https://virgool.ir/feed/@ynsbm00Social documentary photographyfa2026-11-12 11:12:31https://files.virgool.ir/upload/users/1143534/avatar/hoK37H.jpeghttps://virgool.ir/@ynsbm00https://virgool.ir/@ynsbm00/رهایی-xk8g73vap1xsبه او نگاه میکنم و به این می‌اندیشم که گاهی خانه تکانی هرساله می‌تواند گشایش دری به سوی آزادی باشد، آزادی که سیصد و شصت و چهار روز از آن بی‌نصیب هستی و یک آن در آخرین روز سال برایت محقق می‌شود.شاید خانه تکانی همان دری باشد که روز آخر برایت باز می‌شود، دستانت را می‌گیرد و به سمت دنیای جدید هدایت می‌کند. دنیای پیش رویت قانون و مقرارت سرش نمی‌شود، کسی در آنجا نیست که امر و نهی‌ات کند. کسی نیست که برای کوچکترین حرکتی مواخذه‌ات کند و دادگاه خانوادگی تشکیل دهد. در آنجا می‌توانی صاحب همه چیز باشی، می‌توانی به دوردست‌ترین نقاط خانه تا آن روز بروی و بدون نگاه‌های تیز و برنده آن‌ها را فتح کنی.میتوانی قوانین از پیش ساخته را نابود کنی و برای خودت دستورهای جدید بسازی.میتوانی از حصارهایت آزاد شوی، از امن‌ترین نقاطت فاصله بگیری و راه رهایی را با پاهای خودت طی کنی.به خودم فکر می‌کنم به این می‌اندیشم آخرین روز من کی می‌رسد؟ زمان رهایی برای من کی محقق می‌شود؟ آیا برای من هم یک روز به خصوص است؟ آیا من هم باید سیصد و شصت چهار روز را طی کنم تا به آن برسم؟ نمی‌شود تمام روزها همان روز باشد؟ نمی‌شود رهایی را به یک روز مختص نکنم؟ چرا رهایی‌هایمان را گسترش نمی‌دهیم؟ چرا تنها در یک روز قفل و زنجیرش می‌کنیم؟ بلد نیستیم یا نمی‌خواهیم ؟Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamFri, 20 May 2022 23:56:21 +0430https://virgool.ir/@ynsbm00/مادر-dg45qsxyxtxkانگار همین چند روز‌ پیش بود که دستهایم را در دستانش پناه داده‌بودم و استوار و محکم پشتم ایستاده بود تا اولین قدم‌هایم‌را بردارم. تلوتلو خوران جلو می‌رفتم و تا می‌آمدم به زمین فرود بیایم دستهایش برایم نجاتی می‌شد. حال سالیان سال می‌گذرد. دیگر پشت سرم حرکت نمی‌کند، دیگر می‌داند راه رفتن را خوب یاد گرفته‌ام. حال اما پشت سر کس دیگری راه می‌رود. پشت سر کسی که راه رفتن را او یادش داده‌است. از او بلد شده‌است، کجا بایستد، کجا دور شود و کجا نزدیک. از او آموخته‌است،اگر به زمین فرودآمد، چه کند. او یادش داده‌است که چگونه برای من پشتوانه باشد.به خودم فکر میکنم و به چرخه‌ی روزگار، که تو را دوباره کودک می‌کند و محتاج. نیازمند دستی که دوباره دست‌هایت را بگیرد، چشم‌هایی که دوباره هوایت را داشته باشند. حضوری که اکثر اوقات همراهی‌ات کند که یک وقتی قدم‌هایت را فراموش نکنی.کاش هیچگاه دوباره کودک نشویم. کاش هیچگاه مادرم محتاج دستهای من نشود. کاش همیشه قدم‌هایش را از بر باشد.کاش چوبی جادویی میداشتم و با چرخاندنش تمام مادران را از فرزندانشان و یا حتی از دیگران بی‌نیاز میکردم. نمی‌دانم اگر ان روز که هیچ چوبی جادویی پیدا نشد، آن روز که هیچکدام از سخنانم به آسمان نرسید، می‌توانم مادری برای مادرم باشم؟ همانطور که او برای مادرش مادری می‌کند؟Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamFri, 29 Apr 2022 21:21:26 +0430https://virgool.ir/@ynsbm00/آبیِ-بلند-qk63itsf9pl3چند ساله بودم؟ نمی‌دانم فقط از تاریخچه‌ی او این را به خاطر دارم که مامانی‌ام از کوتاهی صندلی‌های آشپزخانه به جان بابایی‌ام حسابی گله می‌کرد. از اینکه کوتاهی صندلی کار را برای او سخت‌تر کرده بود حسابی دلگیر بود.روز تولدش را هم به یاد ندارم اما می‌دانم برای خاتمه‌ی گله‌ها برای راحتی مامانی، بابایی دست به کار شده‌بود. دل و روده‌ی صندلی قدیمی را بیرون ریخته بود، دوتا پای مصنوعی به پاهای کوتاهش اضافه کرده‌بود. انگار مانند نوجوان‌های فامیل که هفته به هفته قد می‌کشند آن هم یک شبه ده بیست سانت به قد و بالایش اضافه شده‌بود. از آن روز به بعد شده‌بود سوگولی صندلی‌ها. دیگر هیچ کس آن قد کوتاه‌های طفلک را تحویل نمی‌گرفت. هیچ‌کس سر میز صبحانه دلش نمی‌خواست روی کوتاه‌‌‌ترین‌ها بنشیند. همه‌یمان چشم‌هایمان به آن بلندِ خاص بود. چشم می‌زدیم مامانی بلند شود و یواشکی خودمان را رویش پهن کنیم. مهم نبود که با نشستن بر رویش به آسمان‌ها می‌رویم. مهم نبود پشت میز باید دولا دولا بنشینیم تا دست‌هایمان به روی میز برسد. مهم نبود پاهایمان معلق بودند و یکی دو ثانیه یه بار به میز و پایه‌هایش برخورد می‌کرد. من همان را می‌خواستم. نشستن روی همان صندلی دراز و آبی شکل.این روزها کاراییش کمی تغییر کرده‌است. دور و اطراف خانه نقش چهارپایه را بازی می‌کند و دست اعضای خانواده را به بلندترین نقاط می‌رساند. نقاطی که تنهایی رسیدن به آن غیرممکن است و تنها کمک او را می‌طلبد. نگاهش می‌کنم، هنوز هم مانند روز اول دلم را می‌برد، هنوز هم سوگولی آشپزخانه است، هنوز هم پاهایم به پایه‌هایش نمی‌رسد، هنوز هم وقتی رویش می‌نشینم دست‌هایم به میز نمی‌رسد، هنوز هم همراهش در آسمان‌ها سیر می‌کنم. هنوز هم او بلندترین است و من کوتاه‌ترین.به این فکر می‌کنم که عزیز است نه برای قیافه‌ی آبیش، نه برای قد بلند و پروازهایی که برایم به ارمغان می‌آورد. نه برای اینکه ما را به بلندترین نقاط خانه می‌رساند.عزیز است چون او ساخته‌است. عزیز است چون تک تک اعضایش را برای مهری که به مامانی‌ام داشته‌است باز کرده‌ و از نو سرهم کرده‌است. عزیز است چون با عشق او درآمیخته شده‌است.حال به این می‌اندیشم که مهر و عشق در هر کاری چقدر می‌تواند همه چیز را متفاوت کند، چقدر می‌تواند هویت ببخشد و از پس کوچکترین چیزها ارزشمندترین‌ها را خلق کند.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamWed, 23 Mar 2022 01:32:21 +0430https://virgool.ir/@ynsbm00/واقعیت-wuq69y4dfa5tدوربین‌م را تازه خریده بودم که ندانسته و سرشار از هیجان خودم را وارد شاخه‌ای از عکاسی کردم که نمی‌دانستم چیست و چرایی‌اش برایم کجاست؟ آن موقع حتی از وجود چرایی پشت هرکاری خبر هم نداشتم. یعنی داشتم اما نمی‌دانستم کجا و چگونه باید پیدایش کنم. کمی جلوتر رفتم و خالی از هیجان شدم. برگشتم و راهم را تغییر دادم.حال امروز بعد دو سال مجبور شدم سرکشی بکشم و به واسطه‌اش بعضی از کارها را راست و ریست کنم. سوژه‌ام ژست‌ می‌گرفت و من دکمه‌‌ی شاتر را فشار می‌دادم. می‌ایستادم تا ژست بعدی را بگیرد. میان مکث‌ها و فشار دادن دیگری چشمانم پی حرکت‌های طبیعی می گشت.ایستاده بودم و انگشتانم را محکوم به سکون می‌کردم، ایستاده بودم و دوربینم را به زور لای دستانم غلاف می‌کردم.در آن لحظه مانند هزاران لحظه‌ی دیگر آرزو می‌کردم چشمانم دوربین خودکار باشند که تنها با یک اشاره همه چیز را ثبت کنند. بدون فشار دادن دکمه‌ی شاتریی تمام صحنه‌ها را در خود جای دهد. نمی‌دانم و هنوز نمی‌دانم میل به ثبت کردن همه چیز از کجا می‌آیذ. نمی‌دانم چرا نمی‌توانم بیخیال کوچکترین صحنه‌ها شوم‌ حتی اگر ذهنم بگوید خب گرفتی چی‌ شد؟ الان قرار است چه اتفاقی بیافتد با این عکس؟ بود و نبودش چه فرقی می‌کند؟چشمانم را به هوا و آسمان می‌دوزم. دلم می‌خواهد نبینم تا میل ثبت کردن لحظات از وجودم رخت ببند و برود. ژست بعدی را می‌گیرد و تحمل و توانم از درونم رخت می‌بندد. صدایش می‌کنم و برایش از میل سیری ناپذیرم می‌گویم و با لبخندی اجازه می‌دهد که خودم را سیراب کنم.حال میل درونم به پرواز درمی‌اید. بال می‌زند و تک تک حرکاتش را از نظر می‌گذارند و روی واقعی‌ترینشان می‌نشیند و کمی آرام می‌گیرد. مدتی بعد بین لحظات واقعی و مصنوعی پرسه می‌زند. دلش می‌خواهد در واقعی‌ترین ها لانه کند و همانجا بماند. اما می‌داند که خانه به دوش است و باید به پرسه زدن‌های اجباری ادامه دهد.گاهی به این می‌اندیشم که چرا ما و حتی خود خودم واقعی‌ترین‌ها را کم تر دوست داریم؟ چرا آغوشمان برای خندیدن های مصنوعی و ژست‌های تکراری و ادیت‌های پر و رنگ و لعاب همیشه باز است؟ چرا نمی‌گذاریم دندان‌هایمان دیده شوند و یا گوشه‌ی چشم‌هایمان کمی چروک شود؟ چرا نمی‌گذاریم لبخندمان کج بشود؟ چرا برای دیگری بودن آنقدر می‌جنگیم و خودمان را زیر هزاران نقاب پنهان می‌کنیم؟ چرا یک بار دست خود واقعی زیر نقابمان را نمی‌گیریم و بیرون‌ش نمی‌کشیم؟می‌دانی شاید واقعی‌‌ها را ندیده‌ایم، یا حداقل کمتر دیده‌ایم. آنقدری که دارد یادمان می‌رود. دارد فراموشمان می‌شود، خنده‌ی واقعی کدام بود؟ غم واقعی کدام بود.حال که ژست‌ها پایان می‌پذیرد، حال که کارمان تمام می‌شود. حال که میل دلم قرار است باز مانند همیشه روی واقعیت‌ها فرود بیاید. حال به این می‌اندیشم که دلم می‌خواهد به اندازه‌ی سهم و توانم، واقعی‌ترین‌ها صحنه‌ها را به یاد بیاندازم. تا شاید کمی دیرتر از خاطره هایمان پاک شود. خاطره‌ی من واقعی و تویِ واقعی.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamTue, 08 Mar 2022 00:06:05 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/تولد-h79vrx3jdldpما آدم‌ها یاد گرفتیم تولد عزیزانمان را در خاطرمان حفظ کنیم. آن را در تقویم رو میزی‌مان یادداشت کنیم و یا برای آن روز به گوشی‌مان بسپاریم تا یادمان بی‌اندازد. میخواهیم اگر کوتاهی کرده‌ایم در این روز حداکثر تلاشمان را کرده و جبرانش کنیم. فکر می‌کنم در آن لحظه که سعی بر جبران داریم حال خوبی هم مهمان وجود خودمان می‌شود. به آن حال خوب می‌اندیشم که چرا در طول روزهای دیگر از خود و دیگران دریغ می‌کنیم؟ چرا یادمان نمی‌ماند که هرروز می‌تواند تولدی باشد، سرشار از توجه و حضور.صدای قطرات آب را که با شدت به زمین برخورد می‌کرد را می‌شنیدم، مدتی بعد متوقف شد و باگذشت چند دقیقه حوله پیچ دم در ایستاد. راهی شد تا برای شب حسابی آماده شود. از وقتی که به یاد می‌آورم، مناسبت‌ها، آن هم تولد برایمان امر مهمی تلقی می‌شد. کوچکی و بزرگیش اهمیت چندانی ندارد، اینکه چند نفر را مهمان کنیم، آن را کجا برگزار کنیم و یا چه بپوشیم هم آنقدرها مهم نبوده است. تولدهایی را به یاد می‌آورم که گاهی سه نفری با کیک کوچکی کنارهم جشن گرفتیم و یا دیگر تولدهایی که همراه با چندین میهمان برگزارش کرده‌ایم. امروز هم یکی از آن همان مناسبت‌ها ست که صاحب‌اش با روش اندازه گیری مخصوص خودش، شب‌هایی را که باید می‌خوابیده را رد کرده‌است و بالاخره به روز مخصوص خودش رسیده است.حال خانواده‌اش تمام سعی‌شان را می‌کنند تا امروز را برایش تبدیل به روزی مخصوص به خودش بکنند. قانون‌ها و سختگیری‌های هرروز را کاهش می‌دهند. تصاویر مورد علاقه اش را به در و دیوار خانه با زحمت زیادی متصل می‌کنند.دوستداشتنی‌ترین لباسها را برایش محیا می‌کند و اجازه می‌دهند کمی فراتر از هرروز برود. و مهیمان‌هایشان برای دخترک مسافت زیادی را از شهر دیگری طی می‌کنند و می‌آیند تا برایش یادآوری شود که چقدر بودنش برایشان ارزشمند است. وقتی جشن برپا می‌شود به دیگران می‌نگرم. می‌دانی هرکسی به اندازه‌ی خودش برای تقدیم کردن ذره‌ای شادی به او تلاش خودش را کرده‌است. انگاری که بعضی‌های توان‌شان تا این روز را برای او سرپا باشند و کنارش شادی کنند و یا حتی کارهایشان را طوری راست و ریست کرده‌اند که برای روز خاص دخترک حضور داشته باشند.برای تقدیم حس به او راه زیادی باید رفت. اما وقتی راه را می‌پیمایی. وقتی شادی را که مسبب‌اش شده‌ای را به وجودش تزریق می‌کنی. وقتی به یادش می‌اندازی که چقدر دوستش داری. همانجا هم یاد خودت می‌آید که برای نشان دادن این حس به او چه کارها که میتوانی بکنی.حال بعد از اینکه فهمیدی بخاطر عزیزانت، نشدنی برایت وجود ندارد. شاید سعی کنی برایشان هرروز تلاش کنی.یعنی تا جایی که می‌شود احساس خوب را هرروز به شکل‌های متفاوتی تقدیم‌شان و آن را تنها مختص به یک روز نکنیم.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamTue, 15 Feb 2022 21:11:27 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/حضور-kyzvnpliyhtgآیفون را فشار می‌دهم و کمی بعد در باز می‌شود. جلو می‌آیم و نگاهم به تابش که وسط حیاط آویزان شده‌است خیره می‌ماند. از سمت دیگر صدایش می‌آید و با سرعت به سمتم می‌دود. « منتظر بودم بیایی و تاب بازی کنم و توام ازم عکس بگیری » می‌خندم و بغلش می‌کنم و روی تاب قرارش می‌دهم. آرام تابش می‌دهم. انگار همین دیروز بود که شال و کلاه کرده بودیم و راهی حیاط شده‌بودیم‌. او سعی در شناخت حیاط خانه‌ی جدیدشان داشت و من سعی در شناخت دنیای جدید عکاسی مستند با حضور داشتن در کنارش. نمی‌گذارد میان گذشته به سیر و گشت‌هایم ادامه دهم. نمی‌گذارد به این فکر کنم که چقدر روزها در این اینکه آرام آرام سپری می‌شوند، چقدر هم می‌توانند با شتاب عبور کنند و یک آن گذرشان را به رخ بکشند. با صدایش که می‌گوید بیشتر و بیشتر تابم بده مرا میخکوب حال می‌کند.وقتی می‌بیند از ترس افتادن قرار نبست با شتاب زیاد تابش دهم، پایین می‌آید و بازی دیگری خلق می‌کند.در این یک سالی که میان لحظات شاد و غمگین آدم‌ها حضور داشتم. سعی می‌کردم هیچگاه مانند مزاحمی که می‌خواهد سهم خودش را از لحظات بردارد نباشم. می‌خواستم بدون کوچکترین دست‌خوردگی‌ای کنارشان حضور پیدا کنم.وقتی به زمین و هوا می‌پرید و بازی می‌کرد. یاد تمام لحظاتی افتادم که نمی‌دانستم سوژه‌ام خود واقعی‌اش است یا نه؟ نمی‌دانستم حضور من و دوربینم مسبب تغییرش شده‌است یا نه؟ نمی‌دانستم عمل و رفتارش را از آن خودش بدانم یا از آن هیجان دوربین؟راستش او از همان اول کاری به کار هیجان دوربین نداشت. اگر دلش می‌گفت می‌خندید، اگر خودش می‌خواست می‌دوید و کاری به دوربین مابین دستانم نداشت. حتی گاهی اوقات حضور دوربین را دوست نداشت به زبان می‌آورد و دور می‌شد و گاهی هم رویش را برمی‌گرداند و من هم یا با بازی و صحبت شرایط را مساعد می‌کردم و یا آن را غلاف می‌کردم تا زمانیکه خودش بخواهد.تاب را جمع می‌کنم و او دوباره به سمت کشف و شهود حیاط تکراریشان می‌رود. من هم به سمت قدم گذاشتن در راهی که یکسال آغازش کرده‌ام‌. اکنون بیشتر از هر لحظه‌ی دیگری می‌فهمم که بیشتر از قبل باید یاد بگیرم که چگونه در لحظات زندگی آدم‌ها، کنارشان حضور داشته باشم. آن هم به عنوان دوست و همراهی که ارزش لحظات و بودن‌ها را خوب می‌فهمد.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamMon, 07 Feb 2022 22:37:24 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/قایم-موشک-j7lp9vokqa6fوقتی نزدیکم می‌آید و آرام می‌گوید بیا باهم بازی کنیم. اگر برای بازی اول نگویدش بی‌شک برای دومین بازی نامش را به زبان می‌آورد. پنهان می‌شود و چند دقیقه بعد که از مکان مخفی‌اش مطمئن شود صدایت می‌زند. مانند آدم‌هایی که خودشان را به ندیدن می‌زنند، پی‌اش می‌گردم. صدایش را از زیر میز می‌شنوم. پاهای کوچکش را می‌بینم اما به ندیدن و نشنیدن ادامه می‌دهم. راه می‌روم و هزاران مکان بی‌ربط را برای و پیدا کردن او الکی می‌گردم. زمان برایش می‌خرم. رویارویی با او را به عقب می‌اندازم. باختنش را به چند دقیقه بعدتر موکول می‌کنم. در این فاصله فرصتش می‌دهم جایش را عوض کند. به انتخابش فکر کند و برای حرکت بعدیش درست و حسابی تصمیم بگیرد.کمی بعد فرصتش تمام می‌شود، پشت مکان مخفی‌اش می‌ایستم. ادای این را درمی‌آورم که : « عه تو اینجا بودی. پیدایت کردم و تو باختی.» با خوشحالی بیرون می‌آید و به این فکر می‌کنم. کاش زندگی گاهی همه‌یمان را کودکانی پنج ساله تصور کند. کاش بازیکن دل رحمی باشد. کاش وقتی از تمام اتفاقات تلخ و شیرینش قایم می‌شوی. در به در دنبالت نگردد تا واقعیت را تقدیمت کند. کاش زمانی را الکی پی‌ات بگردد و اجازه دهد کمی برای خودت در کمد مخفی‌ات بدون عواقب کارت تنها بمانی. کاش بگذارد بای حرکت بعدی‌ات کمی فکر کنی تا که دست دیگر را نبازی. اما او انگار سخت‌ترین حریفی ست که در مقابلمان قرار می‌گیرد.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamFri, 04 Feb 2022 23:19:43 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/نشانه-ها-pjshneb3kzbdمی‌دانی فکر می‌کنم آدم‌ها عادتی عجیب دارند در برابر لحظاتی که قرار است تبدیل به خاطره‌هایشان شود نشانه‌هایی برای خودشان می‌سازند. می‌آیند و تمام جاده‌های خاطرات ذهنشان را با تابلوهای راهنما پر می‌کنند. برای مثال اگر این عطر را دوباره بو کنم یاد همان دوستی می‌افتم که شالش همین بو را می‌داد. اگر آن موسیقی آرام را دوباره گوش کنم یاد هزاران باری که در مکان‌های متفاوت به گوش‌هایم تزریق کردم نمی‌افتم بلکه یاد رفتن دوستی می‌افتم که در کافه‌ای که همین موسیقی را پخش می‌کرد مرا تنها گذاشت. اما چرا ؟ مگر ذهن بدون آنها قدرت یادآوری ندارد؟یک ساعتی بود که بیدار شده بود و مشغول آماده شدن برای سفر چند روزه اش بود. از نور خورشید که به سالن خانه‌اش کم می‌تابید متوجه‌ شد بالاخره سر و کله‌‌ی برف پیدا شده‌است. اینبار میهمان کوه‌های اطراف شهر نبود، میهمان جاده‌ها هم نبود. بلکه میهمان حیاط و باغچه‌ی حیاطش شده‌بود.بیخیال زود باش وگرنه دوباره دیر می‌کنیم و باید شنونده‌ی  بوق‌های پدرم باشیم، شد. روانه‌ی حیاط شد تا با چشمان خودش میهمان جدیدش را ببیند. مدت‌ها بود که از پشت پنجره‌ها به آمدنش چشم می‌دوخت.چند وقتی می‌شد که بخاطر توانی که از پاهایش رفته بود تنها ببینده‌ی آمدن‌ها و رفتن‌های ما به برف بازی بود.اما حال آمده بود خانه‌اش. کافی بود تک نگاهی به بیرون بیاندازد تا حضور برف را ببیند. ایستادم، تماشایش کردم. می‌خواستم کشف کنم که چرا این همه انتظارش را کشیده است؟ چرا اینقدر نسبت به آمدن و نیامدنش حساس بوده‌است؟انگاری که درست حدس زده بودم، حضور برف در گذشته‌ها برایش با پدربزرگم خاطراتی ساخته بود، که حال با باریدنش از لابه‌لای اعماق ذهنش بیرون پریده بودند. آمدنش انگار دست پدربزرگ رفته‌ام را گرفته بود و همراه خود به خانه آورده بود.حضور برف، بودن‌های او را در قلبش پررنگ‌تر از همیشه کرده بود.آرام گفت:« انگار همین دیروز بود که دمپایی‌هایش را پوشیده بود و در مقابل اعتراض‌های من که ای مرد کفش بپوش سرما می‌خوری راهی حیاط شده‌بود تا برف را از نزدیک لمس کند. آن روز کنار هم به فرود آمدن برف‌ به باغچه و حیاط خانه خیره بودیم و امروز فرسنگ‌ها دور از هم»اما نمی‌توانست میزبان خوبی برای برف امروز باشد، نمی‌توانست بایستد و اجازه دهد خاطرات گذشته‌ها مانند فیلمی در مقابل چشمانش به نمایش دریایند‌.باید می‌رفت و حضور خودش را در شهر دیگری تقدیم آدم‌های دیگری می‌کرد. آن‌هایی که دختر و نوه‌اش بودند که انتظار مادر و مادربزرگشان را می‌کشیدند. آدم‌هایی که آن‌ها هم حضور او را در تنها در خاطراتشان داشتند و حال منتظر بودند با آمدنش خاطرات جدیدی خلق کنند.حال او می‌رود و وجودش را از خانه و من برای مدتی می‌ستاند.برف عزیزش برایم خاطره‌ی رفتن و نبود او را می‌سازد. دور می شود و من به این فکر می‌کنم که چرا ما آدم‌ها خاطراتمان را همیشه با یک چیزی پیوند می‌دهیم؟ چرا یادآوری بودن‌ها و نبودن‌ها را با نشانه‌هایی گره می‌زنیم؟ چه می‌خواهد برف باشد، باران باشد، موسیقی باشد و یا حتی بوی عطری. مگر ذهنمان چه سازوکاری دارد که همیشه باید برایش تابلوی راهنمایی در جاده‌ی خاطرات بسازیم؟نمی‌دانم شاید که می‌خواهیم وقتی حضوری را در لابه‌لای اعماق ذهنمان گم کردیم، یا وقتی دیگر بودنی را حس نکردیم، با نشانه‌ای که از قبل با حضور آدم‌ها گره‌شان زده‌ایم، آن‌ها را دوباره زنده کنیم. انگاری که در آن لحظه که همه‌چیز کمرنگ و گنگ است دست به گریبان نشانه‌ها می‌شویم تا دوباره به بودن‌ها رنگ بپاشیم.اما گاهی هم بعضی رفتن‌ها و نبودن‌ها، ناخواسته با نشانه‌ها پیوند می‌خوردند و پتکی می‌شوند برای یادآوری نداشته‌هایمان.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamTue, 01 Feb 2022 22:18:06 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/انتظار-ffwvbsshq4f4او همیشه بوی انتظار می‌دهد، حتی اگر تصمیم بگیرد میهمان همیشگی ما باشد، بخواهد هرروز سال اینجا خانه کند و بام خانه‌هایمان را سنگین. هرکار کند بازهم بوی انتظار می‌دهد. بازهم حسرت فراوانی را برایمان باقی می‌گذارد. حسرتی که از لابه‌لای تصاویر دیگران قد علم می‌کند. تصاویری که نشانت می‌دهند جای دیگری را برای میهمان شدن انتخاب می‌کند و گویا صاحب خانه شده‌است. او برای کشاورز روستای بغلی که حال بعد مدت‌ها گوشه نگاهی به زمین‌هایش کرده‌است بوی انتظار می‌دهد.او برای آدم‌ها که سال تا سال برای آمدنش روزها را در ذهنشان خط زده‌است تا با حضورش آدم‌برفی بسازد، بوی انتظار می‌دهد.او حتی برای گوشی‌ها و دوربین‌های ما هم بوی انتظار می‌دهد.می‌آید، اما انتظار رخت بر نمی‌بندد. حسرت فرار نمی‌کند. می‌دانی چرا؟ چون وقتی به آغوشش می‌گیری، وقتی پایت را تا اعماق وجودش فرو می‌بری، وقتی همه‌جا را با مدادش برایت سفید رنگ می‌زند. وقتی گوشیت را روبه‌رویش می‌گیری تا تصویر حضورش را به دست تاریخ بدهی.نمی‌دانی بازهم چشمانت او را می‌بینند یا نه؟ نمی‌دانی این آخرین آغوش ست یا نه؟ نمی‌دانی انتظارهای ته دلت را لگد مال کنی یا هنوز نگهشان داری؟ نمی‌دانی حسرت را فراریش بدهی یا نه؟نمی‌دانی حسرت را فراریش بدهی یا نه؟ می‌خواهی در مقابلش شادترین باشی، می‌خواهی آنقدر به آغوشش بگیری که هم رنگش شوی، میخواهی آنقدر با قدم‌هایت همه جایش را با حضور خودت پر کنی اما انتظارهای ته دلت نمی‌دانند کجا بروند، ترس ندیدن و دیگر نداشتنش ته قلبت را خنثی می‌کند.راه می‌روی، او را تبدیل به آدمکی شبیه خودت می‌کنی، زمین را با کمکش آبیاری می‌کنی. تصویرش را ثبت می‌کنی اما همراه با ترس کوچک دلت که همه چیز را بهم ریخته است و نمی‌گذارد لذت، تمام و کمال از آن تو باشد.برای بار آخر نگاهش می‌کنم. کلیشه‌ای می‌شود بگویم خداحافظی سخت است اما می‌گویم، دلم می‌خواهد در گوشش بگویم:« آنقدر بیا و میهمان ما شو، یا نه بیا و صاحب خانه شو. اما بیا و روی انتظار و ترس قراضه‌ی ته دلمان را کم کن.»حال از خودم می‌پرسم دیگرچه چیزهایی برایم بوی انتظار می‌دهند؟ تقصیر نیامدن های آنهاست یا قلبم که انتظار را در خودش جای داده است؟Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamFri, 07 Jan 2022 23:04:36 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/همه-چی-زیر-سر-سکوت-است-vfi33vdbqefkکنارش می‌نشینم. آرام سر صحبت را باز می‌کنم، شنونده‌ام می‌شود و کمی بعد من را شنونده‌ی داستان می‌کند. صحبت‌هایش را که تمام می‌کند، تا صحبت بعدی که قرار است من شروع کننده‌اش باشم سکوتی شکل می‌گیرد. سکوت بین‌مان، دستانش را دورش حلقه می‌کند و او را همراه با خود فرسنگ‌ها از من دور می‌کند. از دور همراه همیشگی‌اش را در دست می‌گیرد و در درونش غرق می‌شود. در آن لحظه می‌شوم دورترین فرد زندگی‌اش. اگر چیزی نگویم، اگر سخنی بر زبان نیاورم، ساعت‌ها می‌تواند در دور دست‌ها زندگی کند، مدت‌ها می‌تواند بدون سخنی با همراه همیشگی‌اش وقت بگذراند. همیشه مانند آدمی حسود، با دوربینم دنبالشان می‌کنم، خودم را به زمین و آسمان می‌زنم تا ماجرایی شکل گیرد و جلوی سفر او را به دوردست‌ها بگیرم. ما آن روز که مانند همیشه سوار هواپیما‌ی سکوت شده‌بود خوب نگاهش کردم و به این فکر کردم شاید او هم سکوت را دوست ندارد، شاید او هم از رفتن به سرزمین دور گله دارد، شاید با انتخاب همراه همیشگی‌اش، می‌خواهد سکوت را و این دوری را پر کند. نمی‌دانم شاید با دوربین لای دستانم بلیط رفتن او را صادر می‌کنم. شاید همانطور که من فکر می‌کنم گوشی‌اش کمک می‌کند تا این سفر شکل گیرد، شاید او هم به این فکر می‌کند که دوربینم آمده‌است تا برای من هم این دوری شکل بگیرد. اما نمی‌داند یکی برای بازگشت دیگری با همراه همیشگی‌اش تلاش می‌کند و دیگری نه. شاید هم من نمی‌دانم که دیگری نمی‌داند برای برگشت از دوردست‌ها باید چه راهی را برگزیند. به این فکر میکنم که شاید از نظر او در سکوت من هم ساکن سرزمینهای دور می‌شوم.حال قبل از آمدن سکوت، قبل از غرق شدن‌هایمان، به این فکر می‌کنم که چگونه می‌شود همراه همراهانمان نزدیک یکدیگر بمانیم و خودمان را اینقدر از هم دور نبینیم؟ چگونه می‌شود برای هم بلیط سفر به سرزمین سکوت صادر نکنیم؟ چگونه می‌شود آگاهانه تلاش کنیم و اجازه دهیم طرف مقابلمان آن را ببیند و حس کند؟ چگونه می‌شود نشانش دهم که دوربینم آن لحظه نزدیکترین صحنه از او را که چشمانم در حالت عادی نمی‌بینند را نشانم می‌دهد؟ چگونه میشود تمام این احساسات را باهم به اشتراک بگذاریم؟ نمیدانم شاید همه چی زیر سر همین سکوت است. شاید نباید بگذارم سکوت جلوی به وجود آمدن این احساسات را بگیرد.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamFri, 31 Dec 2021 23:28:06 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/تجربه-hmhn7subprowهمیشه برایم تجربه‌های اول مشکل بوده و هست. آنقدری که قبل از شروع‌اش منتظر بهانه‌ای هستم تا بیخیالش شوم. حتی گاهی خودم را گول می‌زنم. مانند مادری که می‌نشیند پای بچه‌اش و با هزاران پند و اندرز قصد دارد او را از انجام کاری طبیعی باز دارد می‌شوم. برایم خودم مرثیه می‌خوانم که بیخیال شو، نرو، با نرفتن چیزی را از دست نمی‌دهی.اما خب دروغ می‌گویم، بد هم دروغ می‌گویم، طوری که بخشی از مغزم که راستگو مانده است به بخش دیگر که در دروغ فرو رفته است می‌خندد. انگار که زیر لب می گوید:« باز موقعیت‌های جدید آمدند و تو شروع کردی.» اما امروز بخش راستگو دوام آورد و بیخیال کم آوردن در برابر این جنگ شدم.این بار برخلاف موقعیت‌های گذشته تنها نبودم. همراهانی داشتم که برای آن‌ها بار نخست نبود. اما من خود آن لحظه‌ام را درون یکی از آن‌ها جست‌وجو می‌کردم.زمین تا آسمان باهم تفاوت داشتیم اما احساساتش در آن لحظه طوری بود که انگار از درون خود من بیرون آمده‌بود.همان اول کاری خسته شده‌بودیم. همراه دیگرامان انگار می‌دانست کی و کجا آمپر می‌چسبانیم. نگاهمان می‌کرد. صدایمان می‌زد از نزدیکی قله نوید می‌داد تا در استراحت غرق نشویم.گاهی هم که کم می‌آوردیم حرفی از رسیدن و بلند شدن نمی‌زد. انگار می‌دانست حال جدی جدی وقت نفس تازه کردن است . با چشمانم می‌دیدم و در درونم حس می‌کردم که چقدر خستگی می‌تواند کاری نکند. چقدر می‌تواند خودش را بروز دهد اما تو را بیخیال نکند.چقدر می‌تواند به موتور درونت فشار بیاورد اما نتواند آن را خاموش کند. حتی ترس هم همراهش می‌شود تو را زمین می‌زنند اما جلوی بلند شدنت را نمی‌تواند بگیرد.حال انگار نه انگار که در مغزت جنگی بین آمدن و نیامدن به پا بود. انگار نه انگار که آن آدمی که منتظر بهانه بود و حتی پتانسیل ساختنشان را داشت تو بودی. انگار که مغزت بین راه با تمام ترسی که سلول‌هایت حس می‌کنند، با تمام پیام‌های خستگی که دریافت می‌کند. درمی‌یابد که حال خوب آن لحظه‌ات در گرو رسیدن به قله است.اینها را یواشکی می‌فهمد، یا بهتر است بگویم این‌ها را خودمان همانطور که آرام آرام فهمیدیم، آهسته هم حالیش می‌کنیم. حال که روی قله ایستاده‌ایم به این فکر می‌کنم که یاسمین ابتدا کجا و یاسمین حال کجا. یاسمین ترسو و خسته کجا و یاسمینی که همه چیز را تحمل کرد کجا؟با خودم فکر می‌کنم حداقل از این بعد، وقتی سلول‌های مغزم بهانه‌ها را دور تا دور خودشان کشیدند، وقتی بین رفتن و ماندن جنگ و دعوا را افتاد. مانند بزرگتری بالای سرشان حاضر شوم و تک تک حس امروز را که در درونم نگه داشته‌ام، به رویشان بیاورم تا شاید بیخیال این بچه بازی‌ها شوند.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamMon, 27 Dec 2021 19:32:28 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/مامان-rcpevrzimdqrهروقت دوربینم را در خانه دست می‌گیرم، با چشمانش یواشکی مرا می‌پاید تا سردر بیاورد می‌خواهم از کجا عکس بگیرم. وقتی خیالش راحت می‌شود کاری با او ندارم چشمانش را از رویم برمی‌دارد، اما اگر بفهمد که دوربین ممکن است به سمتش برگردد، شال و کلاه می‌کند، انگار که می‌خواهد اداره برود. غمگین می‌شوم، تصوراتم ویران می‌شود، دلم می‌خواهد او را همانطور که چشمانم می‌بیند به تصویر بکشم. دلم می‌خواهد با همان لباس و دامن گل‌گلی‌اش تصویرش را ثبت کنم اما او بر روی تمام اینها پوششی تیره می‌کشد تا هیچ چیز از مامانی که در خانه چشمانم می‌بیند دیده نشود. امروز که در اتاقم را باز کردم دیدم روی مبل نشسته است و موهایش را شانه می‌کند، کنارش نشستم و نگاهش کردم.مثل همیشه اعصابش از گره‌‌ی موهایش که نمی‌گذاشت شانه به آرامی میانشان سر بخورد برفکی شده‌بود. اینبار غر غرهایم را روانه نکردم که نباید اینگونه شانه کنی یا نباید بگذاری اینقدر ساقه‌هایش خشک شوند. به جایش گفتم می‌خواهی برایت صافش کنم تا کمی از داشتنشان حالت خوب باشد؟ تا مطمئن شد درس و کاری ندارم قبول کرد. دنبال اتوی مو می‌گشتم و به این فکر می‌کردم که کاش می‌شد تک تک صحنه‌های چند لحظه بعد را ثبت کنم. اتو را همراه با دوربینم زیر بغلم زدم و رفتم کنارش نشستم، آرام گفتم: می‌خواهم عکس بگیریم. نگذاشتم کلمه از میان لب هایش جاری بشود، پیشدستی کردم و ادایش را درآوردم:« نه مامان جان، نه » هردو خندیدیم. می‌دانست منظورم چیست، می‌دانست دلم می‌خواهد چه تصویری از او داشته باشم، می‌دانست لحظه شماری می‌کنم تا روزی اجازه دهد او را همانطور که چشمانم در خانه می‌بیند، دوربینم هم ببیند. خودش را بیشتر درون چادرش مچاله کرد، روی مبل منتظرم نشست تا موهایش را برایش صاف کنم. شروع کردم و مابین کار آرام می‌پرسیدم چرا اجازه نمی‌دهی؟ چرا دوست نداری همانطور که من تو را می‌بینم بقیه هم تو را ببینند؟مگر قرار است بعدش چه اتفاق خاصی بیافتد؟ کجای این دنیا بعد از این ، جابه‌جا می‌شود؟ چرا برای ثبت خاطرات خانوادگی خودمان هم که شده نمی‌گذاری واقعی ترین‌ها را از تو عکاسی کنم؟جواب‌های خودم را که وقتی برای پوششم بحث می‌کنیم را به خودم برمی‌گرداند:« من اینجوری بودن را دوست دارم و راحت‌ترم، پس لطفاً من را بپذیر.» نگاهش می‌کنم و می‌گویم :« تو چطور ؟ تو چرا من را همینطور که هستم نمی‌پذیری؟ تو چرا هنوز برای کوچک‌ترین تغییری در ظاهرم تذکر می‌دهی؟»جواب نمی‌دهد، موهایش را شانه می‌کنم، یکی از گل‌سری‌های خودم را روی موهایش می‌زنم، عکس می‌گیرم و عکسش را نشانش می‌دهم، این اولین بار است که دوربینم موهایش را می‌بیند، اعتراضی نمی‌کند. وسایل را جمع می‌کنم. چادرش را سرش می‌کند که یک وقت عکسی نگیرم که صورتش همراه با موهایش دیده شود، می‌رود و به این فکر می‌کنم که هردو در پذیرش یکدیگر مشکل داریم، هردو فکر می‌کنیم شیوه‌‌ای که خودمان پیش گرفته‌ایم درست ترین است. هردو از هم انتظاراتی داریم که نمی‌توانیم براورده‌اش کنیم. او بخاطر اعتقادات قدیمی‌اش که از بچگی در درونش لانه کرده‌است و من برای اعتقادات جدیدی که در وجودم جوانه زده‌اند. هردو از پذیرفتن عاجزیم، نمی‌دانم آینده چه می‌شود نمی‌دانم چه کسی زودتر دیگری را با تمام اعتقادات و علاقه‌مندی‌هایش بدون اینکه به آن تجاوز کند، قبول می‌کند. اما می‌دانم که برای آن روز دست و پا می‌زنیم که یک قدم به پذیرش نزدیک‌تر شویم. اما فکر می‌کنم هیچ پذیرشی یک نفری اتفاق نمی‌افتد. انگار باید هردو نسل باهم پا در راه بگذارند وگرنه نمی‌شود یک نفری جور همه چیز را کشید.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamFri, 17 Dec 2021 22:49:34 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/بازگشت-gsm6opgsj956گاهی سربالایی زندگی‌ات را به هرسختی هم که شده طی می‌کنی. بالا و بالا تر می‌روی. درست در همان زمانیکه به نقطه‌ی خوبی رسیده‌ای و می‌توانی برای پیشرفتت جشن بگیری و برای خودت موقعیت‌های خوبی رقم بزنی. سر و کله‌ی زمانه پیدا می‌شود. تو را مابین خود و خانواده‌‌ات و والدین‌ات قرار می‌دهد. نمی‌دانم کدام انتخاب شایسته است. نمی‌دانم چشم‌هایت باید کدام خانواده‌ات را در اولویت قرار دهند. آن‌هایی را که به دنیایت آورده‌اند و یا آن‌هایی را که تو به دنیا آوردی و بازهم نمی‌دانم آن وسط خودت چه می‌شوی. نمی‌دانم شایسته است خودخواه باشی یا فداکار ، مهربان باشی یا خنثی. نمی‌دانم اما او در همه حال و در هر شرایطی فداکارترین می‌شود و من همیشه با این سوال تنها می‌مانم که خودش چه؟دوربین‌ام را برمی‌دارم و وارد سالن می‌شوم، این آخرین باری‌ست که می‌توانم از این خانه عکسی ثبت کنم. چند دقیقه پیش بود که مامان پیام داد و گفت که طبقه‌ی بالای خانه‌ی مادربزرگم خالی شده‌است و باید تا چند روز آینده خانه‌ی خود را به قصد سکونت در آنجا ترک کنیم.وارد اتاقم می‌شوم و بیشتر از قبل نگاهش می‌کنم. فکر رفتن دلتنگم می‌کند. نه دلتنگ خودش و دیوارهایش، نه دلتنگ پنجره‌ی کوچکش، بلکه دلتنگ تک تک خاطرات این ده سال می‌شوم که در بین دیوارهایش رقم خورده است.اما حال خاطرات را در درون جعبه‌ی ذهنت می‌کنی و خود را دور از یادآوری‌شان. چرا که در محیط جدید خاطرات و تجربه‌های جدید در انتظار است.مادرم می‌گوید دقیقا بیست‌و یک سال خورده‌ای پیش بود که منِ چند روزه را زیر بغلش زده، اثاث و لوزامش را همراه پدرم به همان خانه برده‌است، یعنی همان جایی که حال بعد این سال‌ها باید دوباره به سمت‌ش کوچ کنیم. وسایلش را جمع و جور می‌کند و نگاهش می‌کنم و به این فکر می‌کنم در پنهانی‌ترین لایه‌های وجودش از این اتفاق چه حسی دارد؟حال که بعد از سال‌ها وسایل جدیدش را جمع و جور می‌کند تا وارد خانه‌ی قدیمی‌اش شود، حسی شبیه خوشحالی دارد یا ناراحتی؟نمی‌دانم شاید اگر من جای بودم می‌توانستم حسی شبیه شکست داشته باشم، حسی شبیه بازگشت به همان نقطه‌ی اول.وقتی با خانه‌ی خالی گذشته‌هایش برای اولین بار روبه‌رو شد آهسته پشت سرش راه می‌رفتم و سعی بر کشف حسش داشتم. آخر وقتی بین خودمان حرفش می‌شود حسابی راضی ست. دوست داشتم در خلوتش گاهی سرک بکشم و حسش را درک کنم.ببینم همان ثمانه‌ای ست که بین ما می‌خندد و شوق و ذوق دارد یا نه می‌تواند شبیه کسی شود که در دلش از بازگشت دلخور است.برای کشف‌ش، حواسم را وقتی که بالا پایین آمدن‌های پله‌های ساختمان جدید نفسش را بریده بود جمع کردم. آخر آدم‌ها وقتی خسته یا عصبانی می‌شوند، حس واقعی‌شان را خوب نشانت می‌دهند. تند تند نفس می‌کشید، درد پایش کمی اوقاتش را تلخ کرده‌بود، اما نه غر می‌زد و نه از زمین و زمان گله می‌کرد کاری که بعضی آدم بزرگ‌ها خوب بلدش هستند.نمی‌دانم پشت همه‌ی کارهایش، سرو سامان دادن هایش خوشحال است یا ناراحت، راضی ست یا ناراضی؟او در این سال‌ها خوب بلد شده‌است، بخاطر ما ناراحت باشد و خوشحال، خوب یاد دارد بخاطر ما چیزی را دوست بدارد و از چیزی دوری کند. اما شاید حال وقتش است یکبار هم که شده برای خودش، برای دلش چیزی را بخواهد.شاید اگر زن دیگری می‌بود دوست نداشت به نقطه‌ی اول برگردد، شاید دوست نداشت زندگی‌اش را جایی ادامه دهد که شروع کرده‌است. شاید دوست نداشت جایی که روزی دختر بچه‌ی یک ماهه‌اش را بغل کرده‌ دوباره دختر بچه‌ی بیست و دو ساله‌اش را ببیند.نمی‌دانم شاید هردویشان دوست ندارند همان جایی باشند که سال‌ها پیش بوده‌اند . همانجایی که سال‌ها پیش برای سرپا شدنش تلاش کرده‌بودند و حال هم باید دوباره نو نوارش کنند.وسایل جمع می‌شوند و کمی بعد به خانه‌ی جدید می‌رسند. شاید اگر خود وسایل هم زبان باز کنند، بگویند که دلشان نمی‌خواهد باز به همان خانه‌ی قدیمی برگردند، شاید آن‌ها هم دلشان خانه‌ای جدید تمنا می‌کند.خانه‌ی جدید او ، آشپزخانه‌ی سردی تقدیمش کرده‌است اتاق مخصوص‌ش را از او گرفته است، پله‌ی سرویس برایش کوهی‌ست که هر دفعه نیاز است به سختی فتحش کند. اما اتاق‌های خوب همگی از آن ماست. آشپزخانه هم که از ما حسابی دور است و پله‌های هم کمی بلندی پرش‌هایمان را طلب می‌کند. اما مهم‌تر از همه حال مادربزرگم بالای سرش دخترش را دارد و غذای گرم و آماده‌ی او را.زندگی در خانه‌ی جدید آغاز می‌شود. خودش همه چیز را سرپا می‌کند و فیتیله‌ی این آتش را روشن می‌کند.او بازهم انتخاب نمی‌کند، برایش انتخاب می‌کنند. زمانه، شرایط برایش اینجا ماندن را رقم می‌زند.حال همه چیز بر وفق مراد همگی‌ست، برای او چطور؟ به خودم فکر می‌کنم، آیا می‌توانم مانند او فداکار باشم؟ می‌توانم از خواسته‌های خودم بگذرم و دوباره به نقطه‌ی شروع برگردم، آن هم بخاطر مادرم؟ می‌توانم از اتاق خصوصی‌ام بگذرم و آن را دو دستی تقدیم دخترانم بکنم؟ می‌توانم به جای پیشرفت و داشتن چیزهای جدید، گذشته را انتخاب کنم؟آیا روزی می‌توانم وقتی مادرم صدایم کرد زندگی‌ای که برایش جان کنده‌ام را رها کنم و به سویش یعنی به نقطه‌ی صفر برگردم؟ کدام درست است ؟ برگشت؟ کدام غلط است؟ ماندن؟ کدام کار درست را می‌کند؟ آنکه برای خودش می‌ماند و یا آنکه برای خانواده‌اش برمی‌گردد؟ چقدر حق داری خودت را در بین خانواده انتخاب کنی؟ و یا اصلا چرا زمانه تو را در این گردونه‌ی انتخاب قرار می‌دهد؟ شبیه او بودن منطقی ست یا مانند او نبودن؟ او اگر صدایم بزند چه؟ برمی‌گردم؟Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamTue, 07 Dec 2021 00:20:10 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/مرزها-v61cbcbdosdiهر روز که از کنار فضای سبز شهرداری رد می‌شدیم، پسران اسمیت سواری را می‌دیدیم که از بلندی به سمت پایین سر می‌خوردند. گاهی دستم را می‌گرفت و اصرار می‌کرد کمی بنشینیم و نگاهشان کنیم. روی سنگ‌های یخ محوطه، چندین متر دور از آنها می‌نشستیم. هیچ کداممان جرأت نداشتیم فاصله‌یمان را کم کنیم و نزدیکشان شویم. به همان دور بودن‌ها رضایت می‌دادیم. دیشب که برای امروز برنامه می‌ریختیم به هم قول دادیم که امروز همان روز رد شدن از مرزها باشد.سوار ماشینش شدم و با دیدن اسکیت بردش متعجب. دنبال دلیل می‌گشتم که چرا همراه خودش آورده‌است؟ نه خودش در آنجا احساس راحتی می‌کند که بازی کند و نه گشت پلیس اجازه می‌دهد.بودنش شبیه امید و آرزو بود، امیدی که در دلش ریشه کرده‌است. آرزویی که امید دارد شاید روزی برآورده شود. علاوه بر آن این یعنی خواهان یک قدم جلوتر رفتن از دنیای درونی‌اش.با ترس و استرسی که هردویمان احساس می‌کردیم راه افتادیم. انگار می‌ترسیدیم یکی جلوی‌مان را بگیرد و از تصمیمان منصرف‌مان کند.رفتیم و هیچکس جلویمان در نیامد، او از همان ابتدا گفت که یک گوشه می‌نشیند و جلو نمی‌آید.انگار که قرار بود وارد قلمرویی جدید بشوم، قلمرویی که حتی در نبود پسران اسکیت سوار هم هیچگاه نزدیکش نمی‌شدم.نزدیک شدم و سعی کردم ارتباط خوبی برقرار کنم. در کمال ناباوری آنقدر گرم و صمیمی برخورد می‌کرد که من مانده بودم با تمام تصورات پیشینم. تصوراتی که همین چند دقیقه‌ی پیش ذهنم برای خودش ساخته بود تا من را سرشار استرس و نگرانی بکند و باعث شود به عقب قدم بردارم. اما با ارتباط کوچکی که شکل گرفته بود، ذهنم با دستان خودش بخشی از تصوراتم را کنار زد و مقدار کمی از آن‌ها را در گوشه‌ای نگه داشت.آنچه که می‌دیدم یک صحنه‌ی نزدیک از هزاران صحنه‌ی دور بود. برای خودم هم جدید و عجیب غریب بود که بعد مدت‌ها توانسته‌ام صحنه‌ای نزدیک تقدیم چشمانم کنم. آنقدر که همیشه از دور نگاهشان می‌کردیم، آنقدر که زیر گوش‌هایمان قضاوت‌های نابه‌جایی نسبت به آن‌ها می‌خواندند تا ما را این سمت مرز و آن‌ها را سمت دیگر قرار بدهند.اما حال ساکنین هردو قلمرو سعی داشتند، مرزها را بی‌اهمیت جلوه دهند و فارق از هر محدودیتی خود حقیقی‌شان را نشان بدهند و به سمت دنیایی فارق از قضاوت، پیش‌داوری و تصوری پرواز کنند.با خودم فکر می‌کردم چرا برایمان مرز کشی کرده‌اند؟ به پسر بودنشان مرتبط است؟ به اسکیت‌شان؟ یا به بازی کردن هایشان در کنار خیابان؟او خودش مابین حرف‌ها اسمشان را پسران خیابانی می‌نامد.پسرانی که علاقه‌یشان را زیر بغلشان می‌زنند و در مرکز شهر آن را جار می‌زنند و برایشان هم مهم نیست چه القابی بهشان نسبت می‌دهند.خداحافظی میکنم و برمی‌گردم، او همانجا نشسته است. بدون هیچ حرفی تا ماشین میرویم، برای لحظه‌ی کوتاهی اسکیت‌بردش را روی زمین می‌گذارد تا داخل ماشین را سرو سامان دهد. نگاهش می‌کنم و به این فکر می‌کنم، که هرکدام‌مان مرزهایی داریم که یا آن را برایمان ساخته‌اند و یا خودمان ساخته‌ایم. در پشت هر دوتایی‌شان خودمان را پناه می‌دهیم تا لحظه‌ای هم آرامش‌مان خدشه برندارد.حال امیدوارم روزی با اسکیت بردش از روی مرزها رد شود، یا نه همه‌یمان مرزهایمان را رد کنیم ، تا برای لحظه‌ای طعم قدم گذاشتن بر روی سرزمین‌های جدید را بچشیم، شاید آنوقت هم پشت مرز بودن را بیشتر ترجیح دهیم، اما اگر از آنها عبور نکنیم، چگونه می‌توانیم ترجیح دلمان را بشناسیم؟(Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamMon, 29 Nov 2021 23:22:06 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/سفری-کوتاه-به-نام-آزادی-gk0vb5vjcio1چند روز پیش بود که داخل گروه همکلاسی‌ها پیامی را ارسال کرد مبنی بر اینکه می‌خواهد تنهایی به سبزوار سفر کند و دوستانش را ببیند. همگی می‌گفتیم شاید این یکی از همان فانتزی‌های ذهنش است، اما نبود. راستی راستی بلیط گرفته بود و راهی اینجا شده‌بود. همگی فکر می‌کردیم حتما لحظه‌ی آمدن خانواده‌اش جلوی راهش را می‌گیرند اما هیچ کدام از تصورات داخل سرمان واقعی نشد. دو روز بعد از ارسال پیامش،به سبزوار رسید و به دنبالش رفتم. تا چند لحظه‌ی پیش، او برای همه‌ی ما موجود عجیبی بود که انگار از سیاره‌ی دیگری آمده‌بود، سیارکی که در آن پدر مادرهای سنتی به دخترهایشان اجازه می‌دهند تنها سفر کنند. اجازه می‌دهند تمام شب را جایی سپری کنند که نمی شناسند. اما با حرفم مبنی بر :« که چگونه شد آمدی» ، انگار به وجودش اجازه داده بود تخلیه شود، منفجر شد و سیلی از ماجراهای گذشته به جریان درآمدند.وقتی که سخن ‌گفت، وقتی تلفنش زنگ خورد و برادر پشت خطش هزاران سوال کرد که از حضور او در خانه‌ی ما مطمئن شود.وقتی از مدل‌ موی جدیدش و جزئیات ظاهرش گفت که چه ماجراها برای داشتن‌شان تجربه کرده‌است. آن وقت مطمئن شدم اون هم ساکن سیاره‌ی من است.سیاره‌هایمان یکی ست اما قاره‌هایمان باهم متفاوت است. خودش می‌گوید: فرق بین‌مان این است که دانشگاه‌ام را دورتر از شهر خودم انتخاب کرده‌ام. با تصمیم‌اش سعی کرده‌است خانواده‌اش را به دوری، سفر، به تحمل شب ماندن دخترشان در جای دیگری عادت بدهد.می‌گفت روزهای کرونایی او را از خواسته‌هایش، از دست آوردهای گذشته‌اش که برای‌ هرکدام شان جان کنده بود، دور کرده‌ بود. انگار دوباره لباس رزم بر تن کرده و وارد میدان نبرد جنگ با خانواده‌اش شده بود.شب را پشت سر گذاشت، صبح قرار بود دوستانش و دوست پسرش را ببیند. چشمانش را به زور از هم باز می‌کرد و نگاهش می‌کردم و به این فکر می‌کردم: مگر خانواده مکان امنی برای نمود واقعی خودت نیست؟ مگر قرار نیست از هرکجا آزرده شدی خیالت راحت باشد که در آخر به آنجا پناه می‌بری؟ مگر نباید تو را راحت‌تر از دیگران بشناسند و راحت‌تر بپذیرند؟ مگر قرار نیست پشتت بایستند و به سوی تجربه‌های جدید هولت بدهند؟ پس چرا باید تبدیل به دشمنانت بشوند و حوضه‌ی استحفاظی آن‌ها میدان نبردت؟چرا باید برای هر علاقه‌ای هزاران دلیل و منطق پیدا کنی؟ اصلا چرا باید برای علاقه‌هایت بحث راه بیافتد؟مگر خواسته‌ی قلبی خودت کافی نیست برایشان؟چرا باید برای کوچکترین حرکتی اجازه صادر شود؟ مگر بزرگ نشده‌ایم؟ مگر نباید استقلالی از آن خود داشته باشیم؟چرا باید برای کوچکترین دیداری صغری کبری بچینی؟چرا باید طوری لذت آن لحظه را ببری که انگار آخرین بار است؟ چرا باید چند وقت یکبار منطق از کنار خانواده‌ات گذر کند که اجازه‌ی این نوع دیدارها را بدهند.چرا ملاقات کسی که دوستش داری در شهر خودت ممنوع است؟ چرا برای دیدنش باید کیلومترها سفر کنی؟چرا باید حضورش تنها چند لحظه‌‌ی از آن تو باشد؟چرا باید به جای بغل کردنش در کافه‌ی دنجی، در کنار خیابان خلوتی آغوشش را تجربه کنی؟چرا هنگام خداحافظی آنقدر از آینده حرف زدن سخت است؟ حال که آخرین طعم‌های آزادی را می‌چشد. حال که آزادی را طوری تنفس می‌کند که انگار نفس‌های آخر است. به تمام چراهایم فکر می‌کنم که از جنس اکثر چراهای دختران شهر من و دیگر شهرهای کوچک است. مرضی ست واگیردار که شاید دختران شهرهای بزرگ کمی از دست‌شان فرار کرده‌اند.سفر آزادی‌اش رو به اتمام است، موهایش را معمولی می‌بندد، چون قرار است به سمت خانه رهسپار شود.اسنپ می‌رسد و در را به روی آزادی‌هایش می‌بندد و به سوی جنگ‌ها و نبردهای جدید می‌رود.نمی‌دانم شاید اگر جای گذاری دنیا به شکل دیگری بود، لازم نبود بجنگیم، شاید کافی بود تنها اراده کنیم و همه چیز راحت جلو برود. حال که هیچ چیزی راحت جلو نمی‌رود، حال که کسب هر آزادی اعصابت را می‌مکد، صبرت را لبریز می‌کند، بذار بکند. شاید که نه حتما ما همان جنسی هستیم که باید نقش جنگجو بودن‌های این مدلی را خوب بازی کنیم، پس بگذار حال که انتخاب شدیم خوب بازی کنیم، تا آخر.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamMon, 22 Nov 2021 18:51:14 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/حصار-aaky7efcoabsچند ماه پیش بود، خوب به یاد دارم. با هم در خیابان‌ها راه می‌رفتیم، گاهی که سرم را بر می‌گرداندم، او را نمی‌دیدم، دنبالش می‌گشتم و او را روبه‌روی مغازه‌های ورزشی پیدا می‌کردم که به اسکیت بردهای پشت ویترین خیره مانده بود.منتظر می‌ایستادم تا کمی نگاهشان کند. گاهی هم آرام زیرلب می‌گفتم: « می‌رسی بهش.» دستش را می‌گرفتم و او را از ویترین مغازه جدا می‌کردم. اکنون بدستش آورده بود، آمده بود تا لذتی را که روزها تصورش می‌کرد را جدی جدی بچشد.به همین خاطر باید در جایی حضور پیدا می‌کرد که مسئولان، آن قسمت را برای هم‌جنس‌های او اختصاص داده‌اند. مکانی که شده‌است پناهگاهی برای او و امثالش که آن‌ها را از آسیب‌های اجتماعی احتمالی دور می‌کند. هرگاه که به آنجا قدم می‌گذارم با خودم فکر می‌کنم چرا هم‌جنس‌های من باید تاوان رفتارهای نادرست جنس مذکر را بدهند؟برای چشیدن طعم آن نمی‌شود در هر فضای بازی حضور پیدا کند، شهر کوچکش هنوز نتوانسته دختران را در کنار این نوع ورزش‌ها بپذیرد،شاید اگر در محیط‌های عمومی حضور پیدا می‌کرد، هزاران چشم تماشاچی‌اش می‌شدند. تماشاچی‌هایی که شاید حرف‌هایی رد و بدل می‌کردند که ممکن بود گوشه‌ی دل او را می‌ارزدند.از دل هزاران نفر آخر سر یکی تماشاچی باقی نمی‌ماند و جلو می‌آمد و او را منع می‌کرد از انجام کار مورد علاقه اش آن هم تنها بخاطر دختر بودنش. شاید اگر شرایط طوری دیگری بود، می‌توانست حصارها را کنار بزند، در دل شهر همان جایی که پسران با اسکیت‌بردهایشان از روی سکوها می‌پرند، حضور پیدا کند.شاید با حضورش دختران دیگری هم جرأت پیدا می‌کردند و جلو می‌آمدند، آن زمان شاید به جای تلاش برای پیدا کردن آموزش در فضای مجازی، دوستانی می‌یافت و یا حتی مربیانی که می‌توانستند کمکش کنند.اما او حصارها را دوست دارد، تنهایی بازی کردن برایش حسابی لذت‌بخش است. شکایتی ندارد که باید پنهان شود و قایمکی بازی کند‌. درونگرایی وجودش شرایط را می‌پسندد، حتی او را به سمت خلوت‌ترین نقطه‌ی پارک سوق می‌دهد. قسمتی که حتی او را از چشمان هم‌جنس‌های خودش هم پنهان می‌کند. شاید اگر کسی دیگری می‌بود طغیان می‌کرد، هیچ جوره نمی‌پذیرفت که باید پنهانی بازی کند، لذت ببرد. حتی در همین چند دقیقه کوتاه قایمکی به جان خودش و دنیا نق می‌زد. اما او درونگرایی به کمکش آمده بود و همه چیز را برایش مطلوب کرده‌بود، که شاید اگر محیط طور دیگری می‌بود، نوبت او می‌شد که غر بزند و یا حتی پشیمان شود.انگار که وجودش از جنینی بذر حصار برایش کاشته‌است. نه اینکه بخواهد محدودش کند و یا صد راهش شود. بلکه مزرعه‌ی وجودش درون‌گرایی پرورش می‌دهد. مانند هزاران مزرعه‌ی دیگر که برون‌گرایی رشد می‌دهد. او نه دست به حصارها می‌زند و نه به مزرعه‌ی درونش. بلکه درونش را همانطور که هست در بغل می‌گیرد و می‌پذیرد. قایمکی می‌خندد، بازی می‌کند، پیروز میدان می‌شود، گاهی هم شکست می‌خورد و طعم زمین خوردن را می‌چشد.اما آن روز که برای چندمین بار در آنجا حضور پیدا کرده و حسابی تمرین کرده‌بود، دیدمش که به بیرون خیره شده‌است. انگار یک گوشه از وجودش تمایل داشت میان نگاه هم‌جنس‎‌هایش حضور پیدا کند و حتی کمی بازی کند.با کمی تردید اولین حصار را رد کرد. آدم‌های زیادی نبودند که با چشمانشان او را ببینند اما جایی حضور پیدا کرده‌بود که احتمال رد شدن انسان‌ها چند برابر افزایش پیدا کرده‌بود.حال که تمرین را تمام می‌کند، اکنون به این فکر می‌کنم که آدمی نمی‌تواند جلوی جوانه‌ زدن‌های درونگرایی و برونگرایی قد علم کند، نمی‌تواند دست بیاندازد و آن را از ریشه‌ی جانش جدا کند. شاید تنها باید دست‌هایش را دور خودش حلقه کند و سفت خودش را در آغوش بگیرد و به ریشه‌هایش نشان دهد که آن‌ها را همانطور که هستند می‌پذیرد و قبول دارد. حال شاید زمان از لابه‌لای پذیرش درونی‌اش، ساقه‌هایش را کمی به سمت مخالف سوق دهد و شاید هم نه. اما فکر می‌کنم می‌توان همدست زمان شد و به سمتی که بیشتر دوست داریم ساقه‌هایمان را هل دهیم. اما شاید هیچگاه نشود ریشه‌ها را تکان داد. ریشه‌ها همیشه پذیرشی می‌خواهند که باید دودستی تقدیمشان کرد.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamWed, 17 Nov 2021 00:03:04 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/«-بادیگارد-»-wdo61nrlqpuiهفت و یا هشت سال بیشتر نداشتم که مادرم دستم را می‌گرفت و همراه خودش مرا به کلاس‌های او می‌برد. مرا کنارش می‌نشاند، دفتر دستکش را باز می‌کرد، یک ساعت و نیمی نقاشی می‌کرد و بعد وسایلش را جمع می‌کرد، دستم را می‌گرفت و به خانه می‌برد. هر هفته سه بار اینکار را انجام می‌داد. انگار شده بودم بادیگاردش. آن هم بادیگاردی که خودش نیاز داشت هزاران نفر مراقبش باشند تا یک وقت زیر دست و پا له نشود.کم کم از نقش بادیگارد خارج شدم، به من هم قلم و کاغذی می‌داد تا نقاشی کنم و یادم رود که به اجبار اینجا حضور دارم. هفته‌ها گذشت، گاهی نقش بادیگارد را بازی می‌کردم، نقاشی می‌کردم و گاهی هم در حیاط آنجا شیطنت می‌کردم.امروز بعد از مدت‌ها پایم را دوباره در کلاسش گذاشتم. خبر از آن محیط قبلی نبود اما همچنان خودش هست و نقاشی یاد می‌دهد.منتظر ایستادیم شاگردانش یکی پس از دیگری حضور پیدا کنند. مانند بچه‌های فضول دنبال بادیگارد‌های کوچکی می‌گشتم که دست مادرشان را با غیض گرفته‌اند و مجبورند در کلاس حاضر شوند. اما چشمانم هیچ بادیگاردی ندید. یادم می‌آید ،وقتی می‌خواستم رشته‌ام را هنر انتخاب کنم، به اصرار خانواده‌ام بازهم باید بادیگارد افکار و علاقه هایشان می‌شدم و سر کلاسی می‌نشستم که هیچ چیزش را دوست نداشتم. هیچ تضمینی هم نبود که این یکی مانند کلاس نقاشی دوست داشتنی می‌شود یا نه؟شاگردانش آمدند، وسایلشان را روی میز ولو کردند و کارشان را شروع کردند. یکیشان چهره‌ای کودکی را می‌کشید که دوست داشت، یکی دیگرشان کاری شبیه به خطاطی انجام می‌داد و آن یکی هم دنیا را همانطور که در ذهن کودکانه‌اش می‌دید نقاشی می‌کرد. هیچکس مجبور نبود کاری را انجام دهد که دوست ندارد، لازم نبود کسی بادیگارد علاقه‌ای کس دیگری شود.آن روزها برای بادیگارد نشدن به عمو بشیری پناه آوردم، کسی که هیچوقت نمی‌گفت، درس‌ات را بخوان حالا هنرت را کنارش ادامه بده، کسی که هیچوقت هیچکس را مجبور نمی‌کرد علاقه‌ی دیگران را روی شانه‌هایت تحمل کنی، بلکه برایت یک راه نجاتی پیدا می‌کرد.عمو مانند هفت هشت سالگیم وقتی کنار مادرم نشسته بودم، مدادی به دستم داد و به کشیدن نقاشی تشویقم کرد و از محافظ دیگران بودن دورم کرد و همچنین یاسمین هیجده ساله‌ای آن روزها را دوباره از بادیگارد علاقه‌ی دیگران شدن نجات داد.او آرام و آهسته شاگردانی تربیت می‌کند که هیچ روزی محافظ هیچ کسی و هیچ علاقه‌ی زوری نشوند.حال فکر میکنم خوب است آدم‌هایی باشند مستقیم و یا غیرمستقیم یادت دهند که باید بادیگارد خودت و تمام علاقه‌هایت باشی.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamSun, 17 Oct 2021 12:44:33 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/دخترک-omfrp35fbheyنمی‌دانم چند سالم بود که دیگر هیچ کودکی چه دختر و چه پسرش برایم جالب نبودند. دیگر نمی‌توانستم با آن‌ها ارتباطی شکل بدهم. انگار با بزرگ‌تر شدن وارد دنیایی شده‌بودم که در آن کودکان و یا حتی نوزادان نمی‌توانستند اهرم احساساتم را حرکت دهند. نمی‌دانم چه بلایی از آسمان نازل شده‌بود که چنین احساساتی را در درون خودم حس می‌کردم. تمام کودکان دور و برم را بدون آنکه اجازه‌ی شناخت بدهم، وارد دسته‌ی دوست‌نداشتنی‌های زندگیم می‌کردم. انگار اسم تک تکشان را در لیست سیاه وجودم می‌نوشتم و برای مغزم عملکردی مشخص می‌کردم که باید برای این افراد اعمال کند. مغزم هم هرروز به وجودم دستور می‌داد احساس ناخوشایندی را تولید کند. فرصت را هم از خودم و هم از آن‌ها ستانده‌بودم. انگار دائم فرار می‌کردم و نمی‌خواستم به خودم اجازه دهم که آن‌ها را وارد گوشه‌ی قلبم کنم. سدی ساخته بودم که یک طرفش خودم بودم و طرف دیگرش تمام آن‌ها. اما یک روز همه چیز به طور غیرقابل باوری تغییر کرد. آن روز نمی‌فهمیدم چه بلایی سر وجودم آمده، اما احساس کردم او از سد وجودم رد شده‌است.آن زمان برای اولین‌بار دختر خاله‌دار شده بودم. در تمام بچگی‌ام تمام کودکان از دخترخاله‌ها و پسر خاله هایشان میگفتند که با آن‌ها بازی می‌کنیم، بزرگتر که شدم همسن‌وسال‌هایم گفتند: با دخترخاله‌ها و پسرخاله‌هایمان مسافرت رفتیم، والیبال بازی کردیم، گپ زدیم اما من آن موقع هیچ کدامشان را نداشتم و حال یکی آمده که هنوز تازه حرف زدن را آموخته، نه می‌تواند والیبال بازی کند نه می‌تواند درودل‌هایم را گوش دهد و برایشان نصیحتی پیدا کند و نه می‌تواند پایه‌ی تنهایی مسافرت رفتن باشد.اما همین کوچکِ مهربان جوری سد وجودم را رد کرده بود و خودش را به قلبم رسانده بود که انگار داشتم با عجایب وجودم روبه‌رو می‌شدم.او آهسته آهسته بزرگ می‌شود و من بیست و دو ساله را هم آرام کنار خودش بزرگ می‌کند. یادم می‌اندازد که می‌توانم کودکان را به سبب نزدیکیشان دوست داشته باشم و در شیطنت‌هایشان به جای بزرگسال بودن بچه شوم.یادم می‌اندازد که می‌توانم با سدهای وجودم آشنا بشوم و پی دلیلی برای به وجود آمدنش بگردم.گاهی یادم می‌دهد می‌توانم صبور بودن را به خصلت‌های زندگیم اضافه کنم، یادم می‌دهد که برای مدتی می‌توانم خودخواهی درونم را کنار بگذارم و فقط برای شادی او در راه پیش رو قدم بگذارم. یادم می‌دهد چگونه مراقب کسی باشم و چگونه گاهی چاشنی مهربانی را به وجودم اضافه کنم.او یادم می‌اندازد که او هم قدرت تصمیم دارد و برای چیزی که مایل نیست می‌تواند نه بگوید.او یادم داده است که به واسطه‌ی دوست داشتنش چقدر اثراتش برایم باارزش است. به واسطه‌ی او فهمیدم اثرات هم آدم‌ها را نجات می‌دهد و هم آن‌ها را در آن لحظه غرق می‌کنند.مانند کتابی می‌ماند که هرروز وقت مطالعه برایت آگاهی را به ارمغان می‌آورد. گاهی آگاهی‌ها غمگین و دوست نداشتنی هستند گاهی هم شیرین، اما می‌دانی آنقدر واقعی‌ هستند که نمی‌توانی چشمانت را بررویشان ببندی.او اکنون چیزهایی را یاد می‌گیرد که انگار من آن‌ها را لابه‌لای روزمرگی‌های زندگی جا گذاشته‌ام. انگار از همین فرار می‌کردم. می‌ترسیدم کودکان چیزهایی را یادم دهند و یا حتی برایم یادآوری کنند. از آن احساس ضعف می‌ترسیدم.حال اکنون به این فکر می‌کنم که وقتی آدم‌ها از چیزی فرار می‌کنند یا سدی دور خودشان می‌کشند. یک جای کار می‌لنگد، که آن‌هم نه به آدم‌های دوروبر بلکه به خود خودشان ربط دارد. انگار باید مانع را رد کنند و اجازه دهند تجربه کنند، شاید اگر خودمان قدم را برنداریم هیچوقت کسی هم سد درونمان را رد نکند و دستمان را نگیرد و به تجربه کردن دعوت نکند.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamMon, 04 Oct 2021 19:28:53 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/رفتن-ejdtwyrb0wxgآدم‌ها گاهی اوقات مجبور‌ند بین مکان‌ها و افرادی را که دوست‌ دارند انتخاب کنند. نمی‌دانم اسم این انتخاب‌ها و تصمیمات را چه می‌شود گذاشت؟ تصمیماتی که تو در پدید آمدنش هیچ نقشی نداشته‌ای.خاله‌ام و دختر کوچکش هم از این قاعده مستثنی نبودند. بعد از مدتی که انتخاب کرده بودند خانه‌ی مادربزرگم بمانند، حال باید دوباره تصمیم به رفتن می‌گرفتند. روزهایی را که اینجا سپری می‌کردند را در کنارشان بودم، آمده بودم تا حضورشان را تمام و کمال از آن خود کنم و با دوربین‌ام بودن‌ها را برای روزهایی که قرار بود نبودن‌شان را فریاد بزنند، ثبت کنم. می‌خواستم با به رخ کشیدن حضورشان رفتن را با لنگ و لگد دور کنم.لابه‌لای لحظات‌مان حرکت می‌کردم و خودم را گول می‌زدم که در تصاویرم کسی مجبور به رفتن نیست، کسی از رفتن دیگری واهمه ندارد. در دنیای عکس‌هایم دستان قفل شده، رها نمی‌شوند و آغو‌ش‌ها گرم می‌مانند. در عکس‌ها هیچ آدمی، هیچ سیاستی نمی‌تواند علتی بسازد که آدم‌ها را مجبور به انتخاب کند. به واسطه‌ی دوربین حواسم را حسابی به حرکات و رفتارهایشان جمع می‌کردم، از زیر چشمانم هیچ یک از حال و احوال هایشان فرار نمی‌کرد.روزی که عکس‌هایم شکست خوردند، روزی که آن‌ها مجبور به انتخاب و سیاست‌ها و علت‌ها پیروز شدند، فرا رسید. چشمانم رفتن‌شان را می‌دید و دوربین‌ لای دستانم آن را ثبت می‌کرد. با خودم فکر می‌کردم، چه تعداد آدم، روزانه شال و کلاه می‌کنند تا شهرشان و خانه‌یشان را ترک کنند و جای دیگری برای خود خانه بسازند؟ چه تعداد آدم احساساتشان را لای وسایلشان می‌کنند و با خود می‌برند؟ چه تعداد کودک مجبورند غم دوری مادربزرگ و خاله و دختر خاله را بچشند؟ چه تعداد مادربزرگ دلش ترک ترک می‌شود از رفتن دختران و پسرانش؟چه تعداد آدم‌هایی با رفتن عزیزانشان فرو می‌ریزند و باز مجبورند خودشان را از نو بسازند؟ علت‌ها کجا هستند؟ سیاست‌ها کجا رفتند؟ که شکستن‌ها و ترک خوردن‌ها را ببینند، چمدان‌های پر از خاطره و دستان لرزانی که هنگام خداخافظی بالا می‌آید را ببینند؟اما باز تو هستی و خودت. تو هستی و خانه‌ای که اثرات رفتگان، ترک‌های وجودت را بیشتر می‌کند و مانند پتکی، واقعیت را به صورتت می‌کوبد. حال باید با احساساتی که دستانشان را روی گلویت گذاشته‌اند و ناخواسته برایت رقم خورده‌اند دست و پنجه نرم کنی.ولی به راستی تکلیف آدمی با این تصمیمات چیست؟ کی می‌شود طوری زندگی کرد که دیگر لازم نباشد بین دوست‌داشتنی‌ترین‌هایمان دست به انتخاب بزنیم؟ کی می‌رسد زمانی که لازم نباشد احساسات ناشی از این تصمیمات را تحمل کنیم؟ آیا جایز است که امید داشته باشیم روزی از این جنس رفتن‌ها فارغ می‌شویم؟ یا باید هرروز خودمان را به تحمل کردن مجبور کنیم؟Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamFri, 01 Oct 2021 19:17:50 +0330https://virgool.ir/@ynsbm00/تکه-هایمان-s3mhuxwtdvi2صدای نوتیفیکشین گوشی‌ام چشم‌های خمارم را باز می‌کند، گوشی را در دستانم می‌گیرم و با چشمانی که تلاش می‌کنند فول اچ‌دی‌ترین تصویر را نشان دهند، سعی می‌کنم الگو را روی صفحه بکشم. بعد از دوبار اشتباه زدن و غرغرهای گوشیم بابت اینکه چرا الگوی به این سادگی را اینقدر اشتباه وارد می‌کنی دختر، صفحه باز می‌شود. دوستم پیغام داده‌:« فردا دانشگاه باز است بیا تا برویم» از تصور قدم گذاشتن دوباره در داخلش، به وجد می‌آیم، می‌نویسم می‌آیم.ساعت را هماهنگ می‌کنیم و یک ساعت بعد روی سنگفرش‌هایش پا می‌گذاریم. ورودی‌ دانشکده‌یمان، ضربان قلبم را چند برابر می‌کند. انگار می‌خواهد بیرون بیاید و تنها از شلوغی‌‌ همین ورودی در روزهای گذشته سخن بگوید، اما دستم را رویش می‌گذارم و او را به آرامش دعوت می‌کنم.وارد دانشکده می‌شویم و سیلی وحشتناک از خاطره‌هایمان روبه‌رویمان قرار می‌گیرد. می‌خواهیم برگردیم، می‌خواهیم بیخیال شویم اما همان قلبی که می‌خواهد از سینه بیرون بیاید و از این روزهای سیاه ناله کند می‌گوید ادامه دهید. به آموزش دانشکده می‌رویم و ماکت‌ها را تحویل می‌گیریم تا هرچه سریع‌تر آنجا را ترک کنیم. می‌خواهیم از خاطراتی که دستانش را روی گلویمان گذاشته‌است و هر آن می‌خواهد یادآوری شود، فرار کنیم.بعد از تحویل آن‌ها، با اینکه می‌دانیم شکنجه‌ای بیش نیست، جلوتر می‌رویم. خودش می‌نشیند پشت فرمان وجودمان، قلبمان را می‌گویم. کنترل را دست می‌گیرد و به هرکجا که خاطره هایمان بیشتر تعلق دارند، می‌برند.ما را می‌برد به کلاسی که پاییز و بهارهایی را در آن سر کردیم، برای نشستن روی صندلی‌های خوبش جا گرفتیم و گاهی هم روی صندلی استاد نشستیم و ادای آن‌ها را درآوردیم. آنقدر کلاس بوی نبود ما را می‌دهد که دست به کار می‌شویم چیزی از خود باقی بگذاریم. تا بلکه درد سینه‌یمان را کم کنیم. قلبمان ما را به سالنی که زندگی‌اش کرده‌ایم، به فضاهای کوچکی که برای خودمان پاتوق‌‌شان کرده‌بودیم، می‌برد.به مسیری که اسمش را عاشق و معشوقان دانشگاه لاو استریت گذاشته بودند، اما ما عذب‌ها آن را مسیر گشنگان می‌نامیدیم، چون آن مسیر را نه تنها برای گرفتن دست یار بلکه تنها برای رسیدن به غذاخوری می‌پیماییدیم. می‌بردمان به غذاخوری که گله‌ای میزهایش را قرق می‌کردیم و با قاشق و چنگال‌هایی که از چند دقیقه پیشش خبر نداشتیم غذا می‌خوردیم.حال نه جا گرفتن روی صندلی خوب کلاس لازم است، نه درآوردن ادای استاد حال می‌دهد، نه پاتوقمان پاتوق است. نه غذاخوری غذا دارد. نه لاواستریت عاشق و معشوق دارد و نه گرسنه، بلکه گهگداری آدم‌هایی را می‌بینند که قلبشان را محکم در دست گرفته‌اند، تا توسط سکوتی که می‌بیند تکه‌ پاره نشوند، آدم‌هایی که به زور لبخند می‌زنند تا خنده را در این روزها فراموشان نکند. آدم‌هایی که یواشکی هم را در آغوش می‌گیرند تا کمی در سیاهی این روزها حس پلشت تنهایی را دفن کنند.حال برمی‌گردیم و فکر می‌کنم خیلی موفق نبوده‌ایم چون در تک تک همان فضاها تکه‌هایی از قلبمان را گذاشتیم و آمدیم. آن‌ها را امروز در آنجا باقی نگذاشته‌ایم بلکه آن‌ها را همان روزها تقدیم این فضاها کردیم.تکه‌هایی که برگشتنی نیستند، بلکه مخصوص همان لحظه‌اند که جدا شده‌اند، دقیقا مخصوص همان زمان و همان مکان. شاید داشتیم فکر میکردیم با این تکه ها چه کنیم، با خاطرات و احساساتی که دوستشان داریم اما همزمان نفس‌مان را می‌گیرند.حال شاید کمی می‎دانیم بعضی تکه‌ها و یا خاطرات را نباید پا پیچشان شد باید بگذاری همانجا بمانند، چون متعلق همان جا هستند‌.Yasamin Sarabi moghadamYasamin Sarabi moghadamThu, 09 Sep 2021 20:25:21 +0430