<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های یگانه</title><link>https://virgool.ir/feed/@yeganehalimohammadi</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 07:55:34</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/116961/avatar/avatar.png</url><title>یگانه</title><link>https://virgool.ir/@yeganehalimohammadi</link></image><item><title>دانشجو فرنگی</title><link>https://virgool.ir/@yeganehalimohammadi/دانشجو-فرنگی-hazaaodw604y</link><description>یک سال و اندی پیش قبل از این که از ایران خارج شوم به خودم قول دادم که یه روز شروع کنم به نوشتن تجربه‌های زندگی دانشجویی خارج از کشور با هدف این که شاید به کمک دانشجوهای کارشناسی حال حاضر ایران بیاید. نمایی از دانشگاه استنفورد از کواد مهندسیمثلا چی؟ من هم در ایران آموزش‌یار درس طراحی الگوریتم بودم هم در استنفورد. چندتا ایده دارم برای ارایه‌ی بهتر درس. مثلا نکته‌ی کوچک این که استاد کد الگوریتمی را که در آن جلسه درس می‌داد از قبل روی جوپیتر نوت‌بوک نوشته بود و همان‌جا اجرا اش میکرد. بعد هم می‌گذاشت روی سایت درس تا بچه‌ها باهاش بازی کنند. :)مثال دوم این که در خوابگاه تعدادی دانشجوی داوطلب به اسم همیار محله (community assistance) داریم! این دانشجوها هر چند وقت یک بار برنامه دور همی میگذارند که بچه‌هایی که خوابگاهشان نزدیک به هم هست با هم دوست بشوند! برنامه‌ها هم متنوع‌اند از فیلم دیدن در سالن اجتماعات خوابگاه تا با هم گشتن تو شهر و رفتن به طبیعت و کوه. وظیفه دیگه‌ی همیارهای محله این هست که هوای سال اولی‌ها را داشته باشند و با اصول اولیه زندگی در دانشگاه آشناشان کنند. در کل همیارهای محله، اولین مرجع دانشجوهای خوابگاهند. یک چیزی مثل انجمن علمی دانشکده‌ها اما برای خوابگاه‌ها!یه مثال هم از روابط علمی بین دانشجوها:  دانشجوهای اینجا تعداد خوبی گروه درسی دارند. متشکل از فقط دانشجوها و با محوریت یک زمینه تحقیقی (نه خیلی عمومی نه خیلی خاص) مثلا تئوری علوم کامپیوتر یا نظریه رمزنگاری یا نظریه یادگیری ماشین.  هر ترم یک موضوع خاص‌تر در آن زمینه انتخاب می‌شود. بعد هر هفته یکی از دانشجوها مسئول ارائه دادن می‌شود. بخش جذاب ماجرا که به نظرم باعث شده این گروه‌ها باقی بمانند این هست که ارائه‌ها یک طرفه نیست. سخنران بخش‌هایی از اثبات ها را به انتخاب خودش به عهده شنونده‌ می‌گذارد. درواقع ارا‌ئه به بخش‌های به اصطلاح hands off و hands on تقسیم می‌شود که در بخش‌های hands on شنونده‌ها در گروه‌های کوچک باید مساله را حل کنند. در این حین سخنران حواسش هست که راهنمایی‌های لازم را به هر گروه کند تا بتوانند در وقت مقرر به جواب برسند.هر کدام از این پاراگراف ها قرار هست بسط داده شوند تحت یک پست مجزا در یک بلاگ که مخاطبش بیشتر دانشجوهای کارشناسی‌اند. شما چه تجربه‌ای دارید؟ درسی بوده که آموزش‌یارش باشید و ایده‌های جدید بگیرید برای ارایه بهترش؟ در دانشگاه و زندگی دانشجویی فرهنگ جدیدی یاد گرفته‌اید که برای بچه‌های ایران قابل اجرا باشد و به‌ ‌آن‌ها کمک کند؟ اگر که شما هم دوست دارید تجربیات این چنینی را به اشتراک بگذارید به من خبر بدهید. :)</description><category>یگانه</category><author>یگانه</author><pubDate>Mon, 06 Jan 2020 10:30:24 +0330</pubDate></item></channel></rss>