https://virgool.ir/feed/@zahedi.stuنوشته‌های یک دانشجوی علاقه‌مند به نویسندگیfa2026-11-11 04:39:38https://files.virgool.ir/upload/users/89485/avatar/omIHiR.pnghttps://virgool.ir/@zahedi.stuhttps://virgool.ir/@zahedi.stu/از-دست-و-زبان-که-برآید-o8fo0iwtz2lf?️اگر فکر می‌کنید دنیا با همه فراخی و وسعتش بر شما تنگ و خفه‌کننده شده است، اگر زیر بار مشکلات کوچک و بزرگ این زندگی دنیا نفس‌بُر شده‌اید و فکر می‌کنید دیگر هیچ بهانه‌ای برای شکرگزار بودن از خالق هستی وجود ندارد، اگر در این فکر و خیال هستید که همین الآن بداحوال‌تر از شما کسی روی این زمین نیست و خلاصه اینجور حرف‌ها و فکر‌ها در تالار ذهنتان رژه می‌روند، پیشنهادم این است که هرچه سریع‌تر به یکی از بخش‌های مریض‌خانه‌ها یا بیمارستان‌های شهرتان سری بزنید. بروید و چندساعتی با خیره‌شدن به بیماران روی تخت، سرِ این کلاس درس معرفت‌شناسی بنشینید و بِعینه، با جفت چشم‌هایتان ببینید که خدای جان‌دِهِ جان‌گیرمان که جانان ماست و جان عالمی از اوست و به اوست و به سوی او، چه نعمت‌هایی به ما داده و ما آدمیزاد که اصلا انگار بند ناف‌مان را با نسیان و فراموش‌کاری بریده‌اند، چه بد پریشان‌ذهن شده ایم و با همه‌ی ضعفِ قوا و اعصاب و دستگاه و ارگان‌مان، چه خیره‌سرانه به خیال باطل خودمان جلوی آن سلطان اولیا، آن کردگار بی‌ریا قد علم کرده ایم! اصلا آدمیزاد را چه به این حرفا که به قول علی پسر ابی‌طالب(ع) اولش نطفه‌ای بود و آخرش هم جیفه‌ای بیش نیست و تازه مابین‌ این دو هم که خیلی مثلا أنا أنا می‌کند، حامل و انبان عذرة است!?️از بینی بیمار تخت‌ِ کناری یک لوله گذاشته‌اند که مستقیم می‌رود توی مری‌اش! دخترش آب‌هویج را می‌ریزد توی سرنگ و پیرمرد بدون اینکه حتی بفهمد شیرینی این آب‌هویج اندازه است یا نه، خیره می‌شود به آب‌هویجی که سر می‌خورد توی معده‌‌اش. همزمان سُند ادرار، قطره قطره همان عَذرة را جمع می‌کند توی کیسه‌ای که به محض پر شدن باید تخلیه شود! پیرمرد هرچند ساعت یکبار co2 خونش از ۴۰ می‌پرد روی ۷۰ و باید آن ماسک اکسیژن لعنتی را بگذارد روی صورتش تا دوباره کربن‌دی‌اکسید خونش نرمال شود. خداجان! مرسی که ما را جوری خلق کردی که همیشه co2 خونمان روی همان ۳۵ تا ۴۵ تنظیم شده و هی بی‌خبر و بیخودی این مولکول سه اتمی توی خونمان، بازی‌اش نمی‌گیرد و بالا و پایین نمی‌رود. خدایا مرسی که برای همین نفس‌کشیدنمان نیازی به ماسک اکسیژن نداریم. مرسی که دکمه‌های لباسمان را خودمان می‌توانیم ببندیم. ممنون که می‌توانیم پله‌های خانه را یکی در میان و دو تا دوتا بپریم و بالا برویم. خدایا ممنون که اعصاب مغزمان حال و حوصله دارند به ماهیچه‌های دست و پایمان فرمان بدهند و این طفلکی‌ها هم فرمان پذیر‌های خوبی هستند و به بهترین شکل ممکن کارمان را راه می‌اندازند. خدایا ممنون که معده‌ و روده‌مان خودشان، خودشان را تمیز می‌کنند و ما نیازی به سرم شست و شو نداریم. خدایا ممنون که وقتی لقمه‌ی نان پنیر صبحانه را می‌‌خوریم، بدون اینکه فکر کنیم اول لقمه خودش می‌رود آن ته دهان که دندانهای آسیاب کارشان را بکنند و بعد نوبت دندانهای جلویی می‌شود که اگر قرار بود این سیکل برعکس باشد چه چیز بی‌ریختی می‌شد!?️دیروز وقتی آمدم توی بخش یک تسبیح تربت برداشتم و اول شروع کردم به نثار صلوات برای آن والا حضرات جهت شفای مرضی و مرضات! اما کمی که گذشت و این بیماران را دیدم، ناخودآگاه ذکر از صلوات چرخید و رفت قفل شد روی استغفار. استغفرالله ربّی و اتوب الیه... خدایا ببخش مرا به خاطر همه غرغرها و نق‌زدن‌های بیخودی‌ام. ببخش به خاطر این فراموشکاری‌‌های دائمی‌ام. ببخش که هیچ‌وقت بنده‌ی درست و درمونی برات نشدم. ببخش به خاطر اینکه کور بودم و هستم و اصلا جوری غرق نعمتم کردی که از اول تولدم هنوز حتی یاد نگرفتم چجوری نعمت‌هاتو ببینم که بعد بخوام بابتشون ازت تشکر کنم. تو ببخش منو به خاطر همه پررویی‌ها و طلبکاری‌هام. ببخش و بگذر و نبین...یک دانشجویک دانشجوSun, 05 Sep 2021 15:37:04 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/مصاحبه-استخدامی-و-حسرت-به-دست-آوردن-mtkeokmdnkvy?️صبح امروز برای مصاحبه دانشگاه فرهنگیانِ یکی از عزیزانم، گذرمان به این دانشگاه افتاد. فضای مصاحبه و چشم‌های نگران پدرها و مادرها و دانش‌آموزانی که پوشه‌ی مدارک به دست آمده بودند تا چه بسا شانس خود را برای قبولی در این دانشگاه محک بزنند؛ دیدنی بود. اندکی فکر باید تا حس نمود فضای آنچه را که امروز در بین خانواده‌ کنکوری‌های متقاضی تحصیل در دانشگاه وجود دارد. در این دو سه سال اخیر، هرساله حول و حوش زمان انتخاب رشته کنکور سراسری بوده‌اند دانش‌آموزانی که زنگ زده‌اند و در مورد رشته و دانشگاه از من تحقیق کرده‌اند. بی‌بروبرگرد دغدغه معیشت و آینده شغلی اولین و حتی مهم‌ترین سوالی بوده که درباره رشته و دانشگاه از من پرسیده‌اند. ایده‌آلیست‌هایی هم که هی صرف علاقه به علم و شوق به تحصیل را در بوق و کرنا می‌کنند خوب می‌دانند که امروز این دغدغه معیشت است که مولّد علاقه برای دانش‌آموزان ما شده است. ?️شوق استخدام رسمی و تعهد خدمت، امروزه نه فقط در تار و پودِ فکر و ذهن دانش‌آموزان ما رسوخ کرده که حتی علاقه‌ی بچه‌های ما را جهت‌دهی کرده است. صدالبته که حق هم دارند. یادم می‌آید آن ترم‌های اولی که سرِ کلاس حقوق اساسی نشسته بودم برخی اصول قانون اساسی بیشتر شبیه به جمله‌های ادبی قشنگی بودند که خواندنشان ناخودآگاه لبخندی بیخودی را روی لبت می‌آوردند. اصولی برای خواندن و لبخندزدن و سریع رد شدن! یکی‌اش همین اصل ۲۸ است که می‌گوید:"هر کس حق دارد شغلی را که بدان مایل است و مخالف اسلام و مصالح عمومی و حقوق دیگران نیست برگزیند. دولت موظف است با رعایت نیاز جامعه به مشاغل گوناگون، برای همه افراد امکان اشتغال به کار و شرایط مساوی را برای احراز مشاغل ایجاد نماید." شما هم که الآن این اصل را خواندید فقط لبخند بزنید و بگذرید... ?️کسی چه می‌داند...همین اول انقلاب آنقدری شغل در این مملکت ریخته بود و آنقدری این ارگان و آن ارگان جذب نیرو داشت که خدا می‌داند. کم نبودند آن‌هایی که با مدرک دیپلم و بلافاصله بعد از اتمام دبیرستان جذب این ارگان و آن ارگان، شدند. گاهی با خودم به شوخی می‌گویم ما شانس نداشتیم و در بد دوره‌ای به دنیا آمدیم. پدران ما هیچ‌وقت اینقدر به اندازه‌ی ما دغدغه‌ی شغل و استخدام و مدرک نداشتند. نه دغدغه‌اش را داشتند و نه حتی به اندازه دانش‌آموزِ امروز ما سعی و تلاش می‌کردند برای استخدام شدن. این را من از خود نمی‌گویم. حاصل مطالعه هزاران صفحه مصاحبه معلمان دهه شصت و هفتاد همین سبزوارِ خودمان است. البته که آن‌ها هم مشکلات خاص خودشان را داشتند؛ منکر این موضوع نیستم. ?️ما نسلی شده‌ایم که برای استخدام این ارگان و آن ارگان له‌له می‌زنیم. آزمون‌های استخدامی که سال به سال سخت‌تر می‌شوند و ظرفیت‌هایی که کمتر، دمار از روزگارمان درآورده‌اند. اوضاع بازار و فضای کسب و کار آزاد هم جوری نابسامان است که هیچ‌گاه امنیت خاطر را به دانش‌آموز ما نمی‌دهد و اصلا کسی جرات نمی‌کند که به این وادی قدم بگذارد. کو سرمایه اولیه و کو حمایت از تولید و کسب و کار؟ حیف از این عمرها که حداقل تا بیست و چندسالگی، فقط دمخور بوده با استرس و اضطرابِ تیزهوشان و نمونه و کنکور و سربازی و استخدامی. ?️شما می‌گویید فرداها، فرزندان ما هم با این دغدغه‌ها قد می‌کشند یا امید است در آینده این در بر پاشنه‌ای دیگر بچرخد؟ #درد_دلیک دانشجویک دانشجوFri, 03 Sep 2021 14:46:55 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/چند-خط-در-تمجید-عادی-پنداری-شهدا-vklos8yaucmdشاید وقتی پوستر شهید همت به دیوار اتاقمان می خورد، یا وقتی در اردوی راهیان نور بیابان های فکه و شلمچه را قدم می زدیم، یا موقعی که با « بوی پیراهن یوسف» مست حال و هوای شهدا می شدیم و یا آن زمانی که در تشییع شهدای مدافع حرم، نوحه «از شام بلا شهید آوردندِ» میثم مطیعی را زمزمه می کردیم؛ ناخودآگاه در طی فرآیندی زیرپوستی، آرام و بی سر و صدا تغییراتی عجیب در درونمان بوجود می آمد. این ما بودیم که کم کم شهدایی که در همین کوچه و بازار خودمان رشد کردند و قد کشیدند و مثل «همه»ی جوان ها و نوجوان ها، شیطنت­ های خاص خودشان را داشتند؛ موجوداتی فرازمینی و «دست نایافتنی» تصور کردیم. تقصیر خودمان بود که با اسطوره سازی غیرعقلانی و غیرمنطقی از شهید، فرهنگ شهادت را ناخودآگاه به محاقِ دست نایافتن کشاندیم و بعد دست را گذاشتیم زیر چانه که چرا این گونه شد؟ یادم می آید حاج حسین یکتا می گفت در یک موسسه که مربوط به امور شهدا و این جور چیزها بوده است، بسیاری از دختران مجرد دمِ بختی که در آن موسسه کار می کردند، انبوهی از خواستگاران را به این دلیل که مثلا این جایش شبیه آن شهید نیست و این بدبخت، فلان اخلاقِ جزئی اش، شبیه شهدا نیست؛ دست رد به سینه شان می زدند تا مگر روزی نیمه گمشده شان سوار بر موتور تریلِ خاکی جبهه، چفیه به گردن و لباس خاکی بر تن بیاید و آن ها را خواستگاری کند! اما آیا به واقع شهدا اینگونه بودند که ما تصور می کنیم؟در این یکی دو ماه اخیر که در حسینیه هنر بودم، هر روز حدود سیصد صفحه از مصاحبه های پدر و مادران شهدای مدافع حرم را مطالعه و فیش برداری کردم. به طور متوسط روزی دویست تا سیصد صفحه از مصاحبه ها و خاطراتشان را خواندم. حدود هفتصد خاطره را که به نظرم می آمد بهتر از بقیه خاطرات باشند، جدا کردم و در فایل اکسل وارد کردم. نتیجه غیر منتظره بود: « شهدا و خانواده هایشان عادی تر از آن چیزی هستند که ما تصور می کنیم!» مشکل ما این است که ناخودآگاه مسیر سعادت و عاقبت بخیری را تنگ و محدود فرض می کنیم. فکر می کنیم که اگر مثلا مادری هنگام شیردادن بچه وضو نداشت یا مثلا در بدو تولد کام بچه را با تربت بر نداشت، دیگر آن بچه رنگ عاقبت بخیری و سعادت را نمی بیند. یا لااقل اگر عاقبت بخیر هم بشود دیگر فکرکردن به شهادت و اینجور چیزها برایش از محالات خواهد بود.ما فکر می کنیم که حتما پدر و مادر شهید باید یک شیوه تربیتی متقن، علمی، دقیق با مراقبت بسیار داشته باشند که نهایت آن زحمت های طاقت فرسایشان ختم به شهادت پسرشان بشود. اما واقع امر اینگونه نیست. بسیاری از مصاحبه هایی که خواندم، خود پدر و مادران شهدا اذعان داشتند که ما حتی سوادِ یک خط قرآن خواندن نداشتیم چه برسد به اینکه از اینجور مراقبت ها بخواهیم اطلاعی داشته باشیم. پدر خانواده سر صبح می رفت سرکار و آخر شب بر می گشت و کلا زیاد با بچه ها کاری نداشت. از صبح تا شب با برادرش در خانه شیطونی می کرد و من هم گاهی وقت ها عصبانی می شدم و بچه ها را می زدم. شاید برایتان جالب باشد که حتی بعضی از شهدا، بچه ی طلاق بودند و بعضا حتی اختلافات شدید در خانواده شان میان پدر و مادر وجود داشته است! خلاصه که فضا کلا با آن چیزی که ما تصور می کنیم متفاوت است.این عادی پنداری به تقلیل مقام شهید و شهادت نمی انجامد! بلکه شهدا همان هایی اند که «عند ربهم یرزقون» اند و مطمئنا اینان بندگانی بودند که به هر دلیل در چشم خدا خوش درخشیدند و برگزیده شدند برای اینکه در قیامت، شفاعت دیگر بندگان را بکنند. لکن این عادی پنداری مانعی است برای یک تصویرسازی غلط که نتیجه اش جز ناامیدی و دست برداشتن از تلاش برای خوب بودن و شبیه شهدا شدن چیز دیگری نیست!بعد از خواندن این حجم از مصاحبه ها، می توانم بگویم که مهم ترین چیزی که در بین همه شهدا بلااستثنا وجود داشت و چه بسا همان تک عامل موجب سعادت و عاقب بخیری شان شده بود و بعبارتی نخ تسبیح همه این مصاحبه ها، فقط و فقط یک چیز بود: لقمه حلال. در بسیاری از موارد پدر و مادر کار خاصی نکرده بودند، اما همان نان حلالی که با زحمت کشی و عرق جبین به دست آورده و به این بچه ها داده بودند، باعث شده بود که بچه مسیر خودش را پیدا کند، اهل مسجد و اهل هیئت بشود و نهایتش هم سوریه و دفاع از حرم حضرت زینب(س) و شهادت نقطه پایان این سیر تکاملی بود. به جرئت می گویم همین نان حلال خوردن، به راحتی هفتاد تا هشتاد درصد مسیر تربیتی را هموار می کند. اگر می خواهید بچه هایتان، سالم باشند و گرفتار این آفت های عجیب و غریب روزگارمان نشوند، بیش از هر چیز حواستان به لقمه ای باشد که این بچه ها می خورند. حلال خوری رکن اصلی سعادت است. والسلامیک دانشجویک دانشجوTue, 20 Jul 2021 15:13:28 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/تلاشگر-باشیم-ijyfphcqcxabما آدم ها به قدر همت و تلاشمان است که قدر می­یابیم. از کودکی در گوشمان خوانده اند که «ارزش مرد به قدر همت اوست» و نیز گفته­اند «من طلب العلی سهر اللیالی». در واقع در اثنای همین دویدن­ها و تلاش کردن­هاست که عقربه زندگی مان هم کم کم جهت واقعی اش را پیدا می کند. یادم می آید چند سال قبل که برای کنکور می خواندم، در یکی از کتاب تست­ ها نویسنده در انتهای مقدمه کتاب، جمله ای نوشته بود که عمیقا مرا به فکر فرو برد. معمول این است که در انتهای مقدمه ها نویسندگان آرزوی موفقیت و کامیابی برای خوانندگان کتاب می کند، لکن آن نویسنده در انتهای آن مقدمه چنین نوشته بود:« اگر تلاشگرید، موفق باشید!»نکته ای در حین مطالعه شرح لمعه شهید ثانی توجهم را جلب کرد که حیفم آمد آن را با شما در میان نگذارم. شهید در «کتاب قضاء» بعد از اینکه مفصلا شرایط قاضی را بیان می کند و می گوید که یک قاضی باید تا چه حد و به چه میزان از علومی چون صرف و نحو، لغت، اصول، منطق و ... آشنا باشد، در انتها در نکته ای مهم بیان می کند:« افزون بر همه این ها شخص قاضی باید قوه ای داشته باشد که با آن بتواند مسائل فرعی را با قواعد آن تطبیق کند و فروع را از آن قواعد استنباط نماید و در باب اجتهاد، عمده همین است وگرنه تحصیل مقدمات یاد شده در زمانهای ما بسیار آسان است....»« و انما تلک القوه بید الله تعالی یوتیها من یشاء من عباده علی وفق حکمته و مراده، و لکثره المجاهده و الممارسه لاهلا مدخل عظیم فی تحصیلها* و الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا»( و این قوه ی استباط، به دست خداوند متعال است و آن را به هرکس از بندگان خود که بخواهد طبق حکمت و مشیت خود میدهد. البته، کوشش فراوان و تمرین کردن برای اهلش، سهم بسزایی در تحصیل آن قوه دارد. چنانکه قرآن کریم میفرماید: و کسانی که در راه ما کوشیده اند، به یقین راه های خود را به آنان می نماییم...)خلاصه که در خلقت این عالم، قاعده این است که سعی و جهد و تلاش آدمی اصلا و ابدا گم نمی شود. آن خدایی که آن بالا سر نشسته تلاشِ تلاشگران را می بیند و خود او هم قول داده که بالاخره روزی این سعی و تلاش دیده خواهد شد:«و ان لیس للانسان الا ما سعی* و انّ سعیه سوف یری»تلاش هاتون زیر نگاه خدااراده هاتون پولادین و آهنینیا علییک دانشجویک دانشجوMon, 31 May 2021 00:53:51 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/کدام-استقلالکدام-پرسپولیس-efkuscgqulid نگارنده تا جایی که یادش می آید از همان بچگی در زنگ ورزش های مدرسه نه فوتبالیست خوبی بود و نه علاقه ای به فوتبال داشت. نه برایش مهم بود که توپ طلا را امسال کدام بازیکن می برد و نه علاقه ای به پیش بینی فاتح دربی و ال کلاسیکو داشت. ضمن احترام به همه سلایق و علاقه ها، در این خصوص که آیا اصالتا وقت گذراندن برای مقوله ای به نام «فوتبال» امر خوبی است یا خیر اظهار نظر نمی کنم؛ صرفا چند گیر و گور ذهنی‌ام را در اینجا می نویسم؛ امید آنکه پاسخی درخور دریابم! همیشه برایم سوال بوده و هست که چرا دانش آموز کلاس پنجمی که حتی حال و حوصله یادگیری کسر و اعشار و ضرب دو رقم در سه رقم را ندارد؛باید از همان اوان کودکی این برایش دغدغه شود که بازیکن شماره یازده تیم مونشن گلادباخ آلمان(!) قراردادش در چه فصلی تمام می شود و مصدومیتش چند ماه طول می کشد؟! این دغدغه سازی چطور و از ناحیه چه کسانی در تار و پود بچه های ما تزریق شده است؟! چرا کارگری که برای دو سه تومن خرجی ماهیانه خانواده اش لنگ می زند، هیچ وقت نسبت به قرارداد دیوانه کننده کی روش و ویلتموس اعتراض که نمی کند هیچ حتی گاهی تایید هم میکند و می گوید طفلکی ها کم شان است؛ بیشترشان بدهید! مگر نه اینکه پول جیب خودمان را دو دستی به این نورچشمی ها تقدیم می کنیم؟ در ازایش چه خدمتی ازشان دریافت کردیم؟!( صرفا جهت استحضارتون عرض کنم که سرمربی پرتغالیِ قبلی تیم ملی به ازای هر یک ساعت، مبلغی حدود سه میلیون و سیصد ناقابل دریافت میکردن!) چرا باید رکیک ترین فحش ها را تماشگران فوتبال در ورزشگاه ها بدهند؟ چرا این مبالغ هنگفت باید در فوتبال جابه جا شوند؟ فوتبالی که ته افتخارش در سالهای اخیر برایمان سوم شدن در گروهِ جام جهانی و پیروزی بر مراکش با گل به خودی عزیز بوهدوز بوده... (که البته عزیزان برای همین حذف شرافتمندانه(!)هم به خیابان ریختند و قر دادند و رقصیدند!) بعد از آن طرف خبرش می رسد که بچه های کشتی و وزنه برداری و تکواندو و ... که برایمان مدال طلای المپیک به ارمغان می آورند، از حداقل امکانات تمرینی هم بعضا محروم هستند؟ چرا جنگ کیسه و لنگ تهش باید به فحش ناموسی و کودک آزاری و قمار و شرط بندی و ... برسد؟ هزاران چرای دیگر که از دل بر می آید و نویسنده تاکنون برایشان جوابی قانع کننده پیدا نکرده است. شاید بگویید که این عشق است. عشق به فوتبال دلیل نمی شناسد. من میگویم عشق و علاقه‌ای که از روی عقلانیت و منطق نباشد، کف روی آب است. خلاصه تهش به قول عادل فردوسی پور: واقعا چیه این فوتبال؟! یک دانشجویک دانشجوSat, 15 May 2021 02:37:40 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/زیر-چتر-مصونیت-elskdiczg94fماده 3 قانون مجازات اسلامی در مقام تبیین اصل صلاحیت سرزمینی بیان می­دارد:« قوانین جزایی ایران درباره کلیه اشخاصی که در قلمرو حاکمیت زمینی، دریایی و هوایی جمهوری ­اسلامی ­ایران مرتکب جرم شوند اعمال می­شود مگر آنکه به موجب قانون ترتیب دیگری مقرر شده باشد.» از تامل در ذیل ماده مذکور می­ توان چنین دریافت که با تجویز قانون در برخی موارد هرچند جرم در داخل قلمرو حاکمیت کشور ارتکاب یافته، با این حال نمی ­توان مرتکب را مورد پیگرد قرار داد.این وضعیت که در عرف حقوقی «مصونیت» نامیده می­­شود؛ بدین معناست که برخی افراد به علت منصب خاصی که دارا هستند، در صورت ارتکاب جرم نمی­ توان ایشان را مورد پیگرد قرار داد و یا تعقیب قضایی آنان مستلزم طی تشریفاتی خاص است.(مصونیت ماهوی و تشریفاتی)هم­ اکنون در حقوق داخلی تنها نمایندگان مجلس شورای اسلامی به استناد اصل 86 قانون اساسی دارای مصونیت ماهوی هستند. اصل 86 مقرر می­دارد:« نمایندگان مجلس در مقام ایفای وظایف نمایندگی در اظهار نظر و رای خود کاملاً آزادند و نمی ­توان آنها را به سبب نظراتی که در مجلس اظهار کرده ­اند یا آرائی که در مقام ایفای وظایف نمایندگی خود داده ­اند تعقیب یا توقیف کرد.»مطابق این نوع مصونیت، نمایندگان مجلس به مناسبت گفتار، نوشتار و تصمیمات خود و به طوركلی به مناسبت اظهار نظرات خود نباید مورد تعقیب و مؤاخذه قرار گیرند، البته در صورتی كه این اظهار نظرها و گفته ­ها و نوشته­ ها «در راستای ایفای وظایف آنها» باشد. نکته بعد آنکه نماینده مجلس نباید مرتكب سوء استفاده از حق شود و از این مصونیت سوء استفاده نماید و به استناد آن به حریم آزادی ها و حقوق افراد لطمه وارد كند.شورای ­نگهبان نیز در ضمن نظریه تفسیری 3036/21/80 با ذکر دلایلی چون یکسان بودن تمام مردم در برابر حق و قانون الهی و عدم ریشه ­دار بودن نهاد «مصونیت» در آموزه­ های اسلامی مصونیت پارلمانی نمایندگان را مطلق ندانسته و بیان می­دارد:«اصل هشتاد و ششم قانون اساسی در مقام بیان آزادی نماینده در رابطه با رای دادن و اظهارنظر در جهت ایفای وظایف نمایندگی، در مجلس است و ارتکاب اعمال و عناوین مجرمانه از شمول این اصل خارج می­باشد و این آزادی نافی مسئولیت مرتکب جرم نمی ­باشد.»یکی دیگر از انواع مصونیت که در کنار مصونیت ماهوی مطرح می­گردد، «مصونیت از تعرض» می­باشد که به موجب این مصونیت، تعقیب نمایندگان به سبب ارتکاب جرائم توسط ایشان در خارج از مجلس، سازوکار خاصی دارد و اصولا ممنوع است مگر با اطلاع قبلی و یا اجازه پارلمان و رئیس آن. هرچند این نوع از مصونیت در نظام حقوقی کشور ما پذیرفته نشده است و شورای نگهبان چندین بار مغایرت آن را با شرع اعلام نموده است، لکن حتی با فرض قبول «مصونیت از تعرض»، مهم­ترین استثنایی که حقوقدانان بر این نوع از مصونیت ذکر کرده اند، جرائم مشهود می­باشند. بدین معنا که اگر جرمی مشهود بود دیگر مصونیت از تعرض در مورد آن موضوعیت ندارد. بند ب ماده 45 قانون آیین دادرسی کیفری یکی از حالات جرائم مشهود را حالت زیر معرفی می­کند:« بزه‌ديده يا دو نفر يا بيشتر كه ناظر وقوع جرم بوده‌اند، حين وقوع جرم يا بلافاصله پس از آن، شخص معيني را به عنوان مرتكب معرفي كنند.»(مقایسه کنید با آنچه در جریان درگیری نماینده سبزوار با سرباز پلیس راهور رخ داد!)با توجه به مطالب گفته شده، نکات زیر در مورد اصل 86 قابل­توجه می­باشند:1- آنچه در این اصل آزاد شمرده شده است و نماینده در قبال آن از مصونیت برخوردار است، صرفا «اظهار نظر و رأی» نماینده است و نه امری دیگر.2- به نظر می­رسد مهم­ترین قید این اصل، «در مقام ایفای وظایف نمایندگی» است. تبصره ماده 73 آیین ­نامه داخلی مجلس شورای اسلامی، وظایف نمایندگی را شامل نطق قبل از دستور، بحث­ های داخل دستور، بحث­ های جلسات کمیسیون­ ها، اظهار نظراتی که برای اعمال اصل 84 قانون اساسی انجام می­شود و سایر موارد نظارتی و قانونی دانسته است.3- نماینده می­تواند نسبت به وضعیت سیاست خارجی كشور یا وجود محدودیت­ ها در كشور اظهارنظر نماید مثلاً رفتار نیروی انتظامی با مردم را مورد نقد قرار دهد. ولی فحش و ناسزا گفتن و بیان اظهارات و انجام اعمالی صرفاً در مقام توهین و افترا به اشخاص حقیقی و حقوقی مشمول این اصل نمی­باشد.4- قانونگذار وظیفه تطبیق رفتار نماینده با مصونیت اصل 86 را مطابق تبصره 1 ماده 9 قانون نظارت بر رفتار نمایندگان بر عهده «هیات نظارت» گذاشته است. البته الزام قاضی به تبعیت از نظر شخص یا مقام دیگر خلاف موازین شرعی و قانون اساسی است. لذا بایستی توجه داشت که صرفا وظیفه تشخیص مصادیق ایفاء وظایف نمایندگی و تخلفات انتظامی نمایندگان بر عهده هیات نظارت است و نه وظیفه تشخیص جرم. لذا نظر این هیات(هرچه که باشد) مانع رسیدگی مستقل مرجع صالح قضایی نسبت به مواردی که دارای عناوین مجرمانه است نمی­ گردد.منابع:*شرح مبسوط قانون اساسی(شرح اصل هشتاد و ششم)(پژوهشکده شورای نگهبان)*اصول قانون اساسی در پرتو نظرات شورای نگهبان(اصل86)(پژوهشکده شورای نگهبان)*درآمدی بر حقوق جزای عمومی(الهام، غلامحسین؛ برهانی،محسن)(میزان)یک دانشجویک دانشجوTue, 06 Apr 2021 20:54:26 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/سوت-زدن-هزینه-دارد-kjxw3yhfdbqr?️از برکت(!) وجود خاوری ها و طبری ها، امروز دیگر واژه ی «فساد» واژه ای ناآشنا و غریبه برای مردم کشور نیست. حال چه مدیری در «هیولا» با زبان طنز و چه عنقا در «آقازاده»، تم سریال شان را مبارزه با فساد قرار بدهند، بایستی پذیرفت که فضای گفتمانی و سطح حساسیت عموم جامعه نسبت به این مقوله نسبت به دهه های گذشته، از زمین تا آسمان فرق کرده است. هرچند اصل هشتم قانون اساسی، امر به معروف و نهی از منکر را وظیفه‌ای همگانی می داند اما تاکنون رویه مشخصی پیرامون چگونگی حمایت قانون از اشخاصی که به نحوی پنجه در پنجه ی فساد می افکنند و با افشای آن، هم دستگاه نظارتی را از وجود چنین خطری آگاه می کنند و هم مطالبه ی جمعی عموم مردم را برای برخورد قاطع با این پدیده بر می انگیزانند، نداشته ایم. ?️سوت‌زنها، افراد یا مؤسساتی که داوطلبانه فساد را بر ملا می‌کنند، اساس مبارزه با فساد به حساب می‌آیند. با این حال هرچند در مجلس دهم یک بار طرحی با عنوان حمایت از افشاگران فساد از سوی چند نماینده مطرح شد، اما این طرح در مجلس قبلی راه به جایی نبرد و سرانجام مجلس یازدهم به توجه به مطالبه ای که در این زمینه وجود داشت، طرحی مشابه را در دستور کار خود قرار داد و سرانجام یک فوریت آن را با عنوان«طرح حمایت مالی از افشاگران فساد» به تصویب رساند.به طور خلاصه در این طرح بر این موضوع تاکید شده است هر شخص حقیقی یا حقوقی که از ارتکاب یکی از جرائم آگاه شود و آن را به اطلاع مقام قضایی صالح برساند تا پنجاه درصد مال موضوع جرم، از محل ردیف بودجه سال بعد به او تعلق خواهد گرفت. هرچند رویه ی کلی مجلس یازدهم در توجه به این امر ستودنی است، لکن انتقاداتی نیز به این ماده واحده که در صورت تصویب مجلس و تایید شورای نگهبان، یکی از تبصره های ماده 36 قانون مجازات اسلامی خواهد شد وارد است.?️از سوالات جدی که در این زمینه مطرح می باشد این است که آیا اصولا آمیخته شدن مقوله ای چون افشای فساد و سوت زنی که از نزدیک ترین مفاهیم به امر به معروف و نهی از منکر است، با پاداش مادی امری صحیح است یا خیر؟ آیا این باعث نمی شود که امر به معروف و نهی از منکر که بنا به اصل هشتم قانون اساسی، «وظیفه ایست همگانی» کم کم و در اثر مرور زمان تبدیل به «شغلی همه جایی!» بشود؟ آیا با وضع این قانون، روح کلی امر به معروف و نهی از منکر که احساس وظیفه در قبال اجتماع و جامعه است تحت الشعاع مطامع مادی قرار نمی گیرد؛ به طوری که افراد، هدف اصلی شان از افشای فساد، اغراض شخصی و کسب نفع مادی بیشتر بشود؟ نگاه به قوانین سایر کشورها این مطلب را به نظر می رساند که هر دو دیدگاه در دنیا طرفدارانی دارد. به طور مثال در ایالات متحده آمریکا، مؤسسات حقوقی و وكالتی خاصی برای حمایت از افشاگران دایر شده است كه از محل دریافت پاداش اداره می شوند و به افشاگران، خدمات حقوقی می دهند. اما در قوانین فرانسه، از آنجایی که یکی از شرایط افشای فساد عدم وجود غرض شخصی شرط شده است برخلاف حقوق آمریکا، به افشاگران پاداش داده نمی شود.( البته در صورتی كه افشا كننده قربانی عمل افشا شده باشد از حمایت این قانون برخوردار می شود زیرا جبران خسارت هرچند متضمن نفع شخصی است اما حق او می باشد.) به هر حال نگارنده منکر جبران هزینه های مادی طبیعی در مسیر افشاگری نیست. اما به نظر می رسد اینگونه جبران هزینه که در این ماده واحده اشعار شده است، مقصود نهایی امر به معروف و نهی از منکر را احتمالا با اشکال جدی مواجه می کند. شاید بهتر باشد قانون به نحوی مسیر افشاگری را از قبیل هزینه های تولید رسانه ای و انتشار مطالب ، مساعدتر و فراهم کند. ?️دومین نکته ای که بایستی به آن توجه کرد این است که آیا چنین نیست که افشاگران بیش از آنکه به حمایت مادی قانون نیازمند باشند، نیازمند به حمایت معنوی قانون اند؟ ترس از دست دادن موقعیت شغلی و مواردی از این دست، در بسیاری از موارد مانع از گزارش فساد مقام مافوق به مراجع ذی صلاح می شود. همچنین در برخی موارد، قوانین خاص دیگری در نظام قوانین کشور هستند که مانعی جدی در مسیر افشای فساد هستند. بایستی قبول کرد که مسیر فساد اقتصادی، از گذرگاه فساد سیاسی می گذرند. حال اگر فرد افشاکننده، در مسیر افشاگری خود مجبور به برملا کردن فساد یکی از «رجال سیاسی» مملکت شد و در این میان برای اثبات صدق ادعای خویش برخی اسناد را برملا کرد، آیا «قانون مجازات انتشار و افشای اسناد محرمانه و سری دولتی» جلوگیر او نخواهد شد؟ مجلس بایستی از طریق قانون صریحا، حدود و ثغور مصونیت افشاگران از مواردی این چنینی را مشخص و معین کند. ?️نکته دیگر آنکه در اصل 175 قانون اساسی آمده است طرح‏ های‏ قانونی‏ و پیشنهادها و اصلاحاتی‏ که‏ نمایندگان‏ در خصوص ‏لوایح ‏قانونی ‏عنوان ‏می‏کنند و به ‏تقلیل ‏درآمد عمومی‏ یا افزایش ‏هزینه‏ عمومی‏ می‏ انجامد، در صورتی‏ قابل‏ طرح‏ در مجلس‏ است‏ که در آن ‏طریق‏ جبران‏ کاهش‏ درآمد یا تأمین‏ هزینه‏ جدید نیز معلوم‏ شده‏ باشد. به عبارتی دیگر مجلس بایستی دقیقا مشخص کند این پاداش اعطائی به فرد افشاکننده که باید در بودجه سال بعد گنجانده شود، دقیقا از چه طریق و از چه منبعی بایستی تامین شود؟ در صورت مشخص نشدن این مطلب، نه تنها این طرح با قانون اساسی مغایرت دارد بلکه همچون بسیاری از قوانین دیگر به سرنوشت اجرایی نشدن و ناکارآمدی محکوم خواهد بود. ?️امید است رویه ی مبارزه با فساد در مجلس یازدهم با جدیت بیشتری پیگیری شود و با ارائه طرح های کارشناسی شده، قوانینی موثر و کارا در حوزه مبارزه با فساد به نظام حقوقی کشور افزوده شود.یک دانشجویک دانشجوFri, 30 Oct 2020 17:16:56 +0330https://virgool.ir/@zahedi.stu/روزهای-عدلیه۱۰-zostw7qfu4ip?خاطرات روزهای عدلیه▪️قسمت دهم:خواهر برادری هایی که بر فنا می رود(3) ?️آدمیزاد توی زندگی‌اش الّا و لابد ناچار است به این که به بعضی چیزها تعلق داشته باشد. آدمی که تعلق نداشت، آدمی که در خودش را در قید و بند بعضی چیزها نخواست ببیند، آدمی که در زندگی‌اش دلبستگی نداشت، انسان خطرناکی است! ما محکومیم به دل بستن به دل بستگی‌هایمان. ?️شاید یکی از بزرگترینِ این دلبستگی‌ها، دل بستگی به مفهوم شریفی است که من و شما اون رو به «خانواده» می‌شناسیم. تا حالا دقت کردید یکی از معیارهای مزیت آدما بین ما، همین میزان تعلقشون به خانواده است؟! به این دقت کردید هروقت میخوایم از یکی تعریف کنیم، ناخودآگاه به همین مزیت اشاره می کنیم و میگیم:«فلانی سرِ سفره پدر و مادر، بزرگ شده.» با اینکه آدمیزاد اصولا از اینکه در غل و زنجیر چیزی باشد، فراری است، اما این میزان تعهد و تقیدش به خانواده، در خیلی جاها معیار سنجش ارزش وجودی اوست. ما بدون پدر و مادر و خانواده مان، موجودات قابل ترحم و ضعیفی هستیم! ?️شاید توصیف محبت و عُلقه‌ای که بین والدین و فرزندان وجود دارد، به این سادگی‌ها میسر نباشد. آدم حاضر است خیلی از دارایی های مادی و معنوی‌اش را فدا کند اما حتی برای ثانیه ای بی پشتوانه و «بی‌خانواده» نماند. اما من خود به چشم خویشتن، دیدم که حتی همین حبل متین هم زیاد پیش می آید که گسسته شود. خطرش را خیلی قبل‌ترها به ما گوشزد کرده بودند که:«حب دنیا راس کلّ خطیئه» ?️مثلا دو برادر بودند که من خودم به شخصه در آن یک ماه کارآموزی، بارها و بارها دیدم که در دادگاه به بهانه های مختلف حضور دارند. تقریبا می شد گفت روزی نبود که یکی از این دو برادر به علتی و به بهانه ای در دادگاه حاضر نباشد. از حاج‌آقای لطفی که قضیه را پرسیدم، گفتند:« آقای زاهدی! این دو تا داداش سر ملک و املاک پدر خدابیامرزشون، چندین ساله که اختلاف دارند. هیچ کدومشون هم حاضر نیست کوتاه بیاد. چندین ساله که با پرونده ها و عناوین مختلف توی دادگاه میان و میرن. اونقدری به اینجا رفت و آمد دارند، که بعضی تازه واردها فکر میکنن این دو نفر، کارمند دادگستری اند!» خنده‌ی تلخی کردند و ادامه دادند:« با اینکه چندین سال از فوت پدرشون میگذره، ولی سر همین لجبازی هاشون هیچکدومشون، هنوز که هنوزه، طعم استفاده از مال و اموال پدرش رو نچشیده!» ?️پرونده‌ی دیگری بود که خودم به شخصه هنوز که هنوزه از مرور جلسه دادگاه اون پرونده اذیت میشم. قبلش بذارید یه نکته حقوقی بهتون بگم. آدمیزاد تا زمانی که زنده است، صاحب اختیار مال و اموالشه. هرکاری که دلش بخواد میتونه با اموالش انجام بده. اصلا بره همه‌ی اموالشو آتیش بزنه یا بریزه توی چاه! یا بره همه اموالشو به اسم یک نفر بزنه. هیچ اشکالی نداره. مثلا فرض کنید پدر یک خانواده، قبل از اینکه از دنیا بره میتونه بره تمام اموالش رو به نام همسرش کنه یا اصطلاحا اموالش رو به همسرش«صلح» کنه. اما همین پدر نمیتونه، «وصیت» کنه که تمام اموال من بعد از مرگم به همسرم برسه چون در این حالت وصیتش صرفا در مورد یک سوم اموالش نافذه.(به تفاوت بین صلح و وصیت خوب دقت کنید!) توی اون پرونده، شبیه همین حالتی اتفاق افتاده بود. پدری قبل از اینکه از دنیا بره، با تنظیم یک صلح‌نامه محضری، تمام اموالش رو به همسرش صلح کرده بود. همه خواهر برادرها هم اون صلح‌نامه رو قبول داشتند. این وسط فقط یکی از خواهرها پیدا شده بود که این صلح‌نامه رو قبول نداشت و اومده بود شکایت کرده بود:آقای قاضی! این دسیسه خواهر برادرهامه که حق من رو بهم ندن! اصلا پدر من حق نداشته همچین کاری بکنه! این صلح نامه جعلیه! من حق و حقوقمو میخوام و از این حرف ها... البته این خانم با ادبیات و لحن خیلی زننده ای نسبت به خواهر برادراش صحبت می کرد. هرچی حاج‌آقا بهش گفت:« خانم محترم! مشخصه این سند جعلی نیست! پدرتون همه اموالش رو قبل از فوتش به مادرتون بخشیده.» اون خانوم این حرف‌ها رو گوش نکرد و مصرانه روی خواسته‌اش پافشاری می‌کرد. خیلی از موقع‌ها با داد و فریاد سر برادرها و خواهرهاش، جو دادگاه رو بهم می ریخت. آخر سر، حاج آقا از سر دلسوزی نگاهی کردند و گفتند:« خانم محترم! اموال پدرتون دست غریبه نیفتاده که! دست مادرتونه! انشا.. صدو بیست سال سایه اش بالا سرتون باشه ولی هر وقت که از دنیا برن، اون اموال طبق قانون ارث به شما و برادرها و خواهرهاتون میرسه.» اون خانم نگاهی به حاج‌آقا کرد. مکثی کرد و گفت:«می ترسم مادرم قبل از مرگش این اموال رو به یکی دیگه بده و از چنگ من در بیاد!» جاخوردم از این حرف. عمق مصیبت یعنی همین! حاج آقا با نامیدی نگاهی بهشون انداختن و گفتن:« خب اگر اینطوریه شما برو رابطه‌ات رو با مادرت درست کن... این موثرتره تا بخوای هی بیای دادگاه و بری!» ?️جریان اینجور پرونده ها به همین چند مورد خلاصه نمیشود. خلاصه من با همین عقل ناقصم به نظرم می آید که «دنیا و مافیها را هم به آدم بدهند، ارزش یک اخم پدر و یک آه مادر را ندارد. قدرشان را بدانیم...»یک دانشجویک دانشجوFri, 23 Oct 2020 01:09:52 +0330https://virgool.ir/@zahedi.stu/ماجرای-یک-تجربه-kr62cicqdeax ?️سه سال قبل، وقتی یک دانش‌آموزِ دبیرستانی بودم و شب‌ها در آرزوی روپوشِ سفید پزشکی با تست‌های زیست‌شناسی دست و پنجه نرم می‌کردم، تصور که چه عرض کنم، در خواب هم نمی‌دیدم روزی به جای گایتون و هورمون، سر و کارم با ماده واحده و قانون بیفتد! هرچند رتبه‌ام طوری بود که راحت خیلی از پیراپزشکی‌ها را قبول می‌شدم، ولی مامان قاطعانه به دلایلی مادرانه اجازه نداد حتی یک کد رشته مربوط به اینجور رشته‌ها را در سایت سازمان سنجش بزنم. نمی‌دانم بازی سرنوشت بود یا کم‌کاری خودم یا آمیخته‌ای از این دو که من نتوانستم آرزوی پزشک شدنم، که مامان ۱۸ سال با آن آرزو مرا بزرگ کرده بود برآورده کنم. الآن هم از این ناراحت نیستم که چرا به پزشکی نرسیدم؛ اصلا! اما ناراحتم که چرا نتوانستم این اندک دلخوشی و آرزو و امید مامان را برآورده کنم. کاش خدا کمکم کند بتوانم در آینده برایش به نحوی و جوری دیگر جبران کنم. بماند. ?️وقتی آن دو واحد روانشناسی را در ترم اول دانشگاه گذراندم، فهمیدم آدمی برای جبران چیزهایی که در زندگی آن‌ها را "ناکامی و شکست" می‌نامد، واکنش‌های دفاعی مختلفی را امتحان می‌کند. یکی از آن‌ مکانیسم‌ها، چیزی است که من دوست دارم اسمش را بگذارم "تنفردرمانی"! کسی که یک سال پیش عاشق پزشکی بود، بعد از این که در کنکور به هدف خودش نرسید برای مقابله با این اضطراب روان رنجوری که به جانش افتاده، ناخودآگاه شروع می‌کند به تولید تنفر از آرمان و رویای یک سال قبلش." این دیگر چجور رشته‌ایست؟ همه‌اش سر و کارت با بیمار و مریض و خون و قرص و دارو است! این پزشک‌ها هم که اهل زیرمیزی گرفتن هستند و حلال و حرام سرشان نمی‌شود. محیط بیمارستان هم، محیط پراسترسی است. اصلا روح و روان آدم بهم می‌ریزد از کارکردن در چنین جایی". البته که آن‌هایی که هدفشان از درس و تحصیل، فقط و فقط رسیدن به شغل و کسب درآمد است، کارکردن در هیچ محیطی اقناع وجدانی‌شان نمی‌کند. اگر عشق نبود، اگر هدفی بالاتر از پول درآوردن نبود، آن وقت معلم از سروصدای بچه‌ها در کلاس درس می‌نالد، پزشک از دردمندی بیمار، وکیل از دعواهای دادگاه و مکانیک از سیاه شدن دست و صورت وقتِ تعمیر ماشین و دانشجو از حجم در‌س ها و ساعت کلاس‌ها! ?️با این همه این نمی‌دونم به خاطر پرستار بودن مامان بود‌ یا چیزهایی دیگه که این مکانیسم تنفردرمانی در من فعال نشد. هرچند به محض ورودم به دانشگاه، یه جورایی از رویای پزشکی دست کشیدم و دل کندم، ولی هنوز که هنوز است پزشکان و پرستاران رو از زحمت‌کش ترین و قابل احترام‌ترین اقشار جامعه میدونم. چندوقت قبل بود که خانم دکتر اهرانی وقتی بهم گفتن که در ماه چندشبی رو بیام و در درمانگاه طبیب یه جورایی به عنوان منشی کمک‌کارشون باشم، عار ندونستم و صمیمانه پذیرفتم تا کارکردن در درمانگاه هم به کلکسیون تجربه‌هامون اضافه بشه! این برخورد‌های از نزدیک با پزشکان و پرستارانی که در مطب هستن و اینکه از نزدیک شاهد زحمتاشون هستم و دیدنِ از نزدیک بیمار‌هایی که هرشب میان و میرن، خیلی برام ارزشمند و غنیمت و درس‌آموزه. خدا رو شاکرم بابت کلی چیزِ جدیدی که ازشون یاد گرفتم و تجربه های قشنگی که دارم از کنارِ مردم بودن بدست میارم. ?️قدر سلامتی‌مون رو بدونیم. برای توان و قوت بیشتر کادر درمان توو این روز‌ها اولا رعایت کنیم موارد بهداشتی رو و بعد دعا کنیم براشون. الهی که هرکسی که در هر لباس و کسوتی داره به مردم این سرزمین خدمت می‌کنه، سلامت باشه و تندرست و سربلند...یک دانشجویک دانشجوFri, 16 Oct 2020 02:47:04 +0330https://virgool.ir/@zahedi.stu/خاطرات-روزهای-عدلیه۹-eca0w0nr2llr▪️خاطرات روزهای عدلیه ?قسمت نهم:خواهر برادری‌هایی که برفنا می رود(۲) ?️در قسمت قبل، از روابط خانوادگی گفتم که به سادگیِ آب خوردن به خاطر مال دنیا، بر باد فنا می‌رود. گفتم که اینجور پرونده‌ها روی نه چندان خوشایند دادگاه است. و گفتم که دیدن خواهر و برادرهایی که از هر غریبه‌ای برای همدیگه غریبه ترند، از زجرآورترین چیزهاییه که توی محیط دادگاه میتونید ببینید! و حالا جریانِ عینی دوتا پرونده که خودم به عینه توی محیط دادگاه شاهدش بودم رو براتون میگم. ?️پرونده ای بود که توی اون عمه خانمی از برادرزاده هاش شکایت کرده بود. این پرونده به خاطر موضوعش توی شعبه ۳، معروف شده بود به "پرونده طلاها". جریان پرونده از این قرار بود که این عمه‌خانم یه برادری داشته که اون آقای برادر توی بانک کار می‌کرده. عمه خانم حسب اعتمادی که به برادرش داشته مقداری از طلا و جواهراتش(جمعا ۹۰ گرم طلا) رو به برادرش میده تا ببره و توی صندوق امانات بانک نگهداری کنه. توی این مدت هم اگر مهمونی یا عروسی ای داشتن، عمه خانم میرفتن و از صندوق امانات بانک، اون طلاهایی که میخواستن رو بر می‌داشتن و بعد از مهمونی دوباره میوردن و توی صندوق امانات میگذاشتن. خب تا این جای ماجرا که مشکلی نیست. مشکل از اونجایی شروع میشه که این آقای برادر به علت بیماری سرطانی که داشتن از دنیا میرن و وقتی عمه، برای گرفتن طلاهاش به ورثه اون مرحوم مراجعه می‌کنه، ورثه از عودت طلاها استنکاف می‌کنند(عجب جمله ای شد!) و میگن ۵۰ گرم از این ۹۰ گرم مالِ ماست. همین هم باعث میشه که عمه خانم بیاد و از برادر زاده هاش شکایت بکنه. ?️خب تا همینجا ممکنه شما خواننده محترم با خودتون بگید، چقدر برادرزاده‌های بدی هستن که مالِ عمه شون رو میخورن. منم اولین بار چنین فکری کردم ولی یادتون نره این ها چیزایی بود که عمه خانم در متن دادخواست خودش نوشته بود. هیچ وقت یادمون نره که بدون شنیدن حرف طرفین دعوی، شروع به قضاوت کردن مردم کاری است خطرناک و احمقانه! برادرزاده‌ها که توی دادگاه اومدن گفتن:"آقای قاضی! اولا ما نمیگیم همه ی ۹۰ گرم طلا مالِ ماست. نه! ۴۰ گرمش مالِ عمه است که همین الآن هم حاضریم بهش بدیم. اما ۵۰ گرم دیگه‌اش جریان داره! شوهرعمه چند سال قبل با بابای خدا بیامرز ما یک زمینی رو شریکی خریدن. بعد از یه مدتی شوهرعمه اومد پیش بابا و گفت من میخوام سهم شما از اون زمین رو بخرم. بابا هم گفت اشکال نداره! من سهمم رو به شما میفروشم. منتهی شوهر عمه گفت چون من الآن پول نقد ندارم که به شما بدم، شما یه کاری کن. بیا به مقدار قیمت سهمت از اون طلاهایی که توی صندوق بانک هست بردار به جای پول زمینت. و اینطور شد که ۵۰ گرم از اون ۹۰ گرم در واقع پول زمینیه که شوهر عمه از بابا خریده." ?️حالا باید میبودین و میدیدین که شوهرعمه چطور این موضوع رو حاشا می‌کرد:" آقای قاضی! من وضع مالی‌ام خوبه. اگرم بخوام برم به کسی رو بزنم، میرم و به داداش‌های خودم رو میزنم نه برادر خانمم!" این طرف شاهد آورده بود که چنین چیزی در کار نبوده و اون طرف شاهد آورده بود که نه اتفاقا چنین چیزی در کار بوده! شما یه لحظه خودتون رو بذارید جای قاضی این پرونده. چیکار می‌کردید واقعا؟! آقای شوهرعمه تا لحظات آخر دادگاه سخت اصرار داشت که جریان زمین واقعیت نداره و اصلا همچین چیزی نبوده. آخر دادگاه وکیل برادرزاده‌ها یه فایل صوتی از گوشیش گذاشت که آقای شوهرعمه داشت سر قیمت همون زمین با برادرزاده چک و چونه میزد! این صوت که پخش شد کلا آقای باجناق رنگش عوض شد و شروع کرد به انکار و گفت فتوشاپه و صداگذاریه!(داخل پرانتز بگم صوت،فیلم،عکس،اسکرین شات و ... جزء ادله‌ی اثبات دعوی نیستن ولی میتونن اَماره قضایی باشن. حالا اینکه این ها چی هستن رو بعدا بیشتر توضیح میدم انشا..) ?️خلاصه آخرش که رای اون پرونده رو حاج آقا گفتن و من نوشتم، رو کردم بهشون و گفتم:《حاج آقا حالا شما رای این پرونده رو صادر کردین و بالاخره وضعیت این ۹۰ گرم طلا تعیین تکلیف شد. ولی خدا میدونه دیگه نه این عمه و برادرزاده دیگه اون عمه و برادرزاده قبلی میشن و نه دیگه اون باجناق هایی که اونجور توی دادگاه بر علیه هم شهادت دادن و همدیگه رو دروغگو خطاب کردن، میتونن بهم دیگه نگاه کنند.》حیف و صد حیف که نازک آرای تن ساق گلی که به جانش کشتم و به جان دادمش آب، ای دریغا به برم می‌شکند...یک دانشجویک دانشجوMon, 12 Oct 2020 22:16:33 +0330https://virgool.ir/@zahedi.stu/ارباب-خوبم-ماه-عزاتو-عشقه-fqgqsgcidgkr حالا که کم کم داره سفره ی محرم و صفر امسال هم جمع میشه و میره تا یه سالِ دیگه- ببینیم زنده ایم یا نه تا بتونیم دوباره توی هوای هیئت ها نفس بکشیم- حیفم اومد چندجمله ای رو درباره ی این «منحصر به فردترین» محرم و صفر هرسال نگم و ننویسم. چندسالی میشه که دهه اول های ما گره خورده به نام قشنگ انصارالحسین(ع). اونقدری تعلق خاطر به این جمع دوست داشتنی دارم که همیشه حتی سه شنبه شب های هیات هفتگی هیات میثاق با شهدای دانشگاهمون هم به یاد همه ی اون خاطرات و لحظات قشنگی که در هیات انصار برام رقم خورده، بوده و هستم. به خاطر همینه هرطور که باشه دهه اول ها باید خودم رو برسونم به این شهر و یجورایی یه وقتایی میاد که دلمون تنگ میشه برای نشستن روی فرش هیات انصار. بعد از اینکه دلهره هامون برای برگزار شدن یا نشدن مراسمات محرم با مصوبه ستاد کرونا برطرف شد؛ رفتم و با رفقای هیات صحبت کردم برای اجرایی کردن اون ایده ایی که از یک سال قبل توی ذهنم بود. خیلی دلم میخواست توی این هیاتی که اسمش مزین به نام انصارالحسین(ع) هست، از انصارالحسین(ع) بگم. آرزوم بود همه ی اون عزادارایی که شبای محرم میان و پای سفره ی بابرکت این آقایانِ باکرامت، می شینند، برای یک بار هم که شده اسمشون رو بشنوند. دوست دارم تشکر کنم اول از خودانصارالحسین(ع) که بهم این اجازه رو دادن اسامی مقدسشون رو بر زبان بیارم و بعد هم از خدام عزیز هیات انصارالحسین(ع) که با این پیشنهاد با روی باز موافقت کردند. خدا توفیق داد و شهدای کربلا هم اجازه دادند: شب های محرم، هر شب به مدت ده دقیقه قبل از منبر یکی از اصحاب سیدالشهدا(ع) رو در هیات معرفی کردم. نمیشه دهه اول بیاد و پای منبر حاج آقای حسین پور بشینید، و بعد احساس خسران بکنید از گذشتن اوقات و ثانیه ها. «راز نگاه حسین» اونقدری کاربردی بود که مطمئنا به کار بستن اون حرف ها و صحبت ها، میتونه خیلی از مسائل و مشکلات این روزهای زندگیمون رو حل کنه. خدا رو شکر که دهه اول امسال هم پای روضه های آقا روح اله نشستیم و گریه کردیم. و این بهترین حس و حاله برای مایی که از نوجوونی با روضه های آقای روح اله بزرگ شدیم و قد کشیدیم... حالا دیگه باید باهم زیر لب زمزمه کنیم و از آقا بخوایم که:« بذار حالا حالا، نوکر شما باشم» و هیچ وقت هم یادمون نمیره این تک مصرعی که به طرز خارق العاده ای به عمق جانمون نفوذ کرد: تو ته گودال رفتی من شدم بالانشین... بعد از هیات انصار، نوکری برای اصحاب سیدالشهدا به مدت 9 شب دیگه در دهه دوم در آستان مقدس شهیدان سبزوار تمدید شد. یادمون نمیره اون شب های رویایی رو که در کنار شهدا نشستیم و مهمون اون ها بودیم. وقتی هرشب به به هشت شهید دشت نینوا سلام دادیم. خدا رو شکر بابت همه ی این حس و حال های قشنگ. حس و حال هایی که هدیه ی خود شهدا بودن به مهمون هاشون. به شخصه دلچسب ترین چیزی که محرم امسال برام اتفاق افتاد، لحظات دلنشینی بود که در کنار دوستان در طرح «کوچه به کوچه با روضه های حسین» تجربه و احساس کردم. وقتی با روح اله غیاثی و برادران شمس آبادی و حسن جانِ باشتنی، عصرهای دهه اول، محله به محله می رفتیم و روضه های اربابمون رو در کوچه ها و محله های شهرمون برپا می کردیم. این روضه های خانگی، حس و حالی بود که امسال عجیب به دلم نشست. خدا قوتی جانانه به روح اله غیاثی عزیز که مردونه پای کار بود و دوستان آستان که حضورشون مثل همیشه باعث نظم و هماهنگی و کیفیت بی نظیر این طرح شد. خلاصه که کرونا، امسال باعث شد چراغ روضه های آقاجانمون روشن تر از هر سال دیگه ای باشه. حسین! ما از خدامونه! الهی که چراغ روضه هات روشن باشه. آقاجان قسمت میدم، قسمت میدم به عمروبن جناده 11 ساله که ندای امیری حسین و نعم الامیرش هنوز ذکر لب هامونه،قسمت میدم به شهید غدیری کربلا عبدالرحمن بن عبدرب، قسمت میدم به سرحلقه ی عشاق درگاهت عابس بن شبیب، قسمت میدم به بشیر و سوید و سالم ... دست ما رو رها نکن آقا!یک دانشجویک دانشجوSat, 10 Oct 2020 01:16:17 +0330https://virgool.ir/@zahedi.stu/اربعین-و-دیگر-هیچ-iu1b6iewegd4?️علی اکبر دهخدا وقتی می خواست در لغت نامه اش برای تعریف واژه جامانده عبارتی بنویسد، چنین نوشت:«جامانده: باقی مانده و بجای مانده از چیزی!» و این است که همه ی ما امسال شده ایم جامانده! اگر اینچنین شده ایم ؛ پس حتما چیزهایی از اربعین های سال های گذشته در وجودمان باقی مانده. آن ته قلبمان را که خوب نگاه کنیم، می بینیم، این روز ها اصلا همه ی وجودمان شده زندگی کردن با آن رویای نابی که سال های پیش در واقعیت دیدیم و حس کردیم. حالا بهتر می فهمیم «میاد خاطراتم جلوی چشام» یعنی چی... ?️از اربعین نوشتن قشنگه. به اربعین فکر کردن زیباست. اما تا ریه های من و شما توو هوای اربعین تنفس نکنه با خوندن هیچ متن و نوشته ای نمی تونیم بفهمیم اربعین یعنی چی و بهشت یعنی کجا! وقتی چند ساعتی توو کوچه پس کوچه های نجف قدم میزنی تا کم کم برسی به بزرگراه نجف- کربلا. وقتی هوس می کنی بری و کام جانت رو با طعم دِهین شیرین کنی. وقتی هی ته دلت ذوق میکنی از اینکه «پشت سر مرقد مولا»ست و «روبرو جاده و صحرا»یی که تو رو میکشونه و می بره و میرسونه به حرم ابوعلی(ع). این زیباست که می بینی اون پیرمرد عراقی همه ی دار و ندارشو آورده تا خرج زائرا کنه. از خودت خجالت میکشی وقتی می بینی«اینجا هرکی هرچی داره» آورده وسط و «نذر حسین کرده». ?️قشنگیِ اربعین به اینه که همه مون کنار هستیم. قدم به قدم، ستون به ستون، دل های عاشقای سیدالشهدا(ع) بیشتر به هم گره میخوره. کنار همدیگه «ستون های این جاده را ما» یکی یکی رد می کنیم و اون ها رو«به شوق حرم می شماریم». همه مقصدمون یه جاست و هویت مون یه چیز واحد شده. دیگه دکتر و استاد و مهندس بودن برامون مهم نیست. تازه می فهمیم که توو همه این سال ها، مرزهای جغرافیایی فقط یه قرارداد بودن برای اینکه شکل و شمایل نقشه های توو کتاب ها قشنگ تر بشه. تازه برامون جا می افته این عرب و عجم و سرخ و سفید سیاه بودن، فقط برای این بود که همدیگه رو بهتر بشناسیم؛ همونطوری که خیلی قبل تر بهمون گفته بودن که: و جعلناکم شعوبا و قبائل لتعارفوا... در اربعینه که با تموم وجودت اینو احساس میکنی که با وجود این همه زائر از کشورهای مختلف،ولی ما«دور از نژاد و رنگ و زبان، گویا همه ز یک مادریم». ?️اما امسال با همه ی سال ها فرق می کنه. امسال سالِ التماس کردنه. امسال باید گوشه ی اتاقت زانوی غم بغل بگیری و با چشمای خیست، ازش التماس کنی و به خودش بگی که آقاجان«من اون خستگیِ توو راهو می خوام» باید بهش بگی که «این غم کم نیست، لیاقتشو نداشتم آقا بیام حرمت». باید بهش بگی که آقا من هنوز که هنوزه نمیتونم و نتونستم اینو باور کنم که امسال اربعین، کنج خونه هامون میاد و میره و تموم میشه. آقا بذار هنوز توی خیال خودم فریاد بزنم و با گریه بگم که حتی امسال هم«قدم قدم با یه علم، ایشالله اربعین میام سمت حرم»... خودمانیم‌ها ولی چه بیچاره هایی شده ایم امسال!یک دانشجویک دانشجوTue, 06 Oct 2020 00:59:19 +0330https://virgool.ir/@zahedi.stu/این-شش-ماه-p2axdivmfladسال 99 از اولش هم انگاری با ما دعوا داشت! نمیدونم. شاید با نوشتن این متن متهم بشم به سیاه نمایی اوضاع و احوالم. به ناشکری و خیلی چیزای دیگه. ولی شما کلا خیلی جدی نگیرید. آدم اگه میخواد از چیزی هم گله و شکایت کنه، همون بهتر که بره و درد دل هاشو به خدایی بگه که خیلی خوب خریدارِ ناز بنده هاشه. حتی بنده هایی مثل من که یه وقتایی واقعا از این حد بی شرمی و بی حیایی خودم به تعجب میوفتم. بماند... این ها رو می نویسم تا بمونه یادگاری برای روزهای خوبی که شاید بعدا بیان و ما به امید اون روزها زنده ایم و نفس می کشیم!داشتم می گفتم. 99 از اولش هم سر ناسازگاری با ما داشت. از همون روز 1 فروردین که ما با پیراهن سیاه بابای امام رضا(ع) جان شروعش کردیم. از همون لحظات تحویل سال که چشمامون خشک شده بود به صحن و سرای خلوت و درهای بسته حرم امام رضا. ما تصورش رو هم نمی کردیم. می گفتیم دیگه نهایتا تا یکی دو ماه دیگه کلک این ویروس لعنتی هم کنده میشه. شش ماه گذشت. و حالا صفحه ی اخبار هر روز از افزایش آمار مبتلاها و فوتی ها گزارش میدن. به خاطر همین ویروس بود که امسال توی خونه هامون نشستیم. به دیدن بزرگترهامون نرفتیم که مبادا انتقال دهنده این ویروس باشیم. کرونا اجازه نداد سیزده بدر رو مثل هر سال کنار بابابزرگ ها و مامان بزرگ هامون باشیم. ولی اون موقع ما باز هم تصورش رو نمی کردیم که شش ماه بعد، دیگه نه بابابزرگی هست و نه بی بی ای که بخوایم بریم و کنارشون باشیم! ما فکر نمی کردیم که به فاصله سه ماه، دو تا از عزیزترین های زندگیمون برای همیشه، ناگهانی و یه دفعه ای از کنارمون برن. هرچند که از لحاظ مسافت به نسبت از هم دور بودیم، ولی همون حضورشون و همون نفس کشیدن شون چقدر مایه ی آسایش و آرامش زندگی ما بود. آره. ما قدر این نعمت ها رو الآن که از دست دادیم می فهمیم.توی همه ی این شش ماه، هر روز یه ماجرای جدید، هر روز یه اتفاق عجیب تر از دیروز، بالاخره یه چیزی بود که گلوی ما و مردم ما رو فشار بده. دل گیرم از رشد چندین و چند برابری قیمت کالاهای اساسی زندگی مردم توی همین شش ماه. مردمی که به واقع حق شونه یه زندگی راحت و رفاه حداقلی رو داشته باشن. مردمی که توی این 40 سال مرد و مردونه پای انقلابشون محکم ایستادن. عزیزان ما تا چند سال پیش روی منبرها، مردم رو توصیه می کردن به دوری از تجملات و قناعت. اما من خودم از خیلی هاشون شنیدم که می گفتن ما دیگه رومون نمیشه روی منبر از این جور حرفا به مردم بزنیم. دیگه گوشت و شیر و مسکن حداقل چیزهایی هستن که برای یه زندگی معمولیِ معمولی لازمه! دل گیرم از رئیس جمهورِ بی درد و نامحترمی که هنوز که هنوزه حاضر نیست قبول کنه که خیلی از این مشکلات، علتش تدابیر غیرمنطقی و احمقانه ای بود که به خاطرش 8 سال کشور رو معطل نگه داشت و به عقب برگردوند و الآن هم به این وضع کشونده. رئیس جمهوری که هنوز هم با وقاحت تمام میاد و جلوی دوربین های تلویزیون از عملکرد دولت خودش دفاع میکنه. دلگیرم به خاطر دروغ های متعددی که به مردم گفت و مردم هم اون دروغ ها رو به پای انقلاب و رهبری نوشتن.دلگیرم از مجلسی که دوست داشتیم انقلابی باشه. مجلسی که ادعا داشت، مجلس گام دوم انقلاب میشه. مجلسی که حتی خود حضرت آقا هم بهشون امید داره. ولی توی این چهار ماه جز دعواکردن و نطق داغ و آتشین بر علیه دولت و آقای رئیس جمهور، هیچ کار دیگه ای انجام ندادن. ما دیدیم اون جایی که لقمه چرب باشه، حتی همین آقایون هم با افتخار از سر سفره انقلاب لقمه بر می دارند و نوش جان می کنند. توی دور و زمونه ای که حتی خریدن یه پراید دسته دوم برای یه جوون، آرزویی محال و دور از دسترس به نظر میرسه، آقایون با طیب و رضایت خاطر گرفتن دنا پلاس رانتی به قیمت کارخانه رو «حق» خودشون می دونن. تازه منت اش رو هم سر ملت میزارن که ببینید ما چقدر خوب و مردمی هستیم. مجلس قبلی سراتو گرفتن ولی ما دنا پلاس! مرده شور مردمی بودنتان را ببرند! دل گیرم از آقای نماینده ای که خودش رو یار انقلاب معرفی میکرد ولی هنوز پاش به مجلس باز نشده از وضع مسکن نماینده ها شروع به گلایه کرد و داد و هوار که «ای آقا با پانصد میلیون که نمیشه توی تهران خونه گیر آورد!»نمی گم این شش ماه حداقل برای خود من روزهای قشنگ نداشت. نه اتفاقا! توی دل همین اتفاقات، قشنگ ترین ها هم برام اتفاق افتاد. ولی خدا میدونه این شش ماه شبی نبود که از دغدغه و دلهره و نگرانی اتفاقاتی که فردا میخواد بیوفته راحت بشم. تا یه ماجرا تموم میشد، باز اتفاق بعدی پشت بندش میومد. دیشب که داشتم با محمدِ عزیزم صحبت می کردم می گفت :« علی ! دلم یه آرامش و یه لذت موندگار میخواد...» و من با خودم فکر می کردم که آیا واقعا اون لذت موندگار توی این دنیا ممکنه که به دست بیاد. نمیدونم ولی من دوست دارم این روزهامو با فکر کردن به آدم هایی پر کنم که عزیزند و خواستنی. یه دفعه ای اومدن ولی کم کم همه ی دار و ندارمون شدن.دل گیرم از این روزها! از این روزهایی که میتونستیم کوله پشتی بر دوش، قدم به قدم در مسیر نجف تا کربلا قدم بزنیم. هزار و چهارصد و خورده ای عمود رو رد کنیم، با عراقی های دوست داشتنی عکس یادگاری بگیریم، توی حال و هوای خودمون روضه گوش کنیم و گریه کنیم به غربت و مظلومیت عمه جان امام زمان(عج) ولی حالا انگاری راستی راستی باید توی کنج خونه هامون بشینیم و فقط مثل مرغ پرکنده بال بال بزنیم و اون خاطرات سال های قبل رو مرور کنیم و گریه کنیم و گریه کنیم.آهای آقایی که گفتی«انّا غیر مهملین لمراعاتکم» اوضاع دنیای ما بدون تو خیلی بی ریخت و بهم ریخته شده. نه اینکه ما ناامید شده باشیم. نه به خدا! ولی خواستم بگم هوای ما رو خیلی داشته باش آقا. خیلی...یک دانشجویک دانشجوTue, 29 Sep 2020 20:36:21 +0330https://virgool.ir/@zahedi.stu/روزهای-عدلیه-8-wokngsuqb3wvتا پیش از رفتن به کارآموزی، همیشه با خودم فکر می کردم، تجربه ی مرگ عزیزان و نزدیکان فقط غم انگیز است و ناراحت کننده. اما بعد از اون یک ماه فهمیدم به همون میزان که این اتفاق غم و غصه آوره، دقیقا به همون اندازه(و یا حتی کمی بیشتر از بیشتر!) ترسناک و وحشتناک و دلهره آوره! نه از این بابت که ما دلتنگ عزیزان از دست رفته میشیم، و نه حتی به دلیل اینکه جای خالی شون دیگه هیچ وقت بینمون پر نمیشه! اتفاق های ترسناک دیگه ای در پشت پرده ی مرگ عزیزان، در حال رخ دادنه که اون اتفاقاست که دل آدم رو به معنای واقعی کلمه آب میکنه و قلب آدم رو میسوزونه!برای خود من غصه آور ترین دادخواست ها اونایی بود که در ردیف خواهان نوشته بود حسین حسینی فرزند علی و بعد اون طرف در ردیف خواندگان نوشته بود(تمامی اسامی غیرحقیقی هستن): 1-حسن حسینی فرزند علی 2-اکرم حسینی فرزند علی3 -فاطمه حسینی فرزند علی 4-ابوالفضل حسینی فرزند علی 5-زهرا اشرفی فرزند میرزاجواد. (فهمیدین چی شد؟ یه برادر میاد به خاطر ارث و میراث بابای خدابیامرزش، از همه ی خواهرها و برادرهاش شکایت می کنه. اون نفر آخری هم که میبینید ازش شکایت شده(نفر پنجم)، مادر همون خواهرها و برادرهاست!!! چون برای طرح دعوای مطالبه ارث، باید همه ی ورثه حین الفوت مرحوم رو طرف دعوی قرار بدین. ) شاید بگم یکی از پرارجاع ترین پرونده های محاکم دادگستری، همین پرونده های مربوط به ارث و میراثه. وقتی که خواهرها و برادرها سر یه تیکه زمین پدرشون باهم کنار نمیان و برای حل و فصل این اختلاف، سر و کارشون به دادگاه میوفته! حالا باید میدیدن که توی جلسه دادگاه چطور برادر، برادرش رو متهم می کرد و چجوری یه خواهر از برادراش بد می گفت! یه وقتایی باور کنید توی وسط جلسه دادگاه، وقتی دیگه میدیدم خیلی این خواهر و برادرها دارن بهم می پرن و دیگه به معنای واقعی کلمه شور ماجرا رو در آوردن، خودکارم رو میذاشتم کنار. ماسکم رو برای چند دقیقه بر می داشتم و بعد به یه گوشه خیره می شدم. فقط زل می زدم ببینم این دعوای غم انگیزِ بزرگسالانِ کوچک(!) تا کجا میخواد ادامه پیدا کنه. باور کنید بعضی وقتا دوست داشتم سرشون داد بزنم. بهشون بگم :« مگه شماها از یه پدر مادر متولد نشدین؟ مگه شما توی یه خونه، کنار همدیگه بزرگ نشدین؟ مگه شما از سینه ی یه مادر شیر نخوردین؟ پس چی شده که الآن از هر غریبه ایی برای همدیگه غریبه ترید؟ارزش اون زمینِ لامصب چقدره مگه؟ 100 میلیون؟ 200 میلیون؟ 1 میلیارد؟ یعنی واقعا ارزشش از این رابطه ی خواهر برادری تون بیشتره؟ اصلا اون زمین رو یکی تون به دست بیاره. بعدش چی؟ حیف نیست برای بدست آوردنش همدیگه رو فدا کنید؟» حالا من که یه دانشجوی ساده ی هیچ کاره بودم توی اون دادگاه. ولی یه وقتایی از ته دلم میخواستم به حاج آقای لطفی بگم که یکم باهاشون از اینجور صحبتا بکنند تا شاید از خر شیطون بیان پایین. بماند که به خودم اجازه نمیدادم چنین جسارتی بکنم ولی به نظرم حاج آقا هم از بس توی دوران خدمتشون در دستگاه قضایی، به اینجور پرونده ها رسیدگی کرده بودند، انگاری دیگه به این یقین رسیده بودند که نرود میخ آهنین در سنگ!یه وقتایی هم که دیگه اوضاع خیلی بحرانی میشد، تنها کاری که میتونستم بکنم این بود که از خدا بخوام،به روح اون مرحوم پدرشون اجازه نده که به جلسه ی دادگاه بیاد. چون اگه بیاد و بچه هاش رو توی این وضع ببینه، عالم برزخش خیلی بهم ریخته میشه! همون بهتر که نباشه و نبینه، مالی که یه عمر برای به دست آوردنش تلاش کرد حالا چجوری برای بدست آوردنش بین بچه هاش جنگ و جدال و دعوائه!ادامه دارد...یک دانشجویک دانشجوSun, 27 Sep 2020 17:14:23 +0330https://virgool.ir/@zahedi.stu/روزهای-عدلیه7-rvc2qsflubtxآدمیزاد جمع خصلت های مختلف است. یه عالمه اخلاقیات و خصلت ها و ویژگی های مختلف اومدن و داخل آدم جمع شدن و توی موقعیت های مختلف هر کدومشون یه جوری و به یه نحوی خودنمایی می کنند و خودشونو نشون میدن. تو بین همه این مخلوقاتی که خدا خلق کرده، شاید هیچ کدومشون به اندازه آدمیزاد گنجایش این همه خصوصیات متفاوت رو نداشته باشن. خصوصیاتی که گاهی حتی در تعارض با همدیگه هستند و اصلا وقتی می فهمیم تعجب می کنیم که ای بابا! اینا دیگه چجوری در ما تعبیه شدند و ما خودمون هم خبر نداشتیم؟! ولی هرچی که هست، هستند و ما باید تلاش کنیم هرچی بیشتر این خصوصیات خودمونو بشناسیم تا در مواقع مختلف با کمک عقلمون، بهترینشون رو به کار بگیریم و ره به صواب ببریم. این پاراگراف شاید خلاصه و عصاره همه ی اون چیزایی بود که توی همه این سال ها درباره حدیث شریف «من عرف نفسه فقد عرف ربه» توی کتاب های مختلف خونده و یا از سخنران های هیات ها شنیده بودم.یکی از خصوصیت هایی که در ابناء آدم هست و شاید کمتر به گوشتون خورده باشه و من میخوام اینجا یکمی معرفیش کنم، خاصیتی هست به اسم«پسرخاله شدن»! این پسر خاله شدن هم در مواجهه با اشخاص حقوقی و هم در مواجهه با اشخاص حقیقی در آدمیزاد بروز و ظهور پیدا می کنه. چون من میخوام تجربه های زندگی خودمو اینجا براتون بنویسم، دیگه شما ببخشید من مجبورم اینجا از خودم زیاد مثال بزنم. مثلا من وقتی برای اولین بار وقتی چهارده پانزده سالم بیشتر نبود و برای اولین بار میخواستم برم با آقا روح اله محفوظی(رفیق که نه!برادر عزیزتر از جانِ این روزهای زندگیم) صحبت کنم، خدا خدا می کردم که ای خدا! یعنی میشه آقا روح اله جواب سلام منو بده! یعنی میخوام بگم اون روزهای اول از اینکه حتی جواب سلام منو داده در پوست خودم نمی گنجیدم. اما حالا چی؟ لا اله الا الله.. الآن دیگه پسرخاله که چه عرض کنم، جوری بهش گره خوردم که به شهادت و گواهی خیلی ها خَلقا، خُلقا و منطقا دیگه بدجور شبیهش شدم! میخوام بگم اون جوری که روزهای اول با آقا روح اله صحبت و برخورد می کردم، با اونجوری که این روزا باهاش صحبت می کنم زمین تا آسمون فرق کرده. چرا؟ چون همین خاصیت «پسرخاله شدن» در من شروع به فعالیت کرده. اون روزای اول تموم سعی ام بر این بود که خیلی خیلی مواظب باشم یه وقت بی ادبی یا کاری نکنم که موجب تکدر خاطر گرامشان(!) شود ولی حالا چی؟ خخخ ... بماند حالا چجوری هستیم باهاش...این خاصیت پسرخاله شدن، عینا یه شمشیر دو لبه است. اگر این خاصیت توی ما نبود و ما قرار بود که با همه ی دوستا و نزدیکامون همیشه مثل روز اول برخورد کنیم، دیگه هیچ وقت چیزی به اسم «صمیمیت» بین آدما به وجود نمیومد. اما بُرد توی این ماجرا با اوناییه که بتونن این خصوصیت رو توی خودشون کنترل کنند و مواظب باشند که مبادا این پسرخاله شدن و صمیمیت با اشخاص، اونا رو از چارچوب ادب و معرفت و انصاف دور کنه. یه چیز دیگه هم که هست اینه که کلا این خصوصیت خیلی زودتر از اونچه فکرشو بکنید در آدمیزاد فعال میشه و این خودش یه خطره!بهتون گفتم که این خصوصیت در مواجهه با اشخاص حقوقی هم در آدم خودشو نشون میده. مثلا من اون روزهای اولی که رفتم دادگاه، خب به هرحال چون وارد یه محیط جدید شده بودم خیلی احساس عجیب و غریبی داشتم: آدمای جدید، فضاهای جدید، اتفاقای جدید و ... همه ی اینها چون برام «جدید» بود، اجازه نمی داد که این خصوصیت فوق الذکر(این کلمه رو توی دادگاه و مخصوصا توی رای ها زیاد استفاده می کردیم!) در من رشد کنه. اما در کمتر از دو هفته به شکل عجیبی حتی با این محیط جدید هم پسرخاله شدم. این اتفاق چندین علت داشت. وقتی لطف و محبت و تحویل گرفتن های عجیب و غریب حاج آقای لطفی رو نسبت به خودم می دیدم، وقتی موتورم رو میرفتم و در پارکینگ مخصوص کارکنان دادگستری میذاشتم، وقتی اون سرباز جلوی در منو شناخته بود و دیگه کارت ملی منو چک نمی کرد، وقتی خیلی از وکلا که در شعبه 3 پرونده داشتن، باهام آشنا شده بودن و احوال پرسی می کردن و ... همه ی اینها کمک کرد تا در کمتر از دو هفته تا حد زیادی حتی با محیط دادگاه هم راحت و صمیمی بشم.و اما خاطره آن روز! من همیشه آخر شب که میخواستم بخوابم گوشیم رو به شارژ میزدم تا صبح که میخواستم پاشم برم دادگاه، گوشی فول شارژ باشه. اما اون شب نمیدونم شارژر رو پیدا نکردم یا یادم رفت یا چطوری بود که گوشی رو به شارژ نزدم. صبح که بلند شدم دیدم عجب! این طفلک 15 درصد بیشتر شارژ نداره. دیر هم شده بود و فرصت نبود من یکم گوشی رو به برق بزنم تا حداقل به 30 درصد برسه که تا ظهر کار منو راه بندازه. پاوربانک و اینجور سوسول بازیا هم که نداشتیم! با خودم گفتم اشکال نداره. شارژر رو برداشتم و انداختم توی کیف. شال و کلاه کردم و راه افتادم به سمت دادگاه. مثل هر روز صبح سلام و علیکی با حاج آقا کردم و رفتم پشت اون میز سمت چپیِ دوست داشتنی نشستم. خیلی ریلکس و با خونسردی کامل شارژر رو از توی کیف درآوردم. همینکه میخواستم به پریز وصلش کنم، علی زاهدیِ درونم یه دفعه ای اومد یه لگد بهم زد و گفت:«هوی عموجان! دِری چیکر مینی؟» برگشتم با عصبانیت بهش گفتم:« مگه کوری؟! دارم گوشیمو میزنم به شارژ.» پوزخندی زد و گفت:« این همه زندگی نامه و خاطرات شهدا و علما درباره رعایت حق الناس رو خونده بودی همین بود؟ تو الآن چه صنمی با دادگاه داری که میخوای گوشیتو به برق اینجا بزنی و استفاده شخصی ازش کنی؟ این همه هی از حضرت علی(ع) حرف میزنی، مگه همین حضرت علی(ع) نبود که وقتی برادرش اومد و باهاش کار داشت، چراغ بیت المال رو خاموش کرد و چراغ شخصی خودش رو روشن کرد؟ دیدی هیچی نیستی؟ دیدی فقط ادعایی؟ دیدی تو هم اگه آب باشه همچین مشتی و حرفه ای زیرآبی میری؟» با اینکه خیلی بد باهام صحبت کرد، ولی حرفش حق بود. از خودم خجالت کشیدم. واقعا چرا این قدر با محیط دادگاه پسرخاله شدم که میخوام گوشیمو برای استفاده شخصی به برق اونجا وصل کنم؟ بیخیال شارژ زدن موبایل شدم. دوباره شارژر رو داخل کیف گذاشتم و گفتم اشکال نداره! فوقش گوشیم خاموش میشه دیگه.(بماند که اون روز گوشیم مردونگی کرد و نهایتا با شارژ دو درصد ما رو به خونه رسوند!)آهای علی زاهدیِ درون! می خواستم بگم که دمت گرم. با اینکه خیلی عصبانی و یهویی آوار میشی رو سرم، ولی همیشه بیا و از این تلنگرها بهم بزن. بیا و سرزنشم کن و بهم بگو که هیچی نیستم. تو نذار که من از این جور اشتباها بکنم. من ممنونت هستم. خیلی هم دوستت دارم!یک دانشجویک دانشجوFri, 04 Sep 2020 15:40:51 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/جانِ-عالمی-تو-wdlqutvvq9sj اینکه دقیقا ما کی عاشقت شدیم و کی بند دلمان به اسم قشنگت گره خورد را نمی دانیم. فقط یادمان می آید که از همان بچگی، محرم ها که می شد مادر خودش لباس سیاه تنمان می کرد، پیشانی بند «یا حسین» را به سرمان می بست و زنجیر را به دستمان می داد تا برویم آن آخر دسته بایستیم و برای تو زنجیر بزنیم. آن موقع ها ما خدا خدا می کردیم کی بزرگ تر شویم و قدمان بلند تر شود تا به جای آنکه آخر صف بایستیم، بیاییم و آن وسط ها کنار بزرگترها جایی برای خودمان پیدا کنیم.هنوز هم دلم پر می کشد برای همه آن شب هایی که آخر شب می رفتم بغل بابا و هی اصرار می کردم که «بابا برام قصه بگو!» و بابا هر شب به جای آنکه برایم قصه های خیالیِ چه و چه را تعریف کند، مرا با قصه های قاسم و علی اکبر و علی اصغرت بزرگ کرد. البته در بین همه ی آن قصه ها، قصه ی عباس برای من چیز دیگری بود. همیشه در خیال های کودکانه ام عباسِ سوار بر اسب را تصور می کردم. چه جلالتی دارد این عباس! چه هیبتی! هنوز هم کتاب نوحه های قدیمی بابا را نگه داشته ام. هنوز میروم گاهی این کتاب ها را برمی دارم. هی ورق میزنمشان. این ها اولین چیزهایی بودند که عشق تو را در قلب من کاشتند. و چقدر اولین ها در ذهن آدم شیرین اند و ماندگار...خلاصه بماند آقا! زمان گذشت و گذشت و ما بزرگتر شدیم. ما بزرگتر شدیم و تو همه چیز ما شدی. ما بزرگتر شدیم و تو منتهای همه ی خواسته ها و آرزوهای ما شدی. آقاجان! امسال دو مهمان ویژه از من مهمان تو هستند. بی بی و بابابزرگ عزیزم که من اگر امروز ذکر «حسین حسین» از زبانم نمی افتد به خاطر آن هاست. آقا جانم قول بده که خیلی مواظبشان باشی. آقاجان! تو که دلبرترین امیر عالم شده ای قول بده که هوای دل ها را هم خیلی داشته باشی. دل هایی که تنگ شده اند برای بعضی ها و دل هایی که بدجور گره خورده اند بهم . دستمان را رها نکن ارباب باوفا...یک دانشجویک دانشجوTue, 01 Sep 2020 00:38:13 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/قصه-این-بود-cbfd74zjxzvbماجرا در پیچیده‌ترین حالت ممکن، ساده است.ماجرا با همه‌ی سادگی‌اش، مبهم است.ماجرا با اینکه مبهم است ولی شیرین می نماید. خیلی شیرین... و خوبی‌اش این است که شیرینی بی حد و اندازه‌اش دل آدم را نمی‌زند...من فکر می‌کنم این شب‌ها بهترین فرصت است، که خودمان را در بغل خدا رها کنیم. مگر تا الآن، خودش با دست غیبی خودش این ماجراها را تدبیر نکرده؟ بیا دلمان را قرص کنیم که خداجانِ دوست داشتنیِ من و تو، حواسش_ خیلی خیلی بیشتر از آنچه که بتوانیم تصور کنیم_ به من و توست. بیا خیالمان را راحت کنیم، بیا اجازه بدهیم، نسیمِ آرامش حسین(ع) روح و جانمان را تازه کند. راستی میدانستی این شب‌های هیات، ثانیه‌ای از فکرت خالی نمی‌شوم؟ آری بیا دل بدهیم به حسین(ع)بیا خودمان را رها کنیم در جاذبه ی مغناطیسشاگر این کار را کردیم، نورانی می شویمهرچه رهاتر، درخشان‌تر فروزان‌تر...یک دانشجویک دانشجوMon, 24 Aug 2020 01:18:36 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/روزهای-عدلیه6-jfrydfgugo3qدر اون زمانی که آدما هنوز با اسب و شتر و قاطر و الاغ(!) اینور اونور می رفتن، نحوه رسوندن ابلاغیه های دادگاه به طرفین اینطوری بود که مامور محترم دادگستری هِلِک و هِلِک( دوستان یکی اعلام کنه بالاخره املای درست این لعنتی چطوریه!!!) پا میشد میرفت در خونه­ ی طرفین دعوا و برگ اخطاریه دادگاه رو حضورا بهشون می داد. هرچند این روشِ خبررسانیِ دوران عباسقلی خان(!) هنوز منسوخ نشده و همچنان بسیاری از ابلاغیه های دادگاه به همین روش به دست آدما میرسه(که بهش میگن ابلاغ واقعی یا قانونی) ولی بالاخره مستحضرید که در قرن بیست و یک زندگی میکنیم و زندگی در عصر ارتباطات باید یه فرقی با عصر کمبوجیه و ناصرخسرو داشته باشه! اخیرا( یعنی طی چند سال اخیر) قوه قضائیه تمهیدی اندیشیده که این بحث اطلاع یافتن ارباب رجوع از اقدامات و تصمیمات دادگاه، در کمترین زمان و به راحت ترین شکل و از مطمئن ترین راه ممکن صورت بگیره. به همین خاطره که چندسالیه چیزی به اسم «ثبت نام الکترونیکی» رو راه انداخته و احتمالا تا چندسال دیگه این ابلاغ واقعی کمرنگ و کمرنگ و کمرنگ تر از همیشه بشه( مخففش میشه "ثنا" و همه این وروجک رو با این اسم مخففش میشناسن)امروزه دیگه حتی اگه بخواین فقط یکی دو دقیقه برید داخل دادگستری و یه قورت آب از آب سرد کن بخورید و برگردید ، همون جلوی در با چک کردن کارت ملی تون بررسی می کنند که آیا ثبت ثنا دارید یا نه؟ و اگه نداشته باشید به دادگستری راهتون نمیدن و شما باید برید و سماق بمکید! خوبی این ثبت ثنا اینه که وقتی فعالش می کنید تمامی ابلاغیه ها و آراء و اقدامات مربوط به پرونده تون در دادگاه به صورت پیامکی برای گوشیتون sms میشه و دیگه خیالتون راحته که از چیزی بی خبر نمی مونید. خب اگه از این برادر کوچیکتون حرف شنوی دارید، به نظرم همین روزا به یکی از دفاتر خدمات الکترونیکی قضایی شهرتون مراجعه و ثبت ثناتون رو فعال کنید. شاید با خودتون بگید که خب چه نیازیه به این کار؟ ما اصلا تا حالا سروکارمون با دادگاه نیفتاده که! ببینید قبول دارم. اصلا دعا هم میکنم که انشا.. هیچ وقت سروکارتون به دادگاه نیفته( هرچند به نظرم این دعاییه که خیلی کم در معرض استجابته! من میگم باید دیدگاهمون رو نسبت به دادگاه ترمیم کنیم. همه که به خاطر قتل و دزدی و غارت و طلاق به دادگاه نمیرن که! بالاخره همه ی ما آدمیزادیم و ممکنه فردا روزگار مثلا سر یه قطعه زمین یا سر یه معامله ای با یه نفر به اختلاف بخوریم و مجبور بشیم برای حل و فصل شدن اختلافمون به دادگاه مراجعه کنیم و این اصلا هم چیز بدی نیست! آیا کسی میتونه با قطعیت بگه که من تا آخر عمرم از رفتن به مطب دکتر بی نیازم؟دادگاه هم همینطوره. عجب داخل پرانتز طولانی ای شد! از بحث دور نشیم .داشتم میگفتم حتما برید ثبت ثناتون رو فعال کنید) ولی اگه این کار رو نکنید ممکنه بعدا براتون دردسر درست بشه. چجوری؟ بهتون میگم.فرض کنید فردا یه نفر اومد و به یه دلیلی از شما یه شکایتی کرد(دیگه شما خواننده محترم از بس گفتم متوجه شدید که منظور از شکایت این نیست که حتما باید شما مجرم باشید که ازتون شکایتی بشه) و اون بنده خدا آدرس و شماره تلفن شما رو هم نمی دونست و در دادخواست خودش، جای آدرس شما رو کلمه ی «مجهول المکان» نوشت. اونوقت به نظرتون دادگاه برای اطلاع رسانی شما چیکار میکنه؟ در اینجا دادگاه میاد از روشی استفاده می کنه که بابای رضاخان در اون زمانی که پسرش هنوز توی اسطبل پادشاهی کار می کرد، به کار می بست: انتشار اخطاریه در روزنامه های کثیرالانتشار! حالا به من بگید. چند نفر از شما امروزه اهل روزنامه خوندنید؟ اصلا اسم 10 تا روزنامه کثیرالانتشار رو نام ببرید ببینم! اونایی تون که اهل مطالعه روزنامه هستید، باز کدوماتون حال و حوصله دارید که برید قسمت اخطاریه های دادگاه رو بخونید؟ حالا ادامه اش. اگه اون بنده خدایی که ازتون شکایت کرده، اونقدری دلایل و مدارک و مستندات ارائه کنه که دادگاه قانع بشه ایشون در اون پرونده ذی نفعه، دادگاه غیابی بر علیه تون حکم میده و شما حتی بدون اینکه بتونید از خودتون دفاعی کنید، بر فنا میرید! بعد اون دم انتخابات که احساس تکلیف کردید و رفتید برای ریاست جمهوری ثبت نام کنید، یهو میبینن که دارای سابقه محکومیت هستید و ثبت نامتون نمی کنند و اونوقت یه ملت در داغ عدم حضور شما در انتخابات عزادار میشن! (البته من خودمم انتقاداتی به این شیوه خبررسانی دارم. قوه قضائیه میتونه بسترهای مناسب تری رو برای اطلاع عموم در موارد حاد فراهم کنه. باشه انشا.. اگه خدا قسمت کرد یه روزی به کارشناسان این امر میگم این پیشنهاداتو)خب پس لطف کنید هرچی زودتر برید ثناتون رو فعال کنید و خیال خودم و خودتون رو راحت کنید(به هرحال من برای خوانندگان این مطالب اهمیت زیادی قائلم! من یه وظیفه ای در برابر شما دارم و امیدوارم بتونم رسالت خودم رو به بهترین وجه انجام بدم. اووف! چیش گوفتوم!) حالا چون من خیلی دوستتون دارم و راحتی شما رو میخوام و نه سختی و مشقت و زحمتتون رو! اگه خواستید برید ثناتون رو فعال کنید لطف کنید همون اولِ وقت(حول و حوش ساعت 8 صبح) برید که کارتون زود راه بیوفته و مثل من دهنتون! ببخشید دچار رنج و تعب و عسر و حرج زمانی نشوید.(چقدر من آدم باتربیتی هستم!) یه دوازده و نیم هزار تومن هم پول همراهتون باشه که باید اونجا پیاده بشید. زودترم برید که این آقای علی برکت الله(!) با بی ارزش کردن هرچی بیشتر پول ملی، این دوازده و نیم رو دو و سه برابر نکنه.من همون روزای اول که رفتم ثنا رو فعال کنم، اونقدری معطل شدم، اونقدری وقتم توی صف تلف شد، اونقدری دهنم!( لااله الا الله، شما منو ببخشید!) که اگه یکم دیگه اونجا معطل میشدم، ممکن بود از آرمان های انقلاب برگردم و از قطار انقلاب پیاده بشم!(شوخی میکنم! خدا نکنه ما از قطار انقلاب پیاده بشیم) ولی واقعا میگم یکی از جاهایی که مردممون رو از حکومت عصبانی می کنه همین معطل شدن های بیخودی و حوصله بر در راهروهای ادارات است. البته این روزا دیگه اوضاعم فرق کرده. اون سرباز جلوی در دیگه منو میشناسه و میدونه که کارآموز شعبه سوم هستم و هر روز صبح به جای چک کردن کارت ملی ام، با سلام و لبخند به استقبالم میاد. اَی حال میده ها...:)یک دانشجویک دانشجوTue, 18 Aug 2020 19:44:05 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/روزهای-عدلیه۵-lwcvyeuaap4rنامه به دست وارد دفتر شعبه سوم حقوقی شدم. رفتم پیش مهدی آقای شمس‌آبادی(مدیر دفتر) و نامه‌ی کارآموزی رو نشونشون دادم. برای اینکه مثلا یکم فضاسازی هم براتون بشه خوب اینایی رو که میگم دقت کنید. شعبه سوم حقوقیِ قصه ما، در واقع تشکیل شده از دو تا اتاق. این دو تا اتاق از طریق یک در بهم دیگه مرتبط میشن. اتاق اولی، دفتر شعبه است که به طور ساده اگه بخوام بگم امور اداری و دفتری مربوط به پرونده‌ها اونجا انجام میشه. اتاق دوم همون اتاقِ اصلیه دادگاه هست که شما حتما توی فیلم ها دیدید که میز و صندلی دورتادور و وسطش چیده شده برای حضور شاکی و مشتکی عنه(همون متهم خودمون!) و اون روبروی اتاق هم سه تا میز هست. میز وسطی یکم ارتفاعش از دو تا میز کناری بالاتره و همون جا دقیقا جایگاه رئیس شعبه( بعبارتی جایگاه قاضی دادگاه) است. میز سمت راست مالِ منشی دادگاه و میز سمت چپ هم... حالا میگم بهتون. باز برای فهم بیشتر شما مخاطب عزیز باید یه نکته‌ی دیگه هم بگم. شاید از خودتون بپرسید، دادگاه حقوقی یعنی چی دقیقا؟ ببینید دادگاه‌ها بر حسب موضوع پرونده‌هایی که بررسی می‌کنند به چند دسته تقسیم می‌شن. دادگاه حقوقی، کیفری، خانواده، انقلاب و... این تقسیم بندی به خاطر نوع دعاوی هست که اونجا بهشون رسیدگی میشه. مثلا دادگاه کیفری به پرونده‌هایی رسیدگی می‌کنه که موضوعشون جرم و جنایته. پرونده‌هایی مثل قتل و سرقت و کلاهبرداری و زورگیری و...(کلا دادگاه کیفری، دادگاه پرهیجانی هست!) دادگاه خانواده همونطور که از اسمش پیداست به پرونده‌هایی با موضوع طلاق، مهریه، نفقه و ... رسیدگی می‌کنه. دادگاه انقلاب همون دادگاهیه که دلمون از دیدنش توی تلویزیون غنج میره! دادگاه مفسدین اقتصادی شاخص‌ترینش برای ماست. البته توی شهرستان‌ها اوضاع مثل تهران نیست و بیشتر پرونده‌هایی که به دادگاه انقلاب میره، پرونده‌های مربوط به مواد مخدر هست. اما دادگاه حقوقی مربوط میشه به دعاوی که توی اون‌ها اختلاف سر ملک و املاک و اموال و عقود و ... هست. از اونجایی که بیشتر عالم حقوق مربوط به این مسائل و صدالبته که مهم‌ترین و بنیادی‌ترین مسائل حقوق هم همین موضوعات هستن، به این دادگاه میگن دادگاه حقوقی! شاید شما بگید دادگاه کیفری هیجانش بیشتره ولی در واقع بیشتر کارآموزها علاقه دارند دوران کارآموزیشون رو در دادگاه حقوقی بگذرونن. چون از لحاظ علمی چیز بیشتری گیرشون میاد و واقعا ارزشمندتره. خب! مهدی آقای شمس آبادی نگاهی به نامه‌ام کرد و بعد از یک ماه دست و پنجه نرم کردن با هفت‌خوان رستم بالاخره شنیدم اونچه رو که باید می‌شنیدم:" بفرمایید داخل، نامه‌تونو بدید به حاج‌آقا!" یعنی شما ببینید یک مهر و نامه رییس اداره چقدر قدرت و نفوذ داره که تا مهرشون رو اون زیر برگه می بینند، با احترام بهتون میگن که بفرمایید داخل. خب حالا یکم فضا را معنوی کنیم. بدانید و آگاه باشید که اتفاقا روز قیامت هم اگر مهر یک آقایی زیر کارنامه مان باشد، فرشته ها تا نگاهشان به آن مهر می‌افتد، با احترام بر می‌گردند و بهتان میگویند:"ادخلوها بسلام آمنین" بس است دیگر. آن‌هایی که باید درس می‌گرفتند و متنبه می‌شدند، درس گرفتند و متنبه شدند دیگر! آب دهانم را قورت دادم، بسم الله گفتم و وارد اتاق دومی شدم. قدم قدم نزدیک شدم به میزِ حاج‌آقای لطفی، سلام کردم و نامه‌ام رو بهشون دادم. تا قبل از این فکر می‌کردم خب حتما جای کارآموزها، جایی میان همون شاکی و مشتکی عنه، یعنی روی یکی از همون صندلی‌های معمولی دادگاه‌است. حاج آقا نگاهی به نامه‌ام کردند و در کمال ناباوری به اون میز سمت چپ اشاره کردند و گفتند :"بفرمایید بنشینید!" خب کاربری اون میز هم فهمیده شد. اون میز، مخصوص کارآموزهاست. تامام! باید می بودید و می‌دیدید چه ذوقی کردم وقتی رفتم و کنار دست حاج‌آقا، پشت اون میز سمت چپی نشستم.( آی میز سمت چپی! خاطرات خوشی پشت‌ِ تو برای من رقم خورد. دوسِت دارم!)من پشتِ میزِ سمت چپی یهویی? اون گوشه‌ هم صندلی حاج‌آقای لطفی رو میبینید که یکم ارتفاعش بالاتر از بقیه صندلی هاستیک دانشجویک دانشجوSun, 16 Aug 2020 15:27:21 +0430https://virgool.ir/@zahedi.stu/روزهای-عدلیه۴-pgbuqhtsdcccاینکه که گفته‌ام خدا خیلی جاها بدجور هوای مرا داشته و بدون اینکه خیلی وقت‌ها خودم بفهمم مرا به جاها و راه‌هایی کشانده که خودم هم فکرش را نمی‌کردم، دوباره در این ابلاغ کارآموزی رخ نمایاند! ببینید همیشه در هرجایی برخورد اول خیلی مهم است. آن احساسی که در اولین رویارویی با محیط و فضای جدید در درون شما شکل می‌گیرد، خیلی زیاد تعیین کننده است برای ادامه مسیر. مثلا اینکه شما اولین بار که به محیط دانشگاه وارد می‌شوید و اینکه دقیقا چه حسی نسبت به آن محیط برای اولین بار پیدا خواهید کرد، اثر زیادی در انس گرفتن شما خواهد داشت. مثلا اگر من آن روزِ اولی که به حسینیه هنر رفتم، از محیط آن‌جا خوشم نمی‌آمد(البته شما می‌دانید که شرف المکان بالمکین?) که من دیگر این روزها این قدر علاقه‌مند نبودم که به آنجا بروم. آن اوایل که وارد دانشگاه امام صادق شدم، به وجود آمدن این شور و اشتیاق چندان دور از تصور نبود و خیلی زود با محیط دوست داشتنیِ دانشگاه گره خوردیم. هیات میثاق با شهدا، آن محیطِ بهشتی دانشگاه با آن همه درخت و چمن و گل و بلبل(!)، دیدنِ از نزدیکِ میثم مطیعی(!) و خیلی دیگر از شخصیت‌هایی که فقط اسم و رسم‌هایشان را قبلا دیده و خوانده بودیم،پیداکردن آنهمه دوست‌های خوب و مومن و... باعث شد که در کمتر از یک ماه به محیطِ دانشگاه وابسته بشوم. خدا به زمین گرم بزندت کرونا که ما را از این بهشت محروم کردی. تصویری که می بینید واحد برادران دانشگاهمان است. کلا یادتان باشد خوشبختانه یا متاسفانه واحد خواهران دانشگاهمان به اندازه واحد برادران گل و بلبل نیست!یکسال بعد که تازه از فرهنگ و ارتباطات به حقوق رفتیم، دوباره ترسی در درونم به وجود آمد که آیا با این رشته جدید هم به خوبی ارتباط برقرار خواهم کرد یا نه؟ آنجا هم خدا خیلی خدایی اش را برای ما نشان داد و یکی دو تا استاد درجه یک جلوی راه ما سبز کرد تا با تحویل گرفتن های عجیب غریبشان کار برای من راحت‌تر از قبل بشود و من همان ترم اول، با خشکیِ عجیب و غریب رشته حقوق به راحتیِ فراتر از تصور کنار بیایم. و این بار محیطِ دادگاه! ناخودآگاه ترسی در درونم به وجود آمد که نکند همین اول کار از محیط دادگاه زده بشوم. به هرحال امکان دارد فردا روزگار ما بیاییم اینجا. اگر خوشم نیاید چه؟ اگر زده بشوم ممکن است از خودِ رشته و درس هم به کلی زده شوم. اِی خدا! خودت هوای ما را داشته باش لطفا! قبل از ادامه داستان ذکر این نکته داخل پرانتز لازم است. هرکس که ابلاغ کارآموزی مرا می دید، نگاهی به من می‌کرد و می‌گفت:" چجوری بهت ابلاغ کارآموزیِ دانشجویی دادن؟ ها؟ کلا توی این یه سال اخیر با کارآموزی دو تا دانشجو موافقت کردن! تو هم حتما پارتی داشتی مگه نه؟" خب این بندگان خدا که نمی دانستند من برای این کارآموزی چه مرارت‌ها و بدبختی‌هایی که نکشیدم. من هم همیشه لبخندی در جواب این بزرگواران می‌زدم و زیر لب می گفتم:" پارتیِ ما خداست!"( الکی مثلا من خیلی آدم معنوی‌ای هستم :) ) الحق و الانصاف هم بدون پارتی بازی این کارآموزی را به دست آوردیم. بله آقای رئیس دادگستری مرا می شناخت ولی از کجا می شناخت؟ پسرخاله یا پسرعمه‌اش که نبودم؟ توی همین مراسمات و دیدار با امام جمعه و چه و چه دیده بود دیگر.(البته مجدد روح آیت‌اله مهدوی کنی شاد که هنوز هم اعتبارش برای ما امام‌صادقی‌ها احترام و آبرو می‌آورد) برای همین بود که وقتی موقع کنکور هم می‌گفتن فلانی n درصد سهمیه دارد ترسی به خودم راه نمی دادم و با خودم می گفتم کار خوبه خدا درست کنه! خدای ما بی‌سهمیه‌ها هم بزرگه! خب تا اینجا گفتم اینکه ابلاغ کارآموزی‌ام در شعبه ۳ حقوقی زده شد، خیلی برای شروع به من کمک کرد و یه جورایی خیلی خوش به حالم شد. علتش بماند برای قسمت بعد....یک دانشجویک دانشجوSat, 15 Aug 2020 19:40:48 +0430