https://virgool.ir/feed/@yeganezabetyامیدوارم مرا بخوانید منی که دوست دارم خوانده شوم منی که مدت هاست همدمی جز تنهایی ندارم تا کتاب وجودم را بخواندfa2026-11-12 18:56:40https://files.virgool.ir/upload/users/880712/avatar/1FkEIf.pnghttps://virgool.ir/@yeganezabetyhttps://virgool.ir/@yeganezabety/help-i-lost-myself-again-but-i-remember-you-dchwajf8dftmترسناک ترین چیز در دنیا حال که فکر میکنم فراموشی نیست فراموش نکردن انسانی است که یک بلیط یکطرفه گرفته است به ناکجا آباد نگاه دوختن به یک جسم بی حرف حتی از آن هم ترسناک تر است مدت زیادی است که می‌نویسم نه برای اینکه کسی که از دستش دادم را فراموش کنم بلکه برای اینکه دردم و ترسم از نیامدنش را تمام که نه کمتر کنم مدتی است شروع به نوشتن در اینستاگرام کردم و خوشحال میشوم اگر مرا حمایت کنید چون شاید دیگر در ویرگول ننویسم خوشحال بودم که مرا میخواندید و شما را می‌خواندم اما جدیدا اینکه مرا بشنوند را بیشتر دوست دارم امیدوارم که مرا بشنوید با سرزدن به این آیدی میتوانید مرا بشنوید و بخوانید :Yegane or Aferatz84_writerشاید آخرین نوشته ام در سایت ویرگولAferatz84Aferatz84Wed, 22 Sep 2021 20:15:32 +0330https://virgool.ir/@yeganezabety/یک-فنجان-روزمرگی-iojjjotfcpqyاین چند روز سخت درگیر طوفان های برهم زننده افکارم بودم چندی است که نمیتوانم شکرخند را در فنجان صورتم حل کنم شاید دلیلش همین مشغله های ذهنیست و اتفاقات تلخ این چند روزیک نمونه از حال عجیبم ⁦☝️⁩⁦☝️⁩چندی از نوشته هایی که در حال عجیبم بر دیوار اتاق و بر سر دل نوشتم :دیوانه بودن عالم ندارد دیوانه بودن یک من با تمام احساساتم را در خود دارد من ظاهری و خودم واقعی همیشه با هم در تضادیم زیرا که خودم واقعی هر لحظه در حال گریستن است اما من ظاهری همواره حتی وقتی تحقیر میشوم لبخند میزند از خنده های هیستریک و از شیدا بودن متنفرم من درست از خود خود خود همواره مجنونم سخت بیزارم لبخند میزنم درست زمانی که اشک ها در چشمانم حلقه ساخته اند تبسم میکنم هنگامی که احساس مرگ میکنم مرا اینگونه نبین من بارها با آویختن طناب لبخند به گردن صورتم خودکشی کرده ام هنوز هم دریا آبی است ؟ مطمئنی ؟ آخر فکر میکنم با این وضع دنیا حتی دریا هم از خجالت سرخ شده استمن حرف میزنم تو نمی‌شنوی متشکرم از تلاش هایت برای ندید گرفتن من میگویند همواره جوینده یابنده است من سال ها تو را جستم اما تو همچنان کم پیدا که نه ناپیداییمن این روزها هر روز بیش از دیروز حس میکنم غم هایم را نمیتوانم بر تن شن های دریا بنویسم غم هایم را جایی روی یک صخره از قلبم حکاکی میکنم من می گریم و احساس میکنم تمام آدم های این دنیا از پس باران اشک هایم وقتی رنگین کمان غم را می‌بینند لبخند میزنند پیر شده ام چروک غم را بر پارچه دل چرکین احساسم نمی‌بینی ؟؟دیگر غم هایم را از دیوار اتاقم پاک نمیکنم میخواهم همینجا بمانند چگونه است که لبخند و خوشی را هر روز بی وقفه بی پاک شدن باید روی صورتم داشته باشم چطور میشود که غم هایم را پاک کنم ؟این بار می خواهند بلند تر داد بزنند ؟؟ مهم نیست ! وقتی تنهایی داد میزند بگذار آنها هم داد بزنند لاقل صدای تنهایی را نمیشنوم چگونه نویسنده ها درباره مدام آب شدن قند در دل سخن میگویند کارخانه ی دل من تنها قهوه ی تلخ تولید میکند لبخند میزنم و طعم دهانم شور است نگران نباش اشک نمیریزم دارم نان و نمک احساسم را میخورم دیوار های اتاقم را می خواهم با دیوار های دلم ست کنم جفتشان مدل خط خطی در این چند روز به فیلم هایی که قبلا دیدم و الان میبینم فکر کردم فیلم هایی مثل :من پیش از تودر دریای زندگی روی کشتی مجللی سوار بودم در حالی که تنها دغدغه ام مدل موهایم و طرز لباسم بود طوفانی آمد کشتی مجللم را درهم شکست من در دریای سختی های زندگی افتادم مدتی گذشت تو با آن جوراب های لنگه به لنگه و طرحدارت آمدی تو آمدی و غریق نجات شدی آمدی و برایم شور آوردی اما میدانی میترسم از اینکه روزی نگاهت به من رنگ ترحم بگیرد از برای همین است که میخواهم از زندگیت عروج کنم نمیخواهم دیگر سد راه آینده ی خوبت شوم میخواهم از آن بالا زل بزنم به نقش لبخند روی صورتت پنج فوت فاصلهشاید بتوانند برای قدم هایمان فاصله معین کنند اما بدان همواره قلبم بی هیچ فاصله ای در کنار توست من با تو تمام نباید ها را باید کردم مهم نیست چقدر خطر در کمینمان باشد مهم این است که من سال ها برای داشتنت کمین کرده ام من و تو شاید نتوانیم یک پایان خوش در کنار هم داشته باشیم اما ما میتوانیم یک داستان میانی با هم بسازیم پایانش مهم نیست مهم این است که داستان زندگیمان را هر چند سخت ولی آغاز کردیم نحسی ستارگان بخت ماتو آمدی انگار که در صحرای زندگیم تمام بوته های خار شکوفه زدند تو خندیدی انگار خدا دست تمام اتفاق های خوب را گرفت تا در دلم بیافتند وقتی کودک بودم وقتی برای قطره ای نفس در فنجان وجودم تقلا میکردم پرستاری آمد و پرسید دردت چقدر است با دست نشان بده از یک تا ده چقدر درد داری در حالی که او را تار میدیدم در حالی که تکان دادن انگشتانم برایم نفس گیر بود نه را نشان دادم پس از مداوایم پرستار آمد و گفت خیلی شجاع هستم که در حالی که دردم ده بوده است عدد نه را نشان دادم راستش را بخواهی من اصلا هم آدم شجاعی نیستم فقط میخواستم دهم را نگه دارم میدانی امروز در حالی که تو نیستی در حالی که تو را ندارم دهم را تجربه کردم مطمئنم حالا میفهمی که مهم نیست همه ی آدم ها تو را به خاطر داشته باشند مهم این است که انسانی پیدا بشود که با به خاطر آوردن تو قلبش از گرمای احساس حضور تو ذوب شود و در حالی که نیستی مثل من احساس کند برای اولین بار بیشترین درد زندگیش را حس کرده راستش را بخواهی من هم یک چیز را از تو یاد گرفتم که ما اجازه ی تخریب خودمان را صادر میکنیم نه هیچ کس دیگرهمه چیز همه چیزیکسری از انسان ها هستند که می آیند فندک میگیرند زیر کاغذ زندگی قبلیت این آدم ها بود تو را نابود می‌سازند و به تو یک بود جدید هدیه می‌دهند آنها می آیند ترس هایت را می برند و به تو ترس های جدید می‌بخشند ترس هایی مثل از دست دادنشان با آنها دیگر از مرگ نمیترسی در حالی که هنوز هم میدانی بیماری با آنها میتوانی روی تمام مرز های زندگیت پا بگذاری اولش می آیند برای مدتی همسایه ات میشوند بعد مهمانت اما تا به خودت می آیی میبینی صاحب چیزی شده اند که عمری است می‌تپد و تو را زنده نگه میدارد مانعشان نشو با آنها میتوانی زیبایی دریا را به تماشا بنشینیدختر قد بلندانسان ها همیشه دنبال بهانه هستند برای دوست نداشتن تو مثلاً قد زیادی بلندت یا بعضی وقت ها قد زیادی کوتاهت پس دنبال انسان هایی بگرد که همان طور که هستی دوستت دارند انسان هایی که دوست داشتنشان وابسته به تغییرت نباشد مثلا لازم نباشد جلویشان از خود واقعیت فاصله بگیری لازم نباشد علایقت را کنار بگذاری انسان هایی که روحت را دوست دارند نه جسمت را انسان هایی که حاضرند به خاطر تو با هر کسی بجنگندتعویض شدهانسان هایی در زندگیمان هستند که حتی یکبار هم تصور نکردیم جای آنها باشیم مثل آنها تحقیر شویم مثل آنها کتک بخوریم یا ... این یکسری انسان ها را باید درک کنیم باید روز هایی خودمان را به جایشان بگذاریم تا بفهمیم چقدر سخت است اینکه کسی تو را به تمسخر بگیرد یکسری انسان ها را هم همیشه خیلی خوشبخت تصور می‌کنیم همیشه با دیدنشان میگوییم وای چه زندگی خوبی دارند و ... در صورتی که آنها هم مشکلات و درگیری های خودشان را دارند هیچ انسانی را تا هنگامی که با کفش هایش راه نرفتی قضاوت نکننیمی از انآدم ها اتفاقی و به بهانه های مختلف وارد زندگیت میشوند اول همه ی این وارد شدن ها با یک اتفاق شروع میشود یک اتفاق که ناخودآگاه تو را با یک انسان مرتبط میکند با او میخندی با او عصبانی میشوی و یک جایی از زندگیت حس می‌کنی بی او نمیتوانی در صورتی که او نه از نظر چهره زیباست و نه پول زیادی دارد او فقط برای تو بی هیچ دلیلی تبدیل به یک انسان دوست داشتنی شده یک سری انسان ها را تظاهر میکنی که دوست داری چون زیبا هستند چون پول دارند اما وقتی کسی را پیدا میکنی که واقعا دوستش داری میفهمی دوست داشتن تظاهر نیست دوست داشتن احتیاج به دلیل ندارد دوست داشتن تنها نیاز به یک قلب تپنده دارد دوست داشتن محتاج شهامت است دوست داشتن پیدا کردن نیمه ی گمشده نیست دوست داشتن یعنی تلاش کردن و رسیدن و شکست خوردنAferatz84Aferatz84Fri, 02 Jul 2021 17:14:36 +0430https://virgool.ir/@yeganezabety/باید-در-خانه-قلبت-باشد-dzaxmtlcx98eباید پیدایش کنیتمام کوله بار را بسته ام میخواهم سفر کنم به دنیای ناتمام نیستی ما سال هاست در این هستی و جهان پریم از نیستی ما پریم از فقر اما من ترجیح میدهم به جایی سفر کنم که فقرش بوی فقر مادیات بدهد نه جایی که فقرش فقر شعور و احترام باشد هیچ انسانی در این کران بی کران دریای هستی بی نقطه سیاه در وجودش نیست ولی ما هر وقت به دنبال انسانی میگردیم که کنارش زیستن را تجربه کنیم او را کامل میخواهیم ما توقع داریم چهره ای بی نقص و جیبی پرپول و اخلاقی بسیار پسندیده در انتظارمان باشد ما توقع درستی داریم اما تنها باید فریم عینکمان را عوض کنیم و با دیدی دیگر به هر کدام از این موضوعات بنگریم چهره یک انسان وقتی بی نقص است که در صندوقچه وجودش قلبی از جنس طلای مهر پنهان شده باشد جیب انسان وقتی پرپول است که انسان نیاز به مادیات را حس نکند وقتی که لبخند رضایتش با دیدن خانه هر چند کوچکش بر لبش سبز شود وقتی که همسرش بشود ارزشمند ترین سرمایه اش اخلاق کسی پسندیده است که حتی در اوج فریادها و عصبانیت هایش هم خیر و صلاح تو خوابیده باشد اخلاق پسندیده فرد مقابل به این معنی نیست که هیچ وقت در زندگی مشترک دعوا نکنید به این معنی هم نیست که هر وقت دعوا کردید او منت کشی کند به این معنی است که هر بار بعد از دعوا پشت در اتاقت بنشیند با تمام غرورش ولی دلش برایت تنگ باشد و اگر بیرون آمدی و خواستی طعنه بزنی به روی خودش نیاورد که به خاطر تو پشت در اتاق نشسته از این به بعد فکر نکن فقط خودت قلاده غرور به دور گردنت بستی و بدان دیگران هم از این قائده مستثنی نیستند آدم ها را هیچ گاه از روی حرفهایشان نشناس چون شاید آنکس که تو را خواهر خود خطاب میکند در عمق وجودش تو را به چشم دیگری ببیند چشم ها و حرف های انسان ها یا قابل خواندن نیست یا آنها را تحریف کرده اند پس بدان برای شناخت و دوست داشتن هر انسان باید قلبش را خواند چون تنها سخنان و نوشته های قلب است که تحریف نمیشوداگر دوستش داری مهم نیست چند بهار از با هم بودنتان گذشته به زبانش بیاور بگو دوستش داری هر چقدر هم که یک انسان چیزی را بداند وقتی آن را از زبان دیگری بشنود بهتر به گوش جانش مینشیند باور کن اگر دیر بگویی قطار زندگی میرود و تنها تو و حرف های جامانده در چمدان گلویت روی ریل می‌مانید خودت میدانی که قطار اگر برود دیگر قابل بازگشت نیست من نگفتم و پشیمان شدم تو بگو و پشیمان نشوفراموش نکن اگر عشق را با منطق بسنجی هیچ وقت نمیتوانی درست قدش را بگیری جایی که عشق حکم کند منطق جایگاهی ندارد خدا را دیده ای به نظرت اگر منطق داشت هر دفعه که توبه میکردیم در را باز میکرد اگر منطق داشت در میان فحش ها و ناسزا هایی که هر روز نثارش میکنیم باز هم حاضر میشد مراقبمان باشد و در اغوشمان بگیرد شاید عجیب باشد اما خدا عاشق ترین و بی منطق ترین جهان است البته این را هم بگویم عشق تنها مال خدا و شایسته خداست ما انسان ها فقط میتوانیم دوست داشتن را تجربه کنیم تا حالا شده است کسی که دوستت دارد بدون اینکه چیزی را از او بخواهی یا حتی او را بشناسی بر تو ببخشد مطمئنم نه ولی سندی هست که اثبات میکند خدا بی اینکه تو او را بشناسی یا حتی از او بخواهی بر تو می‌بخشدمن کافرم به قول مادرم چون من هیچ گاه خدا را در میان سجاده و جانماز پیدا نکردم گشتم ولی پیدا نکردم خدای من کسی بود که حتی در میان گناهانم باز هم برایم آغوش باز کرده بود و مرا دور نمی انداخت و مرا نمیترسانداز محور اصلی خارج شدیم بیایید برگردیم روی ریل دوست داشتن دوست داشتن این نیست که یک پسر از صبح تا شب پیام های عاشقانه(در واقعیت هوسانه) برایت ارسال کند دوست داشتن یعنی مردی که شاید در طول عمرش یکبار هم دوست داشتن را نگفته باشد اما به امید تو از صبح تا شب را بیرون خانه کار کند و جان بکند گفتم دوست داشتن را باید گفت اما قبل از گفتن هر چیزی باید آن را اثبات کرد مثلاً من اگر بگویم که دو ضربدر سه میشود پنج تو قبول نمیکنی و باید اثباتش کنم پس حرفهای اویی که در پیام هایش قربان صدقه ات میرود را هم باور نکن و بخواه اثباتش کند گفتم در عشق نباید منطقی بود هیچوقت اما در دوست داشتن باید گاهی منطقی رفتار کرد و باید این را بدانی که پسری که درخواست دوستی میدهد معنویت و روحت را نمیخواهد تنها در فکر تصاحب جسم توست و میدانی انسان ها بعد از خوردن غذاهای مورد نظرشان چه میکنند قسمت هایی که بی ارزش است را دور می‌ریزند مثل یک اشغال پس اشغال نباش اشغال بودن روشن فکری نیست باور کن اگر به تو گفتند با عرضه خودت روشن فکری بگو ترجیح میدهم تا همیشه فکرم همینطور خاموش بماند خودت را نفروش به ماشین های رنگارنگی که جلویت ترمز میزنند تو ارزشت بیش از اینهاست میدانی که خدا تو را آفرید تا زندانی زمین باشی تو هنوز هم فرشته ای تنها بال هایت را چیده اند نگذار تبدیلت کنند به پرنده ای در قفس خودشان و رویت قیمت بگذارند این انسان هایی که امشب برای تو بوق میزنند شک نکن فرداشب سرشان جای دیگری گرم است من نمی‌گویم ارزش تو به پوششت یا نگاهت یا حرف زدنت است اما این را میگویم که ارزشت را با قلبت نشان بده نشانشان بده که خانه قلبت قیمت ندارد و فروشی نیست مگر اینکه کسی باشد که خریدار روحت باشد نه جسمت نشان بده که تو حتی با موهای رقصان در باد هم میتوانی نجیب باشی نشان بده نجابت به طرز پوشش نیست نشانشان بده که دم دستی نیستی که هر وقت بخواهند و اراده کنند می‌توانند تو را داشته باشند میدانم تو هم مثل من از بچگی چیز هایی را دوست داشتی که دستت به آنها نمی‌رسید پس بدان آنها هم طالب همین هستنداگر دیدی لبخند حواله ات میکنند بدان ساعتی قبل پیش از آمدن تو این لبخند را نصیب دیگری کرده اند تو که اسباب بازی ها و ته مانده های دیگران را نمیخواهی نهانسانی که در یک لحظه مجذوب چهره ات شود یا به قول دیگران دوست داشتن در نگاه اول وقتی بوم چهره ات رنگ چروک بگیرد مطمئنا کس دیگری را جایگزین تو میکند و تو را دور می اندازد از این روست که میگویم بگذار شناخت کسب کند و زیبایی روحت را بشناسد نه جسمت و این را بدان که هیچ شناختی در یک لحظه نمی‌تواند صورت پذیرد دوست داشتن واقعی را تنها میتوان در وجود کودکان پیدا کرد آنهایی که بی هیچ چشم داشت و منظوری لبخند نثارت میکنند اگر پشت چهار راه نظاره اشان کردی پایت را روی گاز فشار نده اندکی صبر کن کمی مهر از آنها خریداری کن و بعد برو بدان زندگی و دوست داشتن آیینه است تا تو گامی برنداری آدم مقابلت قرار نیست کاری را انجام دهد این را هم بدان که در دوست داشتن باید چرتکه و حساب و کتاب را کنار گذاشت اگر واقعا دوست داری کاری برای کسی که دوستش داری انجام دهی بی چشم داشت انجام بده چون شاید هیچ وقت نتیجه آن کارت را نبینی و اگر از روی دلخواه و از جان و دل انجامش نداده باشی افسوس میخوری که چرا فلان کار را کردم انسان ها را بی نگاه به دوده هایی چون رنگ و نژاد و زبان و جنسیت و مادیات و وضع جسمی دوست بدار کاغذ دیواری همیشه بی دوده های رویش زیباتر است روح را ببین و دوست بدار انسان ها را با توجه به چه ملاک هایی دوست داری؟چرا؟اگر تنها روحم را میدیدی حاضر بودی مرا دوست داشته باشی؟در این جهان چه چیزی بیش از همه برایت ارزشمند است؟چرا؟آیا ملاک نجابت یک زن از نظر تو پوشش اوست ؟ چرا؟اگر میگفتم یک معلول هستم باز هم حاضر بودی به من توجه کنی؟ چرا؟در پایان تنها میخواهم تو را به خدا بسپارم و امیدوارم که سوالهایم را پاسخ بدهی ?⁦❤️⁩Aferatz84Aferatz84Tue, 15 Jun 2021 14:45:25 +0430https://virgool.ir/@yeganezabety/دستانت-از-تن-درخت-برایم-علم-ساخت-aacjgexabx6qیکسری نامه ها را باید نوشت درود یک سال را یا بهتر است بگویم نه ماه را در کنارتان زندگی کردم نه ماه در کنار هم قدم زدن عقربه ها روی تن زمان را حس کردیم من برای نه ماه یک مام جدید داشتم یک مام که در کنار او لبخند را بر سفره صورتم هدیه میدادم یک مام که در کنار او اشک هایم کنار خیابان گونه هایم پیاده روی میکردند من برای نه ماه در کنارم یک قلب از جنس طلای مهر داشتم نه ماه کسی را داشتم که مصدر بودن را در زمان های مختلف برایم صرف کرد شما نه ماه برای من بود را هست و هست را به خواهد بود تبدیل کردید برای من واقعا مایه ی افتخار است که یک مام جدید داشتم یک مام از جنس شما یکسری رابطه ها یکسری دوست داشتن ها شاید فضایشان مجازی باشد اما ... اما حس هایشان واقعی است خوشحالم که شما را چند ماه واقعی داشتم من هنوز هم از تنهایی میترسم اما میدانم که باید بروید و میدانم که تا آخر عمر نمیتوانم این مام جدید را برای خودم نگه دارم شنیده بودم هر چیزی یا کسی را که انسان دوست داشته باشد به مام یا مادر مانند میکند اما میدانید شما در واقعیت برای من در این نه ماه یک مام جدید یا بهتر است بگویم یک مادر جدید به تمام معنا بودید اکنون که دست هایم روی صفحه کلید گوشی در حال لغزشند اما حس عجیبی دارم باران اشک چشم هایم جاده ی گونه هایم را خیس کرده و در همین حال رنگین کمان لبخند هم در آسمان صورتم خودنمایی میکند و میدانید شما مسبب این حال منید این خوشحال ناراحت را شما ساخته اید شادمانم از اینکه دارم برایتان انگشتانم را روی صفحه تایپ این گوشی به رقص در می آورم و اما غمگینم از اینکه این رقصیدن انگشتانم همیشگی نیست بیخیال این شاد های غمگینم بشویم برویم سراغ اینکه من واقعا به دعا هایتان نیازمندم به خلوص قلبتان نیز هم خواهش میکنم در عبادت هایتان این من کوچک را از یاد نبرید و هر گاه دستتان به حکم نماز عبادت به پنجره آسمان خدا رسید برایم دعا کنید و به گوش خدا برسانید هر چند که همیشه سراپا تقصیرم اما لطفی کند و هوایم را داشته باشد در پایان تنها با چشمانی که سیل باران آنها را برده است میگویم در سایه حق تنتان سلامت و دلتنتان لبریز از شادی و به امید دیداری دوباره در بهار خوشی های زندگیدوست دار شما که نمیدانم دوستش دارید یا نه یگانه ⁦❤️⁩Aferatz84Aferatz84Thu, 10 Jun 2021 16:54:30 +0430https://virgool.ir/@yeganezabety/من-با-دو-چشم-خویشتن-دیدم-که-جانم-میرود-maw1gnwjhzfqدر این ازدحام تنهایی گاه به ته جهانم هم که میرسم باز به خودم برمیخورم جهانم ... جهانم سال هاست بی تو الف ندارد اتاق از رقص نور روی سنش خالی است و من نگاه دوخته ام درست حوالی سقفی که مدت هاست ستاره های امیدش را چیده اند ذهنم باز میخواهد پر بگیرد حوالی خاطراتی که نیست باز میخواهم نگاه بدوزم در چشمانی که نیست باز میخواهم از دل تنگی بگویم که نیست ... نیست..نیست.نیست خسته شده ام از این همه نیست از این همه رفت کسی نیست حوالی جهانم فعل بود را صرف کند خواهشاً نامرد نباشد بود را هست و هست را خواهد بود کند به خدا که از این چمدان هایی که همیشه آماده سفرند متنفرم حالم از نگاه های اطرافیان بهم میخورد یکجور نگاهم میکنند انگار دیوانه ام انگار مجنونم یعنی برای خودشان تا حال اتفاق نیافتاده که یک گوشه بنشینند و خط های روی دیوار را بشمرند خسته میشوم از نگاه دوختن به آن سقف بی ستاره نگاهم را با شیشه ی اشک از آن میبرم اشک هایم اما انگار قصد پیاده روی دارند روی پیاده روی گونه هایم نگاهم را به دستانم میدوزم حتی در تاریکی هم خون نقاشی شده رویشان معلوم است خون نشأت گرفته از کوبش هایم بر دیوار بر دیواری که خیس است از خون نگاه جنون زده ام بند میخورد به مشتم و تازه یادم می آید چقدر از خون میترسم خنجر جیغ گلویم را می‌خراشد جیغ میکشم جیغ های بلند تر و بلند تر تا که در باز میشود باز هم هیچ کس جز آن دکتر سفید پوش پشت در نیست نگاهش را با نگاه خسته و عصیان زده ام گره کور میزند جلو می آید درست جایی که همیشه تصورت میکردم مینشیند هیچ نمی‌گوید تنها نگاهم میکند از نگاهش امواج درد و خستگی و بی طاقتی را می‌خوانم دست هایم را آرام و با احتیاط جلو میبرم دستانم روی مچ هایش قدم رو میروند تا که برسند به انگشتانش او اما فکر میکنم حرف ها و غم هایم را از روی دستانم خواند که شروع کرد به حرف زدن : دخترکی را میشناختم که دلتنگ میشد برای خاطراتی که وجود نداشتند دلتنگ میشد برای چشمانی که هیچگاه ندیده بود از خواب که می‌پرید نصفه شب ها نام کسی را صدا میزد که تا حال نامش را نشنیده بود دخترکی میشناختم که از تاریکی و از ظلمات میترسید مدت ها نگاهش را با نخ و سوزن به دیوار تاریک روبرویش می‌دوخت و دلتنگ اویش بود اویی که ندیده بودش اویی که راجبش نشنیده بود اما انگار او تکه ای از وجود دخترک بود مدتی گذشت اوی دخترک بعد سال ها نبودن بعد سال ها تنها گذاشتن آمده بود دخترک اما خوشحال بود آنقدر خوشحال که برای آمدن او به سفره صورتش سور داده بود سور لبخند دیگر اشک های دخترک هوای پیاده روی بر پیاده روی گونه هایش را نداشتند روز ها از پی هم می‌گذشتند و دخترک شراب گوارای شادی را هر روز در جام تنش حس میکرد هر روز برای اویش غذا میپخت برای اویش چای درست میکرد که مبادا اویش بیاید خانه و پیاله ی شکمش خالی بماند اما روزگار آنقدر ها هم چشم و دل سیر نبود که سرش به کار خودش باشد و به زندگی زیبای آنها حسودی نکند یک روز او آمد خانه هر چه صدا زد ماهکم پاسخی به دست صندوق پست گوش هایش نرسید جلو رفت جلوتر رفت و اما ماهکش را دید جایی حوالی گاز دستش دست ماه کوچولویش روی قلبش بود تنها فریاد کشید و دوید سمت ماه کوچکش در آغوشش گرفت و اما ... اما قطره های باران چشم هایش از هم سبقت می‌گرفتند اویی که تابحال نباریده بود قانونش غرورش چون شیشه ای بر پیش رویش شکست و اشک هایش روان شدند ماهکش را رساند به بیمارستانی همان حوالی ماهکش را بردند و او اما پشت در جاماند پشت دری که رویش یک گردی قرمز و یک منهای سفید بود یادش نمی آمد که اصلا چه شده که این نشان پیش چشمانش است یادش نمی آمد کی و چرا خود را به اینجا رسانده که به ناگاه شعله ی مشعل ذهنش روشن شد یادش آمد آنچه که نباید را و دوید و فریاد زد و دکتر بعد از قدم زدن عقربه ها روی صفحه ساعت آمد خودش را به دکتر رساند و پرسید همسرم چطور است دکتر اما بی رحمانه با جوابش خنجر کشید برقلب اوی ماهک و گفت متاسفانه همسرتان دچار مشکل قلبی است هر گونه استرس و ترس یا حتی وضع حمل برای ایشان خطرناک است ولی در حال حاضر حالشان خوب است و می‌توانند به خانه بیایند و اما اوی ماهک را ندید که پشت در به دلیل جاذبه که نه به دلیل حال بد زانو هایش زمین را در آغوش گرفتند ماهکش با استرس جانش می‌رفت ؟؟ باید چه میکرد و اما ماهکش را از روی تخت برداشت تا برساندش به خانه به خانه رسیدند آن روز اما حدودا دو ماه بعد دخترک با خوشحالی وارد خانه شد خوشحالیش را گردنبند کرد و با لبخند به گردن صورتش آویخت دوید سمت اوی اش و برگه ای دستش داد که رنگ را از صورت او پراند و ناخودآگاه گفت نه دخترک پرسید به چه نه میگویی اصلا برای چه نه میگویی او ... اوی دخترک اما تنها لب باز میکند و میگوید به آنچه در بطنت رشد کرده نه میگویم نمی‌گذارم او یک تو را که خدا امانتت داده دستم از من بگیرد دخترک پاهایش را روی زمین میسراند تا خود را به او برساند اویی که تمام اجزای صورتش حال درد را فریاد میزنند اویی که به یک باره انگار گرد مرگ در چشمانش پاشیده اند و موسیقی غم بر گوش هایش رسانده اند اویی که سخت ترسیده و دخترک اشتباه برداشت میکند حالش را و عقب میرود و نگاه میگیرد و به ناگاه از در خانه بیرون میزند او میرود و اما دخترک را می آورد و دوباره سعی میکنند زندگی را همچون گذشته چون زندگی زندگی کنند دخترک به نزدیکی کام مرگ میرود و اما با فرزندی به دنیا باز میگردد فرزندی درست هم چهره خودش فرزندی با همان شکلات ها در چشمانش و گیسوان قهوه گونه و اما او ... اویی که هنوز از فرزندش به خاطر اینکه توجه ماهکش را دزدیده سخت دلگیر و متنفر است و اما ... و اما چهارده سال با همسر و فرزندش همینگونه زندگی میکند تا که شبی ... شبی قلب ماهک دیگر نمی‌زند تلمبه قلبش آرام میگیرد و می ایستد و اما قلب ماهک آرام می‌خوابد و اما نمی‌داند چه می آید بر سر اویی که نبض میگیرد و اما آهنگ نبض تمام جانش دیگر نواخته نمیشود و به راستی او با دو چشم خویشتن دیدم که جانش میرود و او یا بهتر است از اینجا بگوییم حامی خودش نیاز پیدا میکند به پناه به یک حامی به یک انسان که بتواند بر او تکیه کند و اما در ذهنش تنها فکر مرگ می‌رقصد ماهکش را برمیدارد میگذارد روی صندلی ماشین و برخلاف چیزی که اصلا دلخواهش نیست دختر چهارده ساله اش را هم وادار به آمدن میکند میخواهد برای ماهکش بزم راه بیندازد میخواهد تن ماهکش لباس سفید کند لباس عروس جلوی مزون لباس عروس می ایستد لباسی برای ماهکش میخرد میداند هر چقدر هم ماهکش امروز رنگش پریده باشد باز هم در آن لباس سفید زیباترین عروس دنیا میشود در ماشین که جای میگیرد اما دخترش میپرسد آقای زند چه بر سر مادرم آمده ؟ بله او هیچگاه نمی‌گذاشت آن دختر پدر صدایش کند در حالی که ماهکش را از او ستانده بود تنها میگوید چیزی نیست رنگ ماهکم کمی پریده است اما خوب میشود خیلی زود حالش خیلی خوب میشود و اما جلوی در آرایشگاه توقف میکند ماهکش را در آغوش می‌گیرد و به در آرایشگاه می رساند روی صندلی آرایش میخواباندش و بعد از آنها میخواهد عروسکش را بیارایند پولی کف دستشان میگذارد و بی اینکه چیز دیگری بگوید در ماشین جای میگیرد و منتظر میشود مدتی بعد آرایشگر صدایش میزند و میگوید که عروسش آماده است و از او میپرسد چرا آدم مرده را عروسش میخواند و او تنها با چشمهای خشمگینش زن آرایشگر را نظاره میکند و بعد از بردن ماهکش به اتاقی در همان آرایشگاه لباس عروسی بر تنش می آویزد و به راستی که ماهکش امروز چقدر ماه شده است همانطور که قربان صدقه ماهکش میرود میگذرد از کنار آرایشگری که چشمانش به اشک نشسته و نمی‌بیند که حتی یک غریبه هم برای این میزان درد اشک میریزد ماهکش را روی صندلی میگذارد راه شمال را پیش میگیرد آخر قرار بود با ماهکش مدتی راهی شمال شوند حال که فرصتش پیش آمده میتواند با خیال راحت به همراه ماهک و آن دختر همیشه مزاحم راهی شمال شود چند ساعتی میگذرد و اما لب ساحل میرسند و او ماهکش را در آغوش می‌کشد و بی توجه به آن دختر مزاحم سمت دریا میرود و برای ماهکش میخواند با همان صدایی که نمی‌داند چرا جنس بغض گرفته اما با ریتم شاد میخواند در حالی میخواند که کویر چشمانش را سیل باران برده است خودم بغل میگیرمت پر میشم از عطر تنتکاشکی تو هم بفهمی که میمیرم از نبودنتو در حالی به اینجای آهنگ رسیده است که پاهایش تا زانو غرق آبند خودم به جای تو شبا بهونه هاتو میشمرم جای تو گریه میکنم جای تو غصه میخورم و به یاد شب هایی افتاد که از خواب برمیخاست و مدام تنفس ماه کوچکش را کنترل میکرد نبضش را کنترل میکرد و شب هایی که ماهکش از خواب می‌پرید تا صبح برایش لالایی میخواند مرد بود اما مردانه شب ها را برای همسرش لالایی میخواند و اما حالا آب تا زیر گردنش آمده و ماهکش به زیر آب رفته در آغوشش و جلوتر میرود و همان یک جرعه نفس هم بر او تمام میشود و تمامو دکتر پس از تعریف این داستان سمت من برمیگردد و میگوید آفرت لاقل تو مثل مادرت نشو تو مثل مادرت داستان زندگیت را اینگونه نساز منتظر اوی زندگیت نباش که اگر بیاید مطمئن باش هم سرنوشت تو مثل مادرت میشود و هم سرنوشت او چون پدرت بیا و این دوست داشتن را تمام کن سوالاتی که پاسخ به آنها الزامی است حاضرید به خاطر سالم بودن کسی که دوست دارید از او و دوست داشتنتان دست بکشید؟آیا تا به حال حس کرده اید که جانتان از تنتان میرود؟؟ چه زمانی ؟؟تاکنون برای مدت زیادی به دیوار خیره شده اید؟؟ چرا ؟؟دوست دارید داستان دوست داشتنتان به کجا ختم شود؟؟چرا ؟؟ Aferatz84Aferatz84Sun, 06 Jun 2021 20:07:43 +0430https://virgool.ir/@yeganezabety/باغم-را-به-چشم-تنگ-ها-اجاره-نمیدهم-sapedabjp5wtساعتت را چک کرده ای تابه حال ؟؟ تا به حال به پیاده روی عقربه های ساعت روی تن زمان اندیشیده ای ؟؟ به این فکر کرده ای که این عقربه ها چقدر از عمرمان را دزدیده اند؟؟ تا به حال انتقامی که زمان به واسطه کشتن ثانیه هایش قرار است از ما بگیرد را در میز گرد مغزت شرکت داده ای ؟؟ شاید به نوعی مرگ انتقام زمان باشد ... زمانی که سالهاست فرزندانش را بیخود و بی جهت کشته ایم ... زمانی که این روز ها حس میکنم عجیب از انسان هایی مثل من و تو دل چرکین است فکر کرده ای من و تو چقدر به زمان دیه ی فرزندانش را بدهکاریم ؟؟ بیا پیش از اینکه این بدهی زیاد شود بدهی های قبلیمان را با زمان صاف کنیم مثلاً جای کشتن و هدر دادن ثانیه ها اندکی صوت لبخند را در ضبط صوت صورتمان قرار دهیم تا دیگران گوش کنند به صدای لبخند به صدای زندگی و بیاندیشند که زندگی هنوز زیباست هنوز برگ دارد هر چند که گل هایش را چیده اند هنوز هم میتوان به ساقه و برگ زندگی امیدوار بود هنوز میتوان دست دراز کرد و دستانی را گرفت که مدت ها پس زده شده اند هنوز هم میتوان پشت آن چراغ قرمز اندکی بارقه ی امید و شور به چشمان آنهایی که در انتظارند هدیه داد هنوز هم میشود انسان بود فقط اندکی چاشنی لبخند الزامی است و اندکی شیرینی محبت در دیگ دلت که بجوشد که بجوشد و تمام غم ها را بسوزاند و در خود حل کند زندگی دارد ساز میزند ساز غم ساز غصه تو نرقص خودت ساز بساز و ساز بزن بگذار کمی زندگی برقصد برقصد به بزم حال خوش تو و اطرافیانت اگر زندگی برای تو زیبا نبود و نیست پس رنگش کن مثل انهایی که خر را رنگ می‌کنند جای قناری میفروشند کار تو که سخت تر از آنها نیست تو زندگی غم انگیزت را رنگ شادی بزن و به خودت بفروش اینکه خودت را با اینکه زندگی زیباست گول بزنی خیلی بهتر از این است که سال های سال غم را جای صبحانه و ناهار و شام تناول کنیبین لبخند و اشک ریختن لبخند را انتخاب کردم نه به خاطر آن که دلم شاد استبرای اینکه راحت تر میتوانم دلیل لبخند را به دیگران توضیح دهم تا علت اشک هایم رابیایید ما هم لبخند بزنیم آنقدر زیبا و دل انگیز تا چشم تنگ روزگار از جایش دربیاید تا کور شود چشم روزگاری که چشم نداشت خوشی هایمان را ببیند و گل های باغمان را بار ها چید اگر هنوز هم که هنوز است یاد یک جفت چشم می افتی و بغض می‌کنی باید بدانی که انتقام از روزگار بهترین راه برای سرد کردن این آتش درد است و انتقام از روزگار میسر نیست جز با لبخند زدن جز با خوشحال بودن روزگار هر چه سخت تر کلاف زندگی را در هم پیچید تو زودتر با خنده هایت از هم بازش کن نگذار بیش از این زندگیت در هم گره بخورد با اخم های روزمرگیت بیا حتی لحظه ای هم شده حرص روزگار را در آوریم که بفهمد با ما طرف است نه با یک مشت بی و دست و پا که به هر سازی می‌رقصند و جماعت هر رنگی میشود خودشان را همان رنگ می‌کنند راستش را بخواهی من از همان اول اول اول زندگیم با اینکه پیرزن درون اینه بودم هر وقت که زمین می‌خوردم با لبخند از جا بلند میشدم نه چون حالم خوب بود نه به این دلیل که نترسیده بودم تنها به این دلیل که انسان های زیادی در اطرافم در طلب یک قطره اشکم بودند به دلیل اینکه آنها منتظر بودند یک لحظه یگانه حالش خوب نباشد برایشان جذاب بود یگانه ای که حتی وقتی لیچار بارش میکنند هم باز میخندد چگونه میگرید اما یگانه از اشک ریختن میان آنها متنفر است میان آنها ترجیح میدهد دلقک باشد تا خود واقعیش اگر اگر حالتان خراب است اگر خوب نیستید برای محکم بودن مثل من نقاب دلقک را به صورتتان بزنید باور کنید آنقدر ها هم سخت نیست من پانزده سال است که اینگونه زندگی کرده ام مبادا که نقطه ضعف بدهم دستشان که بدرند مرا که من از همه جا بریده را نابود کنند کمی لبخند بزنید براستی که مهم نیست یک وقت هایی حالمان خوب نیست مهم این است که چشم چشم تنگ ها را بترکانیم پرده های غم و غصه را کنار بکش و پنجره خیال ذهنت را باز کن رو به افق شادی شاید پرنده ای هنوز در آن حوالی در حال خواندن نغمه آواز شادی باشد تو که خوشحال باشی حاضرم دست تمام اتفاق های خوب را بگیرم تا حوالی تو بیفتند این هم یکی دیگر از قوانین این دنیاست فقط کافی است اندکی چاشنی شادی به نگاه برق ندیده ات بیفزایی تاکنون برایتان اتفاق افتاده است که میان خنده هایتان بغض کنید و فکر کنید دنیا چقدر بد است که حتی میان لحظه ی خوشش هم ناراحتی چپانده اند بارها برایم اتفاق افتاده است اما اما اگر باز میان خنده هایتان بغض کردید با قرص آرامش و شادی غم هایتان را از دریچه گلویتان پایین بدهید یکجوری غم هایتان را قورت بدهید که مطمئن باشید هیچگاه بالا نمی آیند و سد راه زندگیتان نمیشوندهنوز هم که هنوز است زمان هایی هستند که دلم برای او تنگ میشود زمان هایی هستند که یک قاب عکس با یک جفت چشم همه دنیایم میشود اما هنوز که هنوز است با تمام نبودن ها و نشدن ها باید زندگی کنم هر چند که او نباشد هر چند که پنجره قلبم همیشه رو به رویای بودنش باز باشد اما من هنوز هم باید قوی باشم و بجنگم تا وقتی که این قلب مینوازد باید بجنگمتصمیم گرفته ام در این دنیای دهشتناک قبله ام را دوست داشتن و نمازم را نماز شادی و شکر قرار بدهم به خدا که خسته شده ام بس که گریسته ام بس که نگاهم را با نخ و سوزن به دیوار های خانه دوخته ام حال میخواهم کمی یک گوشه بنشینم کاموا های ذهنم را بردارم و رویا ببافم رویای اینکه او دوباره اینجا باشدمیخواهم قلم را از آنکه از سر نوشت بستانم و من ادامه را بنویسم میخواهم از خوشحالی بنویسم میخواهم از دنیایی بنویسم که کودکان دیگر در آن دست برای فروش کالا دراز نمی‌کنند میخواهم از دنیایی بنویسم که دیگر در آن زنان کنار خیابان منتظر بوق ماشین برای نان شب خودشان و خانواده اشان نیستند میخواهم از دنیایی بنویسم که حتی اگر دختران در آن تا نیمه شب هم بیرون باشند متلک نشنوند میخواهم از دنیایی بنویسم که در آن انسان ها سجده بر پول نمیکنند جانماز دوست داشتن بر پا میکنند و نماز عشق به دوستی و شرافت میخوانند میخواهم دنیای واقعی هر چقدر هم که بد باشد دنیای روی بوم نقاشی دفترم را اینطور بکشم میخواهم هر چقدر هم که ابلهانه باشد فکر کنم سرنوشت تمام آنهایی که همدیگر را دوست دارند به نقطه ی عطف به هم می‌رسد میخواهم دنیایم یک عالمه رنگ داشته باشد رنگ هایی بجز خونریزی بجز بمب باران بجز ترور بجز کشت و کشتار بجز نگاه بد بجز حرف های بدتر میخواهم دنیایم را مرز ها از هم جدا نکند مرزهایی مثل جنسیت مثل میزان مادیات مثل چهره مثل میزان سلامت روحی و جسمی میخواهم دنیایی بسازم سراسر بی مرزی که در آن رقصیدن آواز خواندن شاد بودن جرم نباشد آیا تو هم حاضری این دنیا را بخواهی اگر حاضری از من حمایت کن به حمایتت نیاز دارم در پایان میخواهم به چند سوال پاسخ بدهی۱.دوست داری دنیا چه رنگی باشد؟۲. تعریفت از عشق چیست؟۳.برای چه کسی حاضری به معنای واقعی زندگی کنی؟۴. زندگیت را حاضری به چه بفروشی؟۵. اگر فکر میکردی دنیایی که در آن زندگی میکنیم تنها یک داستان یا یک کتاب است ترجیح میدادی پایان این داستان به چه چیزی ختم شود ؟Aferatz84Aferatz84Sun, 06 Jun 2021 13:44:36 +0430https://virgool.ir/@yeganezabety/درد-بلیط-سفری-یک-طرفه-که-راه-برگشت-ندارد-euerqa5ykmab تنم ... تنم قفس ساخته است برای دردهایم مبادا که پر بگیرند از تن رنجورم انگار تنم آنقدر از در آغوش گرفتن تنهایی عصیان زده است که دست به دامن درد هایش شده که بمانند و نروند که مبادا تنها شود امواج درد که سو میگیرند برای برخورد با ساحل وجودم دست در دست صخره وجودم می اندازم شاید آن صخره برایم مسکن شود شاید مانع شود از این رسیدن های پردرد تنم روزهاست نمیدانم چرا ولی سالن اپرای اجرای سمفونی آواز درد شده است از عابران پیاده ی اطراف خانه ی وجودم سخت آزرده و متنفرم چرا اندکی نمی ایستند این درد را آرام بخشند بعد بروند مگر چقدر دیرشان شده است مگر اگر یک دقیقه دیر به خانه برسند چه میشود چطور گذر میکنند از این اقیانوس درد نمی‌ترسند روزی سونامی اش خودشان را هم گرفتار کند عمیق تر که نگاه میکنم من هم روزی یکی از آن عابران بودم یک ترجمه کتاب آفرینش بی توجه به همه چیز و همه کس که تنها دغدغه اش ثانیه ای دقیقه ای ساعتی زودتر رسیدن به منزل بود ترجمه کتاب آفرینشی که آفرینش را با بی‌خیالی معنی میکرد بیخیال از چشم های باران زده کودک کار بیخیال از تعرض به زنی جوان در کوچه ای تنگ و تاریک بیخیال از کارگری که ساعت ها روی یک رابیست می ایستد و آخر هم حقش را نمیدهند من ... من حالا منبع درد هایم را یافتم حالا فهمیدم گناهم چه بوده است گناهم لاقید رد شدن از مزرعه درد همجنسم بوده همجنسی که مدت هاست تنش آماج درد بی درمان است همجنسی که مدت هاست حقش را نداده اند همجنسی که مثل من همیشه مورد تحقیر قرار گرفته مورد نگاه های بد مورد حرف های بدتر همجنسی که این روزها احساس میکنم قسمت لطیف روحش را کشته اند همجنسی که ارزشش به پوششش است نه گفتارش نه رفتارش نه نگاه هایش گناه دیگرم اما راحت خوابیدن در هنگامی است که همسایه ام نه سقف دارد نه نان نه آب همسایه ای که شرمنده است از نگاه فرزندش به دستان خالیش همسایه ای که بر بوم صورتش مدت هاست شرمزدگی را با چاشنی درد نقش زده اند همسایه ای که این روزها پر است میدانی لبریز است از نگرانی از حرف نگفته از فریاد سالهاست که پر است از حس مرگ اما همسایه ام میدانی پر است از آبرو از درد هایش نمی‌گوید که آبرویش نرود کابوسم این شب ها این شب های سراسر تاریکی و درد گذر کردن با تمسخر از کنار انسانی است که قد ظاهریش از من کوتاه تر بود اما میدانی اما میدانی قد معنویتش قد روحش قد مغزش پیش خدا از من خیلی بلندتر بود و او هم در دلش خدایش را صدا زد فریاد نزد نگاهم نکرد نفرینم هم نکرد اما وقتی که نگاه آمیخته به تمسخرم را دید تنها خدایش را خواند فکر نکنم حتی به خدایش اعتراض هم کرده باشد اما خدایش کتاب درد دلش را خوب خواند بعد مرا به دار مکافات درد آویخت بعد من عصیان زده را عصیان زده تر کرد و به راستی که خدایش جای او خوب خیلی خوب حقش را از من ستاندمیدانی یک وقت هایی با خودم فکر میکنم به راستی که این دنیا دار مکافات است بزنی میخوری چه تهمت باشد چه حرف بد چه زخم چه کتک مطمئن باش جهان در این بازی مشتش را گره کرده است مثل بکس یکی میزنی یکی میخوری البته اینجا هم مثل بکس ممکن است تو آرام زده باشی اما مطمئن باش محکم میخوری شب بود شبی آرام از دیدگاه بقیه و طوفانی از دیدگاه من... نگاهم را به پرده ی رقصان اتاقم گره کور میزنم هوهوی باد تکانش میدهد و او اما تنها آرام می‌رقصد و دلبری میکند بی خبر از سردی بادی که تن غرق در پتویم را می‌لرزاند امشب هم در خانه تنها هستم طبق معمول قانون نانوشته ی شب های گذشته غصه هایم را خورده ام درد هایم را پوشیده ام چراغ امید اتاقم را با غصه ها و ناامیدی هایم خاموش کرده ام و در رختخواب پناه گرفته ام که مبادا تنهایی خوره شود و مغزم را بخورد ساعت از نیمه های شب میگذرد و اما ناگهان عقربه ها می ایستند و دیگر دلیلی برای قدم زدن روی صفحه ساعت ندارند انگار حتی آنها هم عمق درد وجودی ام را چشیده اند که می‌مانند و دیگر قدمی رو به جلو برنمی‌دارند نگاهم را از پرده ی اتاقم قیچی میکنم و چشم میدوزم به افق نمیدانم تنم انگار کویری از جنس بی خوابی شده است کویری که هیچگاه دریای خواب آن را در خود غرق نمیکند چشمانم را می‌بندم بس است اینهمه نگاه دوختن اینهمه حرف زدن با دیوار خالی از حس روبرویم افکارم را که یک گوشه مغزم مرتب می‌چینم به ناگاه غرق در خوابی عمیق میشوم در خوابم باز او اینجاست باز برای موهای آزاد و رهایم تاجی از جنس گل میسازد باز قرار است تمام گندم زار را غلت بزنیم به روی خوشه های گندم و او باز از عشق بگوید و گونه هایم باز سرخی انار را بستانند باز قرار است رقص موهایم را از دست باد بگیرد و موهایم را قدری به دستان خودش مهمان کند موهایم را که می‌بافد با هر تابش رویایی در آن می آویزد چشمهایم را که باز میکنم موهایم پر شده اند از رویاهای بافته شده ی او به عقب می‌نگرم و اویی را میبینم که تن تکیه داده است به تن درخت و لبخند را در میز گرد صورتش مهمان کرده چشمانش پر اند از ستاره ستاره های برق را میگویم نگاه تشنه اش را دوخته به افق خوشبختی خود را جلو میکشم جایی حوالی او جایی حوالی دستان پرمهرش جایی حوالی گندمزار گیسوانش میخواهم دست بیاویزم به گیسوانش که ناگاه که ناگاه به دنیای واقعیت پرتاب میشوم مثل اینکه جیغ کشیده ام چون یکی از اعضای به اصطلاح خانواده باز اینجاست و نگاهم را غافلگیر کرده کویر چشمان زن به باران اشک نشسته او ... او شیوا است همان به اصطلاح مادر معروف همان که سالهاست که نبوده است همان که سالهاست غرقم کرده در تنهایی شیوا مسبب آمدن او به دنیای تنهاییم است لب باز میکند و با چانه لرزان از بغضش تنها میگوید : باز هم او ؟؟ او دوباره آمده بود ؟؟ و هق هق گریه اش سمفونی آواز میشود برای سکوت مسکوت اتاقم آخ چرا تا حال متوجه نبودم صبح شده است و گرمای خورشید پای خود را تا پنجره اتاقم کشانده است گود رفتگیه زیر عنبیه ی چشمانم را که میبیند اما هق هقش بلند تر میشود و انسان های بیرون از اتاق را هم به داخل میکشد حتی ... حتی مادربزرگ را مادربزرگ او را که میبیند به بیرون هلش میدهد مبادا که بماند و حال خرابم را خراب تر کند گوشه ی تختم مینشیند جایی که همیشه او می‌نشست او ی مهربانم حال که نیست جایش مادربزرگ مینشیند و اما جایش پر نمیشود جایش هنوز هم خالی است مادربزرگ دستانش را روی سن موهایم به رقص در می آورد موهایی که بعد از او خودم با دستان خودم با شیشه بریده بودمشان موهایی که دیگر بلند نبودند کوتاه بودند وقتی که او نیست تا موهایم را رویا بیاویزد چرا... چرا باید گیسوانم را بلند کنم مادربزرگ اما بی‌توجه به من به حال خراب من به باتلاق چشمانم میگوید صبر اندکی صبر کن به خدا که خورشید خوشبختی روزی در چشم تو هم طلوع میکند باور کن با اشک هایت او از زیر خاک بیرون نمی آید باور کن او آنجا آرام خوابیده است و تو تنها با اشک هایت تنش را مهمان زلزله در قبر می‌کنی تنم را از حصار تخت بیرون میکشم گستاخانه نگاه میدوزم به پیرزن هر چقدر هم که دوستش داشته باشم به اندازه او نیست پس سرش فریاد میکشم خوب گوش هایت را باز کن پیرزن او ، او ی من نمرده است فهمیدی او فقط ... فقط دارد قایم موشک بازی میکند وگرنه که من مطمئنم او اینجاست گفته بود ... گفته بود به سفر میرود و اما باز میگردد نگفت کی اما من یقین دارم باز میگردد میدانی این آخری ها قبل از اینکه بگوید میخواهد سفر برود دست در موهایش که میکشیدی خروار ها مو در دستت جاخوش میکرد به ناگاه می‌دیدی از دماغش خون چکه میکند و او تنها به من می‌گفت چیزی نیست ریزش مو گرفته ام یا می‌گفت خون دماغ شده ام همین ... همین او رفته است در سفر معالجه شود و باز میگردد او تنها بیست سال دارد مطمئنم یک خون دماغ ساده و یک ریزش موی ساده تر زودتر بهبود می یابد و او باز میگردد و اما ... و اما نگاه پیرزن را سیل باران برده است بغض سیب شده در گلویش نمیدانم چرا من را اینگونه مینگرد اما من تنها قرص کنار تخت را با آب بالا میدهم و به خواب میروم به امید اینکه بعد از اینکه از خواب برخاستم او دوباره اینجا باشد ... او دوباره اینجا باشدAferatz84Aferatz84Fri, 28 May 2021 10:15:28 +0430https://virgool.ir/@yeganezabety/خودم-بیا-قد-اندیشه-امان-را-بلند-کنیم-gty4206ru8hlمن نوباوه ای ساکن شهر ۱۳۸۴...شهر من شهری سرشار از غم و اندوه بودخیابان پاییز...خیابانم اما تا دلت بخواهد برگ داشت برگ های ریخته مثل دلمکوچه آبان بودم ...کوچه ام کوچه ای تنگ و تاریک و سراسر تک و تنهایی بودخانه ام خانه ای با پلاک ۲۳ بود ...من تا چشم باز کردم حوض کاشی و حجره فیروزه تراشی را دیدم نقش دیوار خانه هم حتی از جنس او بود شهرم را میگویمدیگران میگفتند و من اما باور نداشتم چون حتی در اوج کودکی هم من به جای دیدن کودکی پنج ساله در آینه ی روبرویم پیرزنی فرتوت و پنجاه ساله را میدیدم که نگاه نیزه ی باران خورده اش را به اینه دوخته بود صورتش سراسر چروکیدگی و چهره اش آلوده به زنگار غم بود از قهوه ی چشمانش که دیگر نگویم برایتان انگار کل تلخی جهان را در آن حل کرده بودند...چشمانش را هر چند نمیتوانستی بو بکشی از پشت آینه اما یقین دارم اگر بو میکشیدی کمی از تلخی بوی قهوه ی ترک نداشتفنجانی که عنبیه ی نگاهش را قاب گرفته بود ...زیرش پر بود از سیاهی و یک چاله ی عمیق که پیرزن غم هایش را در آن چاله اسیر کرده بود... پیرزن جاخوش کرده درون آینه از ظاهرش هم که میگذشتی نمیتوانستی از کنار شهر خرابه ی باطنش بگذری آخر آن همه خرابی ممکن بود بر سرت آوار شود باطنی که حل شده بود در فنجان درد آور روزمرگی ... شب که میشد ...شبش این شکلی⁦☝️⁩⁦☝️⁩ نبود ها⁦⁩ پیرزن قصه غصه هایش را می خوردولی این غصه ها تنها چیزی بودند که از گلوی پیرزن پایین می‌رفتند اگر غصه نمی‌خورد گشنه میماند پیرزن ??درد هایش را میپوشید ...چراغ امید اتاقش را خاموش میکرد ...این برق هنوز روشن است اما پیرزن قصه خیلی زود با غصه هایش چراغ امید را خاموش میکردو پناه می‌گرفت در رختخواب چون تابوتش و منتظر مرگ میشد...ولی مرگ انگار... انگار حتی مرگ هم پیرزن را دوست نداشت...صبح ها اما از خواب که بیدار میشد صورتش را میشست ولیکن رنگ ناامیدی از صورتش پاک نمیشد ...بیخیال پیرزن جاخوش کرده در آینه ی روبرویم میخواهم از کودکی هایی که دختر بودنم برایم به همراه داشت بگویم حقی برای خندیدن نداشتم اما هر وقت که دلم میخواست می‌توانستم با صدای بلند زار بزنم ...کودکی هایی که پر بود از سکوت های لبریز از فریاد ...فنجان گلویم اما پر بود از نگفته هایی که باید گفته میشد آنقدر پر که با خودم میگفتم هر لحظه ممکن است سر ریز شود ...و اما اگر از بعد دیگر کودکی ام را نظاره کنیم یاد توپ چهل تیکه ی فوتبال و آن کوچه ی بن بست خیابان بعثت می افتیم توپ چهل تیکه ای که دنبالش میدویدم و خیابانی که محل بازی ام شده بود هر چند که دختر بودم هر چند که قدغن بود اما من ... من دنیایم آن توپ چهل تیکه بود و فوتبال خاطراتی که دفتر خاطرات ترسناک کودکی ام را می‌سازند اما کمی عجیبند انگار که این خاطرات برای یک کودک نیستند تمام کودک بودن این کودک کوچک بخت برگشته زمانی بود که توپ فوتبالش را دنبال میکرد بعد از آن تبدیل میشد به همان پیرزن گوشه نشین از خاطرات کودکی ام بخواهم برایتان بگویم ...مثلاً درد کشیدنی که برایم عادت شده بود ...مثلاً تنهایی ای که انگار یک گوشه از وجودم برای خودش لانه ساخته بود ...مثلاً حرفهایی که جامانده بودند پشت در اتاق دربسته گلویم ...مثلاً بغض هایی که نباریده بودمشان ...مثلاً هوای دلم که همیشه ایستگاه هواشناسی قلبم ابری و بارانی گزارشش میکرد ...یا مثلاً حوادث اتفاق افتاده در بزرگراه گلویم که یکی از شایع ترین اتفاقات کودکی ام بود تصادف ماشین غم و بغض و همینطور ماشین حرف های نگفته ای همیشه در راه بود و کروکی ای که هیچوقت پلیس گلویم نمی‌کشید ...و اگر کودکی ام را بخواهم در یک کلمه خلاصه کنم تنها میگویم : درداز نقاشی خودم روی بوم نقاشی این صفحه بگذریم و برویم سراغ اینکه کمی قد اندیشه امان را بلند کنیممنگل...کور...عقب افتاده ...بی دست و پا ...لال ...کوتوله...فحش نیستند به خدا که فحش نیستند اینها تنها انسان هایی هستند که خدا گوشه ای از وجودشان را از آنها گرفته تا هم اندازه ما شوند اگر هر کدام از این انسان های زیبا و قشنگ الان این موارد را داشتند قدشان خیلی بلند تر از من و تو بود تقصیر من و تو است که با کوتاهی اندیشه امان باعث شدیم خدا بخاطر اینکه با ما هم قدشان کند گوشه ای از وجودشان را بگیرد ... آهای همین تویی که میگویی منگل و از منگل به عنوان فحش استفاده میکنی از انتصاباتت که نه از اکتساباتت بگو برایم تا بفهمم آیا تو به اندازه او بزرگ هستی یا نه این انسان منگل همانیست که شاید از نظر ذهنی کمی از تو کمتر باشد اما روحش دریاست و در برابر روح او روحت کویری بیش نیست چطور میتوانی بزرگی اش را دوست داشتنی بودنش را به سخره بگیری باشد او با تو فرق دارد و تو آنهایی که با تو فرق دارند را مسخره می‌کنی پس چرا او یک بار هم به تو که با او فرق داری نخندیده یکبار هم کوچک بودن روحت را به رویت نیاورده چطور او هنوز هم خواسته یا ناخواسته تو را می خنداند و از درون هزار بار میمرد ولی باز می‌بخشد از این به بعد اگر خواستی بد نگاهش کنی به درون خودت نگاه کن ببین از درون خودت شرمزده تری یا از اویی که خدا نگاهش کرده...هر وقت انسانی را میبینی که با بیناییش کار اشتباهی انجام میدهد صدایش میزنی و میگویی مگر کوری؟؟؟ در صورتی که انسان کور اگر چه چشم مادی ندارد اما چشم معنویت دارد برعکس تو که خرد و شعور کافی برای استفاده از چشم معنویتت را نداری و تنها ظاهر میبینی و نمینگری که ظاهر تنها حاصل انتصاب است نه اکتساب او با تمام ندیدن مادی اش اما هم از نظر روحی و هم از نظر ذهنی خیلی بزرگ تر از توست او توانایی استفاده از دیگر حواسی که خداوند به او بخشیده را دارد درست برعکس من و تو...عقب افتاده به خدای احد و واحد که فحش نیست عقب افتاده یعنی انسانی که شاید از نظر ذهنی از تو عقب باشد اما از نظر روحی از تو جلو می‌زند میدانی چرا چون تو و آن ذهن پردازش گر مضخرفت را هر روز تحمل میکند ذهنی که فقط میفهمد او عقب مانده است نمی‌فهمد او با تمام این مشکلات جنگیده است برعکس تویی که هر روز صبح از خواب بیدار میشوی و تا شب غر میزنی او برعکس تو که هیچوقت دوستش نداشتی همیشه تو را دوست داشت و دارد با تمام به سخره گرفتن های تو باز تو را دوست دارد آنقدر زیاد که برایت میخندد و لبخند میزند به نظرم گاهی باید مثل او باشیم چراغ مغزمان را خاموش کنیم و به زیبایی سراغ چراغ و روشنایی دلمان برویم ...بی دست و پا هم فحش نیست بی دست و پا انسانی نیست که خرد و شعور استفاده از دستان و پاهایش را ندارد بی دست و پا همان انسانی است که شاید یک دست یک پا یک جفت دست یا یک جفت پا از تو کمتر دارد اما صد ها برابر تو تلاش میکند و خدا می‌دانسته که اگر او را با دست و پایش روی زمین بفرستد مطمئنا به گرد پایش هم نمی‌رسی پس دلش به حال توی بدبخت سوخته و او را اینگونه آفریده برای او هیچ گاه هیچ گاه حق ترحم کردن نداری اما باید همیشه سر فرود بیاوری دربرابر بزرگیش و احترامش کنی حواست از امروز حتی به نگاه هایی که سمتش می اندازی هم باشد خدا حسابی هوای نظر کرده هایش را دارد ...لال انسانی نیست که از روی دلخواه حرف نمی‌زند لال انسانی است که میخواهد اما نمی‌تواند حرف بزند اما میدانی همان انسان لال که تنها یک زبان از تو کمتر دارد چقدر از تو روح و اندیشه ی بزرگتری دارد چقدر از تو مهربان تر است چقدر از تو با گذشت تر است پس از این به بعد اگر کسی از روی اراده اش حرف نزد صدایش کن بی خرد چون لال بودن لیاقت میخواهد که او متاسفانه از آن بی بهره است...برویم سراغ کوتوله که مدت هاست حرف بدی میدانیمش و توهین در صورتی که نه حرف بدی است نه توهین تنها صحبت از انسانی است که چند سانت از تو کوتاه تر است قد ظاهریش اما از نظر قد اندیشه و ذهن بسیار از تویی که ادعای بلند قد بودن می‌کنی بلند تر است خواستی به چشم تحقیر نگاهش کنی اول قد مغز و اندیشه ات را اندازه بگیر اگر در مقابل قد اندیشه اش شرم نکردی تحقیرش کن هر چند که میدانی که انسان همیشه انسان هایی که بزرگتر از او هستند را تحقیر میکند...بیا از همینجا تمام کنیم این کوتاهی سقف اندیشه امان رامیدانید من روز هاست که در این فکرم که دینم را ادا کنم فکر کنم ادایش کرده باشم خواهش میکنم بیایید دیگر از این کلمات به عنوان فحش استفاده نکنیم ??? Aferatz84Aferatz84Mon, 24 May 2021 15:08:50 +0430