https://virgool.ir/feed/@yekmemarانعکاس تراوشات ذهنی ام، از آنچه در جهان می بینم.fa2026-11-11 12:54:44https://files.virgool.ir/upload/users/127150/avatar/K9TgET.pnghttps://virgool.ir/@yekmemarhttps://virgool.ir/@yekmemar/از-تلاش-کردن-تا-عمل-کردن-insbrcty8kpwیک جمله از یودا در Star Wars مدت‌هاست در ذهنم مانده است:“Do. Or do not. There is no try.Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back 1980در نگاه اول، جمله‌ای انگیزشی به نظر می‌رسد؛اما اگر کمی دقیق‌تر به آن نگاه کنیم، حرف یودا درباره‌ی «انگیزه» نیست. درباره‌ی رابطه‌ی ما با تصمیم و عمل است.ما خیلی وقت‌ها می‌گوییم:«دارم سعی می‌کنم.»سعی می‌کنم شروع کنم.سعی می‌کنم یاد بگیرم.سعی می‌کنم تغییر کنم.سعی می‌کنم این پروژه را تمام کنم.اما «سعی کردن» گاهی تبدیل می‌شود به یک منطقه‌ی امن؛ جایی بین انجام دادن و انجام ندادن.اگر موفق شویم، می‌گوییم تلاش کردیم و نتیجه گرفتیم.اگر شکست بخوریم، می‌توانیم بگوییم:«خب، فقط داشتم سعی می‌کردم.»یودا این منطقه‌ی میانی را به چالش می‌کشد:Do. Or do not.انجام بده، یا انجام نده.البته این جمله به این معنا نیست که چیزی به نام تلاش وجود ندارد. در دنیای واقعی، یادگیری، تمرین و آزمون‌وخطا کاملاً واقعی‌اند.معنای عمیق‌تر جمله شاید این باشد:قصد داشتن را با عمل کردن اشتباه نگیریم.این ایده مرا به یک مفهوم مهم در فلسفه، مخصوصاً اگزیستانسیالیسم، نزدیک می‌کند:ما فقط با آنچه درباره‌ی خودمان فکر می‌کنیم ساخته نمی‌شویم؛ با انتخاب‌ها و اعمالمان ساخته می‌شویم.و از طرف دیگر، رواقی‌گری یادآوری می‌کند که نتیجه همیشه در کنترل ما نیست؛ اما تصمیم و اقدام خودمان تا حد زیادی در اختیار ماست.پس شاید نسخه‌ی امروزی جمله‌ی یودا این باشد:You don't control the outcome.But you can control whether you step into the action.نتیجه را نمی‌توانی کاملاً کنترل کنی؛اما می‌توانی تصمیم بگیری وارد عمل بشوی یا نه.شاید مسئله این نیست که همیشه موفق شویم.مسئله این است که بین خواستن، قصد کردن و انجام دادن تفاوت قائل شویم.چون گاهی چیزی که ما اسمش را «تلاش» گذاشته‌ایم، در واقع فقط به تعویق انداختن تصمیم است.حرفBehnam FathiBehnam FathiWed, 30 Sep 2026 17:05:19 +0330https://virgool.ir/@yekmemar/o-o835zdl1jmqcتحویل به‌موقع یا On-Time Delivery (OTD) در نگاه اول مفهوم ساده‌ای دارد: مشتری سفارش می‌دهد، انبار آن را آماده می‌کند و کالا در زمان مقرر به مشتری می‌رسد.فراتر از OTD؛ چه چیزی واقعاً تحویل به‌موقع را تعیین می‌کند؟تحویل به‌موقع یا On-Time Delivery (OTD) در نگاه اول مفهوم ساده‌ای دارد: مشتری سفارش می‌دهد، انبار آن را آماده می‌کند و کالا در زمان مقرر به مشتری می‌رسد.اما در یک عملیات با حجم بالای سفارش، این فرآیند به همین سادگی نیست.فرض کنیم ویزیتور امروز سفارش مشتری را ثبت می‌کند. سفارش فردا وارد فرآیند انبار می‌شود و روز بعد برای مشتری ارسال خواهد شد. در این فاصله، موجودی می‌تواند تغییر کند، تولید ممکن است از ران‌ریت مورد انتظار عقب بماند، محصولی ممکن است Block شود، ظرفیت انبار محدود شود یا حتی ظرفیت حمل برای آن روز تغییر کند.در نتیجه، وقتی یک سفارش دیر تحویل می‌شود، سؤال مهم همیشه این نیست که:«چرا تحویل دیر شد؟»بلکه گاهی سؤال مهم‌تر این است:«مشکل دقیقاً از کجای زنجیره شروع شد؟»از سفارش تا تحویل؛ جریانی که دائماً در حال تغییر استاگر فرآیند را ساده کنیم، با چنین زنجیره‌ای مواجهیم:سفارش → انبار → ارسال → مشتریاما پشت همین جریان ساده، مجموعه‌ای از تصمیم‌ها و محدودیت‌ها قرار دارد.کالایی که در زمان سفارش‌گیری موجود بوده، ممکن است روز بعد دیگر قابل تخصیص نباشد. بخشی از موجودی ممکن است قبلاً به سفارش‌های دیگر اختصاص یافته باشد. محصولی ممکن است در کارخانه Block شده باشد یا تولید آن با میزان مورد انتظار هماهنگ نباشد. از طرف دیگر، محدودیت ظرفیت انبار نیز می‌تواند بر توان عملیاتی تأثیر بگذارد.بنابراین موجودی فیزیکی لزوماً برابر با موجودی قابل تعهد نیست.اینجاست که مفاهیمی مانند Availability، Allocation و Available-to-Promise (ATP) اهمیت پیدا می‌کنند.مسئله فقط این نیست که «چقدر کالا داریم؟»مسئله این است که:> چه مقدار از این کالا، در چه زمانی و با توجه به تعهدات و محدودیت‌های موجود، واقعاً قابل تخصیص و تحویل است؟قبل از Route Planning باید یک سؤال مهم‌تر پرسیدفرض کنیم تمام سفارش‌هایی که امکان تأمین دارند مشخص شده‌اند. حالا باید تصمیم بگیریم این سفارش‌ها چگونه ارسال شوند.در این مرحله، مسئله Route Planning مطرح می‌شود.اما روت‌بندی حرفه‌ای صرفاً به معنی پیدا کردن کوتاه‌ترین مسیر روی نقشه نیست.وزن و حجم بار، ظرفیت خودرو، تعداد مشتریان، موقعیت جغرافیایی، پنجره زمانی تحویل، محدودیت‌های مسیر، اولویت سفارش و زمان آماده‌شدن سفارش، همگی می‌توانند روی Route نهایی تأثیر بگذارند.بنابراین این فرض که:> «از نزدیک‌ترین مشتری شروع کنیم و به سمت دورترین مشتری برویم.لزوماً یک راهکار بهینه نیست.ممکن است مشتری نزدیک‌تر، پنجره تحویل محدودتری داشته باشد. مشتری دیگری بار بیشتری داشته باشد. یک خودرو از نظر وزنی ظرفیت محدودی داشته باشد یا ترکیب خاصی از سفارش‌ها باعث شود یک مسیر جغرافیایی کوتاه، از نظر عملیاتی انتخاب مناسبی نباشد.در واقع، Route Planning بخشی از یک مسئله بزرگ‌تر است:چگونه سفارش‌های قابل تأمین را با منابع موجود، در زمان مناسب و با کمترین اتلاف ممکن به مشتریان برسانیم؟OTD در انتهای این زنجیره قرار دارددر بسیاری از سازمان‌ها، OTD به‌عنوان یک KPI برای اندازه‌گیری عملکرد حمل‌ونقل یا خدمات مشتری دیده می‌شود.این نگاه درست است، اما شاید کامل نباشد.زیرا نتیجه OTD می‌تواند تحت تأثیر تصمیم‌هایی قرار گرفته باشد که خیلی قبل‌تر از مرحله تحویل گرفته شده‌اند.یک سفارش ممکن است به دلیل مشکلاتی در:AvailabilityAllocationProductionWarehouse ExecutionCapacityConsolidationRoute PlanningTransportationبه‌موقع تحویل نشود.در این حالت، تحویل فقط نقطه‌ای است که مشکل در آن قابل مشاهده شده است؛ لزوماً نقطه‌ای نیست که مشکل در آن ایجاد شده باشد.تفاوت بین «اندازه‌گیری» و «فهمیدن»فرض کنیم گزارش ماهانه سازمان نشان می‌دهد:OTD = 92%این عدد می‌گوید ۸ درصد تحویل‌ها به‌موقع نبوده‌اند.اما به‌تنهایی پاسخ نمی‌دهد که چرا.برای مدیریت واقعی عملکرد، باید بتوانیم یک مرحله عقب‌تر برویم و بپرسیم:آیا کالا در زمان سفارش‌گیری قابل تأمین بود؟آیا در زمان تخصیص موجود بود؟آیا تولید مطابق برنامه پیش رفت؟آیا سفارش به‌موقع در انبار پردازش شد؟آیا ظرفیت کافی برای حمل وجود داشت؟آیا Route مناسب بود؟یا اساساً تاریخ تعهد اولیه با توان واقعی زنجیره تأمین همخوانی نداشت؟اینجاست که تفاوت میان داشتن KPI و داشتن سیستم کنترل عملکرد مشخص می‌شود.Data Transparency؛ اتصال نقاط پراکندهبرای پاسخ دادن به این پرسش‌ها، اطلاعات سفارش، موجودی، تخصیص، انبار، حمل و تحویل نباید به شکل جزیره‌ای دیده شوند.آن‌ها باید بخشی از یک جریان داده‌ای قابل ردیابی باشند:Order Capture↓Availability↓Allocation↓Warehouse Execution↓Consolidation↓Route Planning↓Vehicle Assignment↓Dispatch↓Delivery↓OTD / OTIFارزش Data Transparency صرفاً در داشتن داده بیشتر نیست.ارزش واقعی زمانی ایجاد می‌شود که بتوانیم ارتباط میان داده‌ها را ببینیم و بفهمیم یک تصمیم چگونه بر تصمیم بعدی و در نهایت بر نتیجه نهایی تأثیر گذاشته است.از گزارش‌دهی به تصمیم‌گیریدر عملیات با حجم پایین، بسیاری از این تصمیم‌ها را می‌توان با Excel، تماس تلفنی، جلسات روزانه و تجربه افراد مدیریت کرد.اما با افزایش حجم سفارش و پیچیدگی عملیات، اتکا به تصمیم‌گیری دستی دشوارتر می‌شود.در چنین شرایطی، ترکیب سیستم‌هایی مانند ERP، WMS، TMS و ابزارهای تحلیلی می‌تواند تصویر یکپارچه‌تری از فرآیند Order-to-Delivery ایجاد کند.هدف، حذف تصمیم‌گیری انسانی نیست.هدف این است که تصمیم‌گیرنده، در زمان مناسب، اطلاعات مناسب و قابل اعتماد در اختیار داشته باشد.به‌جای اینکه فقط بپرسیم:> «آیا می‌توانیم این سفارش را تحویل دهیم؟»بتوانیم بپرسیم:> «چه مقدار از سفارش قابل تأمین است، چه زمانی آماده خواهد بود، با چه منابعی می‌توان آن را ارسال کرد، چه Routeای مناسب‌تر است و سطح سرویس مورد انتظار چقدر خواهد بود؟»OTD؛ یک عدد یا یک سیگنال؟شاید OTD را بتوان از زاویه دیگری نیز دید.OTD فقط یک عدد در انتهای فرآیند نیست.می‌تواند یک سیگنال برای بازگشت به عقب در زنجیره باشد.وقتی یک تحویل دیر اتفاق می‌افتد، به‌جای اینکه صرفاً آن را به‌عنوان یک «Late Delivery» ثبت کنیم، می‌توانیم بپرسیم:انحراف از کجا آغاز شد؟اگر بتوانیم پاسخ این سؤال را پیدا کنیم، OTD از یک شاخص صرفاً گزارش‌دهنده به بخشی از یک سیستم Continuous Improvement تبدیل می‌شود.در این نگاه، KPI دیگر فقط نمی‌گوید:چه اتفاقی افتاد؟بلکه کمک می‌کند بفهمیم:چرا اتفاق افتاد و کدام بخش از فرآیند باید بهبود پیدا کند؟------------------------------------------------------------------------------------------------------------------جمع‌بندییک تحویل به‌موقع، معمولاً در لحظه تحویل ساخته نمی‌شود.نتیجه مجموعه‌ای از تصمیم‌هاست که از زمان ثبت سفارش آغاز شده و از مسیر Availability، Allocation، Warehouse، Transportation و Routing عبور می‌کند.هرچه این زنجیره شفاف‌تر و قابل ردیابی‌تر باشد، OTD نیز معنای بیشتری پیدا می‌کند.در نهایت، شاید ارزش واقعی OTD فقط در اندازه‌گیری عملکرد گذشته نباشد؛ بلکه در این باشد که بتواند تصمیم‌های آینده را بهتر کند.Behnam FathiBehnam FathiFri, 25 Sep 2026 09:48:22 +0330https://virgool.ir/@yekmemar/وقتی-جواب-نداریم-چرا-ادامه-می-دهیم-dxckkw3tduykمدتی است هر بار به بعضی فیلم‌ها و سریال‌هایی که قبلاً دیده‌ام برمی‌گردم، متوجه می‌شوم که با وجود تفاوت‌های عجیبشان، چیزی مشترک در ذهن من باقی مانده است:اگر قرار نباشد جهان جواب روشنی به ما بدهد، چرا باید ادامه بدهیم؟نه لزوماً ادامه دادن به معنای زنده ماندن.گاهی منظور فقط این است که فردا از جایمان بلند شویم، دوباره راه بیفتیم، کاری را شروع کنیم، چیزی را بسازیم، یا حتی بدون اینکه بدانیم به کجا می‌رویم، یک قدم دیگر برداریم.این سؤال برای من در آثار مختلف، شکل‌های متفاوتی پیدا کرده است.True detectiveدر True Detective، جهان تقریباً از همان ابتدا جای امنی برای معنا نیست. Rust Cohle جهان را نه به‌عنوان چیزی که باید الزاماً برای انسان معنایی داشته باشد، بلکه به‌عنوان نظمی سرد و بی‌اعتنا می‌بیند. جایی که انسان در آن گرفتار زمان، مرگ و تکرار است.جمله‌ای که بیش از همه این نگاه را برای من فشرده می‌کند، همان جمله معروف است:“Time is a flat circle.”«زمان یک دایره‌ی تخت است.»در منطق این جهان، اتفاقات فقط تمام نمی‌شوند؛ دوباره برمی‌گردند. خود Cohle در جایی می‌گوید: «This is a world where nothing is solved.» جهانی که در آن هیچ چیز واقعاً حل نمی‌شود.این نگاه، سؤال عجیبی ایجاد می‌کند؟اگر همه‌چیز در چرخه‌ای تکرارشونده گرفتار باشد، اگر معنا و پایان قطعی در کار نباشد، دلیل ادامه دادن چیست؟Darkاما Dark همین مسئله را از زاویه‌ای دیگر می‌بیند.اینجا دیگر فقط با بی‌اعتنایی جهان روبه‌رو نیستیم؛ با جهانی روبه‌رو هستیم که ظاهراً همه‌چیز در آن به همه‌چیز وصل است. علت و معلول، گذشته و آینده، تولد و مرگ، همه در چرخه‌ای پیچیده به هم گره خورده‌اند.و شاید یکی از جالب‌ترین ایده‌های سریال همان جمله‌ای باشد که Eva به Jonas می‌گوید:«یک انسان سه زندگی دارد.»زندگی اول با از دست دادن معصومیت آغازین تمام می‌شود، زندگی دوم با از دست دادن بی‌گناهی و زندگی سوم با خودِ مرگ.برای من، این جمله فقط درباره‌ی سه مرحله‌ی زندگی نیست.چیزی که در آن می‌بینم این است که انسان می‌تواند بیش از یک بار در طول یک زندگی بمیرد و دوباره متولد شود.نه به معنای جسمانی.گاهی چیزی در ما فرو می‌ریزد: تصویری که از جهان داشتیم، اعتمادی که داشتیم، تصوری که از خودمان داشتیم یا اطمینانی که فکر می‌کردیم برای همیشه با ما خواهد ماند.بعد از آن، همان آدم قبلی دیگر وجود ندارد.اما هنوز زندگی ادامه دارد.شاید به همین دلیل چرخه در Dark برای من فقط یک زندان نیست. ممکن است انسان همان موقعیت را دوباره تجربه کند، اما الزاماً همان انسانی نیست که بار اول وارد آن شده بود.تکرار موقعیت، الزاماً تکرار انسان نیست.Taste of Cherryو اینجا بود که Taste of Cherry برای من سؤال را از جهان به خودِ زندگی نزدیک‌تر کرد.در Taste of Cherry با مردی روبه‌رو هستیم که دیگر ادامه دادن برایش بدیهی نیست. او به دنبال کسی می‌گردد که پس از مرگش روی او خاک بریزد. آدم‌های مختلف وارد ماشین او می‌شوند و هرکدام به شکلی تلاش می‌کنند با تصمیم او مواجه شوند.اما چیزی که فیلم را برای من مهم می‌کند این نیست که چه کسی «جواب درست» را به او می‌دهد.اتفاقاً کیارستمی از دادن چنین جوابی فرار می‌کند.یکی از آدم‌ها از مذهب حرف می‌زند، دیگری از زندگی و طبیعت، و دیگری از تجربه‌های ساده‌ای مثل مزه‌ی یک گیلاس. خود کیارستمی هم بعدها درباره‌ی فیلم گفت که برای او مسئله‌ی اصلی، امکان انتخاب میان پایان دادن و ادامه دادن زندگی بوده است.و پایان فیلم دقیقاً به همین دلیل برای من مهم است.فیلم به جای اینکه بگوید «این است پاسخ»، ما را در تاریکی رها می‌کند؛ بعد دوباره نور می‌آید و زندگی در جهانی دیگر ادامه پیدا می‌کند. خود کیارستمی این بخش را به‌عنوان یادآوریِ «ادامه‌ی زندگی» توضیح کرده بود.شاید سؤال فیلم اصلاً این نباشد که:«چرا زندگی ارزشمند است؟»بلکه سؤال دشوارتری باشد:«وقتی دیگر نمی‌توانی ارزش آن را بدیهی فرض کنی، چه چیزی می‌تواند تو را یک بار دیگر به سمت زندگی برگرداند؟»Away 2019و در نهایت به Away رسیدم.اگر Taste of Cherry درباره‌ی ادامه دادن باشد، Away برای من درباره‌ی راه افتادن است.یک پسر تنها روی جزیره‌ای گرفتار شده و در دوردست چیزی وجود دارد که به نظر می‌رسد باید به آن برسد. او ابزار جمع می‌کند: موتورسیکلت، کوله، قطب‌نما، نقشه، مداد. راه پیدا می‌کند، پل می‌سازد، مسیر انتخاب می‌کند و هر بار تلاش می‌کند جهان اطرافش را قابل فهم‌تر و قابل کنترل‌تر کند.در نگاه اول، همه‌چیز بسیار ساده است:یک مقصد وجود دارد؛ پس باید حرکت کرد.اما هرچه فیلم جلو می‌رود، رابطه‌ی او با مقصد پیچیده‌تر می‌شود.ابزارهایی که زمانی ضروری به نظر می‌رسیدند، یکی‌یکی اهمیت خود را از دست می‌دهند. چیزهایی را به دست می‌آورد و چیزهایی را از دست می‌دهد. پرنده‌ی زرد، پل‌ها، دریاچه، مسیرها و حتی خودِ مقصد، دیگر به سادگی قابل تعریف نیستند.در پایان، وقتی بالاخره به جایی می‌رسد که مدت‌ها به سمت آن حرکت کرده، اتفاقی که انتظارش را داریم رخ نمی‌دهد.او چیزی را فتح نمی‌کند.و شاید مهم‌تر از همه، دیگر همان آدم ابتدای مسیر نیست.برای من، اینجا Away سؤال را یک قدم جلوتر می‌برد:اگر مقصد نتواند معنای سفر را تضمین کند، پس چرا حرکت می‌کنیم؟شاید چون انسان فقط برای رسیدن حرکت نمی‌کند.گاهی حرکت کردن، خودش بخشی از تبدیل شدن است.حتی لاک‌پشت فیلم برای من در همین نقطه جالب می‌شود. من نمی‌توانم بگویم لاک‌پشت «هیچ مقصدی ندارد»؛ اتفاقاً در پایان به دو لاک‌پشت دیگر می‌رسد. اما رابطه‌ی او با حرکت شبیه رابطه‌ی پسر با مسیر نیست.پسر مدام می‌خواهد بفهمد، انتخاب کند، جهت پیدا کند و به جایی برسد.لاک‌پشت فقط در جهان حرکت می‌کند.شاید تفاوت همین باشد:پسر می‌خواهد جهان را حل کند؛ لاک‌پشت فقط در آن ادامه می‌دهد.و اینجا چهار اثر، بدون اینکه الزاماً چنین قصدی داشته باشند، برای من کنار هم قرار می‌گیرند.True Detective می‌گوید شاید جهان آن معنایی را که انتظار داریم به ما ندهد.Dark نشان می‌دهد که شاید از چرخه‌ها نتوان به‌سادگی فرار کرد؛ و در عین حال، انسان درون چرخه می‌تواند تغییر کند.Taste of Cherry ما را مقابل پرسش ادامه دادن قرار می‌دهد، بدون اینکه یک پاسخ قطعی به جایمان بگذارد.و Away سؤال را از «چرا زندگی کنیم؟» به «چگونه حرکت کنیم؟» تبدیل می‌کند.در هر چهار اثر، چیزی که برای من جالب است همین نبودنِ یک پاسخ نهایی است.شاید ما بیش از آنکه با مسئله‌ی «پیدا کردن جواب» روبه‌رو باشیم، با مسئله‌ی ادامه دادن در شرایطی که جواب کامل نداریم روبه‌رو هستیم.و شاید این همان جایی است که چرخه می‌تواند از یک دایره به یک مارپیچ تبدیل شود.ما دوباره با همان سؤال روبه‌رو می‌شویم؛اما الزاماً همان آدم قبلی نیستیم.دوباره گم می‌شویم،دوباره مسیر پیدا می‌کنیم،دوباره چیزی را از دست می‌دهیم،دوباره فکر می‌کنیم این بار جواب را پیدا کرده‌ایم.و شاید دوباره بفهمیم که جواب قطعی‌ای در کار نیست.اما این بار، با وجود نداشتن جواب، راه می‌افتیم.نه چون مطمئنیم مقصدی وجود دارد.نه چون جهان قول داده است که تلاشمان معنا خواهد داشت.فقط چون هنوز چیزی در ما هست که می‌خواهد یک قدم دیگر بردارد.شاید ادامه دادن همیشه نتیجه‌ی پیدا کردن معنا نباشد.گاهی برعکس است:شاید معنا چیزی باشد که فقط در مسیر ادامه دادن، کم‌کم ساخته می‌شود و اهمیت سوال و چگونگی مواجهه با آن مهم‌تر از پاسخ دادن به آن است.Behnam FathiBehnam FathiFri, 18 Sep 2026 15:33:59 +0330https://virgool.ir/@yekmemar/سفر-عرفانی-برای-یادگیری-معماری-tysptjvypvs2اساسا هرچیزی که به ما در تصور و خلق فضا کمک کند ،ابزاریست برای درک و بیان آن.کشف و شهود ، بهترین راه برای یادگیری مهماری است.اساسا هرچیزی که به ما در تصور و خلق فضا کمک کند ،ابزاریست برای درک و بیان آن. فضا همان حس ششم گم شده است که با پنج حس دیگر در قالب زمان در ذهن ما نقش می بندد، خاطرات ما همگی بخشی از یک اتمسفر هستند و هرچیزی که در بیادآوری خاطرات نقشی داشته باشد می شود ابزاری برای رفتن به یک زمان و مکان خاص، همه ی ما تجربه ی این را داشته ایم که با بوی عطری خاص ،طعم غذایی لذیذ،شنیدن صدایی ناب ،لمس متریالی زمخت و مهمترین چیز دیدن یک عکس به یک اتمسفر مخصوص خودمان برویم که ریشه در گذشته دارد! معماران در تلاشند راه انتقال آن حس های ناب به دیگران را کشف کنند ،چرا اکثر معماران بزرگ سفر می کنند ؟ آنها می خواهند از شاهکار گذشتگان الهام بگیرند و آنها را به سبک خودشان ودر زمان حال برای انسان آینده بازتعریف کنند. لوکوربوزیه ،تادائو آندو ،میس ون دروهه ،نورمن فاستر و... ، همه ی این معماران بزرگ بخش مهمی از پروسه ی یادگیری معماری را در سفر کردن خلاصه کرده اند ، آنها زمانی که خام و جوان و بی تجربه بودند ،سفر کردند و سفرکردند و سفرکردند! در این سفرهای ربانی آنها نه تنها به کشف فضا و معماری بلکه به کشف خویشتن خویش و سبک و سیاق خاصشان پرداختند، آنها به دنبال خودشان بودند ،بزرگترین و مهمترین جلوه ای که آنها را از سایرین متمایز می کرد همین بود، متفاوت بودن ،متفاوت دیدن.نقطه ی مشترک همه ی معماران تنها یک چیز است ،تفاوت آنها در بینش ،منش و ارائه ی افکار ،عقاید و نظرهای علمی و راهکارهای مختلف و جذاب شان در رابطه با حل روابط فضایی!مسئله را پیچیده نکنم، ساده بگویم آنها منحصر به فردند و رنگ و بوی خودشان را دارند و شبیه هیچ کس دیگر نیستند!بسیاری از معماران موفق ،حتی اعتقادی به ترسیم و به اصطلاح دست به قلم شدن ندارند، حتی دست به دامان نرم افزارهای سه بعدی هم نمی شوند! آنها معماری را ورای آن می دانند که روی کاغذ بیاورندش! پیتر آیزنمنBehnam FathiBehnam FathiSat, 09 May 2020 01:34:59 +0430https://virgool.ir/@yekmemar/معماری-چیهمعمار-کیه-iupacguaqyfyاز روز اولی که وارد رشته ی معماری شدم همیشه کنجکاو بودم معنی ظاهری معمار و معماری رو کنار بگذارم و بدنبال معنایی عمیق تر و حرفه ای تر بگردم و پاسخی درخور این دو کلمه ی بسیار پر تفسیر بیابم، برای همین از معماران بنام کشور ، صاحب نظران حوزه ی معماری و مولفان این رشته که در زمینه ی پدیدارشناسی معماری فعال بودند سوال کردم، جالب اینجاست که بسیاری از این عزیزان درمورد چیستی معماری طفره رفتند ویا جوابی نامتعارف و بدور از فلسفه می دادند، این بود که تصمیم گرفتم در این زمینه پژوهش کنم و غالب نتایج دست یافته رو با رفرنس و منبع بازنشر بدم و دیدگاه مکاتب مختلف رو بررسی کنم ،اگر شما هم مثل من بدنبال پاسخ هستید پیشنهاد می کنم مطالبی که از این به بعد به اشتراک خواهم گذاشت رو دنبال کنید. https://www.instagram.com/p/B_PBv7fApxy/?utm_source=ig_web_copy_link Behnam FathiBehnam FathiSun, 19 Apr 2020 22:36:16 +0430