https://virgool.ir/feed/@z.hosseinpanah51fa2026-11-12 11:52:23https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@z.hosseinpanah51https://virgool.ir/@z.hosseinpanah51/کامیون-آبی-رنگ-پسر-عمه-باقر-u6yrjampuy3vکامیون پسر عمه باقرهر وقت یاد گذشته می ‌‌افتم، اون روز خاص یادم میاد. روزی که با فامیل، همه با هم تصمیم گرفتیم برای زیارت بریم به شازده محمد. من‌‌ اون موقع ده یا دوازده سال بیشتر نداشتم، تابستون بود. از همان روزهایی که آفتاب انگار دلش نمی‌خواست غروب کند.من رفته بودم خونه خالم اینا. اونجا بود که این تصمیم رو گرفتیم.از صبح زود خونه پر از همهمه و شور و شوق بود. خصوصا برای ما بچه ها، چرا؟ چون قرار بود با ماشین پسر عمه باقر بریم. چون ماشینش کامیون بود و ما قرار بود پشت کامیون بشینیم، آخ چقدر ذوق داشتیم و خوشحال بودیم. تنها ایرادی که داشت این بود که کامیون همیشه بوی نفت و گرد جاده می داد.مادر بزرگ داشت سبد میوه رو آماده می‌کرد و عمه و خاله داشتن غذا رو آماده می‌کردن و دایی هم داشت با بچه‌ها شوخی می‌کرد و بازی می‌کرد.پشت کامیون رو فرش کردیم و تمیز و مرتب وسایل‌ها رو چیدیم و هر کدوم جایی رو نشون کرده بودیم برای نشستن. پسر عمه باقر با صدای بلند گفت: میخوایم حرکت کنیم ها... کسی جا نمونه، همه محکم جای خودشون بشینن.ماشین روشن شد و ما حرکت کردیم. همه با ذوق و شوق نشستیم. ما بچه ها رفته بودیم پشت کامیون، وقتی ماشین راه افتاد وسط راه با دست به بالای کامیون میزدیم و بلند بلند داد میزدیم راننده تند ترش کن تند تره تندترش کن ...و غش غش می خندیدیم... بیچاره راننده.دو طرف جاده دشت بود و کوه و چوپانی که داشت گوسفندانش را هی می‌کرد. باد گرم از روبرو به صورت ما میخورد و موهایمان با نوازش باد به رقص در می آمد و روی صورتمان می ریخت. به هم نگاه میکردیم و می خندیدیم. چه قدر پشت ماشین، ان هم از نوع کامیونش صفا داشت. هیچ وقت فکر نمی کردم که یک روز با کامیون برویم سفر، آن هم سفری زیارتی...وقتی بر می گشتم و بقیه رو می دیدم که هر کدام با بغل دستی‌اش گرم صحبت بود و گل می‌گفتن و گل می شنیدن، به من حس آرامش و خوشحالی می‌داد، ای کاش باز هم از این سفرها بود و فامیل دور هم جمع می‌‌شدند.وسط راه کامیون توقف کوتاهی داشت مثل اینکه مشکلی پیش اومده بود، و همه باید میومدیم پایین، برای من سخت بود چون نمیتونستم مثل بقیه بچه ها بپرم پایین، دنبال کسی میگشتم که دستم رو بگیره تا بتونم بیام پایین.راننده که پسر عمه باقر بود داد میزد همه اومدن پایین یا نه زود باشین..پسر عمه قیافه با مزه ای داشت. با آن موهای فرفری پرپشتش، شبیه قاصدک بود،کامیون یک جور و راننده هم یک جور بامزه بودن. ماشین داغ کرده بود و یک ربعی ما را بین راه نگه داشت. از بین درخت های توت و مزرعه های گندم گذشتیم تا بالاخره گنبد سبز امامزاده از دور پیدا شد. وقتی رسیدیم امامزاده حس عجیبی از آرامش و شوق در دلم احساس میکردم.بعد از زیارت همه در صحن نشستیم، مادر بزرگ چای نذری آورد و با لبخند گفت: "هیچ چیز مثل یک چای بعد از زیارت نمی چسبه."ما بچه ها به دنبال کبوتر ها میدویدیم و بازی می کردیم. همانجا هم تصمیم گرفتیم ماشین کامیون را یک آبی بزنیم و تمیزش کنیم. به جای اینکه ماشین رو بشوریم خودمون رو شسته بودیم و برامون مهم نبود که لباسهامون خیس شده بودن، در اون لحظه فقط داشتیم لذت می‌بردیم و اصلا برامون مهم نبود. یادش به خیر...در راه برگشت، هوا رو به غروب می رفت، آسمون رنگ نارنجی گرفته بود. همه ساکت بودن و حرفی نمیزدن، اصلا هیچ کدام نمی خواستیم که این لحظه تمام شود.اون سفر شاید فقط چند ساعت طول کشید اما برای من پر از معنا بود. یاد گرفتم که آرامش، گاهی در دور دست ترین سفر هاست، در همان مسیرهای آشناست، در نگاه خانواده، در صدای دعا، خصوصا وقتی که بخوای با فامیل و با کامیون بری سفر. می دانستم که این سفر، با تمام شور و هیجان خاطره ای خواهد شد که هیچ وقت فراموش نخواهم کرد. بوی نان سنگک، صدای موتور کامیون و نسیم خنک غروب هنوز در یادم مانده.zahra_Hzahra_HFri, 14 Nov 2025 15:47:57 +0330