https://virgool.ir/feed/@yones2008.sfa2026-11-10 23:29:47https://files.virgool.ir/upload/users/1493250/avatar/X30k1V.pnghttps://virgool.ir/@yones2008.shttps://virgool.ir/@yones2008.s/ویرگول-مکثی-در-جمله-vshsbsi27j8dممنونم از ویرگول که میتوانم درونش مکث کنم ، به معنای کلمه در زندگی که به سمت نقطه در حرکت است ،ویرگول برای من جایی شد که مکثی کوتاه کنم ،مروری بر جمله ای که تا به حال زیسته ام(بله زیسته ام!) بکنم ،و دوباره ادامه دهم ،گاهی زندگیم پر از نقاط مکث میشود ،اما مهم نیست ،ویرگول فرصت میدهد که از گذشتۀ جمله ای که درونشم بنویسم ،هرچقد بیشتر بنویسم بیشتر یاد میگرم راه زیستن را ،و در نتیجه یاد میگیرم آینده جمله را زیبا تر بینوسم تا در ویرگول های بعدی که میگذارم از کلمات قبل از ویرگول رضایت داشته باشم ، چون این ویرگول هاست که خودم انتخاب میکنم کی بگذارم اما نقطه خبر .NyohxNyohxFri, 15 May 2026 19:30:45 +0330https://virgool.ir/@yones2008.s/سقوط-ستاره-ها-kljijyhbz8wmتا به حال به آسمان پر ستاره نگاه کرده ای؟تا به حال ستاره ها دنباله داری که سنگینی آرزو ها را به دوش میکشند ، سنگین تر کرده ای ؟میتونی بگی که اون ستاره آرزوهامون و کجا برده ؟ آرزو اول هرکس برای آن ستاره برآورده میشود ، آرزوی اولت دنباله دار بودن ستاره بود مگه نه ؟ آرزوی اولت داشتن امید واهی بود که برآورده شد ، گمان کردی آرزوی اولت چیز دیگریست و برآورده نشده مگه نه ؟ آیا سقوط ستاره ها تماشا کردی که شاید طلوع آرزو هایت باشند ؟خبر داری دنباله دار ها آرزوهایمان را به کجا میبرند ؟ سیاهی بی پایان آسمان را ستاره های ناتمام پایان ندادند ، انتظار داری ادعای مالکیتت بر دنباله داری که حتی ستاره نیست به سیاهی اقبالت پایان دهد ؟ ستاره ها زینت خونه زیبای پروردگارت نیستند ، یادآور ناتوانی در روشن کردن تاریکی اند . گمان میکردی تاریکی نور را معنا میبخشد ؟اما این طور نیست تاریکی ناتوانی نور را به رخمان میکشد . به آسمان نگاه میکنی با کی راز و نیاز میکنی ؟تنها و ناتوانی ، پشتت به هیچ توانمندی گرم نیست ، توانمندی در کار نیست .NyohxNyohxThu, 14 May 2026 02:24:00 +0330https://virgool.ir/@yones2008.s/آلت-قتاله-از-جنس-مقتول-pawyj5xvlsi4به قتل رسیدم .قاتلی که خودم انتخاب کردم . قاتل حتی تلاش برای انتخاب مقتول نکرد .قاتلی سلاحی برای کشتن مقتول در نظر نداشت . قاتلی که حتی مقتول را دنبال نکرد ، چون میدانست مقتول قاتل را به خاطر امانتی اش ترک نمیکند . امانتی ام ، تنها سلاحی که میتوانست من را بکشد خودم در اختیارش قرار دادم .میدانستم قاتل است ، اما دوست داشتم باور کنم که از آن سلاح برای محافظت از من استفاده کند . از ابتدا معلوم بود که قرار است بمیرم ، گاه وایمیسادم و میگفتم کار و تموم کن ،اما قاتل من را نمیکشت .انتظار مرگ ، وحشتناک ترین است . قاتل گونه ای رفتار کرد که انگار قصد کشتنم را ندارد اما من میدانستم و منتظر بودم . مدام ادعا میکرد که قصد کشتنم را نداشت و چاقو را زیر گلویم نگه داشته بود . وقتی تقلا میکردم که من را بکش سعی میکرد به من بقوبولاند که گذاشتن چاقو زیرگلو اشتباهیست که مدام تکرار میکند و قصد کشتن من را ندارد ، قصدش محبت به من و محاظت از من است . روزی رسید که بالاخره حرف هایش را باور کردم . به او گفتم پس دیگر چاقو زیر گلویم نزار ، دیگر نمیخواهم من را بکشی ، هماطور که میگویی نمیخواهی من را بکشی . ناگهان چاقو را در قلب خود دیدم و قاتل را دیگر ندیدم ، درست زمانی که باور کردم قرار نیست بمیرم .دلیل قتل چاقوی درون قلبم نیست ، حرف هاییست که زخم های زیر گلویم را درمان میکردند و اکنون با ورود چاقو به قلبم آن حرف ها زخم شده اند ، درست همانجایی که زخم هایی را درمان کردند .NyohxNyohxTue, 12 May 2026 03:10:56 +0330https://virgool.ir/@yones2008.s/بوی-قارچ-طعمِ-قارچ-خودِ-قارچ-x5hbdn1chgn9قارچ ها هم مانند شیر ها دو نوعند ، یا میبلعیشان ، یا میبلعنت . من بلعیدمشان ، حلا نوبت آنهاست.بیشتر از یکساله ،با رفتن به بعضی مکان ها ،دیدن افراد غریبه ، افرادی که حتی گاهی میشناسمشون ، بوی قارچ به مشامم میرسه . بوی فرسودگی ، بوی خراب شدن و پوسیدگی . بوی کنترل شدن ، بوی نداشتن اراده . بوی سقوط تدریجی ، سقوطی که تنها لحظات آخر متوجهش میشوی و تا قبل از آن در رویای پرواز به سر میبری . سقوطی که پایانش را آرزو میکنی ، آگاه ازآنکه پایانش پایانت است . آنها از این موضوع بی خبر بودند ، یا خودشان را زده بودند به بی خبری .دلم به حال آن مکان ها و افراد میسوزه ، کمکی از دستم براشون برنمیاد ، حتی اگر کمک هم میتوانستم بکنم ، شاید نمیکردم ، من را چه کمک به غریبه ، حالا میخواهد غریبه ای جدید باشه ، یا قدیمی. تو مکان های زیادی بوش و حس کردم ، خانه قبلی ، اتاق قبلی ، مترو ، حتی پارک . بعضی وقتا به سرم میزنه و تو اون مکان دنبال منبع بو ، دنبال قارچ و فرسودگی میگردم .اما تا به حال پیدا نکردمش ، یا حداقل پیدایش نکرده بودم. مدتی بود که دیگر این بو ها به مشامم نمیخورد ، شاید من جای جدیدی نرفته بودم و شخص جدیدی ندیده بودم . یک روز در اتاقم با خودم تنهاییم را سپری میکردم که طعمش را در دهانم حس کردم . طعم ضمخت فرسودگی ، طعم تکثیر قارچ ها. خودم بودم و مکان همیشگی خودم . نه شخص جدیدی بود ، نه مکان جدید . گویا فرسودگی از من بوده و دلسوزی از مکان های جدید . سقوط تدریجی از من بوده و ناتوانی در کمک ، از غریبه ها. دوست داشتم باور کنم که این قارچ ها از دیگران است که در من رخنه کرده ، اما در این مدت با کسی جز خودم در ارتباط نبودم . این قارچ ها از من بودند که داشتند در من رخنه میکردند . این قارچ ها از من به بودند که در هر جا که من بودم رخنه میکردند. به اتاق جدید ، به خانه جدید ، مترو و پارکی که در آن قدم گذاشتم . ترک ها و فرسودگی ها ، کار طبیعت و غریبه ها نبود . ازین موضوع بی خبر بودم ، یا خودم را زده بودم به بی خبری . اما اکنون متوجه سقوط تدریجیم شده ام ، گویا لحظات آخر است ، لحظات آخر سقوط .NyohxNyohxTue, 23 Sep 2025 22:27:26 +0330https://virgool.ir/@yones2008.s/تخم-مرغ-ترک-خورده-udizjezvd03qتخم مرغی ترک خورده را تصور کنید . من آن را در واقعیت دیده ام . تا زمانی که در آب جوش نگذاریمش ، ترک هایش معلوم نمیشود . تا قبل از آن کنار دیگر تخم مرغ ها انتظار پختن را میکشد . کاشکی تلاش جوجه ای برای تولد بود . اما خبری از جوجه نیست . جوجه ای هرگز شکل نگرفته که بتواند تخم مرغش را بشکند . آن جوجه اگر شکل میگرفت چی ؟ هیچی . به هزاران روش آنرا میکشتیم . در بهترین حالت آنرا با رنگ مسموم میکردیم و به کودکی برای تولد میدادیم . مرگی بدون شکوه .کودک یادش میرفت که به جوجه غذا دهد و میمرد . زندگی مصنوعیش او را میکشت ، مسمومیت با رنگ اورا میکشت ، آنقدر دستمالی میشد تا بالاخره بمیرد ، در خانه ای رویایی و حیاط دار غذای گربه ای بی چشم و رو میشد . از محبت انقدر به او غذا میدادند که بمیرد. رشد میکرد به همراه کودک ، غذایی میشد برای رشد بیشتر کودک .همه مرگ هایش را تجربه میکرد . بار ها و بار ها .کودک را با مرگ هایش درس میداد . کودک بار ها مرگ هدیه تولدش را تجربه میکرد ، تا بالغ شود ، تا با مرگ ها نمیرد .یا در مرغداری ، شب و روز ، و روز را شب میکرد ، حتی سریع تر از تجربه ما . روزی تخمی میگذاشت که آرزو داشت از درونش فرزندش را ببیند ، اما فرزندانش تا قبل از تشکیل ، در مغازه ها قرار میگرفتند.آنرا خریدم. ترک داشت، آرزو کردم جوجه ای ضربه بزند تا از تخم در بیاید . خبری از جوجه نبود .قصه ام را پس برای که باید تعریف میکردم؟ انسان ها؟ آنها که فقط انسانند ، برای جوجه ذوق داشتم . هرچند خوش به حالش،قرار نیست بارها مرگ را تجربه کن . اگر جوجه بود چه بر سرش میامد ؟ در یخچال خانه ام زنده زنده منجمد میشد ، روز هایی از آن نگه داری میکردم و بعد فراموشش میکردم . شاید زنده میماند . نمیدانم .شاید زنده میماند و پخته شدن همنوعانش را تماشا میکرد . شاید مرگ تدریجی خودش را تماشا میکرد و بار ها و بار ها آرزو میکرد که ای کاش ترک تخم مرغش از ضربه خارجی می بود و نه تلاشش برای تولد .به اطراف می نگریست ، بار ها شکستن تخم مرغ های دیگر را با امید جوجه تماشا میکرد . شاید مرگ تدریجی مارا نگاه میکرد . شاید تحت تاثیر روابط پیچیده ما انسان قرار میگرفت و تصمیم بر تکامل میگرفت . تصمیم میگرفت مانند اشرف مخلوقات رفتار کند .زبان به صحبت باز میکرد ، زندگی را به گونه ما تجربه میکرد . بار ها تخم مرغ ها را میشکست به امید جوجه ای نجات یافته . نتیجه انتظارش برای جوجه ای نجات یافته آن شد که حتی خودش هم نجات نیافته است. آن جوجه ای نجات یافته است که هرگز شکل نگرفته.در سال های انتظارش که شاید فقط چند روز بود ، تخم مرغ های زیادی شکست ، و فقط نگاه میکرد . در انتظارجوجه ای ، برای به اشتراک گذاری درد هایش ، درد هایی که نمیتوانست به انسان بگوید . در آخر آنها فقط انسان بودند دیگر ، جوجه که نبودند . در زمان انتظار برای جوجه بسیار هیجان داشت ، به دنبال مکالمه ای بی نقص با جوجه بود . به دنبال دلیل توجیه پذیر برای درد ها ورنج هایش گشت تا به جوجه بگوید ، اما دلیلی پیدا نمیکرد . شاید دلیل درد هایش انتظار بود . شاید همان لحظه که تصمیم بر تکامل گرفت درد هایش آغاز شد .. روزی تخم مرغی را آبپز میکرد و متوجه ترکی بر روی آن شد ، آن را در آورد و باز کرد . جوجه ای مرده درونش بود . شاید تنها برادر تنی اش بود ، شاید هم جوجه ای غریبه . نمیدانست که اورا کشته یا نه . احتمالا نه ، در هر صورت به او لطف کرده بود. جوجه ای که پا در این دنیا نذاشت . زندگی بهتری از او داشته . خودش را به صد ها روش توجیه کرد مقصر مرگ آن جوجه کوچولو نبوده ، و اگر هم بوده لطفی بهش کرده . اما فایده نداشت .تصمیم گرفت جوجه را به عنوان تنها همنوعش نگه دارد . تلقین کرد که قتلی انجام داده و اکنون آنرا مخفی نگه میدارد . سر به بیابان زد تا از بشر مخفی بماند - برای محافظت از خود بود یا محافظت از جوجه مرده؟-یک جوجه با برادر مرده اش در بیابان چه کار میکند ؟ ستاره ها را میشمارد ، آنهارا متصل میکرد . چشمانش را میفشارد تا قبل از زنده زنده جوشاندن برادرش بیدار شود . آرزو داشت که آن جوجه ای نباشد که زمانی صاحبش آرزوی وجودش را کرده بود . آرزو داشت ده بار میمرد تا قبل ازینکه مرگ را زندگی کند . به شهر نگاه میکرد . دیگر نمیشد به او گفت جوجه . مرغی بود . هرگز قرار نبود پرواز کند ، آرزویش را هم نداشت . برای جوجه مرده آرزوهایی تراشید و گفت ، از آرزوی پرواز و آزادی گفت . از درد ها و رنج هایی که در سال های زندگی اش به خودش تحمیل کرده بود . از بی دلیل بودن ماندنش در شهر . از زمان انتظاری که برای جوجه کشیده بود . از تخم مرغ هایی که برای رسیدن به او شکسته بود . از اینکه دوست داشت جای جوجه کوچولو باشه .ازینکه ترک تخم مرغش میتوانست از ضربه ای خارجی باشد ، ازینکه قرار نبود باشد . و اصلا هم نبود . همه توهمات کودکی بودند که حباب های خارج شده از ترک تخم مرغ را نگاه میکرد . دوست داشت به بقیه انسان ها هم نشان دهد که چه دارد میبیند ، اما خب در آخر آنها فقط انسان بودند . جوجه که نبودند . دستش را درون آب کرد که کم کم داشت گرم میشد ، تخم مرغ را در آورد و به امید جوجه ای شکست . اما خبری از جوجه نبود . ساعت ها گریه کرد . دلیل گریه اش مسخره بود ، پس آن را پنهان کرد و شب ها را به تنهایی در خلوتش گریه میکرد . به جوجه ای که میتوانست داشته باشد فکر میکرد ، خاطرات که با هم میتوانستند بسازند . حرف هایی که میتوانستند رد و بدل کنند . از رنج های کوچکش به جوجه بگوید ، از خاطرات انتظارش از جوجه . از سحر آمیز بودن آب و تخم مرغ . ازینکه با نگاه کردن به تخم مرغی ترک خورده درون آب میتوانست داستان زندگی اش را حدس بزن . آن جوجه بود که میتوانست حرف های را بشنود ، درد ها و رنج های کوچکش را بزرگ بشمارد . به جوجه فقط میتوانست بگوید نه انسان ها . روزی در مسیر انتظارش ، تخم مرغ ترک خورده دیگری یافت . آنرا شکست به امید جوجه ، جوجه ای مرده درونش بود . خاطرات آن جوجه مرغی که سر به بیابان زده بود در سرش گذشت ، خاطراتی که آن ها را در تخیلاتش دیده بود . شاید او هم هرگز نبوده ، مانند مرغ دوست داشتنی اش که هرگز نبود .NyohxNyohxMon, 15 Sep 2025 13:14:37 +0330https://virgool.ir/@yones2008.s/سوختن-من-را-تاخت-فرصت-نداد-برای-ساخت-mzlmnlbkafjoچه شب رویایی ، در این مکان بسیار زیبا . تماشای سوختن ستاره ها به همراه ماه از تفریحات سالمیست که میتوان داشت. فقط خودت و ماه باشی ، نه کس دیگه ای . ماه به ستاره مورد علاقه اش می نگرد ، تو هم به هر ستاره دیگری که خواستی . شاید بهترین دوستت باشد . شاید هم تنها دوستت.خلوتگاه نه چندان خلوت . آنکه مهم است حس تنهاییست نه ، اطراف . خودمم و خودم.در تنهایی میسوزم . خبری از پروانه نیست . سوزشم کسی و گرم نمیکنه ، اتاقی و روشم نمیکنه . سایه ای را روی دیوار نمی اندازم .گلی هوای سوختنم را تامین نمیکند ، من هم گلی را تامین نمیکنم . نمیدانم حتی گل ها و گیاهان واقعی اند یا نه .فقط میسوزم . حتی نمیسازم . سوختن و ساختن بر من نیامده ، برای من نیست . سوختن و سوزش .سوختن بنزین نه ، سوختن کنده ای خیس . طولانی ، ذره ذره .من آن درختیم که در طبیعت می افته و کسی از آن باخبر نیست ،تو هم من را نادیده بگیر ، هرگز نبوده ام حالا هم افتادنم فرقی ندارد . من آنم که میسوزم ، نه سوزش ستاره ، درخشان و باشکوه ، سوختن ته دیگی ، در تنهایی خودم . در آشپزخانه ای طرد شده . آشپزخانه ای که دیگر عالم پایش را آنجا نمیگذارد . کودکی انتظارم را هم نمیکشد ، همانطور که سفره ای منتظرم نیست . همانطور که قرار نیست بوی سوختگیم کسی را اذیت کند . قرار نیست برایشان سوال شود که زیر گاز را خاموش کرده اند یا نه ، گویی از ابتدا منی وجود نداشته .شیطان کوچک و جیبی . حتی اون هم ندارم . شیطان هم از من قطع امید کرده است . افکارش درونم میپیچد . او هم نمیخواهد من را در جهنم ببیند ، تنهایم گذاشته است با افکارش ، با افکارم زجر بکشم . افکارم جهنمی است برایم ، افکارم راه خلاصی جهنم از من است . پس من را با آن تنها گذاشته اند .چرخه کابوس وار . برای سایه ام بنویسم ؟ من دارم میسوزم . حتی سایه ای هم ندارم . درد و رنج کلماتی اند در وصف این متن ، نه وصف حالات من .زمان دیگر برایم خطی نیست . تمام اتفاقات و خاطرات بد ، برایم در حال رخ دادن است . تجربشان میکنم ، همین الان . هم اکنون که در حال نوشتن هستم . تکرار آنهاست که آنها را بد کرده است یا بدی آنها دلیل تکرار آن .خاطرات خوش و زیبا . گرچه اندک اما دوست داشتنی اند برایم . همان اندک هم در گوشه ای از ذهنمند ، کتابی خاک خورده که به زحمت بازش میکنم و خنده ای بلند میکنم تا درد ها بیدار شوند و به سراغم آیند .اگر حتی الان اتفاق خوبی برایم رخ دهد . برای من خاطره دوریست مبهم ، انگار که در کودکیم افتاده است . اشک ها هم من را رها کرده اند . نمیدانم کجاست . شاید تنها راه خلاص باشند . قطع امید کرده اند . پسره ی بی عاطفه . کلمات برایم معنای سابق را ندارند . درد ها ، افکار ، ذره ذره با پنبه ای سرم را میبرند . گویا با سوزنی کوچک به جانم افتاده اند .آن سوزن کارش را به خوبی انجام میدهد .ذره ذره . آهسته و پیوسته . همانطور که همیشه در زندگی به من توصیه کرده بود مادرم . آهسته و پیوسته .سوزن هم از من آدم بهتریست .NyohxNyohxFri, 12 Sep 2025 22:21:30 +0330https://virgool.ir/@yones2008.s/قصه-ای-از-قصه-ها-تکراری-تر-کوتاه-تر-روایتی-از-اشتباهات-کرده-و-نکرده-wxxpu40dwehdسلام به همه‌ی دوستان عزیز، این اولین اپیزود از داستانیه که مدتیه در ذهنم شکل گرفته و حالا وقتشه که با شما به اشتراک گذاشته بشه. امیدوارم بتونید با فضای داستان ارتباط برقرار کنید و اگر نکته‌ای، نقدی یا پیشنهادی داشتید، خوشحال می‌شم در کامنت‌ها بخونمشون. نظرات شما برای من بسیار ارزشمنده و کمک می‌کنه که در ادامه‌ی مسیر، بهتر و دقیق‌تر بنویسم.با احترام و سپاس از وقتی که می‌ذارید 🌱خطای دید نیست؛ خطای ذهن است. داستان یک توقف و تبعات آن . اشتباهاتی نکرده که گاه آرزوی انجام آنها را داریم و اشتباهاتی انجام شده ، که گاه آرزوی انجام دوباره آنها را داریم.اپیزود اول : در امتداد یک تکرار به امتداد جاده نگاه میکرد ، گویی که سکوت مرگباری که لحاظتی پیش ماشین را فرا گرفته بود اکنون ادعای مالکیت مسیر پیش رو را دارد . ادامه بحث برایش کاری بیهوده تر از باز و بسته کردن ریتم دار چشمانش با عبور از کنار هر یک از تیر های چراغ برق بود . به دستانش روی فرمان خیره میشد ، عاداتی که در این سالها در او پدید امده ، جزئیات پنهان خطوط دستش ، میتوانست معنای آنها را حدس بزند ، به فکر آن افتاد که پیش فالگیر برود تا رمز و راز این خطوط را به او بگوید .-به نظرت فالگیر ها میتونن معنای خطوط روی دست هم بگن یا فقط توانشون در حد کف دسته ؟زن نگاهی به تند به او انداخت و در پاسخ گفت : من نمیدونممرد از پرسش ناگهانی خود پشیمان شد ، با خود اندیشید : همیشه خدا زیاد حرف میزنم ، مواقع اشتباه دهنم و باز میکنم . باید سکوت کنم تا متوجه بشه کارش اشتباه بوده و من مقصر نیستم ، همیشه با زیاد حرف زدنم جوری رفتار میکنم که انگار من مقصرم و قصدم اینه که از دلش در بیارم ، این هم ازون عادت های مضخرفمه.دوباره به یاد موضوعی افتاد که قبل از پرسش احمقانه اش به اون فکر میکرد ، عادت هایی که دارد ، در رانندگی و اکنون هم در زندگی .شیشه ها را کمی پایین داد تا بوی متعفنی که وارد ماشین شده بود خارج شود . صدای هجوم باد از شیش های پایین رفته سکوت را شکست .زن چیزی گفت اما صدای باد مرد را متوجه حرفهایش نکردمرد شیشه ها را بالا داد ، منتظر بود که گفته خودش و دوباره تکرار کنه اما تکرار نکرد .-چیزی گفتی ؟سوالش را با لحنی امیدوارانه پرسید تا زن اگر چیزی گفته بود که باعث ادامه بحث شود حرفش را پس بگیرد و چیز دیگری بگوید . اما زن چیز دیگری نیز بر روی حرف هایش اضافه کرد : ناراحت که نشدی نمیدونستم ؟ همونطور که هر وقت بخوای مسئله ای و نمیدونی و انتظار داری با این رفتار های احمقانت کنار بیام ،منم نمیدونم . دیگه نمیدونم به کدوم سازت برقصم ، واقعا به اینجام رسیده .زن با تشری با دست مرز رویش موها و پیشونی کوتاهش و نشون داد.مرد با خودش اندیشید : من نمیدونم ؟ البته که نمیدونم اگه میدونستم که با فاحشه ای مثل تو ازدواج نمیکردم ، هر موجود زنده دیگه ای بود ، حتی یه قاطر هم رفتارش جور دیگه ای بود باهام ، اون سوال احمقانم درمورد فال به نیت معذرت خواهی و شروع صلح نبود ولی جوری پرسیدم که اینطور به نظر میرسید ، به هرکس میگفتم بی خیال میشد و رفتارش و درست میکرد ، ولی این زن ، این زن هرجور که رفتار میکنم وحشی تر میشه . -چی شد لال شدی ؟ جوابی نداری بدی ؟مرد با دست چپش به آرامی چوبی که برای محافظت از خودش و ماشینش و البته همسرش، در کنار قفل فرمان قرار داده بود لمس کرد و تکان داد .چوب به او ندا میداد ، ندایی دعوت کننده به خشونت .شیشه ها را برای عوض کردن هوا و افکار شومش پایین داد ، برای اجبار همسرش به سکوت و طفره از پاسخ.در کنار جاده غریبه ای را دید که برای مقابله با آفتاب سرش را پایین انداخته .لنگان لنگان در بیابان راه میرفت. دست راستش در آغوش دست چپش بود. قدم هایش به گونه ای بود که انگار خورشید را کول کرده است با صدای ماشین سرش را بالا اورد و دستش را تکان داد . مرد برای فرار از بحث و جدل ایستاد . زن پرسید : چیکار داری میکنی؟ حالا پیامبر شدی و میخوای سوارش کنی ؟مرد جوابی نداد و قفل ماشین را باز کرد .مرد کنار جاده وقتی دید ماشین ایستاده با خوشحالی فراتر از خوشحالی یک مرد که برای رسیدن یک ماشین پس از ساعت ها انتظار در بیابان به سرعت به سمت ماشینشان راه افتاد . گویی خوشحالیش تنها برای نجات از هلاکت و گرما نبود .ابتدا به سراغ در صندلی که همسر راننده نشسته بود رفت ، نیش هایش باز بود و چشم هایش از شدت افتاب نیمه باز و چروک بودند . سرش هنوز پایین بود و در ماشین را باز کرد ، با دیدن همسر راننده خنده ای مضحک کرد و معذرت خواهی کرد و در را به ارامی به بست و در عقب را باز کرد و خود ر به داخل ماشین انداخت و بدنبال حرکتش در با شتاب بسته شد .-سلام ، سلام . ممنونم ازتون که سوارم کردید ، حدودا یک ساعته منتظرم که این راننده کامیون ها وایسن هیچکدومشون واینمیسادن، حتی اونایی که تنها بودن .- خواهش میکنم-واقعا ممنونم ازتونماشین دوباره راه افتاد .-مشکلی که نداری ازین میانبر برم ؟ مسیرت میخوره ؟- بله ، من اخر جاده اصلی پیاده میشم اگه میانبر به جاده اصلی منتهی میشه که مشکلی نیست.- آره میخوره .حدود نیم ساعت حرف هایی پیش و پا افتاده نظیر اینکه راننده و همسرش هر کدام اهل کجا هستند و یا اخبار و دنیای سیاست و اقتصاد بین مرد و راننده رد و بدل شد .مرد گزافه گویی میکرد و راننده و همسرش را کم کم داشت کلافه میکرد .- اهل ورزشم هستید ؟-من نه ، ولی خانمم چرا .- به به چه عالی ، خیلی خوبه .راننده زیر چشمی نگاهی به مرد انداخت که دستش را لبه صندلی همسرش گذاشته و خود را اویزان دستش کرده بود .- حتما ادامه بدید ورزشتون و خیلی برای سلامت خوبهزن نگاهی با طعنه به همسرش انداخت و گفت : خیلی دوست دارم ادامه بدم اگه آقا بزارهمرد خنده ای بلند در داد و گفت : آقا بزارید همسرتون به ورزشش برسه ، اونم زندگی خودش و داره ، بابای من همیشه جلوی آزادی و موفقیت مادرم و میگرفت .با حرکت خودش را به وسط صندلی های پشت رساند و یک دستش را گذاشت رو شانه راننده و فشرد و خنده مضحک دیگری در داد .- لطفا دستتون از شونم بندازید. -قاطعانه و خشک گفت-- باشه باشه ، من شرمندتونم نمیخواستم اذیتتون کنم . فقط قصدم این بود که یه کمکی بهتون کرده باشم ، چون دیدم زیاد خوشحال نیستید و وقتی داشتید میومد انگار بحثی کرده بودید ، خودم یه خواهر دارم و از رو چهرش میفهمم چه حسی داری .هنوز دستش رو شونه راننده بود ، راننده دستش را با پشت دستش انداخت- فکر نمیکنم به شما ربطی داشته باشه که بین من و همسرم چی گذشته .مرد خودش را پشت صندلی راننده کشاند.راننده در اینه نگاه کرد و دید که مرد به همسرش نگاه میکند -چرا جات و تغییر دادی ؟ - آفتاب افتادش اون طرف و مجبور شدم بیام اینطرف . -قبلش آفتاب نبود ؟ -چرا ولی خب الان متوجه شدم چرا انقد گرمم شده قبلش متوجه نشده بودم -حسگر هات قبلش خاموش بودن ؟ میتونی خاموش و فعالشون کنی ؟ ما که نمیتونیم ، اگه میخوای میتونی پیاده شی و ادامه مسیرو با حسگر های خاموش بری .-اگه میخواید پیاده بشم باشه پیاده میشه زن در جواب گفت : نه نه نمیخواد همسرم گرمش شده و داره سر شما خالی میکنه -من دارم سر اون خالی میکنم ؟ حالا داری ازون طرفداری میکنی ؟-دروغ میگم ؟ قبلش که عقده های بچگیت و سر من خالی میکردی و حالا هم سر این آقا -اگه به تو بود سوارش نمیکردیم و حالا داری نقش آدم خوبه و در میاری ؟ -اون موقع نمیدونستم چجور آدمیه و مخالف بودم غریبه و سوا--آهان حالا کامل شناختیش و دیگه غریبه نیست و آدم خیلی خوبیه ؟ -بس کن ، فک کردی کی هستی در مورد هرکی میخوای نظر میدی ؟ بدون نگاه کردن به جاده ، با نگاهی خیره به همسرش ، نگاهی سرشار از نفرت ، متحیر از اینکه چگونه از مردی غریبه مانند آنکه مردی بی نظیر برایش است دفاع میکند ، برای مردی غریبه دارد جوری که برای فرزندانش مادری نکرده مادری میکند ، جوری علیهش طغیان کرده که گویی زندانیش است و آن مرد هم تنهای راه نجات .این حالت در سکوتی مرگبار ادامه پیدا کرد ، بدون حتی کلمه ای ، زن نمیتوانست نگاهش را از نگاه خیره همسرش بددزدد ، مرد غریبه نیزتکیه داد بود و زیر چشمی نگاهش را بین راننده و همسرش رد و بدل میکرد . تا زمانی که ماشین به طور کامل متوقف شود این وضعیت ادامه داشت .با لحنی آرام گفت : پیاده شو -من معذرت میخوام واقعا قصدم این نبود که مزاحمت ایجاد کنم -مهم نیست حالا زود پیاده شوزن دست همسرش را که به بیرون اشاره میکرد گرفت و به مقابل سینه اش پرت کرد : بس کن از راه فرعی اومدی و وسط ناکجا آباد میخوای پیادش کنی؟ میکشیش -واقعا برام مهم نیست اصلا این کیه اومده تو ماشین ؟ میشناسیش ؟ نکنه از قبل هم و میشناختید و برنامه ریختید ؟ گم شو بیرون از ماشینم -این ماشین منه و من میگم کی توش باشه کی نباشه راننده در را باز کرد و آنرا هل داد و پیاده شد -اگه پیاده نمیشی خودم پیادت میکنم در حالی که مرد سعی در باز کردن در داشت ، زن خم شد و در را محکم کوبید - بس کن ، داری میترسونیم . مشکلت چه ؟ تا آخر جایی که بهش گفتیم میبریمش ، الان اینجا میمیره از تشنگی و گرما .-برام مهم نیست گورت و گم کن از ماشین -نه اون این کار و نمیکنه -خودم پس به زور پرتت میکنم بیرونزن دوباره با جهشی در را قفل کرد و تلاش همسرش برای باز کردن در را بی ثمر کرد -چیکار داری میکنی ؟ داری اون و به من ترجیح میدی ؟ -بس کن واقعا رفتارت بچگونس ، سوار شو بریم -مثل اینکه تو این یه ساعت خیلی وابستش شدی . چطوره هر دوتون باهم تو این بیابون از تشنگی هلاک بشید راننده کنترلش را از دست داد و در را با تمام توانش کوبید . از جلوی ماشین رد شد و چند بار روی کاپوت کوبید . همسرش نفسش بند آمده بود ، اشک در چشمانش جمع شده بود : لطفا ادامه نده کارات ترسناکه بیا سوار شو بریم ، بس کن لطفا .راننده در را باز کرد و یک دستش را به روی سقف و دست دیگره روی لبه در تکیه داد و به گونه ای خم شده بود که پیشانیش نیز به دستش تکیه داده شده بود : انتخاب کن ، همین الان . من یا اون . -تو همسرمی ولی نمیتونیم اون و تو بیابون بزاریم . سوار شو بریم گرمت شده و حالت بده -مزخرف نگو ، من همیشه حالم بد بوده، همونطور که همیشه نمیدونستم دستش را انداخت و بازوی همسرش را با خشونتی وصف نشدنی ، گویا بازوی زنی را میگیرد که روز ها اورا در بیابان شکجنه داده برای اعتراف اینکه اون در زندگی مشترکشون مقصره . دستش را از ماشین کشید بیرون اما کمربند جلوی گردن و شکمش قرار گرفته و نگذاشت . زن اشک میریخت و با چنگ انداختن به دست سعی کرد اورا جدا کند : لطفا ، به خودت بیا -بغض ترکیده اش حرف هایش را قطع کرد - -به اون مرد بگو نجاتت بده راننده کمربند همسرش را باز کرد و هنگامی که میخواست همسرش را از ماشین به بیرون پرت کند ، چوبی که برای محافظت از همسرش و خودش از غریبه ها در ماشینش گذاشته بود بر دستش فرود آمد ، به دست یک غریبه. راننده از درد و شوک گامی به عقب برداشت : تو چیکار کردی ؟ حروم زاده بی همه چیز .زن از فرصت استفاده کرد و دستش را روی در انداخت تا در را ببندد اما راننده با پایش مقابل بسته شدن در شد . بار دیگر مرد غریبه برای حفاظت از همسر راننده ، چوب را بروی زانوی راننده فرود آورد . راننده فریاد کشید و بر روی زمین افتاد . ضربه مرد بر تمام اعصابش نفوذ کرده بود . مرد کشان کشان خودش را به سمت در راننده رساند ، زن خم شد و تمام در ها را قفل کرد . -من معذرت میخوام نمیخواستم اذیتتون کنم ، فقط رو سختی داشتم . عزیزم در و باز کن که سوار شم بریم . زن دوست داشت به چهره همسرش نگاه کند و اورا به یاد بیاورد اما اشک ها نمیگذاشتند ، دوست داشت که قفل را باز کند اما درد بازویش نمیگذاشت . راننده به مرد غریبه نگاه کرد . شوک شده بود ، در عملی انجام شده قرار گرفته بود ، نمیدانست که توسط خودش یا راننده یا زن ، یا این جاده بود که راننده را نفرین کرده بود . قرمز شده بود ، زبانش بند آمده بود ، نمیدانست که آدم خوبه است یا بد ، اینجا چیکار میکند : من معذرت میخوام ازت آقا تا هرجا که بخوای الان میرسونمت ، اصلا تا در خونت چطوره ، قول میدم نصف کرایه ای که تاکسی میگیره بگیرم -خنده ای زننده در داد- همسرش به آرامی به غریبه چیزی گفت که از پشت شیشه قابل شنیدن نبود . مرد غریبه به سمت جلو خزید و روی صندلی راننده نشست . -چه غلطی دارید میکنید ؟ من اینجا از تشنگی میمیرم بس کنید . زن و راننده جدید به او نگاه کردند ، دوست داشتند در را باز کنند . اما مرد دیوانه شده بود . با چپش که به آن چوب نخورده بود دیوانه وار به در ماشین لگد میزد ، مشتش را گره کرد و به سمت شیشه راننده برد ، اما ماشین راه افتاد و مشت به شیشه پشت خورد ، حتی ترک هم بر نداشت .اتفاقاتی که افتاده بود و باور نمیکرد ، اشک میریخت و به چهره وحشت زده همسرش فکر میکرد ، به موجودی که خودش تبدیل شده بود .سپس به درد دستش از مشت احمقانه ای که زده بود و زانویش از چوب احمقانه تری که خورده بود فکر کرد. دستش از روی فرود چوب درد نمیکرد، انگار که مرد غریبه چوب اول را برای هشدار زده بود و از خشونت خودداری کرده بود . در دست گرفتن چوبی که به خشونت نجوا میدهد ، خودداری کردن از افراط در خشونت کار هرکسی نبود . لنگان لنگان در بیابان به راه افتاد . دست راستش را با دست چپش بغل کرده بود تا از دردش کم بشود . قدم هایش به گونه ای بود که انگار خورشید را کول کرده است . ساعاتی راه رفت ، کامیون ها عبور کردند ، ماشین ها عبور کردن ، هیچ یک برای توقف نکردن . سر انجام از دور دست صدای ماشینی را شنید ، با نامیدی سرش را بالا آورد ، تلاش های آفتاب برای خم کردن گردنش بی فایده بود . به داخل ماشین نگاه انداخت . چهره راننده خبر از بحثی طولانی میداد و از زیبایی خانمی که کنارش نشسته بود با ده ها بحث طولانی هم کم نمیشد . تغییرات چهره خانم جزئی بود ، حتی از آن فاصله هم میتوانست تشخیص بدهد که بحث کرده است . اورا به یاد همسرش مینداخت ، دوست داشت همسرش را به یاد نیاورد . دستش را بالا آورد تا ماشین بایستد . برخلاف انتظارش ماشین ایستاد . خوشحال شد ، بیش از اندازه . باور نمیکرد ماشینی که همچین محموله زیبا و ارزشمندی را دارد برایش بایستد . ابتدا باید مطمئن میشد تا توهم زده است یا نه .پس در ابتدا به گونه ای سرش را پایین انداخت که انگار از ترس آفتاب است و اگر کسی نداند فکر میکند اولین بار است ستاره ای از نزدیک میبیند . در جایی که آن خانم نشسته بود را باز کرد ، نگاهی به او انداخت . برای او مدت ها طول کشید . شاید ساعت ها داشت او را برانداز میکرد . سپس لبخندی زد که از سرخوشیش به خنده ای مضحک تبدیل شد و با معذرت خواهی سوار شد . پایان اپیزود اول .NyohxNyohxMon, 08 Sep 2025 17:35:35 +0330https://virgool.ir/@yones2008.s/کفرآمیز-ecsikg4vut5jگویی که کفر آمیززاده شدم، یا به زندگی کفرآمیز محکوم شده ام ، یا در سرنوشتم تقدیر کفرآمیز حک شده است، یا کفرآمیز برگرفته از نام های من است، یا نام های من بر گرفته از نام های کفرآمیز است، یا فقط کفرآمیز بودن روال عادی زندگی است و در این عمر کوتاهم به آن عادت نکرده ام، همه کفر آمیز زندگی میکنیم؟ دیگر به یاد نمیارم که معنای کفر آمیز چیستNyohxNyohxSat, 06 Sep 2025 14:26:39 +0330