https://virgool.ir/feed/@zahraadib.82یک علاقه‌مند به ترجمه و نوشتن.fa2026-11-13 22:01:49https://files.virgool.ir/upload/users/792209/avatar/4w6XwW.jpeghttps://virgool.ir/@zahraadib.82https://virgool.ir/@zahraadib.82/ما-یه-خانواده-نیستیم-pfx9oey8duufچند وقت پیش تو توییتر، یه توییتی دیدم که نوشته بود: به محضی که تو یه شرکت بهتون گفتن ما یه خانواده‌ایم، سریع از اونجا فرار کنید. وقتی این مقاله رو توی مدیوم دیدم، تصمیم گرفتم به سرعت ترجمه‌اش کنم.من یه روانشناسم که توی حوزه ضدظلم ستیزی و ضد سرمایه‌داری کار میکنم. یه سری چیزا، برای من کارکردی مثل پرچم قرمز دارن، مخصوصا وقتی مراجعه کننده‌هام بهم بگن، تو شرکتشون، «یه خانواده‌ان». قبل از اینکه روانشناس بشم- سال‌هایی که دانشگاه می‌رفتم و بعد از اون، وقتی که نمیدونستم می‌خوام با زندگیم چیکار کنم، برای جاهایی کار می‌کردم که منو بی حوصله و غمگین میکرد- جاهایی که دقیقا همین خط فکری رو دنبال میکردن، «خانواده بودن» و اتفاقا هرگز مناسب من نبودن. از وقتی تو حوزه روانشناسی هستم، بیشتر این امتیاز رو دارم که مردم رو در گره‌گشایی تاریخچه خانوادگیشون حمایت کنم، بیشتر می‌تونم این ماجرا رو بفهمم و دقیق‌تر بگم که چرا همچین نظری دارم.وقتی تو یه شرکتی بهتون گفته میشه، «ما یه خونواده هستیم»، درواقع دارن بهتون میگن، ما انتظار داریم حدومرزای بین محیط کاری و زندگی شخصیتون از بین بره. بعد از یک سال دورکاری، دیگه مرزهای بین زمان کار ما و زمانی که فقط داریم زندگی می‌کنیم، حتی مبهم‌تر هم هست- گرچه از دید صنایع استثماری در تاریخ،(خیلی از چیزایی که تو این مدت دورکاری یاد گرفتیم، به طور ضمنی، کار ضروری توصیف میشن)، ایجاد مرز توی کار، همراه با احترام و عزت به انسانیت ما، همیشه یه مبارزه بوده. بعضی از کارهایی که با همین دید(خانواده بودن) انجام میشه، شامل: ساعات کاری طولانی‌تر و ناگهانیه، یا بخشی از انتظاراتشون اینه که کارایی رو انجام بدید که تو شرح وظایفتون نیست، یا براشون آموزش ندیدید، فقط برای اینکه بخشی از تیم یا نیروی کمکی باشید. مثلا توی روز تعطیل سرکار برید، تا وقتی بدونید مرخصی شما قرار نیست تاثیری روی نیازهای محل کارتون یا بقیه کارمندا بذاره، اجازه نداشته باشید مرخصی بگیرید، درمورد حقوق و دستمزدتون ساکت باشید چون اینجوری قایق مشترکی که با بقیه اعضای شرکت سوارشید ممکنه غرق شه.نکته واقعا کنایه‌آمیز درمورد این عبارت(خانواده بودن) برای من، اینه که اگر بدونید خانواده بودن به چه معناست، دیگه سعی نمی‌کنید یه سری چیزا رو پنهان کنید. تعداد خیلی کمی از ما اونقدر خوشبخت بودیم تا توی خانواده‌هایی بزرگ شیم که حدومرزها رو میشناختن، توضیح کاملا مختصری برای چرایی تعیین این حدومرزها وجود داره: وقتی مرزها از همون اول تعیین شه، تعصبات نژادی و اقلیتی که خیلی از ساختارها و سیستم‌ها میخوان حفظش کنن، زیرسوال میره و تهدید میشه. اگر آدمی باشید که یک یا چندتا هویت اقلیت و حاشیه‌ای داره، براتون سخته تا موقعیت‌هایی برای شما مدل‌سازی یا نمایان شه که در این موقعیت‌ها، فقط ترجیحات، تمایلات و مرزهای شما مهم باشن. میدونم، به عنوان آدمی که از بدو تولد به عنوان یه زن شناخته شده، تعیین چنین حد و مرزی سالها طول میکشه. تجربه‌های ناخوشایند متعدد، از ناجور بگیر تا آسیب‌زا همش به من یاد داد چطوری نه بگم. ولی محکم ایستادن در مقابل نیازها، انتظارات و مرزهای خودم رو هیچوقت به من یاد ندادن و قطعا این همون کاریه که همچنان دارم یاد میگیرم تا انجامش بدم. این موارد، چیزایی نیست که من توی مدرسه بهش فکر کرده باشم.ارتباطی که توی محیط کاری، بین کارفرما و کارمند، یا رییس و کارمند اتفاق میفته، ذاتا سلسله مراتبی و از روی اجباره. ما هممون واسه اینکه زنده بمونیم، باید کار کنیم. تو خیلی از صنایع، کار به میل خود انجام میشه، منابع انسانی به جای محافظت از کارمندا، از شرکت محافظت میکنه و تو بیشتر صنایع استثماری، حتی اتحادیه‌ها هم سخت شکل می‌گیرن. چنین مواردی باعث نمیشن تا تو یه زمین بازی برابر باشی، کارمندایی که واسه پرداختن پول اجاره و خرید غذا، مجبورن کار کنن، در برابر استثمار و بهره‌وری خیلی آسیب‌پذیرن.برام باعث تعجبه که وقتی کارفرماها بهمون میگن ما یه خانواده هستیم، دقیقا ارجاعشون به چه خانواده‌هاییه. حتی بعضی از مراجعان من که از خانواده‌هایی میان که به هم عشق میورزیدن و شرایط خونه پایدار بود، -خونه‌هایی که پدر و مادر به اندازه کافی خوب هستن- اغلب باید بسته روابطشون در کودکی رو مثل ابزاری برای درک مشکلات فعلی، منابع استرس و تنش و از هم گسیختگی روابط عاطفی در بزرگسالی، باز کنن. وابستگی، احساس گناه درمورد نه گفتن و ترس از آسیب‌پذیری به فور در ادما وجود داره. پی بردن به این نکته سخت نیست که، وقتی کارفرمایی اصرار داره ما یه خانواده‌ایم، درواقع داره به چی اشاره میکنه –فرقی هم نداره به عنوان مسئول پذیرش کار کنی، همونطور که من سال های زیادی اینکار رو می‌کردم یا اینکه در صنایع خدماتی مثل معلمی، یا توی بانک و فروشگاه موادغذایی.این موضوعات برای مطرح شدن با مراجعانم، چالش زاست، دلیلیشم پویایی اجباریه، چون همه ما تحت سیستم سرمایه‌داری زندگی می‌کنیم. اغلب مراجعان من، عصبی، افسرده و حتی از اتفاقی که سرکار براشون افتاده ترومازده هستن. بیشتر وقتا، روش من اینه که به کاهش آسیب تمرکز کنم، به جای اینکه فرض کنم، هر کسی میتونه بگه «نه»، اون هم بدون اینکه خودش رو تقریبا بلافاصله درون یه شرایط سخت اقتصادی قرار بده.در حالت ایده‌آل، بله، من سعی می‌کنم از تصمیمات مراجعه‌کننده‌هام درمورد حدومرزها، که باعث میشه سرکار احساس قدرت کنن، حمایت کنم.دست بر قضا، جایی که باهاش روند تراپیم رو شروع میکنم، این جمله است که «همه ما یه خانواده هستیم»، بعد از مراجعه‌ کننده‌هام میخوام نظرشون رو درمورد این جمله بگن. اینکه مرزها تو خانواده اصلی اونا چجوری بود؟ چه چیزی رو از آنها الگو گرفتن ؟ نه گفتن تو خانواده برای ابراز نارضایتی چجوری بوده؟ برای درخواست چیزی که نیاز داشتن چیکار میکردن؟ برای بیان حدومرزاشون چی؟ آیا اصلا مرزها تو خانواده رعایت می شده؟ چه احساساتی موقع تعیین مرز در اونها ایجاد میشه؟ شرمندگی، گناه یا کینه؟ما ممکنه قادر نباشیم، خیلی سریع، سیستمی رو که هرروز در اون زندگی می کنیم، تغییر بدیم. اما بعضی وقتا، اگه بتونیم خودمون رو بهتر بشناسیم، ناراحتی و درد ناشی از زندگی تو این سیستم رو کم میکنیم. https://index.medium.com/were-not-all-a-family-94cb9169552f زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزWed, 16 Jun 2021 11:46:19 +0430https://virgool.ir/@zahraadib.82/تو-مصاحبه-کاری-چجوری-بگیم-نه-که-خیلی-هم-بد-نشه-ycrilckjnylvمتنفرم از اینکه جواب یه سوالی رو ندونم. متنفرم از اینکه ندونم چی باید بگم. ولی اینو بدونید که اصلا مهم نیست چقدر خودتو واسه یه مصاحبه از قبل اماده کرده باشی. قطعا تو همچین شرایطی قرار میگیری، اینکه مصاحبه کننده ازت سوالی بپرسه که تو نمیتونی جواب بدی.میدونید من چقدر تو همچین موقعیتی بودم؟ اینجور مواقع خیلی سرخورده میشم، دوتا خنده عصبی میکنم و بعدم یه جوابی میپرونم. اصلا خوب نیست. با این حال، بعضی وقتا به خودم یادآوری میکنم که مصاحبه هم مثل یه گفت‌وگوئه.اینجا یه راههایی پیشنهاد دادم تا بهتر بگید: نمی‌دونم.۱ نمی‌دونم... میشه بیشتر بازش کنی.بهترین رویکرد برای جواب دادن به سوالی که نمیدونی، اینه که سوالای بیشتری بپرسی. بخوای شفافتر توضیح بدن. حتی اگه شما جواب درستی هم به سوال ندین، بازم تونستین مشکلات بزرگ‌تری رو بی‌اثر کنید. حتی ممکنه زمانی رو در اختیارتون قرار بده که به مشکلات بزرگ‌تر فکر کنید. چنین اتفاقی میتونه برای یه چالش فنی عالی باشه. اگه خوش شانس باشید، مصاحبه کننده میتونه بهتون کمک کنه تا درمورد سوال راهنمایی بشید.۲ نمی‌دونم...ولی راهی هست که بفهممفرآیند مصاحبه، زمانی محسوب نمیشه که شما نخواید ازش چیزی رو یاد بگیرید. این یه شانسه که وقتی کاری رو شروع می‌کنید، زمان‌هایی وجود داشته باشه تا در خلال اونها بتونید چیزی یاد بگیرید. پس به جای حل مشکل، میتونی نحوه انجام کار رو توضیح بدی. اینکه چه نوع تحقیقی انجام میدی، کجا میخوای دنبال جوابت به سوال بگردی و اولش چه جور کارایی رو تست میکنی. وقتی شما به مصاحبه‌گر نشون میدید که چجوری یه مشکل رو حل میکنید، درواقع دارید تواناییتون برای حل مشکل رو ارائه میدید. نه اینکه کسی باشید که توی مشکل گیر میفته.۳ نمی‌دونم... ولی مشتاقم جواب رو بشنومقبل از تموم شدن مصاحبه، سعی کنید جواب سوالی که نمیدونستید رو بگیرید. اینکار دو منفعت داره. اولیش اینه که جواب رو یاد میگیرید و دیگه کسی نمیتونه با همچین سوالی شما رو آچمز کنه. دومی که از وضعیت فعلی هم مهم‌تره، اینه که علاقتون رو نشون میدید. اگر شما چیزی رو ندونید و به دونستنش هم اهمیت ندید، خیلی خوشایند نیست. بیان تمایلتون به یادگیری و علاقه به موضوع، شانس شما رو برای گرفتن شغل بیشتر میکنه.۴ نمیدونم... ولی طبق یه نظر مشابه..درسته، ما جواب دقیق یه سوالی رو نمیدونیم ولی ممکنه اطلاعاتی داشته باشیم که به جواب خیلی نزدیکه. یا این مشکل، موضوع دیگه‌ای رو به ما یادآوری میکنه. درباره چیزی که میدونید، صحبت کنید و سعی کنید از تجربیاتتون برای جواب اون سوال، استفاده کنید. کنترل اوضاع رو دستتون بگیرید و شرایط رو به سمت موضوعی ببرید که راحتتر میتونید درموردش حرف بزنید.۵ نمیدونم.اصلا همین رو بگید. گفتن «نمی‌دونم»، بهتر از دروغ گفتنه. شما باید صادق باشید و بسته به نوع سوال، حتی ممکنه مصاحبه کننده پیش بره و سوالای بیشتری تو این زمینه بپرسه. نیازی به عذرخواهی یا پرداختن به چیزی که نمیدونید، نیست. شما فقط یه مساله‌ای رو نمی‌دونید. همین.نتیجه‌گیریبرای خودم، بودن تو همچین موقعیتی، ناامیدکننده است. من خودم رو از قبل آماده می‌کنم، اون موقعیت شغلی رو میخوام و ندونستن جواب یه سوال توی مصاحبه، حسی مثل از دست دادن اون مرحله داره. اما این مسائل اتفاق می افته، در آینده هم ممکنه ادامه داشته باشه. حتی بعد از مصاحبه، شما میتونید یه ایمیل پیگری به اون شرکت بزنید و جواب درست رو براشون بفرستید. یادمه یبار تو یه مصاحبه‌ای، ازم درمورد غذا دادن به سگا پرسیدن، و من حتی سرنخی نداشتم که اصلا این کار رو چجوری میشه انجام داد. ولی بعد از مصاحبه درموردش تحقیق کردم، حتی یه پست هم درمورد این موضوع نوشتم. به اون شرکت ایمیل پیگری دادم با جواب این سوال. اون شغل رو گرفتم؟ نه، ولی یادگرفتن یه چیز جدید به آدم صدمه نمیزنه. به علاوه همه اینا، شما یه چیز جدید یاد می‌گیرید، دانشتون رو افزایش میدید و براتون مشخص میشه که یه سری چیزا رو نمیدونید. https://sarakhandaker.medium.com/5-things-to-say-after-i-dont-know-3a64e89f20d3 زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزThu, 27 May 2021 12:33:40 +0430https://virgool.ir/@zahraadib.82/چطور-محیط-کاریتون-رو-تبدیل-به-یه-مرکز-الهام-بخش-کنید-wqg0nsvvbvilآژانس های خلاق معمولا پر از پوسترهایی هستند که درحال تبلیغ نشونه‌های موفقیته. شرکت‌های بازاریابی، دیوارهاشون رو با آخرین آثار هنری، تزیین می‌کنند. حتی شرکت‌های نرم‌افزاری هم آثار نقاشی مدرن رو در لابی‌ها یا اتاق‌های هیات مدیره میذارن.وجود چنین اثار هنری‌ای قراره که کاری بیشتر از تزیین یه محیط کاری انجام بده؛ درواقع باید الهام بخش هم باشه. کارمندای خلاق باید آگهی‌های تبلیغاتی و کمپین‌های تجاری‌ای که در گذشته ساخته شده رو ببینن و ازش الهام بگیرن، تا کمپین‌هایی به همون کارایی و ابتکار رو خلق کنن. برنامه نویس‌ها باید احساس تحرک برای تولید راه حل‌های خلاقانه و ابزارهای پیشگامانه جدید داشته باشن.یه عده از محققان تو دوتا از دانشگاه‌های تایوان، مطالعه‌ای رو ترتیب دادن. چیزی که اونها کشف کردند میتونه بهتون کمک کنه تا الهام درستی رو برای محیط کاری خلاقتون انتخاب کنین.چکیده· راه‌اندازی:یه تحقیقی بین ۱۸۰ دانشجو انجام شده و اونها رو به پنج گروه تقسیم کردند. یکی از گروه‌ها به عنوان کنترل عمل میکنه؛ اعضاش باید برای ۱۵ ثانیه به یه اثر خلاقانه نگاه کنند. وقتی اون یه گروه به عکس نگاه میکنه، چهارگروه دیگه دستورالعمل‌های خاصی رو دریافت میکنند: یه گروه باید به زیبایی شناسی اون شی توجه کنه، دیگری باید عکس رو با تجربیات زندگیشون ارتباط بدن، گروه سوم باید درمورد عملکردهای ویژه اون شی فکر کنه و گروه چهارم باید عکس رو با لحظه‌های مهم زندگی تطبیق بده. در نهایت محققان خلاقیت این گروه‌هایی که روشون آزمایش کردند رو ارزیابی میکنند.· نتیجه: خلاقیت تمام گروه‌ها بعد از دیدن عکس افزایش پیدا میکنه. بیشترین بهبود خلاقیت متعلق به اون گروه‌هاییه که درمورد عملکرد شی درون عکس فکر کردن و گروهی که به ارتباط شی و لحظات مهم زندگی پرداختن. در نهایت، محققان خلاقیت کسانی رو که روشون آزمایش رو انجام دادن ارزیابی کردن.· نکته اصلی: قرارگرفتن در معرض خلاقیت، عامل ایجاد خلاقیت بیشتره. اما خلاقیت زمانی بیشترین رشد رو داره، که ما بفهمیم، چیزی که بهش نگاه میکنیم، چجوری کار میکنه و چرا برای ما مهمه.انتخاب هنر درست...و فهم اونمحل کاری که آثار هنری رو روی دیوارش میذارن- فارغ از اینکه نقاشی هنرمندای مشهور یا پوستر کمپین­های قبلی باشه- اغلب اولین ایده برای چیدمانه. اون اشکال زیبا به نظر میان؛ اون پوسترها به­ طور مشخصی، خوب از آب درمیان. ما اونها رو می­بینیم اما درموردشون فکر نمیکنیم.اما الهام خلاقانه از افکاری میاد که ارتباط ما با کار خلاقانه رو دنبال میکنه.محققان فرض گرفتن که خوندن توصیفات کوتاه اینکه یه محصول خلاقانه چطور کار میکنه و چطور با لحظه­ های مهم زندگی ارتباط داره، خلاقیت رو بهتر میکنه. اونها میگن: به عبارت دیگه، مشارکت در اضافه کردن روایت­ها به تولید محصول، در تداعی و فعالیت حافظه، احساسات کاری و گسترش خلاقیت کمک میکنه.بنابراین، وقتی شما آثار هنری ­ای رو انتخاب میکنید که باهاش محل کارتون رو تزیین کنید، شما فقط چندتا قطعه انتخاب نمیکنید که زیبا باشن. اشیایی رو انتخاب می­کنید که معنی ­دار هستن و تکنیک­های خلاقانه ویژه­ ای رو میسازن.مطمئن بشید، اونهایی که این هنر رو میبینن، میفهمن چه معنی ­ای داره و چجوری کار میکنه. شما حتی می­تونید یه برچسب به این اثر بزنید، مثل کاری که تو موزه­ ها میکنن و توضیح بدید این قطعه چطور اثرات خودش رو میذاره و بینندگان رو به همکاری این اثر با لحظه­ های مهم زندگی خودشون دعوت میکنه.این ترکیب تکنیک و احساسه که یه الهام خلاقانه رو تولید میکنه. https://www.linkedin.com/pulse/how-turn-office-inspiration-hub-allen-gannett/?trk=eml-email_series_follow_newsletter_01-hero-1-title_link&midToken=AQH2g5qxDYYe3A&fromEmail=fromEmail&ut=2onXIVDDXtp9M1 زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزMon, 24 May 2021 09:41:52 +0430https://virgool.ir/@zahraadib.82/درمان-انتظار-برای-مصاحبه-شغلی-wgpvpov913vlیکی از چالش‌هایی که ذهن من رو زیاد مشغول میکنه، انتظار برای جواب مصاحبه‌های شغلیه.الان بعضی سایت‌های کاریابی تو ایران هستن که وقتی رزومه میفرستی، کارفرما میتونه بعد دیدن رد یا تاییدش کنه، اون موقع دیگه تکلیف مشخصه. اما روی صحبت من با اون دست از شرکت‌هاییه که وقتی بهشون رزومه میفرستی، باهات قرار مصاحبه هم تنظیم میکنن، ولی وقتی از جلسه مصاحبه بیرون میای، دیگه هیچ خبری ازشون نمیشه. نه اینکه فکر کنید شرکت‌های کوچیک اینکار رو میکنن، نه؛ من این موضوع رو در مواجهه با شرکت‌هایی که مدعی هم هستن دیدم.اشتباه نکنید، قرار نیست هرجایی که ما برای مصاحبه میریم، تایید بشیم، اما انتظار میره اون شرکت در ایمیلی به ما اطلاع بده که به هر دلیلی امکان همکاری با ما رو نداره. اینطوری، هم ما از بلاتکلیفی بیرون میایم، هم اون شرکت با وجود عدم تایید ما، جای خوبی در ذهنمون باز میکنه، چون برای زمان و شخصیت ما احترام قائله.یادمه که دو سال پیش، وقتی از شرکت معتبری بیرون اومده بودم، خیلی دنبال کار میگشتم، برای یکی از استارتاپ‌هایی که الان خیلی معروف شده، رزومه فرستادم، دوتا مصاحبه طولانی مدت رفتم، چند ده سوال روانشناسی و شخصیتی و کاری رو جواب دادم، در نهایت بعد از جلسه دوم، دیگه هیچوقت خبری ازشون نشد.البته راهکار بعضی افراد اینه که خب خودمون هم میتونیم تماس بگیریم و بپرسیم، ولی بنظرم من مرسوم‌تر از تماس گرفتن اینه که به ما اطلاع داده بشه نتیجه مصاحبه چطور بوده.البته شرکت‌هایی مثل دیجی‌کالا، کافه بازار و یکتانت هم بودن که در این زمینه خاطره خوبی برای من به جا گذاشتن، چون در پاسخ به رزومه‌ام نوشته بودن، فعلا نمیتونیم باهات همکاری کنیم، اما در آینده شاید.زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزSun, 16 May 2021 11:16:19 +0430https://virgool.ir/@zahraadib.82/بهترین-قسمت-دورکاری-اینه-که-میتونی-وسط-کارت-بخوابی-whboko7ov8tuهمیشه در تعریف «تعهد کاری»، اینطور برامون جا افتاده که در حین ساعت کاری، استراحت کردن، به معنای کم کاری و یا حتی دزدی از کار محسوب میشه. در حالی که در شرایط کنونی کار که کارمندان همواره در حال حل مسائل و چالش های مختلف هستند؛ ذهن اونها توانایی حفظ کارایی بالا برای ساعت های طولانی متوالی رو نداره و یک استراحت با برنامه ریزی در میانه روز می تونه علاوه بر افزایش حس خوب، به اثربخشی بیشتر کارمندان هم کمک کنه. در این مقاله که در وبسایت مدیوم منتشر شده داستان کشف این راز اثربخشی ساده رو از زبان کارمندی که بخاطر کرونا در خانه کار می کنه، با اندکی دخل و تصرف با هم میخونیم:میدونم بلاخره روزی که نباید بیاد، میاد. ولی قبلا نمیدونستم چقدر از همچین روزی وحشت دارم.با واکسیناسیونی که به طور پیوسته داره سراسر امریکا انجام میشه، شرکت ما هم داره طرحی رو واسه کارمندان میریزه که به محل کار برگردن. درحالی که روزهای اول همه گیری، آرزوم تعامل انسانی بیشتر بود، حالا احساس میکنم مشتاق اینم که بازم تو خونه کار کنم. من یه روتین صبحگاهی منظم، با ناهارهای خوشمزه و مقرون به صرفه که تو آشپزخونه خودم درست شده و مهمتر از همه اینکه یه سنت کاری نیمه هفتگی دارم؛ که شامل خوابیدن وسط روزه.شروع ماجرای خواب میان روزیحدود یک ماه از دورکاریم میگذشت که به طور ناخواسته تاثیر یه چرت خوب رو کشف کردم. یه چهارشنبه معمولی بود، بعدازظهری بدون تماسهای زوم که معمولا ایمیل میشد، یهو کافئین بدنم مثل سقوط بهمن از بالای کوه، پایین اومد. خیلی طول نکشید تا من رو کاناپه‌ام پهن بشم و واسه ۲۰ دقیقه خوابم ببره. به محض بیدار شدن، با دومین غلت از جا بلند شدم و تونستم با توان بهتری بقیه روزم رو ادامه بدم، حتی این امکان برام ایجاد شد که کارهای لیست فردا رو هم شروع کنم. از اون موقع چنین کاری، تبدیل به سبک زندگیم شد.درواقع از اون به بعد، چرت زدن، گرانبهاترین قسمت روز منه. البته من این مدت رو جزو ساعت کاریم حساب نمیکنم. نمیخوام همکارام فکر کنن که ساعت کاریم رو میخوابم. اما این نکته رو در نظر دارم که حداقل یه روز در میون، یه تایم نیم ساعت رو مثلا در ساعت ۲ بعد از ظهر مشخص کنم که بگم سرم شلوغه، اینجوری کسی هم جرئت نمیکنه این زمان مهم و شخصی رو بهم بزنه.عادتی که مثل کرونا داره همه گیر میشه!بخش خنده‌دار ماجرا اینه که از وقتی من شروع کردم که زمان استراحتم رو در اوقات کاری اولویت بندی کنم، متوجه شدم که همکاران دیگه‌ام هم مشابه من یه سری زمان‌های قفل شده دارن، که به دلایل غیرمشخص در دسترس نیستن و روی تقویم همکارام حرف اختصاری «برنامه‌ریزی نکنید» رو نشون میده.برای اینکه کارت رو به صورت عملی ادامه بدی، باید یه شیوه مشخص واسه خودت داشته باشی. چرت‌های وسط روز یه مزیت آزادی بخش از کار تو فضاییه که یه کاناپه راحت و یه تخت خواب هست. مطمئنا شما باید موقعیت شناس باشید، قرار نیست نصف یه روز رو بخوابید و از جلسه‌ای که همه اونجا هستن و خودتون هم قراره ارائه بدید جا بمونید، ولی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه چشم بستن، نه تنها باعث بهره‌وری و هوشیاری بیشتر من شده، بلکه باعث میشه تو جلساتی هم که اواخر بعداز ظهره، کمتر بدخلق باشم.به روش خودت استراحت کنهرچند این چرت زدن، طولانی‌تر از وقتیه که فقط سرتون رو هرازگاهی میذارید رو بالش. بعضی وقتا، این چرت کوتاه میتونه مثل استراحت روی یه سطح نرم یا شاید تماشای بعضی از تیترای ورزشی روی تلفنم، یا ورق زدن آخرین برگ‌های کتابی که دارم میخونم یا مدیتیشن باشه. این چرت زدن مثل این میمونه که یه حرکت سریع انجام بدید تا هورمون اندورفین تو بدنتون آزاد بشه. به هرحال، در روز کاری برای من، زمان انتخاب شده‌ای وجود داره که میتونم کار نکنم.برگشتن به محل کار و بازگشت به شرایط قدیمیبرگشت به محل کار، مثل یه تهدید میمونه که فقط ما رو از مزایای کوچیکی محروم میکنه، که تاثیر زیادی تو رضایت شغلی و بهبود عملکرد داره. البته من میدونم بعضی شرکتا مثل گوگل، حتی وقتی کرونا هم نبود، یه سری جایگاههای مشخص واسه چرت زدن کارمنداشون داشتن. امیدوارم بقیه کارفرماها، از جمله رییس خودم هم آگاه بشن و کارمنداشون رو تشویق کنن تا یه استراحت مختصر اما مفید در طول ساعت کاریشون داشته باشن.کلام آخراگه تو این مدت دورکاری، شما عادت به چرت وسط روز نداشتید، در خسران بودید. آخر هفته‌ها خیلی سریع تموم میشن، حتی داشتن خواب شبانه طولانی هم، از حل کردن یه پازل هزارتیکه‌ای سختتره. میخوام بهت اصرار کنم، همین الان اگه میتونی یه چرت بزن. چون قبل از اینکه خودت بفهمی، باید برگردی به اتاقت، به همون خستگی جهنمی و خبری از اون شارژ میان روزی نخواهد بود. https://link.medium.com/5yKDivgv4fb زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزSat, 08 May 2021 00:40:09 +0430https://virgool.ir/@zahraadib.82/چرا-از-صدای-خودمون-متنفریم-a51kjczamifzتو ماه آوریل، من یه پادکست جدید راه انداختم. اپیزودها حدودا ۳۰ دقیقه طول میکشید، مشخصه پادکست‌ها هم این بود که من با ورزشکارا و دانشمندای مختلف مصاحبه میکردم و داستان‌هایی درمورد حیوانات و طبیعت میگفتم. به عبارت دیگه، این کار یه طوریه که از صدای من خیلی استفاده میشه. چنین چیزی یعنی بعضی عادت‌ها رو باید جدی گرفت.مثل خیلی از مردم، من از «مواجهه با صدا» رنج میبرم. «مواجهه با صدا»، اصطلاحیه برای مردمی که از شنیدن صدای ضبط شده خودشون متنفرن. حتی اگه شما پادکستی نداشته باشید، احتمالا چنین احساسی رو وقتی داشتید که صدای ضبط شده‌اتون رو در پیام صوتی و تیک تاک شنیدید. یهو با خودتو فکر میکنید: این واقعا صدای منه؟خبر بد اینه که: بله این صدای شماست. یا حداقل این نزدیکترین صدا به همون چیزیه که شما وقتی حرف میزنید، تو مغز خودتون میشنوید.وقتی ما حرف میزنیم، صدامون رو از طریق هوا میشنویم. ولی جمجمه‌های ما هم مثل یه جور سیستم صوتی فراگیر عمل میکنند. صدای ما از بین استخوان‌های انبوهی میلرزه و باعث میشه طنین و فرکانسش جوری کم بشه که دیگران نشنون. ضمن اینکه ورژن ضبط شده صدای ما بلندتر و ظریف‌تره، جوری که ما دوسش نداریم.سال ۲۰۱۸، روزنامه گاردین، مصاحبه‌ای با یه روانشناس تو دانشگاه اسکس انجام میده که گفته:«صدای ما نقش مهمی در شکل گیری هویت ما داره و من حدس می زنم هیچ کس دوست نداره که بفهمه، شما در واقع اون چیزی نیستید که فکر می کنید.»اما این همه چیز درمورد انتقال صدا نیست. تقریبا یه عنصر روانشناسی قطعی دیگه هم درمورد «مواجهه با صدا» وجود داره. یک مطالعه ای که سال ۲۰۱۳ بین محققان یکی از کالج‌ها انجام شده، از مردم میخوان که به چندتا صدای ضبط شده، امتیاز بدن؛ بدون اینکه بدونن صدای خودشون با همونا ادغام شده. پاسخ دهندگان نه تنها به صدای خودشون بالاتر از صداهای دیگه رای دادن، بلکه رتبه صدای خودشون رو هم بالاتر از صداهای دیگه دونستن. به طور خلاصه، ممکنه اونقدرا هم که فکر میکنیم، از صدای خودمون متنفر نباشیم.اگه هنوز بابت شنیدن صدای خودتون هیجان زده نمیشید، خبر خوبی وجود داره: شما می‌تونید یه تغییری ایجاد کنید تا صدایی که از خودتون میشنوید، شبیه همونی باشه که مردم از شما میشنون.برای اینکه تن کامل صداتون رو به دست بیارید، تمرینات تنفس شکمی یا دیافراگم رو انجام بدید. وقتی متوجه حس درگیری دیافراگم شدید، میتونید صدای خودتون رو از عمق قفسه سینه بیرون بدید، که به غنی‌تر شدن صدا کمک می‌کنه. حالت بدن هم هنگام انجام این کار مهمه. اگه بازوهاتون محکم جمع شده یا چانه به سمت سینه افتاده، ممکنه صدای شما هم کوچک و محکم به نظر برسه، پس یه کم شل‌تر بایستید. در نهایت، برای کمک به افزایش طنین صداتون، سعی کنید به این مساله تمرکز کنید که موقع حرف زدن کدوم قسمت از دهنتون میلرزه. اگر لب های خودتون رو برای صداهای sh و th محکم می کنید و دهان خودتون رو، روی o و u محکم گرد می‌کنید؛ پس در حال استفاده از طنین جلویی هستید. تمرین کنید که حرکات لبتون ظریف‌تر باشه و لرزش‌ها رو به سمت پشت دهنتون حرکت بدید. به این میگن طنین عقبی و کمک میکنه که تنی رو که از جمجمه می‌شنوید با فرکانس پایین‌تری، قرض بدید.به هر صورت، راه‌های زیادی وجود داره که به جای تنفر از صداتون، اون رو دوست داشته باشید؛ این صدای شماست، منحصر به فرده، راهیه که خودتون رو قابل فهم می‌کنید، افکارتون رو برای جهان بیرون میریزید. چه چیز این صدا دوست داشتنی نیست؟ https://link.medium.com/iUpumlD0Wfb زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزWed, 05 May 2021 10:15:41 +0430https://virgool.ir/@zahraadib.82/از-دست-دادن-شغلت-میتونه-مث-طلاق-گرفتن-باشه-rhkrc62wxzj0از دست دادن شغل میتونه خیلی دردناک باشه، چون مجبوریم از اول شروع کنیم و یه هویت جدید برای خودمون بسازیم. مشتری‌ها بهم میگن احساساتشون بعد از دست دادن شغل مثل وقتیه که یه طلاق سخت رو تجربه کردن- یا چیزی شبیه یه بحران میانسالی. از دست دادن شغل یا کسب و کار، میتونه به منبعی از غم، خشم و ناامیدی تبدیل بشه. شروع یه شغل جدید هم پایانی برای یه آغازه. شما ممکنه بعد از دست دادن شغلت، سختی طلاق گرفتن، اونم بعد از ۲۰ سال زندگی مشترک رو احساس کنی و من تو این متن میگم چرا این اتفاق میفته.۱.بعضی وقتا، این شغلتونه که شما رو ترک میکنهممکنه یه جمله‌ای رو قبلش بهتون بگن، مثل اینکه: « حوزه کاری شما نیاز به افراد جوون‌تر داره». یا اینکه مثلا مجبورید به خاطر این شغل یجوری تغییر کنید که احساسات فردیتون رو زیر سوال میبره.۲. گاهی اوقات شما شغلی را ترک می کنید که به نظر افرادی که بیرون از اون شغلن، کاملا شگفت آور و رضایت بخشهمامانتون میگه: پولش که خوبه. قرار نیست کل روز زمینو بشوری. نمیتونی تظاهر کنی کارتو دوست داری و همونجا بمونی؟۳. احساس بی‌وفایی میکنیدگذشته از همه اینا، چیزای زیادی هست که از طریق شغلتون به دست آورده بودید. برای بقیه زندگیتون، شما جهان رو از طریق لنزی میبینید که از آموزش و تجربیاتتون ساخته شده. شما یاد گرفتید که فرضیات رو زیر سوال ببرید، به نقد بکشید، بحث کنید، به چالش بکشید، آماده کنید، سازماندهی یا مذاکره کنید.۴. با دوستانتون طرف میشیدبعد از اینکه از شغلتون میاید بیرون، همکارای قبلی دیگه جواب تلفناتون رو نمیدن. حتی توی جلساتشون، پشت سر شما میگن « طرف خیلی به دردنخور نبود؟» و مسلما شما نمیخواید هیچ‌کدوم از اینا اتفاق بیفته.۵. چیزایی که پشت سر گذاشتی، احساس رها شدن دارنآیا دارید به سمت یک عشق جدید می‌رید؟ فرصتی که میتونه سرزنده‌تر، هیجان انگیزتر و بله حتی جذاب‌تر باشه؟ بدترین حالتش چیه؟ اینکه دارید سراغ شغلی میرید که به نظر همکارای قبلیتون درست حسابی نیست.۶. مجبوری پروژه‌های موردعلاقه‌اتم بذاری کنار، چون تو زندگی جدید جایی براش نیستبه هر حال چون به اسم دهن پرکن قبلیت دیگه وابسته نیستی، پس اونقدری اعتبار نداری که بتونی پروژه‌هات رو واسه فروش یا ارائه ارتقا بدی.۷. هویت جدیدی که واسه خودت ساختی، باعث دسترسیت به جاهای هیجان‌انگیزی میشه، عوضش مردم جور دیگه‌ای باهات رفتار میکنندرواقع تو همون آدمی، ولی خب هویتت یه تغییر بزرگ کرده.۸. قوانین بازی، نسبت به آخرین باری که شما تو اون بازی بودی، تغییر کردنشما احساس میکنی بدون اون اسم دهن پرکن شغل قبلیت، حتی لباسم تنت نیست.۹. وقت بیشتری رو توی باشگاه میگذرونیبعد از این اتفاق، ممکنه حتی مدل موهاتونم عوض کنید، برید یه نمایشگاه نقاشی یا برای اولین بار تو زندگیتون یه کتاب روانشناسی بخونید.یبار صاحب یه باشگاه ورزشی بهم گفت: وقتی مردم هرروز نیان باشگاه، اون موقع من میفهمم دارن یه ضرر بزرگ رو راست و ریس میکنن.۱۰. احتمالا دارید به این فکر میکنید که «شاید بد نباشه واسه بقیه عمرم، یه کم فکر خودم باشم» https://cathygoodwin.medium.com/losing-a-career-can-feel-like-getting-a-divorce-b6f86b6be59b زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزSun, 25 Apr 2021 17:14:01 +0430https://virgool.ir/@zahraadib.82/بزرگترین-اشتباهات-شغلی-ای-که-هرکسی-مرتکب-میشه-bd3h85a3bgjlبرگردان از متن The Biggest Career Mistake You Can Ever Make مغرورانه میتونم بگم که من به خیلی از رویاهام- از نوشتن سه کتاب تا صحبت مقابل هزاران نفر- رسیدم.در مقیاس وسیع‌تر، موفقیتی که الان دارم رو مدیون شغلم به عنوان مدیری در یک شرکت تولید ویدیو هستم که ساعتی ۱۰ دلار درامد داشت.گرچه اتفاقات زیادی در این بین افتاد، اما اگه بخوام همه‌ی اتفاقات رو نقطه تصور کنم و نقاط رو به هم وصل کنم، جایی که این روند شروع شد، همین مسیر شغلی بود.قبل از اینکه من کاری به عنوان مدیر یک فروشگاه فروش ویدیو داشته باشم، در کارهایی که رشته‌ای از مشاغل کوچیک بود (درحالی که درآمد من از فروش علف‌های هرز تامین میشد)، استخدام و اخراج میشدم. درواقع من اصلا نمیتونستم بیشتر از ۶ ماه سر هیچ کاری دووم بیارم.البته در اعماق فکرم، میدونستم که آدم باهوش و توانمندیم، ولی در میان لیست بی‌پایانی از مشکلات، من مشکلاتی با حیطه اختیارات داشتم که باعث میشد از تبدیل شدن به یه کارمند نمونه، دور بشم.میدونستم شخص باهوش و توانمندیم و میتونستم زیر تجاربی دفن بشم که ازشون لذت نمیبرم. من به طور کامل ناامید نبودم. به این امر واقف بودم که یه روز تو کوچه منم عروسی میشه.درواقع نمیدونستم که زندگی‌ام با شغلی که به عنوان فروش دی وی دی دنبال میکردم، تغییر میکنه.در یه بازه زمانی که به خاطر بی پولی دنبال کار می‌گشتم، به طور اتفاقی محل زندگی‌ام مجاور یک فروشگاه فروش ویدیو بود، بنابراین برای کار تو همونجا اقدام کردم. فرم استخدام را با جزییات متقاعد کننده‌ای پر کرده (البته همیشه به خوبی از کلمات استفاده می‌کردم)، درمورد خودم با مدیر صحبت کردم و بنظر میرسید که تونستم تاثیر خوبی روش بذارم.پوزیشن شغلی‌ای که براش باهام مصاحبه کردن، نیروی خدمه بود ولی مسئول استخدام یه چیزی توی من دید. ازم پرسید که اگه علاقه دارم میتونم مدیر یه قسمت از فروشگاه بشم.قبل از اینکه مسئول استخدام همچین چیزی رو به زبون بیاره، حتی فکر اینکه من اونقدر توانمند هستم که بتونم یه قسمت از فروشگاه رو مدیریت کنم هم برام بیگانه بود. کسی چیزی رو توی من دید و باعث تمام انگیزه‌ام شد.من قبول کردم که مدیر بخش آموزش فروشگاه بشم. برای اینکه بهتر واسه این شغل آماده بشم، شروع کردم به دیدن فیلمای مصاحبه با افراد معروف و تدتاک‌هایی درمورد رهبری. روی خودم سرمایه‌گذاری کردن و همین پروسه‌ای که از من مدیر بهتری ساخت باعث شد که بتونم نویسندگی کنم، کاری که همواره آرزوشو داشتم.در پروسه یادگیری برای مدیریت بهتر و یادگیری مهارت‌های جدید، من ایده‌ها و چیزایی که یاد گرفتم رو روی فیسبوکم هم به اشتراک میذاشتم. دوستی که از آپدیت‌ مقاله‌های من روی فیسبوک باخبر بود، ازم خواست مقاله‌ای برای وبسایتش بنویسم که داشت روش کار میکرد.من از اون موقع، تا سالها، بدون توقف شروع به مقاله نویسی کردم. تولد شغلی که همیشه آرزوش رو داشتم، به طور غیرمستقیم از شغلی شروع شد که جزو مشاغل درجه یک هم نبود.یه روش دوربرگدون برای رسیدن به چیزایی که من یاد گرفتم وجود داره:« از هر تجربه شغلی‌ای یه چیزی به دست میاد»اگه نگرش دیگه‌ای در مورد مدیریت در یه فروشگاه ویدیویی داشتم، می تونستم کاملاً متفاوت رفتار کنم. اگه من جای اینکه به این موقعیت شغلی به عنوان یه تجربه نگاه کنم، بهش یه دید از پایین داشتم، شاید هنوزم تو همون فروشگاه بودم.اهمیتی نداره شما الان کجا کار میکنید، شما میتونید کاری کنید که تجربیات فعلیتون، راهنمای آینده شما باشه. البته، اگه شما از شغلتون متنفر باشید یه چیز متفاوت پیدا میکنید.اما اگه شما تنبل، بدبین، ناشکر یا ترکیبی از این سه تا باشید، احتمالا کارتون به جایی نمیرسه.اخیرا یه داستانی رو در لینکدین خوندم، درمورد دختری که تو فست فود زنجیره‌ای Taco Bell کار میکرده. دختری مودب و خوش برخورد که حیطه شغلیش در اون صنعت نمیتونست پاداش مناسبی واسه رفتار خوبش باشه.مردی که مرتب به به این فست فود زنجیره‌ای میرفته، توجهش به عملکرد مثبت این دختر و ویژگی‌های نامحسوسش جلب میشه. مرد در شرکتی کار میکرد که از این فروشگاه زنجیره‌ای سود بیشتری داشت و از دختر میخواد که برای یه مصاحبه کاری به شرکتش بره و حالا اون دختر همونجا کار میکنه.این اتفاق وقتی میفته که یه نگرش کلی رو پیش میگیرید، تا از کاری که انجام میدید بهره‌مند شید.من در زندگی کاریم دچار لغزش‌هایی شدم- متعجب از اینکه چرا باید برای کاری سخت تلاش کنم درحالی که شغل رویایی من نیست- و در نهایت همیشه به خود یادآور می‌شوم که هیچ چیز هدر نمی‌رود و همه چیز یک تجربه یادگیری است.هیچ‌ چیز هدر نمی‌رود-این یک درس است https://link.medium.com/GxjCaZHDzfb زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزMon, 19 Apr 2021 16:12:17 +0430https://virgool.ir/@zahraadib.82/پیشنهادات-کاری-ای-که-باعث-میشن-خنده-ام-بگیره-qeduw6uwkdnfبرگردان از متن Job Recommendations That Made Me Laughیه روز یه نوتیفیکیشن از طرف لینکدین برام اومد، یه پیشنهاد کاری، که به نظرم جالب بود. بیخیال اینکه ۱۰ سال از بازنشتگیم میگذشت و کار مازاد واسه کارفرماها دیگه توی لیست آرزوهام نبود.عنوان شغلی این بود: هماهنگ‌کننده کارزاری برای خاورمیانه.عجب عنوان تاثیرگذاری. یعنی ممکنه یه کمپین نظامی باشه؟ ذهنم داشت به سمت و سوی دیگه‌ای میرفت. یعنی قراره یه یونیفورم بپوشم؟ بدون شک این یه موقعیت هیجان انگیز و جدیده. قراره برم خاورمیانه رو بگردم؟ بنظرم جواب این سوالات بله است.فقط اینکه تاریخ انقضای پاسپورتم گذشته و شاید این موضوع یکم دردسرساز بشه. نمیخوام تا وقتی موهامو کوتاه نکردم، بخاطر پاسپورت یه عکس جدید بگیرم( بخاطر محدودیت‌های کرونا یکسال بود که نمیرفتم آرایشگاه). شاید من نباید موقع مصاحبه به این مساله که پاسپورت ندارم، اشاره کنم. ***سالها پیش وقتی داشتم رانندگی میکردم تا دخترم رو ببرم یه ورکشاپ موسیقی، گوشی موبایلم به هندزفری وصل بود، موقع زنگ خوردن، بدون اینکه شماره طرف رو نگاه کنم گوشی رو جواب دادم. با کمال تعجب، پشت خط یه مشاور استخدام بود، درحالی که من، در اون بازه زمانی، جایی مشغول کار بودم و تو هیچ آژانس کاریابی‌ای ثبت نام نکرده بودم. احتمالا منو با کس دیگه‌ای اشتباه گرفته بودن. البته هنوز مطمئن نبودم.خانمی که پشت خط بود، شروع کرد به حرف زدن درمورد موقعیت شغلی‌ای با حقوق خیلی خوب. شرایطشم اینجوری بودکه باید میرفتم چین تا تو یه مدرسه زبان‌های خارجی به بچه‌های چینی، انگلیسی یاد بدم.نکته عجیبش این بود که اون لحظه من داشتم فکر میکردم چجوری قراره برم بازدید از دیوار چین؟ راه‌حل ایده‌آلی هم داشتم. اینکه پول بلیت هواپیمام رو که میدن و محل اقامت هم با کارفرماست. فقط میمونه یه مذاکره درمورد زمان کافی برای بازدید از دیوار چین.از مشاور استخدام پرسیدم، میتونم شوهر و سه تابچه‌امم با خودم بیارم؟ به محضی که این سوال رو پرسیدم، سکوت ممتدی برقرار شد و طرف گفت: ممنون که وقتتون رو در اختیارم گذاشتید. ***دختر بزرگم، یه مصاحبه کاملا دقیق درمورد مهارت رو توی مدرسه گذرونده بود. هدف از این مصاحبه این بود که برای تصمیم گیری درمورد آینده شغلیش بهش کمک کنن. قبل از گذروندن این مصاحبه، دخترم درمورد این موضوع خیلی مردد بود. وقتی من و همسرم گزارش نهایی مصاحبه رو دیدیم، امیدوار بودیم که نکته‌های مفیدی نوشته باشه تا بتونیم تو انتخاب‌های دخترمون بهش کمک کنیم.موارد زیادی تو متن نهایی این مصاحبه وجود داشت: مثل اینکه: او دختری دلپذیر، دلسوز، حواس پرت و خیلی بی‌نظم بود. به خاطرم اومد که دخترم وقتی میرفت مدرسه، پیدا کردن کتاب‌های درست، وسایل ناهار و درساش به خودی خود یه چالش روزمره ایجاد میکرد. جوری که گاهی مجبور بودم وسایل آموزش شنا و موسیقی رو براش ببرم، چون به کلی همه رو فراموش کرده بود.صفحات زیادی از این گزارش رو خوندیم، و وقتی به قسمت توصیه‌ها رسیدیم توجهمون بیشتر هم جلب شد.- شغل ایده‌آل و مناسب برای دختر شما، کنترل کننده ترافیک هواییه.با دیدن این جمله، من و همسرم، از خنده روده‌بر شدیم.ممکنه بپرسید دختر من در نهایت وارد چه شغلی شد؟ اون الان یه هنرمند نساجیه. https://medium.com/illumination/job-recommendations-that-made-me-laugh-bccf081f0a9?_branch_match_id=913636630520406218 زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزThu, 15 Apr 2021 10:29:22 +0430https://virgool.ir/@zahraadib.82/هنر-نه-گفتن-در-محل-کار-aihkztapuxeoبرگردان از متن How to Say “No” — at Workیکی از بزرگترین درس‌هایی که من در طول پاندمی کرونا یاد گرفتم، این بود که «نه» گفتن هم خودش یه جور بله گفتن جدیده. به نظر میرسه هزاران نفر از مردم هم مثل من هستن و با گفتن یا نگفتن این کلمه کوچیک دست و پنجه نرم میکنن. بعضی‌ها به من یادآوری میکردن که با عبارت «نه گفتن خودش یه جمله کامله»، چطور زندگی می‌کنن و من عاشق این جمله شده بودم. خیلی از خواننده‌های این متن سوال مهمی دارن: اینکه من چطوری تو محل کارم راحت بتونم «نه» بگم.«نه» گفتن در محل کار یه اتفاق پیچیده ‌است، چون که ساختار قدرت توی محیط‌های کاری متفاوت‌تر از روابط اجتماعی ماست. بله، عدم تعادل قدرت در هر رابطه‌ای میتونه وجود داشته باشه. رابطه‌های خانوادگی، دوستانه و عاطفی، هرکدوم به نوعی عدم تعادل قدرت رو دارن ولی ما باید در تلاش برای عشق، تصدیق و پذیرش مذاکره کنیم. البته در محل کار عدم تعادل قدرت یه مساله رسمی و واضحه و گزارش از ساختارها، بخش‌های دیگه، عناوین و حقوق‌ها، این عدم تعادل رو حفظ میکنه. ما حتی توی محل کارمون هم دنبال عشق، تصدیق و تایید هستیم ولی به طور دقیق‌تر ما توی محیط کاریمون دنبال پول، قدرت، ترفیع و خب بیمه درمانی هم هستیم. من یه زمانی فریلنسر بودم، چون که ساختار قدرت کار سنتی، برام قابل اجرا نبود. بله، من مجبور بودم که خودم پول خدمات درمانی، بیمه بیکاری و مالیات‌ها - به علاوه هزینه دفترکاری، برق، وای‌فای و چیزایی مثل این- رو برای حفظ استقلالم بپردازم. ولی من با این کار، به طور شخصی، راه خوشحال کننده‌تری پیدا کردم، تا امرار معاش کنم. اینطوری سطح زمین بازی بالاتره و من قدرت بیشتری دارم که قوانین خودم رو بنویسم. همونطور که گفتم، من با زندگی کارمندی خیلی آشنام، پس برای اون دسته از آدمهایی که تو ساختار سنتی کار میکنن، یه سری راه‌ها پیشنهاد میدم:تو هر رابطه کاری، اول حیطه قدرتتون را ایجاد کنیددرگیری‌های قدرت توی محل کار، خیلی مساله ابتدایی‌ایه. اگه چیزی درمورد آزمایش زندان استنفورد بدونید، میفهمید که مردم از قدرت اعطا شده بهشون استفاده یا سواستفاده میکنن. ببخشید که انقدر بدبیانانه حرف میزنم، ولی این موضوع واقعیت داره. همونطور که گفتم، خیلی مهمه که به بعضی از همین سواستفاده‌گرها اجازه ندید از ثبات، مهربونی و تلاش‌های شما سواستفاده کنند. بلند حرف بزنید. به رییس و هم تیمی هاتون اجازه بدید که بفهمن بعضی اتفاقا به شما احساس ناخوشایندی میده. به اونها اجازه بدید که خیلی سریع متوجه این موضوع بشن، حتی اگر میتونید مودبانه اینکار رو بکنید، در لحظه این احساس ناخوشایند رو بیان کنید. اگر رییس و هم تیمی‌هاتون بدونن شما اون کسی نیستید که بتونن پا رو گلوش بذارن، دیگه خیلی کمتر، سوال/درخواست/فشار/ تقاضا میکنند و شما هم درموقعیتی قرار میگیرید که خیلی کمتر «نه» میگید. حد و مرزتون رو مودبانه و با اعتماد به نفس مشخص کنید. نکته کلیدی اینه که دنبال این نباشید که همه دوستون داشته باشن، دنبال این باشید که بهتون احترام بذارن.مدیریت کنیددرمورد پارامترهای کاریتون مثل ساعات کاری، تعطیلات، حجم کار و ددلاین‌ها، فعال باشید، این موضوع خیلی میتونه بهتون کمک کنید. اگه رییستون کار رو مدیریت نمیکنه و بعد (۱) از شما میخواد تا دیروقت بمونید، (۲) بیشتر از اون چیزی که در توانتونه یا میخواید کار کنید، (۳) کار خودتون رو تو بازه زمانی نامعقول انجام بدید، باید بدونید که مدیریت همه اینها با شماست. یه جلسه ترتیتب بدید و اهدافتون رو برای مدت سه ماه، یه ماه یا یه هفته مرور کنید. و برای رییستون مشخص کنید که در چه زمانی و چه کاری قراره انجام بشه. قبل از اینکه رییس‌ها چیزی رو بهتون تحمیل کنن، خودتون ددلاین‌هایی رو مشخص کنید که براتون راحتتره. بعد هم اونا رو مرتبا در جریان روند پروژه‌اتون قرار بدید. خیلی از مدیرها، دیدگاه مثبتی به کسی که میتونه خودش رو مدیریت کنه دارن، اگه اونها بدونن که چه موقع انتظار دارن حاصل کار خاصی رو ببینن، اون وقت شما با اونها وارد ریتمی میشید که شگفتی کمتری داره- لحظه‌های کمتری هم احساس میکنید باید به چیزی که اصلا باهاش موافق نیستید «بله» بگید. بیاید باهاش روبرو شیم؛ بعضی از رییس‌ها فقط یه آجیل ساده‌ان. پس ممکنه شما مجبور باشید تو اتاق، مدل سازمان، مدیریت و مرزها بزرگ بشید.یه حرفه‌ای تمام عیار باشیدخیلی از ما «نه» نمیگیم چون احساس گناه میکنیم. تو ماهیت ناتوانی برای گفتن «نه»، این عقیده وجود داره که ما شایستگی این رو نداریم که زمانمون، روزمون و زندگیمون رو کنترل کنیم. میدونم این وسط خیلی مسائل وجود داره که باید حل بشه. ولی اگه شما کارتون رو درست انجام میدید، همیشه از اول تا آخر مسائل رو پیگیری میکنید، نتیجه کارتون عالیه، اون چیزی رو انجام میدید که گفته بودید، به موقع سرکار میرسید، خیلی براتون راحتتره تا جاهایی که لازمه، بگید «نه». علاوه بر این، حضور خودتون رو در کار ضروری کنید. ارزش خودتون رو بالا ببرید. این موضوع، پویایی قدرت رو به نفع شما تغییر میده. اگه به راحتی برای شما جایگزینی پیدا بشه، اون وقت میدونید که باید با ترس رفتار کنید، چون «نه» بعدی باعث میشه بندازنتون بیرون. ولی وقتی با تمام وجودتون بدونید که اگه بخوان از شر شما خلاص شن، بزرگترین اشتباه زندگیشونو مرتکب شدن، برگ برنده دستتونه و توانمندتر میتونید بگید «نه».یه سری مثال‌ها اینجا هست که شاید بهتر بتونه بهتون کمک کنه، مثل اینکه:- من نمیتونم امشب تا دیروقت بمونم، باید تو یه دورهمی باشم.- فکر نمیکنم امشب بتونم بیشتر بمونم، چون به خودم قول دادم که آشپزی کنم.- بهتر نیست فردا صبح ادامه کار رو انجام بدیم؟ من اون موقع بهتر میتونم تمرکز کنم. https://link.medium.com/dTEX17jjrfb زهرا ادیب بهروززهرا ادیب بهروزWed, 14 Apr 2021 12:20:55 +0430