<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های من هستم</title><link>https://virgool.ir/feed/@yuolywang</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 02:06:08</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/519159/avatar/vGcLlC.jpeg</url><title>من هستم</title><link>https://virgool.ir/@yuolywang</link></image><item><title>انچه در پس خاطرات خواهد ماند ...</title><link>https://virgool.ir/@yuolywang/انچه-در-پس-خاطرات-خواهد-ماند-abotsponm3fk</link><description>برای بقای انسانیت زیبایی بود در پس آنچه انرا شیطانی نامیده بودند . و انسان بود در این سو چون پوچی با جامه ی زیبایی . من گاهاً دیدم که قدرت چیز های کوچک فراتر از انسان های بزرگ است . تلفن همراه من آنقدری قدرتمند بود که توانست انسان نیمه جانی را بر زندگی باز گرداند . سطح وسیع  اینترنت حتی از زمین هم وسیع تر بود . آنقدری که پیمایش ان پایان نمیپذیرفت .برای همه     مابین این روز های پر آشوب و حساس انسانی ، همه ی ما به نوبه ی خودمون احساسات جدیدی رو برای خودمون خلق کردیم؛احساساتی که گفتنشون سخته و نگفتنشون هم آسون نیست .      اما خب واقعیتش اینه که همه ی ما محتاج زمانی برای خودمون بودیم؛ که بتونیم بفهمیم واقعا چی میخواییم و چی نیاز داریم .بتونیم خودمونو درک کنیم. بتونیم خودمونو بسازیم. خودمونو ترمیم کنیم.     گذشته رفت و روز های خوش رفت. ایامی اومد که صفحاتی رو توکتاب های تاریخ ، برای خودش ورق بزنه ، و بگه از این دوران ، تا از لجبازی های انسانی بگه و از غفلت های حیاتی غافل نمونه .      ما به ظاهر ادمای تنهایی بودیم. البته ، به ظاهر. ترجیحا نمیخواستیم قبول کنیم که تنها نیستیم. میگفتیم تنهاییم؛با اینکه روزانه صد ها تصویر و ویدئو میدیدیم که فرای اونها ده ها انسان مشغول بودند. تعامل افکار داشتیم با خلایق. مینوشتیم تا دردی دوا بشه.     من یک انسان 18 ساله ای هستم که تو دوران حساس زندگیش دست و پنجه نرم میکنه . دوره ای که باید برای اینده ی شغلیش پا پیش بزاره . اهل حومه ی شهری نسبطا کوچیکم . جایی که رفت و امد به یه سری کلاس ها سخته . یعنی سخت بود .اما بعد از اینکه اتفاقات ناگواری در سطح جهانی افتاد و انسان برای بار دیگر مجبور شد که قرنطینه رو تجربه کنه همه چیز دشوار تر از اولش شد . مجبور شدم با وجود ضعیف بودن درس هام و مبتلا شدن به اون بیماری باز هم امید داشته باشم برای سالی طولانی تر . اما خب اون امید از کجا اومد؟!از چی سر رشته گرفت؟ از اینکه خدارو شکر میکردم یک تلفن همراه میان رده دارم تا حداقل با خواهر و برادر کوچکترم شریک بشم .     این تلفن همراه به ظاهر ساده اما به روز اینجانب باعث شد که بتونم دوران کرونا و پسا کرونا رو به خوبی پشت سر بزارم ...      رشته ی کلام از اونجایی شروع میشه که تو دوران ابتلا به کرونا مجبور بودم برای اینکه بدنم سالم بمونه ورزش کنم و کنترلی روی خواب و فعالیت هایم داشته باشم . و حتی پادکست ایی در مورد سلامت و زندگی کردن گوش بدم . برای این کار از نرم افزار هایی همچون یوتیوب و اسپوتیفای استفاده میکردم که بهترین بازخورد رو تو این زمینه داشتند. از سامسونگ هلث استفاده میکردم که بتنونم فعالیت های بدنیمو کنترل کنم.      از طریق نرم افزار های ارتباطی جهانی دوستان مختلفی از سراسر جهان پیدا کردم که اکثریت اون ها رو کره ای ها شامل میشدند. تونستم با استفاده از نرم افزار های دراپس و دولینگو که مختص اموزش زبان هستن ،زبان کره ای رو فول بشم و حتی تو زبان انگلیسی یه سر و کله از دوستام جلو بزنم. البته که یوتیوب هم کم تاثیر نیست . تونستم با سایت کورسا ، کورس های انلاینی رو بگیرم که مدرک هم ارائه میداد.همه ی این ها رو هم مدیون این تکه جواهر تو دستم هستم. اونقدری ازش ممنونم که خیلی جاها نذاشت خانوادمو شرمنده ببینم. خیلی جاها کمکم کرد بتونم هوای انسانیت رو داشته باشم . خیلی جاها باهام کنار اومد و کاری کرد چند نفر به زندگیشون ادامه بدن . شاید منظورمو نفهمین اما پشت هر کلمه ای قصه ای وجود داره که از قصه های بین من و این تکه جواهره .      چالش روایتگر باش امید جدیدی بهم داد تا بتونم گوشه ای از افکارمو بروز بدم. ماه ها بود بخاطر افسردگی چیزی نمینوشتم . ولیکن با یه نوتیفیکیشن از سوی سامسونگ ممبر روزنه ای رو در خود قبلم ایجاد کردم . چالشی که جدا از هدایاش باعث میشد فکر کنم و بفهمم که واقعا چیزهایی برای شکرکردن تو این مدت داشتم.     جدای از اینکه بخوام تبلیغی در راستای سامسونگ کنم حتی با وجود مشکلاتی شاید ؛ولی از سامسونگ و گوشی هایی که ساخت تا باعث بشه وارد دنیایی فراتر از این دنیا بشم ، ممنونم.شاید ها...     دیدن تلفن همراه  سامسونگ نوت 20 الترا باعث شد قلبم برای دقایقی بر مدار شوق بتپد و باعث شد امید خواهر و برادر کوچکتر من پررنگ تر شود . .       دیدن ویدئو های درخت کاری و آموزش باغداری از جمله تفریحات این چندماه ی من بود . فهمیدم دیگر لازم نیست برای هرس کردن درخت خرمالوی منزل ،مزاحم همسایه ها شوم  . یا اینکه برای خرید کمپوست لازم نیست پولی بدهم .      گفتنش کم از لطف نیست که توانستم امیدی جدید را در حیاطمان زنده کنم و در این قرنطینه ی خانگی به تنهایی از پس خود بربیاییم و همه ی این ها را مدیون خدای خود و تلفن همراه همچو جواهرم هستم . با سپاس . نوشته شده با سامسونگ j7 core با ما</description><category>من هستم</category><author>من هستم</author><pubDate>Wed, 30 Dec 2020 01:37:36 +0330</pubDate></item></channel></rss>