نوشته های Yasaman Matin

نیست هایی که در ایران باید باشد

Yasaman Matin — Fri, 31 Dec 2021 23:25:01 +0330

اینجا یک لیست از محصولات و راهکار هایی که مردمان در نقاط دیگر دنیا برای مشکلاتشان ابداع کردند وجود دارد . این لیست به صورت مداوم به روز رسانی میشود . در صورتی که علاقه مند به استفاده ازین ایده ها هستید لطفا در کامنت ها ذکر کنین تا افراد دیگه هم بتونن از سرویستون استفاده کنن و همینطور اگه سرویسی میشناسید که خوبه اضافه بشه به لیست ممنون میشم بنویسین .TooGoodToGo ( Too Good To Go ) / TGTG :طبق گزارش سایت Harvard Business Review سالانه ۱.۳ میلیارد تن غذا سالانه اسراف میشود که این مقدار یک سوم کل غذای تولیدی برای مصرف انسان است . زباله های غذا علت ۸ درصد کل گازهای گلخانه ای آزاد شده هستند . هدف TGTG کاهش اسراف مواد غذایی و همچنین کاهش تولید کربن دی اکسید است . برای رسیدن به این هدف TGTG اجازه میدهد مواد غذایی با تاریخ مصرف کوتاه که هنوز به فروش نرفته اند توسط رستوران ها ، نانوایی ها و تمام کسب و کار هایی که تولید مواد خوراکی روزانه دارند با قیمت پایین تر به کاربران به فروش برسد . این پست به روز رسانی می شود

محتویات یک هفته ام

Yasaman Matin — Sun, 20 Jan 2019 23:17:37 +0330

*این پست اصلا جنبه هیچی ندارد و صرفا نوشته شده برای مستندکردن قسمت نیمچه سرگرمی زندگی یک جوان دهه هفتادی در طول یک هفته . یک هفته ای که سعی کرده کمی با کیفیت تر بگذره.این روز ها خیلی فکر میکنم که چقدر اطلاعات روزمره به مغزمون میدیم و ازون طرف چقدر خوراک به روحمون میدیم . این دو تا شاید بهم بی ربط باشند ولی تو زندگی من بالانس بین این دوتاست که تعیین میکنه من حالم خوبه یا بد . مثلا میتونم همواره 7 روز هفته صبح تا شب برم دوره های آموزشی ببینم و سرم رو از درس بلند نکنم، این ور اونور پروژه بگیرم هزار تا و خودم رو خفه کنم ولی نتیجه اش این میشه که شدیدا میرم تو خودم و اگر کسی بخواد باهام معاشرت کنه بداخلاق و پرخاشگر میشم . این هفته نهایت سعیم رو کردم که این بالانس رو حفظ کنم و در عین اینکه مدام داشتم محتوای آموزشی به خورد خودم میدادم و از مغزم تو حوزه ای که میخوام کار میکشیدم خیلی حواسم هم جمع بود که اوقات خالیم رو چطور پر میکنم . چه فیلمی میبینم ، چی گوش میدم و کجا میرم و درضمن ازونجایی که کل هزینه هایی که برداشته شد زیر 10 هزار تومن بود خواستم به اشتراک بزارم این یک هفته ام رو .اون چیزی که به خورد چشم هام دادم :یک مستند بینظیر از آرش لاهوتی به اسم "آبی کمرنگ" . این مستند در مورد زندگی کنونی جانبازان اعصاب و روان در یکی از بیمارستان های روانی کشور بود و با تمام فیلم ها و مستند های جنگ بهتر بود با اینکه حتی یک صدای شلیک هم در این فیلم شنیده نشد و هیچ تلاشی برای اینکه به قصد احساسات بیننده رو برانگیخته کنند صورت داده شد . اگر احساسات بیننده تحریک شد فقط و فقط به واسطه عریانی واقعیت بود و این دقیقا همون چیزیه که یه مستند باید انجام بده . این مستند رو میتونین قانونی رایگان در شبکه مستند ببینین . (اینجا) و درضمن به این نتیجه رسیدم که نیازی نیست همه فیلم هایی که میبینم سنگین و مفهومی باشه چون میفتم تو منجلابی به اسم : "من روشنفکر هستم چون با متریال روشنفکر گونه خودم رو احاطه کردم ."و جدای ازینا من اصلا زندگی پیچیده ای ندارم ، برای همین تصمیم گرفتم یه سریال ایرانی از شبکه خانگی رو دنبال کنم که اتفاقا خیلی هم بازیگرای مطرحی مثل نیکی کریمی داره . یه چیز مثبت دیگه اینکه برعکس سریال های صدا و سیما که خیلی شخصیت پردازی های سیاه و سفید داره این سریال با شخصیت های خاکستری بیگانه نیست و همین باعث میشه بتونم باهاش ارتباط برقرار کنم . در کل بنظرم از سریالای ترکی هم یک هیچ جلوئه از خیلی نظرها.خب این شما و این سریال جدیدی که دنبال میکنم : ----------ممنوعه-----------میتونین ازینجا بصورت قانونی دانلودش کنین و قیمت هر قسمت از 3500 تومن هست .اون چیزی که به خورد گوش هام دادم :این قسمت مورد علاقه هفته ام شد . از طریق اینستاگرام با یه پادکست آشنا شدم به اسم The AR Podcast که متعلق به آقایی به اسم "علی روزخش" ولی نمیدونم چرا ولی به زبان اینگلیسی هست . از یه طرف خوبه چون که باعث میشه زبان آدم هم یه تقویتی بشه و از یه طرف هم یخورده گوش براش عجیبه دونفر که به فارسی مسلطن و تو تهرانن اینگلیسی حرف بزنن . (حالا شاید خواستن مخاطب های غیرایرانی هم جلب کنن ) بگذریم ولییی قسمت جذاب ماجرا شخصی بود که باهاش مصاحبه شده بود تو این قسمت پادکست ...لنا وفایی . هم بنیان گذار "پیاده" . تو این پادکست جدا از اتفاقاتی که برای پیاده داره میفته از واسبتگیی که ما تهرانی ها با شهرمون داریم و اتحاد بین مون میشنویم ، از بلاهایی میشنویم که سر شهر های مختلف اومد به بهانه ی پایتخت عوض کردن سلسله های مختلف و در آخر قضیه هم یه بخش پرسش و پاسخ قرار داده شده بود که یه ریزه کلیشه میشد اما بازم لوس لوس نمیشد . این پادکست رو به رایگان میتونین از طریق اپلیکیشن Podcast برای iOS یا از طریق اینجا با iTunes روی ویندوز و مک و حتی روی اکانت یوتیوبشون (اینجا)بشنوید . *نکته منفی این پادکست کیفیت صدای خیلی ضعیفش هست .و بعنوان حسن ختام میخوام از گالری گردی کودکانه ای بگم که رفتم :خب ، به احتمال خیلی زیاد شما هم شنیدین که گالری هدایت این روزها کلسکسیون مجسمه های مینیاتوری تن تن رو از پاریس به تهران آورده و کلی هم عکس جذاب ازین گالری تو رسانه های اجتماعی دست به دست میشن . راستش منم خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم و یه روز شال و کلاه کردم رفتم گالری هدایت . انتظارم این بود که یه تعداد کثیری تن تن مینیاتوری ببینم و مثل همه گالری هایی که سری مجسمه داستان دار با سابقه برای ارائه دارند کلی هم از نوشته های در و دیوار بخوونم و راجع به تن تن و دلایل محبوبیت و امثالهمش بخوونم . خب راستش ناامید شدم یه ریزه . ساختمون گالری بینظیر بود ، همینطور وسایل دکوری داخل سالنش ولی از تن تن اونقدر مجسمه های جذاب انگیزی نبود . البته پشیمون نیستم که رفتم ولی دلم میخواست اون دیواری که برای نقاشی بچه ها در نظر گرفته شده بود برای بزرگسال ها هم قابل استفاده میبود . کلا یه خورده اصالت قویی نداشت فضا . به چشم من یه چیز درهم و برهم بود که نهایت 15 دقیقه سرتون رو گرم میکنه و بعدش باید برین کافه که اون همه راهی که کوبیدین اومدین تا اونجا هدر ندره . به هرحال تجربه ست و از گذروندن یه بعداز ظهر کسل کننده تو خونه جلوگیری میکنه . ما که ممنونشونیم .عکس از نوش آفرین موفق

با علم عالمانه رفتار كنيم !(تاثیر سیستم آموزشی روی تخصص)

Yasaman Matin — Thu, 27 Dec 2018 21:24:21 +0330

تکراری : مقدمه :این روایتی از قدم هایی که من دارم برمیدارم برای این که متمرکز تر و در نتیجه متخصص تر بشم تو جوزه خودم . در حال حاضر به چیزی که میخوام نرسیدم هنوز و این متن یک نسخه پیچی نیست بلکه تلاشیست برای همفکری با آدم هایی که شاید جلوتر یا عقب تر از من هستند . این متن به صورت مداوم به روز رسانی میشه و نظرات موافق و مخالف شدیدا مورد استقبال واقع میشوند . :) من در سیستم آموزشیی تحصیل کردم که اصلا با خلق و خوی من سازگار نبود . به کثرت شنیدم که هیچی نخواهم شد و وای به حال جامعه ای که نسل آینده اش من و دوستانم باشیم . در کلاس هایی درس خووندم که اگر یه نفر حواسش پرت میشد هیچ وقت جرات نداشت بلند شه و بگه ببخشید من بنی بشرم و یه لحظه حواسم پرت شد میشه این تیکه رو لطفا دوباره توضیح بدین ؟ یا اصن حواسمم پرت نشد ، خوبم گوش دادم ولی نفهمیدم ! ایده آل کلاس هایی که من توش درس خووندم این بود که دانش آموز ساکت و صامت صاف بشینه ، جلو رو نگاه کنه تا زنگ بخوره . حتی خاطرم هست معلمی داشتم که دست زیر چونه گذاشتن رو ممنوع کرده بود . نتیجه این رفتار ها این بود که وقتی به خودم اومدم دیدم من اصلا برای علم به مدرسه نمیرم به دانشگاه هم . هدف اولیه اصلا دانش و سواد نبود ، تو چهارچوب گنجیدن بود . دانشگاه که رفتم تونستم اگه سر یه کلاسی دوساعت کامل نشسته بودم پاشم برم بیرون یه قهوه بخورم و یخورده راه برم بعد برگردم سرکلاس . اگه نفهمیدم دستم رو بالا بگیرم و از استاد بخوام که توضیح بده و سوال هام رو هم با سعه ی صدر بپرسم ذره ذره همین باعث پیشرفت تحصیلی من شدم و خوش و خرم تر میرفتم دانشگاه و میومدم . مهم ترین دستیافته ام تو این دوران این بود : برعکس چیزی که همه فکر میکنند این سطح سواد نیست که باعث اعتماد بنفس میشه بلکه اعتماد بنفس و نترسیدن از بلد نبودن كه منجر به كنجكاوى و پرسش ميشه و فرد با اعتماد بنفس رو ترغيب ميكنه كه چون باور داره به قدر يادگيريش و ترسى از احمق و خنگ خطاب شدن نداره به سمت افزايش سواد بره.اگر بهبود سطح آموزش برای دیگران براتون دغدغه ست ، ساده ترین کمک اینکه قضاوت نکنین ! اگر سرکلاس زبان جلسه دهم یکی پرسید ببخشید بعد از A چه حرفیه تو الفبا ؟ برنگردید مات و مبهوت نگاش کنین و بگید اوه تو خیلی شوت میزنی . شاید اون سوال یه تلنگر بوده باشه برای یادگیری کسی و شما با نگاه و رفتارتون نابود کرده باشین اون اشتیاق ریز برای یادگیری رو . جدای از همه اینا بعنوان همکلاسی یا معلم یا استاد وظیفه ما قضاوت کردن سطح شوتی دانشجو ها نیست ! بلکه افزودن دانش و علم هر فرد هست که مهم ترین هدف هر کلاس و موسسه و دانشگاهیه . امتحان و امثالهم صرفا وسیله های ابتدایی اند که زاده ذهن بشرند . اینکه اون سوال جواب داده بشه یا نه بسته به حوصله جمع و استاد داره ولی استاد موظفه درصورت پاسخ کامل ندادن رفرنس مناسبی در حد فهم هر دانشجو جدا معرفی کنه ، میتونه کتاب مرجع باشه میتونه یه ویدیو یوتیوب باشه ولی مهم اینکه "شخصی سازی" جزو اهداف باشه . حالا سه تا نکته که سر خودم اومده و سد راهم شده تو بازه های مختلف رو میخوام اینجا بنویسم و از ته قلبم آرزو کنم که برای کسی پیش نیاد چون تو طولانی مدت میتونه باعث ضربه اساسی تو فرآیند یادگیری کل عمر یک انسان بشه . 1- از افرادی نباشیم که در یادگیری اگر پیش رو هستیم دیگران رو احمق فرض کنیم چون از ما کند ترند در سرعت یادگیری و از افرادیم که خودشون رو به خاطر هوش برتر میدونند تا حد ممکن دوری کنیم . علمی نیست که نتیجه گیری کلی کنم ولی من به شخصه غالبا این برخورد رو از افرادی که در مرکز استعدادی خاص تحصیل کردند یا بعضی دانشگاه های خاص میبینم که بنظرم در ایران بیشتر مصداق تبعیضند تا پیشرفت علمی. این عزیزان خواسته یا ناخواسته قربانی هستند و برخلاف اونچه که خودشون فکر میکنند افق های دیدشون خیلی محدوده حتی اگه بتونن اعداد 6 رقمی رو با سرعت نور در هم ضرب کنن . هرکس بسته به ظرف وجودی خودش از علم لذت میبره و محدود کردن این حق به خودمون یا افراد خاص داخل اخلاق انسانی نیست . 2- از "بلدنیستم " نترسیم . خیلی خوبه که آدم بتونه صادق باشه در معقوله آموزش و مهم ترین و اولین قدم برای من روزی بود که پذیرفتم علی رغم اینکه مثل بلبل فلان زبان رو حرف میزنم ولی تو گرامرش یه جاهایی میلنگم در مسايل ابتدایی پس من با اینکه روزی 10 نفر ازم تعریف میکنن استاد این زبان نیستم و نباید با طناب تعریفای بقیه برم تو چاه. 3- جنسیتی نکنیم قضیه آموزش رو . مخصوصا در زمینه های مهندسی من پسر هایی رو تو دانشگاه دیدم که دخترا رو احمق فرض میکردند و دخترایی که جرات ابراز جواب هاشون رو حتی نداشتند چون مطمئن بودند جواب پسر ها به سوال استاد درسته . راستی تاحالا توجه کردین وقتی تو یه جمع سوال میپرسید بیشتر کسانی که داوطلب میشن جواب بدند مونثند یا مذکر ؟ در نهایت امر الان تو این لحظه به این نتیجه رسیدم که میتونم سال های گذشته رو تقصیر سیستم آموزشی و معلم های کم سواد بزارم ولی از امروز به بعد رو نه ! اینترنت با سرعت قابل قبولی دارم و کتابفروشی های تو همسایگیمن که با قیمت خوب میتونم چیز هایی که میخوام رو بخرم . به زودی یه پست میزارم و منابع رایگان یا قیمت مناسبی که برای یادگیری میشناسم رو معرفی میکنم . اگه شما هم نظری دارید کامنت ها دست و پنجولتون رو میبوسند :)

تخصص از منظر مینیمالیسم

Yasaman Matin — Tue, 11 Dec 2018 23:49:38 +0330

مقدمه :این روایتی از قدم هایی که من دارم برمیدارم برای این که متمرکز تر و در نتیجه متخصص تر بشم تو جوزه خودم . در حال حاضر به چیزی که میخوام نرسیدم هنوز و این متن یک نسخه پیچی نیست بلکه تلاشیست برای همفکری با آدم هایی که شاید جلوتر یا عقب تر از من هستند . این متن به صورت مداوم به روز رسانی میشه و نظرات موافق و مخالف شدیدا مورد استقبال واقع میشوند . :)یکی از ملزومات رسیدن به تخصص داشتن تمرکز هست ، چیزی که من از نبودش تا حدودی رنج میبرم . ناگفته نماند اینکه با ظهور اینترنت تو زندگیم منابع یادگیری بیشمار شده باعث شده تمرکزم از قبل هم کمتر بشه . هربار چیز جدید میشنوم ده دقیقه بعدش منم و حداقل ده تا تب باز در کروم که هرگز هم همش رو تک به تک نمیخوونم . 1) اینکه تو کشوری زندگی میکنم که حق ناشر جدی گرفته نمیشه و به خاطر تحریم ها هم امکان خرید مستقیم منابعی که میخوام رو ندارم باعث شده بود تند تند کلی منبع خارجی دانلود کنم و ترابایت ترابایت هارد پر کنم . ایبوک هایی که میدونستم اگه بخوام بخوونم هم عمرم اجازه نمیده ! فیلم هایی که برای دیدنشون باید کلا یک سالی زندگیم رو تعطیل کنم و از سریال ها و فیلم های آموزشی هم که نگم اصلا ... کم کم به این نتیجه رسیدم که در دسترس بودن زیادی اطلاعات باعث شده من فقط خودم رو وقف جمع کردنش بکنم نه استفاده کردن ازش . اولین کاری که کردم این بود که یه هارد اکسترنال رو کلا دادم رفت . آب هم از آب تکون نخورد با 500 گیگ اطلاعات کمتر . قدم بعدی این بود که برنامه های کمتری هم استفاده کنم پس از یک ترابایت لپ تاپ هم فقط یک درایو 150 گیگی رو با فایل سیستم NTFS گذاشتم بقیه اش رو حتی میخواستم هم نمیتونستم استفاده کنم . قدم بعدی عاداتم بود و کنترل میل توقف ناپذیرم برای اسکرین شات گرفتن ، ذخیره کردن و ... انگار که حس میکردم هرچی میبینم رو اگه همین الان یه جای امن نگه ندارم دیگه نخواهم داشتش . تو زمینه فیلم و موسیقی و کتاب و گروه ها و کانال های تلگرامی به موفقیت چشم گیری دست یافتم ولی هنوز در حوزه ی اسکرین شات های موبایلم خیلی جاااا دارم پیشرفت کنم . 2) نمیدونم شما خواننده محترم هم تجربه مشابه داشتید یا خیر ولی اخیرا کتاب های بیشماری که اصن سبک من نیستن به کتابخونه ی من راه پیدا کردن اینا رو ریشه یابی که کردم دیدم چند تا دلیل زیر هست عمدتا:2-1 کادو گرفتن کتاب خیلی باب شده و خب واقعیت امر اینکه همه کسانیکه به ما کتاب کادو میدند سلیقه مطالعه ما رو نمیدونند و خیلی ازین کتاب های مظلوم فقط کمکی میشن که به صنعت نشر شده نه کمکی به مغز و فکر ما .2-2 متاسفانه اگه پایه ی ثابت کلاس رفتن (علی الخصوص ) زبان باشید حتما تجربه کردید که یه معلم به یسری کتاب معتقده و شما رو وادار به خرید اون سری کتاب ها میکنه در حالی که ترم بعد یه معلم جدید میاد که میگه اینا به هیچ دردی نمیخوره و یسری کتاب دیگه معرفی میکنه . 2-3 خب ، هممون یه خواهری ، برادری ، دوستی چیزی داریم که یا ازدواج میکنه یا از ایران میره یا خونش رو جدا میکنه و ما میمونیم و یک خروار کتابی که اصن نمیدونیم به دردمون میخوره یا نه .اگه آش شل قلمکار بالا براتون پیش اومده جایی که میخوام معرفی کنم خیلی کمک میکنه که هم از شر این همه کتابی که خوونده نمیشند رها بشین ، هم به جامعه کتابخونا کمک کرده باشین ، هم سود مالی ببرین :این شما و این : ----------> مرکز تبادل کتاب <--------------------اینم وبسایتشون : www.tabadolketab.comآدرس : خیابان انقلاب، نرسیده به چهارراه ولیعصر،ابتدای خیابان شهید مظفر شمالی پشت پاساژ کامپیوتر رضا و حالا نحوه کار : شما میرید اونجا (فضای واقعا بزرگ و منظمی داره ، یه گلخونه ی قشنگم هست جزو مجموعه که قیمت های معقولی داره) ، یه فرم میگیرید و قیمت گذاری میکنید کتاب هاتون رو . برای شما یه حساب باز میکنن که از خونه هم میتونین ببینین وضعیت کنونی کتابتون چی هست . درصورتی که کتابتون فروش بره حسابتون شارژ میشه و میتونین با مراجعه بعدی کتابی که دوست دارین رو درصورت موجودی داشتن حسابتون از مجموعه بردارید . در صورتی که کتابتون با قیمت گذاری خودتون فروش نره مجموعه قیمت گذاری میکنه و درصورتی که باز هم فروش نره ، کتاب رو به کتابخانه های مناطق محروم میفرستند . من یه تجربه ناخوشایندم داشتم که اینجا مینویسم که کسی با همین طناب نره تو چاه و وقتش حروم نشه :با یکسری اپلیکیشن وطنی آشنا شدم اخیرا که برای فروش کتاب های استفاده شده با قیمت ارزون تر بودن یکی ازین اپلیکیشن ها اسمش کنسل (Cansell) بود ، که نسخه آی او اس یه باگ اساسی داشت و مدام برای هزارمین بار آدرس میخواست از من ، خلاصه بعد از کلی سروکله زدن نتونستم کتاب بزارم و یه نکته دیگه اینکه برای صحبت با پشتیبانی به تلگرام نیاز بود که نگم چقدر کار سختی بود برام پروکسی باز کردن نهایتا با پشتیبانی صحبت کردم و قرار شد بهم خبر بدن که نتیجه اش رو اینجا میزارم .

تخصص

Yasaman Matin — Sat, 24 Nov 2018 20:07:32 +0330

این روز ها بیشترین چیزی که ذهنم رو درگیر کرده معنی و مفهوم تخصصه . چیزی که بیشتر از همه به چشمم میخوره ما از نبودش رنج میبریم . تو خیلی حوزه ها نداشتن تخصص خیلی کار ساده ایه و کارت هم حتی به سادگی جلو میره مثل حوزه هایی که به علوم انسانی ربط دارند : انسان شناسی ، جامعه شناسی ، تز های مدیریتی و امثالهم . خیلی کار آسونیه که بشینی و تز بدی ، چون تو همه ی اینا یه بخشی از روابط انسانی دخیله که خب غالبا از یه پترن ثابت پیروی نمیکنه ! یه شغلی که زاده ی این شرایط هست و درآمد قابل توجهی هم داره مشاوره ست . طرف میاد تز میده (عموما کیفی تز میده چون برای کمی تز دادن داده لازم داره و معمولا اونقدر تجربه و ریزبینی وجود نداره که بخواد با تکیه بر داده ها تز بده ، حالا اگه شم اش خوب بود تو حوزه ی مربوطه نتیجه میده مشاوره هاش اگه نه هم که خب چون ریاضی وار نیست روابط یه عاملی پیدا میکنه میندازه تقصیر اون و خودش حق مشاوره اش رو میگیره و میره . این مشاوره میتونه تو حوزه اقتصاد ، روانشناسی و خود شناسی و تربیت کودک و یا حتی ورزش و بدن سازی باشه ! من بزرگترین ترس زندگیم این بود که یه روز بشم یکی از این آدم ها.حالا نه الزاما مشاور ولی یه چیزی تو حوزه خودم . هنوز هم بزرگ ترین ترسم همینه . همین ترس بود که من رو وادار به ساعت ها مطالعه کرده و میکنه .اینجا میخوام سعی کنم نتایج مطالعاتم و تجربیاتم رو بنویسم چون جدیدا به این نتیجه رسیدم اینکه خروار خروار بخوونی کار درستی نیست . باید بتونی قشنگ تحلیلشون کنی و تو زندگی یا حرفه ات پیاده سازیشون کنی وگرنه با یه ربات که برای تندخوانی ساخته شده فرق چندانی نخواهی داشت . جدای از همه ی این ها ما با تکیه زدن به تجربیات همدیگه پیشرفت میکنیم یا اصلاح میشیم من اینجا چند تا مقاله خووندم و چیزای جدیدی یادگرفتم خودم رو مسوول میدونم که هرچند غیرکاربردی اونچه که خودم تجربه میکنم هم به اشتراک بزارم باشد که هر صد تا یکی به درد بخوره . ارادتمندیاسمن متین