https://virgool.ir/feed/@yeganeparsafa2026-11-11 08:55:19https://files.virgool.ir/upload/users/1890012/avatar/iZwZjq.jpghttps://virgool.ir/@yeganeparsahttps://virgool.ir/@yeganeparsa/باید-ها-و-نباید-های-فضای-مجازی-برای-کودکان-cfyeytgpranhرسانه های اجتماعی بخش بزرگی از زندگی بسیاری از جوانان و نوجوانان را تشکیل می دهد. کودکان و نوجوانان از رسانه های اجتماعی برای تفریح، برقراری ارتباط و حفظ دوستی، اشتراک گذاری علایق، کشف هویت و گسترش روابط با خانواده استفاده می کنند. رسانه‌های اجتماعی می‌توانند کودکان و نوجوانان را بر اساس علایق مشترک به جوامع آنلاین جهانی متصل کنند که ممکن است شبکه های حمایتی باشند؛ برای مثال، برای جوانان دارای معلولیت یا شرایط پزشکی خاص و یا سایت هایی برای نظر دادن و به اشتراک گذاری مطالب در مورد علایق خاص مانند بازی ها، سریال های تلویزیونی، موسیقی یا سرگرمی ها باشند.در کنار این مزایا و محاسن دیگر، فضای مجازی شامل خطراتی مانند قرار گرفتن در معرض محتوای نامناسب، مزاحمت های سایبری و نقض اطلاعات کودکان و بسیاری موارد دیگر نیز است. وجود این خطرات و بسیاری از مسائل روحی و روانی دیگر مسئله حضور کودکان در فضای مجازی و اساسا استفاده آنها از تلفن همراه و یا تبلت را به یکی از چالش های اصلی و اساسی بسیاری از والدین تبدیل کرده است. اینکه از چه سنی می توان برای فرزند خود موبایل یا تبلت خرید و یا اجازه حضور و استفاده از شبکه های اجتماعی و فضای مجازی و رسانه های نوین را به کودکان و نوجوانان داد، چالش بزرگی است که ذهن بسیاری از والدین را به خود مشغول کرده است. در پاسخ به این سوال باید گفت، بهتر است قبل از اقدام به خریداری یک تلفن همراه یا تبلت برای فرزند خود، ابتدا با درنظر گرفتن شرایط سنی، میزان آمادگی او را بررسی نمایید. اینکه آیا فرزند شما احساس مسئولیت پذیری دارد؟ آیا در زندگی روزمره نیاز به دسترسی به دوستانش از طریق شبکه های اجتماعی دارد یا خیر و اگر نیازمند است این نیاز به چه میزان است؟ اینها سوالاتی هستند که می توانند شما را در اتخاذ یک تصمیم درست کمک کنند.قبل از ورود فرزندانمان به فضای مجازی و رسانه های نوین باید آگاهی های لازم را در آنها ایجاد کنیم. در شرایط کنونی که کودکان از سنین پایین شروع به یادگیری و استفاده از فضای مجازی و شبکه های اجتماعی می نمایند به مرور تبدیل به افراد ماهری در این زمینه خواهند شد و ممکن است از والدین خود در این زمینه پیشی بگیرند به همین علت بهتر است ما نیز به عنوان والدین اطلاعات لازم در فضای مجازی را آموخته و به یکدیگر منتقل کرده و آگاهی های لازم را در این باره بالا ببریم. باید به فرزندانمان بیاموزیم که آداب و رسوم و مناسبات رفتاری تنها مخصوص به اجتماع و جامعه نیست و در فضای مجازی نیز باید به آنها پایبند باشیم. چرا که یکی از دلایل آسیب های وارده در فضای مجازی کم رنگ شدن همین آداب صحیح معاشرت و استفاده از الگو های غلط رفتاری است. استفاده و پر رنگ کردن آموزه های دینی و اخلاقی تا حد زیادی فرزندانمان را از آسیب های فضای مجازی مصون نگاه می دارد. آگاهی یابی کامل از ماهیت هر یک از شبکه های اجتماعی، کارکرد و خاستگاه آنها، باید ها و نباید ها در استفاده از آنها و آشنایی با شبهات و تفاوت های اخلاقی و فرهنگی رسانه های نوین با فرهنگ و اخلاقیات ما به مصون ماندن در این فضا بسیار کمک کننده است. بهترین روش برای مقابله با آسیب های فضای مجازی دارا بودن الگوی مناسب رفتاری در این زمینه است و بهترین الگوی رفتاری فرزندان، والدین آنها هستند. وجود الگوی درست باعث می شود حتی در صورت لغزش در رفتار، فرد مجدد به مسیر صحیح خود باز گردد. در واقع الگو سازی برای فرزندان نوعی سرمایه گذاری به حساب می آید. پیاده سازی سبک زندگی و رفتاری الگو های والا، مترقی، صحیح و کامل در زندگی از جمله امامان و رهبران دینی، دانشمندان و افراد موفق از جمله دانشمندان بزرگ ایرانی، قهرمانان ملی و افراد موفقی که در دوران معاصر سبک زندگی مشابه ما داشتند، توسط والدین علاوه بر ایجاد محاسن اخلاقی و رفتاری، مانع بسیاری از لغزش ها از جمله در فضای مجازی خواهد بود.در صورتیکه فرزندمان را نیازمند به استفاده از وسایل ارتباطی در فضای مجازی تشخیص دادیم، لازم است به عنوان والدین قواعدی را برای مدیریت استفاده از این فضا برای فرزندانمان وضع نماییم. مدیریت نیاز،ابزار، محتوا، مکان و زمان استفاده از فضای مجازی مسئله ایی است که والدین باید به آن دقت داشته باشند. باید به این نکته توجه شود که نیاز به استفاده با درخواست استفاده متفاوت است. به عنوان مثال در زمان همه گیری کرونا نیاز به استفاده از فضای مجازی برای یادگیری وجود داشت و به ساعت ها نیز می رسید اما پس از استفاده به جهت یاد گیری و یا ارتباط به همکلاسی ها و دوستان و حتی گذراندن زمانی برای معاشرت و سایر کارها، اگر باز هم در خواست به استفاده برای گذران وقت وجود داشت باید مدیریت شود. این مسئله مدیریت باید برای همه اعضا خانواده از جمله فرزندانمان صورت پذیرد.همچنین ابزار مورد استفاده برای حضور در فضای مجازی نیز باید متناسب با نیاز و به صورت کنترل شده در اختیار فرزندان قرار گیرد. استفاده از حجم نا محدود اینترنت و یا  استفاده از اینترنت سیم کارت ها و یا اینترنت های رایگان شبانه قطعا زیان آور خواهد بود. همچنین محتوای مناسب باید توسط والدین و یا تحت نظارت آنها در اختیار فرزندان قرار گیرد تا نیازبه جستجوی خاصی برای دستیابی به محتوای مورد نظرش را نداشته باشد.با توجه به کلمات پیشنهادی که موتور های جستجو در اختیار کاربران خود قرار می دهند و عموما مناسب کودکان و نوجوانان نمیباشد و باعث تحریک بی مورد حس کنجکاوی  آنها می شود، والدین باید کنترل مناسبی در این زمینه داشته باشند و در این مرحله فرزندان خود را همراهی کنند تا اطلاعات مفید و پالایش شده مناسب با نیاز آنها در اختیارشان قرار گیرد. یاد آوری این نکته لازم است که  والدین به عنوان الگوی رفتاری فرزند خود با تعیین زمان مشخص و محدودی برای استفاده از فضای مجازی و درخواست رعایت این قانون از طرف تمام اعضای خانواده آسیب های استفاده بی حد و مرز را هم برای خود و هم کودکانشان به حداقل می رسانند . استفاده از فضای مجازی در زمان دور همی های خانوادگی و فامیلی، ما را از لذت بودن در کنار غزیزانمان محروم خواهد کرد.استفاده از فضای مجازی زمانی که باید در کنار خانواده حضور داشته باشیم مانند زمان صرف ناهار یا شام و یا ایام تعطیل، باعث محرومیت ما از لذت با هم بودن خواهد شد و نیاز های عاطفی و روحی ما و اطرافیانمان بدون پاسخ می ماند و انباشته خواهد شد که صدمات جبران ناپذیری را در طولانی مدت به همراه خواهد داشت. به عنوان یک الگوی رفتاری مناسب به فرزندانمان بیاموزیم تا نباید با استفاده نادرست در زمان و مکان نامناسب در استفاده از فضای مجازی  خود را از سایر لذت های واجب  زندگی محروم سازیم.از دیگر راهکارهای مناسب برای جلو گیری از آسیب های فضای مجازی جایگزینی آن با موارد مناسبی از جمله آداب و رسوم و فرهنگ ایرانی است مانند جایگزین کردن بازی های سنتی با بازی های کامپیوتری، افزایش گفتگو و تعاملات خانوادگی، دیدارها و دور همی های  فامیلی، افزایش ارتباط با دوستان و فرزند آوری جایگزین مناسبی برای استفاده از فضای مجازی و از بین بردن احساس پوچی و رخوت حاصل از استفاده از آن خواهند بود.به نظر می رسد استفاده از شبکه های اجتماعی  و پیام رسان های داخلی که با فرهنگ و آداب و رسوم و نیاز های ما سازگارند جایگزین مناسبی برای شبکه های اجتماعی خارجی که پذیرای ضوابط فرهنگی و قوانین کشور ما نیستند خواهد بود. البته جایگزین سازی تکنولوژی بومی نیازمند اصلاح دیدگاه های غلطی است که  سالهاست به ما القا شده است. که البته مورد بحث و نظرما نیست. تقویت ارزش های اخلاقی و دینی یکی از سازکارهای موثر در محافظت از  فرزندان از آسیب  های فضای مجازی است. طرح پرسش های کلیدی و تفکر بر انگیز در باره ماهیت فضای مجازی و اطلاعات خاص و اخبار منتشر شده در این فضا  می تواند دید او نسبت به فضای پیرامونی مورد استفاده اش را باز تر کرده و او را آگاه تر سازد.با توجه به رشد فناوری و تکنولوژی در دنیا از جمله در فضای مجازی و افزایش ضریب نفوذ این شبکه ها در رفتار و سبک زندگی  مردم و تاثییرات عمیقی که محتواهای فرامتنی منتشر شده در این فضا بر ذهن و فکر مخاطب باقی می گذارد استمرار و تداوم آموزش های مراقبتی متناسب با رشد فناوری ها و ایجاد قوانین متناسب و همزمان با پیشرفت فضای مجازی و تولید محتوا در این زمینه و تبدیل مخاطبان مصرف گرا به افراد منفعل و مطالبه گر در راستای سالم سازی بستر های مجازی چیزی است که نه تنها فرزندان ما بلکه تمام مخاطبین فضای مجازی نیازمند آن هستند. از جمله وظایف اصلی والدین در اجرای نکاتی که مطرح شد این است که نباید در مقابل خواسته های غیر منطقی و خارج از چهار چوب و مقررات تعیین شده فرزندان از خودشان ضعف و سستی نشان دهند و مقتدرانه عمل کنند که البته منظور از این اقتدار پرخاشگری، توهین، تحقییر و یا بی ادبی نیست بلکه باید در کمال آرامش و صمیمیت و اعتماد و مهربانی باشد و احساس محدود بودن را در فرزندان بوجود نیاورد و نسبت به این قضیه آگاه باشند و آن را بپذیرند که تمام این قوانین و مقررات برای قرار گرفتن او در موقعیت درست است. البته قطعیت این اصول بیشتر به اهتمام والدین در اجرا کردن توسط خود آنها  قوام پیدا می کند اگر هر کدام از والدین  به استفاده نا بجا و خارج از رویه از فضای مجازی بپردازد و یا در مراقبت از فرزندان در فضای مجازی اهتمام نداشته باشد قطعا باید بابت صدمات وارده به فرزندان بیشتر خود را مورد شماتت قرار دهد.اقتباس از پادکست های تربیت رسانه ایی در خانواده از سید عليرضا آل داوود#پله_به_پله#دیجیتال_مارکتینگ_پله_به_پلهیگانه پارسایگانه پارساSun, 11 Dec 2022 20:02:33 +0330https://virgool.ir/@yeganeparsa/میکروبیوتا-su9xaqnkesnoشما هم درباره میکروب‌های مفیدی که به صورت «هم‌زیست» با انسان و در قسمت‌های مختلف بدن وجود دارند شنیده اید؟ این میکروب ها عموما در پوست، دستگاه تناسلی و در بعضی از قسمت‌های لولۀ گوارشی مستقر هستند.به این جمعیت میکروبی مستقر در بدن انسان که به روش های گوناگون نیز به سلامت بدن انسان کمک می کنند اصطلاحا میکروبیوت یا میکرو فلور یا فلور نرمال می گویند.ترکیب جمعیتی این میکروب ها شامل انواع باکتری ها، ویروس ها، قارچ ها و تک سلولی هاست که قسمت عمده این ترکیب به باکتری ها اختصاص دارد.مطالعات انجام شده بر روی میکروبیوتا نشان می دهد که این ترکیب مانند یک ارگان مجزا وظایف مهمی در بدن انسان را بر عهده دارد.به عنوان مثال بیش از ١٠٠ تریلیون میکروب در روده انسان بالغ وجود دارد که در یک همکاری نزدیک با سلول‌های روده به هضم بهتر مواد غذایی به‌ویژه سبزیجات و میوه‌ها و همچنین تولید ویتامین‌هایی مثل ویتامین B و K ایفای نقش می‌کنند. فلور نرمال میکروبی همچنین در تولید برخی اسیدهای آمینه مثل «تریپتوفان»، اسیدهای چرب و مواد اثرگذار بر عملکرد سیستم اعصاب مرکزی دخالت دارد.بیشتر فلور میکروبی انسان مثل میکروب‌های مستقر در پوست و دستگاه گوارش باعث جلوگیری از عفونت‌ها می‌شوند. این میکروب ها جایگاه های موجود در سطح پوست و مخاط دستگاه گوارش را اشغال می کنند و در رقابت با میکروب های بیماری زا اجازه گسترش و یا فعالیت به آنها را نمیدهند. فلور نرمال علاوه بر رقابت‌کردن، از طریق ارسال پیام‌های شیمیایی متعدد به سلول‌های سیستم ایمنی بدن، این سلول‌ها را از وضعیت دستگاه گوارش آگاه می‌کند.در طول زندگی و در تماس با موارد مختلف، به این میکروب‌ها افزوده شده یا از آن‌ها کاسته می‌شود و تغییر می کنند. میکروبیوتا از بدو تولد، در زمانی که برای اولین بار بدن نوزاد در هنگام زایمان، با پوست بدن مادر تماس پیدا می‌کند و در اولین باری که چیزی می خورد و یا با اولین بوسه‌های پدر و مادر، بر سطح بدن او مستقر می شوند.همانطور که گفته شد این میکروب ها نقش مهمی در سلامت بدن انسان دارند و جایگزین‌شدن این باکتری‌ها با گونه‌های مهاجم و بیماری‌زاباعث ایجاد اختلال در سلامت بدن انسان می شود. استفاده بی رویه از آنتی بیوتیک ها باعث تغییر فلور نرمال بدن بخصوص فلور نرمال دستگاه گوارش می شود و زمینه ایجاد ناراحتی های گوارشی و عفونت های دیگر را فراهم می کند. همچنین استرس و فشار عصبی که باعث ترشح هرمون کورتیزول می شود. افزایش ترشح و فعالیت این هرمون باعث جایگزین شدن باکتری های بیماری زا در دستگاه گوارش می شود و این جایگزینی با باکتری هایی که در دستگاه گوارش و در همزیستی با سلول های روده تولید ویتامین K و B می کنند و باعث تسهیل روند هضم غذا در روده می شوند، سلامت بدن را دچار مخاطره می کنندهر چه به عمق دستگاه های مختلف بدن برویم تعداد این میکروب ها کمتر می شود به عنوان مثال فلورنرمال دستگاه گوارش به دلیل ترشح اسید و یا صفرا در معده و یا روده باریک حضور ندارد و یا میکرو بیوت های دستگاه تنفسی تنها درقسمت های فوقانی و در دهان و حلق مستقر هستند و در قسمت های تحتانی و کیسه های هوایی حضور ندارند.میکروبیوت ها در برخی موارد می توانند به بدن آسیب برسانند به عنوان مثال در افراد دچار نقص سیستم ایمنی می توانند رشد کنند و بیماری زا باشند و یا به دنبال مصرف آنتی بیوتیک قسمتی از میکروبیوت های حساس از بین می روند و آنهایی که به آنتی بیوتیک مقاوم هستند و باقی مانده اند رشد می کنند و باعث بروز اسهال می شوند. منبع:میکروبیولوژی عمومی دکتر ملک زادهیگانه پارسایگانه پارساTue, 15 Nov 2022 14:46:53 +0330https://virgool.ir/@yeganeparsa/مامان-درس-خون-orn7e4syxi72در نگاه اول خیلی سخت به نظر میاد که با داشتن دو فرزند با اختلاف سنی کم بتونی درس بخونی اما علاقه به پیشرفت و مفید بودن روحیه ایی رو در تو تقویت می کنه که باعث میشه همه سختی ها رو به جون بخری و کاری رو که می خواهی، انجامش بدی تا حداقل به خودت ثابت کنی که تو هم می تونی. ترم دوم دانشگاه بودم که وارد دنیای متاهلین شدم و ازدواج کردم . کمی طول کشید تا توازن لازم رو در کارها و روزمره های خودم ایجاد کنم. دوره لیسانسم رو به پایان بود که متوجه شدم دارم مادر میشم و درسم که تموم شد خودم رو برای انجام وظایف مادری آماده می کردم. روزهای شیرینی که هرگز از یاد نخواهی برد. این روزها رو برای تمام بانوان سرزمینم آرزو می کنم.این گذشت و فرزند دومم هم با فاصله دو سال به دنیا اومد. کمی که فرزندانم بزرگتر شدند و وابستگیشون به من کمتر شد، تصمیم گرفتم درسم رو ادامه بدم. برنامه ریزی کردم و درس خوندن رو شروع کردم. ساعت مطالعم از پنج صبح شروع می شد تا هشت و نیم، نه صبح که روزِ بچه ها شروع می شد. ساعت دوم مطالعه ساعت سه تا پنج بعد از ظهر بود و مربوط به زمان استراحت بعد از ظهر بچه ها بود. چون نیمه دوم سال بود بیدار شدنشون همزمان با تاریکی هوا بود. خونه تاریک بود و فقط اتاقی که من داخلش درس می خوندم روشن بود. هیچ وقت لحظه ایی رو که بیدار می‌شدن و با چشمان براق و شادابشون من رو نگاه می کردن تا به آغوش مادرانه دعوتشون کنم رو فراموش نمی کنم. وجود اونها انرژی مضاعفی بود که انجام هر کاری رو ممکن می کرد. اینطوری بود که چیزی حدود چهار یا پنج ساعت در طول روز درس می خوندم اما خوب کافی نبود چون چند سالی دور مونده بودم و علاوه بر دروسِ منبع آزمون، زبان انگلیسی هم نقش خیلی مهمی در رشته تحصیلی من ایفا می کرد که اون هم باید تقویت می شد. با کمک های مادر و همسرم هفته ایی دو جلسه به کلاس زبان میرفتم کلاس زبان بر پایه آموزش لغات و درک مطلب بود و از کلاس های رایج زبان نبود، پیشرفت خوبی داشتم اما کافی نبود. تلاش خودم رو می کردم و این با تمام سختی ها برام لذت بخش بود ولی خوب کنکور رو که دادم نتیجه ایی رو که می خواستم، حاصل نشد ونتونستم رتبه ام رو در حدی برسونم که بتونم تهران قبول بشم. و این گذشت اما من همچنان در سودای درس خوندن بودم تا اینکه فرزند دومم هم وارد فضای مدرسه و پیش دبستان شد و من فرصت بیشتر و بهتری برای درس خوندن پیدا کردم. اینبار ساعت مطالعه از بعد از رفتن بچه ها به مدرسه شروع می شد و تا ظهر که بچه ها از مدرسه بر می گشتن، ادامه داشت حدودا از هشت صبح تا حدود ظهر. از ظهر تا شب زمان مادرانگی برای فرزندانم بود و موعد رسیدگی کردن به درس و تکالیف و سایر نیازهاشون . شب ها بچه ها حتما باید ساعت ٩ می خوابیدند تا هم آنها استراحت کافی داشته باشند و هم من فرصت لازم برای درس خواندن داشته باشم. نوبت دوم مطالعه از ساعت ٩ شب تا حدود ١١ بود. زبانم رو جدی تر دنبال کردم و زودتر هم شروع به درس خواندن کرده بودم و فرصت بیشتری برای مطالعه تا زمان کنکور ارشد داشتم. به هر حال از فرصتی که داشتم نهایت استفاده رو کردم. در روزهای تعطیل به کمک همسرم برنامه ام از پنج صبح شروع می شد و بیشتر روز رو به مطالعه و درس خوندن می گذروندم و رسیدگی به بچه ها رو همسرم بر عهده می گرفتند تا اینبار به موفقیت نزدیکتر بشوم و همان هم شد و در کنکور ارشد با رتبه خوبی قبول شدم و حالا قسمت مهم ماجرا شروع شد. در آن زمان ما به دلیل ماموریت کاری همسرم از تهران به ارومیه نقل مکان کرده بودیم و رشته تحصیلی من در دانشگاه ارومیه نبود و نزدیک ترین انتخاب برای من دانشگاه تبریز بود. دو راه بیشتر نداشتم یا باید تهران را انتخاب می کردم و با بچه ها به تهران بر می گشتم و در کنار پدر و مادرم و به دور از همسرم درس می خواندم و یا باید رنج رفت و آمد به تبریز را می پذیرفتم و با کمک همسرم و در کنار یکدیگر درسم را ادامه می دادم راه دوم مناسب تر بود و در دانشگاه تبریز ثبت نام کردم . سخت بود هم برای من و هم برای همسرم اما بچه ها از وجود پدرشان دور نمی ماندند.روزهای شنبه بعد از ظهر ها و سه روز دیگر از ساعت ٨ صبح تا ٣ بعد از ظهر کلاس داشتم. از ارومیه تا تبریز حدود سه ساعت راه بود صبح ها ساعت ۴ صبح بیدار می شدم و بعد از آماده کردن وسائل مدرسه بچه ها و سفره صبحانه شان راهی ترمینال می شدم. اولین اتوبوس به سمت تبریز ساعت پنج حرکت می کرد و اتوبوس های بعدی هر نیم ساعت یکبار حرکت می کردند بار اول با اتوبوس ساعت پنج و نیم رفتم و بعد از استادم سر کلاس رسیدم نگاه معترض استاد باعث شد با خودم عهد کنم تا هرگز دیر به کلاس نرسم و از اون به بعد ساعت حرکت من ساعت ۵ شد. ساعت از هفت می گذشت که به ترمینال تبریز می رسیدم و به موقع سر کلاس بودم عموما روشن کردن چراغ کلاس با من بود. بعد از پایان کلاس ها مجدد به ارومیه بر می گشتم فاصله سه چهار ساعته راه اجازه کمی استراحت و مطالعه به من می داد. حضورم کنار بچه ها از حدود ساعت ۵ بعد از ظهر تا ٩ شب بود که می خوابیدند در این فاصله به درسشون باید رسیدگی می کردم و تدارکات لازم برای فردا از جمله ناهار و سایر مسائل دیده می شد. علیرغم کارهای زیادی که داشتم با برنامه ریزی مناسب اجازه ندادم کمبودی از هیچ لحاظ به وجود بیاید چون کارهایم زیاد بود باید برنامه ریزی کاملی می داشتم و همین باعث می شد نقص و کمبود خاصی ایجاد نشود بر فرض اگر در قبل هر از گاهی از غذای آماده بیرون یا غذاهای حاضری استفاده می کردم، در زمان دانشگاه اینطور نشد و فقط به تفریح و تنوع در بعضی از روزهای تعطیل این اتفاق می افتاد. برنامه ریزی برای رسیدگی به همه کارها، باعث ایجاد نظم بسیار بهتری در امورات منزل و حتی معاشرت ها و مهمانی ها و تفریحات شده بود و استفاده بسیار بهتری از اوقات زندگی داشتیم. زمان مطالعه درس هایم در ساعات استراحت و عدم حضور فرزندانم در منزل بود. شب ها از ساعت ٩ تا ١١ بعلاوه روزهایی که در منزل بودم. به جهت اینکه رشته تحصیلی من به گونه ایی بود که برای مطالعه و تحقیق منابع ترجمه شده ایی برای آن وجود ندارد و مطالعه و پژوهش باید از روی منابع زبان اصلی انجام می شد، باید وقت بیشتری برای مطالعه می گذاشتم که خوب بسیار هم برایم لذت بخش بود. نوشتن مقاله برای سمینارهایم، تهیه پاور پوینت برای ارائه آنها، مطالعه کتاب های مرجعِ زبان اصلی، تلاش و تکاپو برای استفاده بهینه از وقت برای اداره بهتر امورات منزل و انجام وظایف مادری و همسری، همه و همه من را در بیشتر مواقع در موقعیت مطالعه و کار قرار داده بود و این ناخود آگاه در شکل گیری تربیت فرزندانم و روش تربیت آنها تاثیر گذاشت و یک شیوه عملی برای شکل گیری شخصیت آنها شد. اینکه فرزندانم مرا دائم در حال تلاش و درس‌خواندن می‌دیدند. اینکه پدرشان را همراه و هم گام من می دیدند. اینکه همه کارها درست و کامل انجام میشد. و اینکه زندگی علیرغم تمام سختی ها و مشکلات، شاداب و روان در جریان بود، باعث شد الگوی رفتاری مناسبی برای فرزندانم ایجاد شود و آنها هم با تبعیت از رفتار ما پیش بروند. بر خلاف بیشتر هم سن و سالانشان در کارها همراه و کمک بودند. در درس خواندن و مطالعه مستقل تر و پر تلاش تر شدند. یاد گرفتند تا برای اوقاتشان برنامه داشته باشند و هیچ وقت اوقات خالی آنها صرف بازی های کامپیوتری و یا کارتن های متنوع و متعدد رایج میان همسن و سالانشان نشد البته ممکن است این مقوله برای بسیاری از پدر و مادر ها باور پذیر نباشد اما اگر فرصت یاری کرد حتما در مورد آن صحبت خواهم کرد. آن زمان بود که به عمق این مطلب پی بردم که برای تربیت صحیح فرزندانمان اول باید خودم را تربیت و اصلاح کنم و آنها با دیدن الگویی عملی، راه درست را در پیش خواهند گرفت و تربیت صحیح با حرف و نصیحت ایجاد نمی شود. بگذریم...کلاس های تئورری به پایان رسید و زمان ارائه پایان نامه رسید. شروع مراحل پایان نامه من همزمان با اتمام ماموریت همسرم در ارومیه بود و ما به تهران بازگشتیم. با پیگیری های زیاد و طاقت فرسا و جانکاه توانستم پایان نامه ام را زیر نظر استاد دوم راهنما و در یکی از دانشگاه های تهران انجام بدهم که نیازمند تحقیق و پژوهش عملی و آزمایشگاهی بود و وقت بیشتری را از من طلب می کرد.هر روز بعد از رفتن بچه ها به مدرسه و فراهم کردن تمام تدارکات لازم برای زمان عدم حضورم در منزل، حوالی ساعت ٩ صبح در آزمایشگاه حضور پیدا می کردم که تا حدود ساعت ۶ یا ٧ بعد از ظهر به طول می انجامید و برای بازگشت به منزل به ساعت اوج ترافیک برخورد می کردم و عملا وقت زیادی را در ترافیک از دست می دادم این شد که ترجیح دادم تا حوالی ساعت ٩ شب که دانشجویان دکتری در آزمایشگاه هستند، من هم به کار خودم ادامه بدهم و همین مسئله باعث می شد تا یک روز در میان کار سبک تری داشته باشم و بیشتر کنار فرزندانم باشم . روزهای پایان نامه روزهای سختی بود و در این روز ها حضور مادرم و همسرم بسیار برایم کمک کننده بود و عدم حضور طولانی من در خانه را پوشش می داد. دفاعیه که انجام شد به خاطر سختی های روزهای پایان نامه تا مدتها از درس خواندن منع شدم و به دلیل شرایط خاص و منحصر به فردی که داشتم و در تمام طول این مسیر هم با ما بود، ترجیح دادم تا زمینه مطالعاتم رو تغییر بدم و وارد فضای دیجیتال شدم و به لطف خدا در این زمینه هم تا به امروز رو به رشد و موفق بودم.#پله_به_پله#دیجیتال_مارکتینگ_پله_به_پلهیگانه پارسایگانه پارساTue, 15 Nov 2022 12:34:11 +0330