https://virgool.ir/feed/@zahra.soltanshahiدانشجو مهندسی کامپیوتر یه آدم کنجکاو پر تکاپو و با اراده که دائم در حال تلاش و یادگیری هستم و اینجا از موضوعات روزمره و چیزایی که تو ذهنم میاد مینویسم.fa2026-11-10 15:11:47https://files.virgool.ir/upload/users/4849194/avatar/K8Fivl.pnghttps://virgool.ir/@zahra.soltanshahihttps://virgool.ir/@zahra.soltanshahi/ببخشید-این-تبلیغ-بود-یا-امتحان-ادبیات-l3fltyhx0r84تبلیغات پوشاک گرادمن جدیداً تایم زیادی رو تو لینکدین می‌گذرونم و یه چیزی مدام توجهم رو جلب می‌کنه.یکی یه تبلیغ می‌ذاره و زیرش چندین نفر شروع می‌کنن به تحلیل کردن؛ از استراتژی و هویت برند گرفته تا نشانه‌شناسی و ارجاعات فرهنگی.و منِ مخاطب معمولی وسط این تحلیل‌ها فقط به یک سؤال فکر می‌کنم:ببخشید، این اصلاً چی رو تبلیغ می‌کرد؟مثلاً همین تبلیغ گراد.یک تصویر با حال‌وهوای نگارگری ایرانی، چند زن با لباس‌های مختلف و جمله‌ای که می‌گه:رودابه‌ها هنوز هستند؛ تنها جامه‌شان عوض شده.اگر ندونی رودابه کیه، احتمالاً بخش بزرگی از تبلیغ رو از دست می‌دی.من این تصویر رو به چند نفر نشون دادم. بعضی‌ها حتی متوجه نشدن تبلیغ مربوط به پوشاک زنانه است. چیزی که دیده بودن بیشتر یک تصویر سنتی و زیبا بود.و اینجا به نظرم یک سؤال جالب شکل می‌گیره:اگر برای فهمیدن یک تبلیغ باید اول درباره‌ش تحقیق کنیم، آیا تبلیغ خوب طراحی شده یا زیادی از مخاطبش انتظار داره؟البته می‌شه گفت قرار نیست همه‌چیز در یک نگاه فهمیده بشه.یک تبلیغ می‌تونه چندلایه باشه. می‌تونه کنجکاوت کنه. حتی می‌تونه باعث بشه بری درباره‌ی رودابه و تهمینه بخونی.اما یک مشکل وجود داره:هر چیزی که قابل تحلیل باشه، الزاماً ارتباط خوبی برقرار نکرده.گاهی به نظرم تبلیغات امروز بیشتر از اینکه برای مخاطب ساخته بشن، برای تحلیل شدن ساخته می‌شن.چون یک تبلیغ که بشه درباره‌ش ده تا پست لینکدینی نوشت، ظاهراً تبلیغ مهم‌تریه.یکی درباره‌ی رنگ‌ها می‌نویسه.یکی درباره‌ی روایت.یکی درباره‌ی هویت برند.یکی هم احتمالاً یک نمودار می‌کشه که ثابت کنه چرا فلان عنصر تصویری نماینده‌ی زن معاصر در مواجهه با سنت بوده.و بعد خود تبلیغ، که قرار بوده یک محصول رو بفروشه، تبدیل می‌شه به موضوع اصلی.اما یک چیز دیگه هم هست که به نظرم نمی‌شه ازش گذشت.خود تصویر، با تمام ادعاهایی که درباره‌ی فرهنگ، روایت و جزئیاتش می‌شه، پر از جزئیاتیه که وقتی کمی دقیق‌تر نگاه می‌کنی، عجیب به نظر می‌رسن.مثلاً دو تا قندون، فنجونی که انگار جزئیاتش درست درنمیاد، کتاب‌هایی که بیشتر شبیه چیزی برای پر کردن کادر هستن تا کتاب، و جزئیاتی که از نزدیک بیشتر حس یک تصویر تولیدشده با AI رو می‌دن تا یک صحنه‌ی دقیق و طراحی‌شده.و این برای من جالبه.چون وقتی تبلیغ قرارِ این‌همه روی فرهنگ و معنا و جزئیات حساب کنه، خود جزئیات هم باید قابل اعتماد باشن.نمی‌شه از یک طرف از رودابه و شاهنامه و هویت فرهنگی حرف زد و از طرف دیگه، قندون و فنجون و کتاب رو فقط به عنوان دکور توی تصویر گذاشت.اینجا دیگه بحث من این نیست که مخاطب رودابه رو فهمیده یا نه.بحث اینه که:وقتی قراره یک تصویر این‌همه معنا داشته باشه، آیا خود تصویر به اندازه‌ی معنایی که براش تعریف کردیم، دقیق ساخته شده؟و اینجا یک سؤال دیگه هم پیش میاد:آیا واقعاً همه‌ی این معناها از اول داخل تبلیغ بوده، یا ما بعداً پیداشون کردیم؟چون شاید بعضی جزئیات واقعاً حساب‌شده باشن.اما شاید بعضی وقت‌ها ما آدم‌ها نمی‌تونیم فقط بگیم تصویر قشنگیه و رد بشیم.حتماً باید پشت هر رنگ و قاب و حرکت دست، یک مفهوم عمیق پیدا کنیم.شاید حتی بخشی از چیزی که تحسین می‌کنیم، خود کمپین نیست؛ توانایی ما برای پیدا کردن معنا در اونه.و لینکدین هم این ماجرا رو تشدید می‌کنه.چون اینجا فقط تبلیغ دیده نمی‌شه؛ تحلیل تبلیغ هم دیده می‌شه.اما به نظرم تبلیغ خوب لازم نیست ساده باشه.می‌تونه هنری باشه.می‌تونه چندلایه باشه.می‌تونه باعث مکث و فکر کردن بشه.فقط نباید لایه‌های معنایی اون‌قدر زیاد بشن که پیام اصلی زیرشون گم بشه.مخاطب لازم نیست همه‌چیز رو بفهمه.لازم نیست بدونه رودابه کیه.لازم نیست استراتژی برند رو تحلیل کنه.اما حداقل باید بفهمه چی داره بهش فروخته می‌شه.چون اگر بعد از تمام این تحلیل‌ها چیزی که برای مخاطب باقی می‌مونه فقط این باشه که:چه عکس قشنگی.شاید یک جای کار می‌لنگه.و اگر خود تصویر هم پر از جزئیاتیه که با کمی دقت مصنوعی، بی‌دقت یا صرفاً تزئینی به نظر می‌رسن، شاید باید قبل از پیدا کردن لایه‌ی دهم معنا، یک بار هم لایه‌ی اول رو نگاه کنیم.خود تصویر.شاید مشکل تبلیغات امروز این نیست که زیادی عمیق شدن.شاید مشکل اینه که ما قابل‌تحلیل بودن رو با موفق بودن اشتباه گرفتیم.و من هنوز وقتی زیر یک تبلیغ چند نفر درباره‌ی روایت، نشانه‌شناسی و لایه‌های معنایی حرف می‌زنن، اولین سؤالم همونه:ببخشید، این اصلاً چی رو تبلیغ می‌کرد؟زهرا سلطانشاهیزهرا سلطانشاهیMon, 31 Aug 2026 18:11:34 +0330https://virgool.ir/@zahra.soltanshahi/وقتی-learning-by-doing-هستی-ولی-فعلاً-خبری-از-کارآموزی-نیست-bypicmdzdjwkبذار اول یکم از خودم و مدل یادگیریم بگم.من واقعاً آدمی نیستم که بتونم ساعت‌ها بشینم و فقط درس بخونم یا یک دوره رو پشت سر هم ببینم. موقع مطالعه خیلی زود حواسم پرت میشه و وقتی یک دوره رو می‌بینم، خیلی زود خسته میشم. مخصوصاً الان که دارم وارد یک حوزه و دنیای کاری جدید میشم و طبیعتاً نیاز دارم کلی چیز جدید یاد بگیرم.از طرفی، با توجه به شرایطی که الان دارم، هنوز موقعیت کارآموزی درست‌ودرمانی برام فراهم نشده. در حالی که من از اون آدم‌هایی هستم که واقعاً توی محیط کاری و وقتی خودم وارد عمل میشم، خیلی سریع‌تر یاد می‌گیرم.یعنی مدل یادگیری من بیشتر Learning by Doing هست. من وقتی یک پروژه دستم میاد، با یک مسئله واقعی روبه‌رو میشم و شروع می‌کنم به انجام دادن، خیلی بهتر یاد می‌گیرم تا اینکه فقط بشینم و یک عالمه مطلب تئوری بخونم.ولی خب، فعلاً که خبری از اون محیط کاری ایده‌آل نیست! پس مجبورم خودم یک راهی پیدا کنم که هم مهارت‌هام رو تقویت کنم و هم درس خوندن برام تبدیل به شکنجه نشه.از طرفی هم تیپ شخصیتی من خیلی اجتماعی، پرانرژی و برونگراست و طبیعتاً تمرکز طولانی‌مدت روی یک موضوع برای من همیشه راحت نیست. برای همین دارم سعی می‌کنم یک مدل یادگیری پیدا کنم که با شخصیت خودم جور باشه.روشی که این چند وقت دارم امتحان می‌کنم تقریباً این شکلیه:اول یک مقدار ویدیو آموزشی می‌بینم. نه اینکه بشینم سه ساعت پشت سر هم دوره ببینم، چون احتمالاً بعد از یک ساعت مغزم استعفا میده!وقتی حس کردم خسته شدم، میرم سراغ یک چیز دیگه.مثلاً همین پروژه دیجی‌کالا که دارم روش کار می‌کنم. یک سری سؤال یا مسئله رو می‌خونم و سعی می‌کنم خودم درباره‌شون فکر کنم. بعد اگر جایی به یک مفهوم مربوط به مدیریت محصول یا پروژه برسم که دقیق نمی‌دونم چیه، میرم سرچ می‌کنم.مثلاً میرم درباره Agile می‌خونم، یا درباره تفکر طراحی، یا هر مفهوم دیگه‌ای که در مسیر بهش برخورد کردم. یک مقاله می‌خونم، چند تا مثال می‌بینم و سعی می‌کنم بفهمم این مفهوم دقیقاً کجای یک پروژه واقعی به کار میاد.بعد دوباره برمی‌گردم سراغ دوره.این بار وقتی ویدیو یا متن آموزشی رو می‌بینم، چون قبلاً با یک مسئله واقعی یا یک سؤال درگیر شدم، مطالب برام قابل‌فهم‌تر و جذاب‌تر میشن.بعد دوباره ممکنه برم لینکدین بچرخم، تجربه آدم‌های دیگه رو بخونم، پروژه‌ها و ایده‌هاشون رو ببینم و ببینم چیزی که دارم یاد می‌گیرم توی دنیای واقعی چه شکلیه.خلاصه مدل یادگیری من این شکلیه:یه کم آموزش → یه کم پروژه → یه کم سرچ → یه کم مقاله → دوباره آموزش → گشتن تو لینکدین و دیدن تجربه بقیه → و دوباره برگشتن به پروژه.شاید از بیرون خیلی منظم و آکادمیک به نظر نرسه، ولی برای من جواب میده.چون باعث میشه مدام با یک شکل از محتوا درگیر نباشم و در عین حال، موضوع برام جذاب بمونه.الان هم در کنار این روش، دارم دوره Google Project Management Professional Certificate در Coursera رو می‌گذرونم و سعی می‌کنم چیزهایی که یاد می‌گیرم رو فقط در حد دیدن ویدیو و تمام کردن درس نگه ندارم و تا جای ممکن به پروژه و مسئله واقعی وصلشون کنم. این دوره هم مباحثی مثل مدیریت پروژه، Agile و Scrum، برنامه‌ریزی، ارتباط با ذی‌نفعان و سناریوهای عملی رو پوشش میده.واقعیتش هنوز اول این مسیرم و اصلاً ادعا نمی‌کنم که به یک سیستم یادگیری کامل رسیدم.فعلاً دارم خودم رو می‌شناسم و امتحان می‌کنم ببینم چطور می‌تونم با توجه به شخصیت و مدل یادگیری خودم، مهارت‌هایی که برای ورود به دنیای کار لازم دارم یاد بگیرم.شاید مسئله اصلی برای من این نباشه که «چطور بیشتر درس بخونم؟»بیشتر دارم سعی می‌کنم بفهمم:چطور یاد بگیرم، بدون اینکه وسط راه از یادگیری خسته بشم و ولش کنم؟و فعلاً جواب من اینه که به جای اینکه خودم رو مجبور کنم مثل کسی درس بخونم که نیستم، سعی کنم مدل یادگیری رو با خودم هماهنگ کنم.زهرا سلطانشاهیزهرا سلطانشاهیTue, 18 Aug 2026 12:37:52 +0330https://virgool.ir/@zahra.soltanshahi/پشت-فرمان-چرا-فرمول-یک-هنوز-دنیایی-مردانه-است-jte3ggb2ef3nاز همان روزهایی که در کودکی، حرکات دست‌های پدرم روی فرمان را تماشا می‌کردم و شیفته‌ی صدای دنده‌عوض‌کردن و تسلطش بر جاده بودم، رانندگی برای من چیزی فراتر از یک جابه‌جایی ساده بود؛ نوعی هیجان خالص. همان لحظه‌ای که پا روی گاز می‌گذاری و برای چند ثانیه حس می‌کنی زمان کندتر می‌شود.بزرگ‌تر که شدم، این علاقه به سرعت تبدیل شد به چیزی عمیق‌تر. وقتی در اتوبان با سرعت بالا رانندگی می‌کنم، وقتی مانورها را با دقت انجام می‌دهم و آدرنالین در رگ‌هایم می‌دود، تازه حس می‌کنم واقعاً زنده‌ام.همین کشش به سرعت، من را به دنیای فرمول یک رساند. می‌خواستم آن هیجان را، حتی از پشت صفحه‌ی مانیتور، تجربه کنم. اما هرچه بیشتر مسابقه‌ها را دنبال کردم، یک سؤال بیشتر در ذهنم ریشه دواند:چرا در بالاترین سطح اتومبیل‌رانی جهان، تقریباً هیچ زنی را پشت فرمان نمی‌بینیم؟ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که مدام از برابری حرف می‌زند؛ دنیایی که در آن زنان در بسیاری از حرفه‌های سنگین و پرتنش، پا‌به‌پای مردان کار می‌کنند. پس چرا فرمول یک هنوز این‌قدر مردانه به نظر می‌رسد؟مسئله واقعاً توانایی فیزیکی است؟اولین پاسخی که معمولاً شنیده می‌شود، تفاوت‌های جسمانی است. رانندگی در فرمول یک واقعاً فشار فیزیکی سنگینی دارد: تحمل چند برابر وزن بدن در پیچ‌ها، گرمای شدید کابین، فشار مداوم روی گردن و بالاتنه، و نیاز به تمرکز دائمی در سرعت‌های بسیار بالا.اما آیا این فشارها ذاتاً زنان را از رقابت حذف می‌کنند؟به نظر نمی‌رسد پاسخ، یک «بله»‌ی قطعی باشد.در بسیاری از ورزش‌ها و مشاغل سخت، زنان نشان داده‌اند که بدن انسان با تمرین تخصصی می‌تواند به سطح بالایی از استقامت و آمادگی برسد. خلبان‌های جنگنده، ورزشکاران حرفه‌ای، رزمی‌کارها و قایقرانان زن، سال‌هاست در محیط‌هایی فعالیت می‌کنند که فشار جسمی و روانی بسیار بالایی دارد.در واقع، بخش زیادی از توانایی موردنیاز در فرمول یک، مثل تحمل G-Force، قدرت گردن، استقامت قلبی-عروقی و مقاومت در برابر گرما، قابل تمرین و تقویت است. بنابراین مسئله فقط «توانایی ذاتی» نیست؛ مسئله این است که آیا زنان از همان ابتدا به مسیر حرفه‌ای درست، امکانات مناسب و آموزش تخصصی دسترسی داشته‌اند یا نه.چرخه‌ی معیوبِ نبود الگوبااین‌حال، شاید مانع اصلی حتی فیزیکی هم نباشد؛ بلکه فرهنگی و ساختاری باشد.وقتی یک دختر کوچک هیچ زنی را در قامت قهرمان فرمول یک نمی‌بیند، چطور قرار است خودش را در آن جایگاه تصور کند؟اینجا یک چرخه‌ی معیوب شکل می‌گیرد:·        چون زنان در فرمول یک کم دیده می‌شوند،·        دختران کمتری به این مسیر جذب می‌شوند،·        و چون ورودی کمتر است، حضور حرفه‌ای زنان هم همچنان محدود باقی می‌ماند.نبود الگو فقط یک مسئله نمادین نیست؛ روی انتخاب‌های واقعی آدم‌ها اثر می‌گذارد. اگر کسی در کودکی فردی شبیه خودش را در جایگاه موفقیت نبیند، ممکن است اصلاً آن رؤیا را جدی نگیرد.به همین دلیل، بسیاری از زنان بااستعداد زمانی علاقه‌ی جدی‌شان به موتوراسپرت را کشف می‌کنند که برای ورود حرفه‌ای به مسیر فرمول یک دیر شده است. نه به‌خاطر کمبود استعداد، بلکه چون دیر دیده شده‌اند، دیر حمایت شده‌اند و دیر فرصت رشد پیدا کرده‌اند.راهی که هنوز بسته نیستالبته شرایط آرام‌آرام در حال تغییر است. پروژه‌هایی مثل F1 Academy دقیقاً با هدف بازکردن مسیر ورود دختران و زنان جوان به دنیای مسابقات شکل گرفته‌اند.شاید هنوز تا دیدن یک قهرمان زن در صدر جدول فرمول یک فاصله زیادی وجود داشته باشد، اما این مسیر غیرممکن نیست. اگر فرصت‌ها از کودکی برابر باشند، اگر حمایت تخصصی و سرمایه‌گذاری واقعی وجود داشته باشد، و اگر الگوهای بیشتری دیده شوند، شاید نسل بعدی دیگر مجبور نباشد این سؤال را بپرسد که:«چرا هیچ زنی در فرمول یک نیست؟»شاید مسئله این نباشد که زنان برای فرمول یک ساخته نشده‌اند؛ شاید مسئله این باشد که فرمول یک هنوز برای زنان ساخته نشده است.زهرا سلطانشاهیزهرا سلطانشاهیSat, 23 May 2026 17:20:21 +0330https://virgool.ir/@zahra.soltanshahi/اعتیاد-به-اینترنت-در-دوره-قطعی-اینترنت-یک-ترک-اجباری-یا-یک-فرصت-پنهان-dvgpuniosuhgاینترنت آن‌قدر در زندگی روزمره حل شده که نبودنش فوراً خودش را نشان می‌دهد.وقتی قطع می‌شود، تازه معلوم می‌شود این وابستگی تا چه حد عمیق شده است.اعتیاد به اینترنت: وابستگی‌ای که جدی گرفته نمی‌شوداعتیاد به اینترنت معمولاً جدی گرفته نمی‌شود، چون شبیه اعتیادهای کلاسیک نیست. نه بوی دود می‌دهد، نه اثرش فوری دیده می‌شود.اما آرام و بی‌صدا اتفاق می‌افتد:تمرکز کم می‌شودکارها عقب می‌افتندذهن عادت می‌کند به پاداش‌های سریع و سطحیو کم‌کم، فکر عمیق جای خودش را به مصرف سریع محتوا می‌دهدطبق گزارش‌های خبرگزاری دانشجویان ایران، این نوع وابستگی می‌تواند به اضطراب، افسردگی و افت عملکرد روزمره منجر شود. چیزی که خیلی‌ها تجربه‌اش می‌کنند، بدون اینکه اسمش را بدانند.قطعی اینترنت: چیزی شبیه یک کمپ اجباریوقتی کسی می‌خواهد سیگار را ترک کند، به او می‌گویند از محیط و آدم‌هایی که محرک هستند دوری کند.در مورد اینترنت، این توصیه تقریباً بی‌معناست.چون اینترنت همه‌جا هست.در جیب ما، در کار ما، در ارتباطات ما.اما قطعی اینترنت یک اتفاق متفاوت است.یک جور «کمپ اجباری» است. بدون انتخاب، بدون آمادگی.ناگهان چیزی که همیشه در دسترس بوده، دیگر نیست.آدم‌ها چطور واکنش نشان می‌دهند؟همه یک‌جور واکنش نشان نمی‌دهند. انگار شدت وابستگی، نوع واکنش را تعیین می‌کند:1. فرار به هر قیمتیکسانی که نمی‌توانند نبود اینترنت را تحمل کنند، حتی با هزینه بالا راهی برای برگشتن پیدا می‌کنند.2. ماندن در اضطرابکسانی که وابسته‌اند، اما راهی برای دور زدن ندارند.بی‌قراری، کلافگی، چک کردن‌های بی‌هدف گوشی… حتی وقتی چیزی برای چک کردن نیست.3. انتخاب برای تغییرآدم‌هایی که می‌توانند برگردند، اما تصمیم می‌گیرند برنگردند.شاید برای اولین بار، آگاهانه فاصله می‌گیرند.4. پذیرش از سر اجبارنه انتخابی در کار است، نه برنامه‌ای. فقط یک جور کنار آمدن با شرایط.وقتی اینترنت نیست، چه اتفاقی می‌افتد؟برای بعضی‌ها، این تجربه شبیه ترک است:اضطراب و بی‌قراریحس置 جا ماندن از دنیاکاهش تمرکزاختلال در خواباما برای بعضی دیگر، اتفاق عجیبی می‌افتد:ذهن کمی آرام‌تر می‌شودگفتگوهای واقعی بیشتر می‌شودزمان کش می‌آید، به شکل ملموسیانگار سرعت زندگی کمی پایین می‌آید. چیزی که خیلی‌ها حتی یادشان رفته بود.آیا واقعاً می‌شود ترک کرد؟حقیقت این است که اینترنت را نمی‌شود مثل سیگار ترک کرد.اینترنت بخشی از زندگی است، نه فقط یک عادت.اما می‌شود یک چیز دیگر را تغییر داد:نوع رابطه‌مان با آن.شاید مسئله این نیست که اینترنت باشد یا نباشد،مسئله این است که ما چقدر در آن غرق شده‌ایم.آدم‌ها جای خالی را با چه پر کردند؟وقتی اینترنت حذف می‌شود، یک خلأ ایجاد می‌شود. و هر کسی به شکلی آن را پر می‌کند:بعضی‌ها به چیزهای واقعی برگشتند:کتابپیاده‌رویحرف زدن با آدم‌هاتجربه‌های ساده‌ای که قبلاً وقتشان نبودبعضی‌ها فقط جایگزین پیدا کردند:فیلم و موسیقی به شکل افراطیبازی‌های آفلاینبعضی‌ها هم فرار کردند:خواب زیادپرخورییا هر چیزی که فقط زمان را پر کندیک فرصت ناخواسته؟می‌گویند برای شکل‌گیری یک عادت جدید حدود 21 روز زمان لازم است و برای تثبیت آن، بیشتر.حالا اگر کسی بیشتر از این مدت، به اجبار از اینترنت دور شده باشد،آیا ممکن است چیزی در او تغییر کرده باشد؟شاید برای بعضی‌ها، بله.نه به این معنی که «درمان» شده‌اند،بلکه شاید فقط فهمیده‌اند بدون آن هم می‌شود زنده ماند.و این خودش، شروع کوچکی است.جمع‌بندیقطعی اینترنت تجربه ساده‌ای نیست.برای بعضی‌ها اضطراب است، برای بعضی‌ها فشار، و برای بعضی‌ها حتی خشم.اما در کنار همه این‌ها، یک چیز را هم نشان می‌دهد:اینکه ما چقدر به چیزی وابسته شده‌ایم که زمانی فقط یک ابزار بود.شاید نتوانیم اینترنت را حذف کنیم.اما شاید بتوانیم کمی از شدت وابستگی‌مان کم کنیم.نه با اجبار،بلکه با آگاهی از اینکه دقیقاً در چه وضعیتی هستیم.زهرا سلطانشاهیزهرا سلطانشاهیSun, 03 May 2026 16:02:42 +0330