید با من حرف می­زد ، کلید ادامه ی زندگی در حنجره ی او بود. اویی که در من ، من را گم کرده بود. خاطرات گرمم می­کنند اما در عین حال از درون دوپاره می­شوم.جرقه های مالیخولیا و دلتنگی پریشانم می­کند. انگاردنیا کاری ندارد جز ساختن یادبود هایی از اندوه. از او گذشتم ، نفس زنان و خمیده قامت، با سنگی عظیم تر از پیش بر دوش. آمیزه ای از انزجار، اندوه وخشم.همانطور که زمان در استحاله غصه پیر می­شود.باقی مانده ی روز روی سرم سنگینی می­کند . به خیالم می­رسد دارم دراعماق لاقیدی و بی­حسی و یکنواختی حل می­شوم و همین، مختصر تسکینی می­دهد.آن چه به راستی خاطر را بر رنج می­شوراند، وجود رنج به خودی خود نیست ، بلکه بی معنایی آن است.و شاید خلاء ، آغاز همه چیز است.Zahra JavanZahra JavanFri, 08 Apr 2022 05:21:53 +0430