https://virgool.ir/feed/@yasmnaghlفقط داده های مغزم رو مینویسم:|fa2026-11-11 04:53:50https://files.virgool.ir/upload/users/238726/avatar/kugksi.pnghttps://virgool.ir/@yasmnaghlhttps://virgool.ir/@yasmnaghl/شادی-و-خوشحالی-eequffhbu8rqباید در مورد شادی بنویسم و این خودش به معنای عذابه برا من نه که نتونم شاد باشم نه اصلنمن خیلی خوب هم شاد بودن یا بهتر بگم ( بیخیالی و گذشتن از همه چی رو یاد دارم )راستش رو بخواید فکر کنم این هنر اصلی هر انسانیه (البته نه هر انسانی فقط افرادی مثل من که گیر کردن بین دو ساید واقعیت وجودشون و ساید های خیالگونشون )شاد بودن برای من شخصا کار سختیه. ترجیح میدم حس خوبی داشته باشم تا شاد باشم.اخه میدونید من ازوناییم که با سورپرایز تولد شگفت زده میشم و حس خوبی بهم دست میده اما تحملش بیشتر از 20 دقیقه برام عذاب اوره و یه جورایی سعی میکنم تظاهر به شاد بودن بکنم ( که برای منی که چند ساید دارم تظاهر کردن یه جورایی فقط باعث عصبی شدنم میشه و با خودم میگم : هی مرد تو همین الانشم چن تایی یکی دیگه رو چرا میاری وسط؟)اما بیاید در این حد عمقی وارد داستان نشیم و فقط سعی کنیم در مورد شادی بنویسیم. همین درسته. خب شادی رو از نظر من میشه توی اون لحظه ی بعد از شکست دادن خودت توی گریه نکردن دید :|یا مثلن اون لحظه ای که از روی عصبانیت زیاد یه چیز رو داغون کردی یا یه نفرو در حد مرگ کتک زدی و بعدش اروم نشستی و در حال نفس نفس زدنی :|قبوله تو ذهن من چیز قشنگی نیس که باعث شادی بشه اما نکته ی جالب و امیدوار کننده اینه که حداقل چیزای زشتی هستن که شادی میدن :)باشه باشه قبوله میگم :|منم یونیکورن دوس دارم :||||||||||از اینکه دست یه نفر رو بگیرم هم خوشم بیاد ( نه هر کسی خودش میدونه )از اینکه دستشو تو موهام حس کنم هم خوشم میاد و دلم پر میشه از شادیو البته از بغل کردن یه ادم قد بلند تر از خودم هم خیلیییی خوشم میاد حس خفنی دارهChaosChaosSat, 05 Sep 2020 15:16:26 +0430https://virgool.ir/@yasmnaghl/تو-این-دنیا-چی-خوشحالت-میکنه-qspesudrnvagچیزایی که منو خوشحال میکننفک کنم زیاد باشن:کتاب جنایات مکافات و کنارش یه چایکتاب کیمیاگر یا مثلن یه کاپوچینو کنارشکتاب تخیلی و با قهوه و شیر هم خوبتر میشهکتاب تاریخی اگر کنارش یه شربت پرتقال یا البالو باشه فیلم اکشن با کلی تخمه و یه ماالشعیر خانواده که تنها بخورمفیلم موزیکال با یه عالمه شکلات و پاستیل و ابمیوهفیلم علمی تخیلی کنارش کلی خوراکیسریال یه دفه یه عالمه اپیزود کلن فیلللللللماهنگ نقاشی با اهنگ در کنارش البته بدون اهنگ هم حس خوبی دارهنوشتن :)گردش یه گردش طولانی مسافرت مخصوصن اگر به شیراز باشه و تازگیا یه علاقه ای هم به اصفحان هس تو وجودم :)تفریح شهربازی مثلن یا استخرپارک رفتن و قدم زدن یه مسیر طولانی باشههه و اهنگ هم خوبه در کنارشخرید لباس و لااااااااااک ( البته حس میکنم دیگه لاک حس خوبی نمیده بهم )غذا پختن ( باید حتمن قارچ هم باشع)غذا خوردن ( بدون قارچ سخته زندگی )قارچتام و جری( فقط قدیمیا این جدیداش مسخره شده )ریک اند مورتیاواتاردفترچه ی مرگانیمهحرف زدن با دوستمحرف زدن با ادمای خاص زندگیمدراز کشیدن توی تاریکیاهنگ گوش دادن توی تاریکیروی یه ارتفاع بلند نشستن و اهنگ گوش دادن و حتی اگر اهنگی هم نباشه خوشم منتوی ارتفاع بودنپریدن از یه جای بلندپریدن توی اب از یه جای بلنددوچرخه سواریاسکیت ( دلم تنگ شده براش )مبارزه تو تکواندو ( زندگیمو میدم برای چن تا مبارزه ی دیگه )با موهای باز تو اب پریدنبستن موهام مدل خرگوشی ( میدونم عجیبه اما مدل موی خرگوشی همه زندگی منه )توی تنهایی فیلم ترسناک دیدنتنها غذا خوردن ( منظور بدون مزاحمه )تنها قدم زدن ( همچنان منظور بدون مزاحمه )تنها زندگی کردن ( و کماکان منظور بدون مزاحمه )وقت گذروندن با ادمایی که برام ارزش دارن ( خودشون میدونن )خوراکی :پاستیل لواشک شکلات شکلات تلخ شکلات داغ شکلات گلاسه شیک شکلات کیک شکلاتی شیرینیخواب(ازونایی که انگار بعد یه عالمه کار خسته کننده باعث میشن نتونی تکون بخوری)هنوزم چیزای زیادی هستن که بهم حس شیرین و خوب میدناما خبهمه ی اینابرای چن لحظس:|ChaosChaosFri, 28 Aug 2020 22:29:48 +0430https://virgool.ir/@yasmnaghl/تفکرات-ذهن-راحت-طلب-من-wjgsbeataoosبرای داشتن مدرسه ای شاد و سالم باید چه کنیم؟ این سوالی بود که سال های سال (از همان اول ابتدایی) منتظر بودم از من بپرسند تا مشکلات مدرسه ام را برطرف کنم.مدرسه ی شاد و سالم مدرسه ای است که درس خواندن در ان بی معنی است! یعنی وقتی از دانش اموزی میپرسند که "درس خواندن یعنی چه؟" جواب او باید نمیدانم باشد یا میتواند بگوید همچین کلمه ای در زبان ان ها وجود ندارد و فقط مریخی ها به این زبان صحبت میکنند،که در مریخ هم به معنای شاد زندگی کردن است! شاید باورتان نشود ولی ما دانش اموز ها از ترس درس خواندن نمیتوانیم چیزی یاد بگیریم و از ترس امتحان هم نمیتوانیم امتحان بدهیم واقعا دارم میگویم مدرسه ی شاد در اصل مدرسه ای است که دانش اموزانش هراسی از امتحان و نمره نداشته باشند. پس در این قسمت به این نتیجه میرسیم که درس خواندن بسیار بسیار بسیار هراس انگیز است مخصوصا اگر رشته ی تجربی باشی و پزشکی بخواهی...باید 7سال و حتی بیشتر را صرف درس خواندن کنی و در اخر هم میفهمی که عمرت تلف شده و میتوانستی ان 7 سال را فیلم تماشا کنی، بخوابی و استرسی نداشته باشی.مدرسه ی شاد و سالم مدرسه ای است که پلمپ شده باشد! مدرسه ای که اصلا مدرسه نیست و وجود ندارد. مدرسه فقط باید کلمه ای متشکل از حروف م،د،ر،س و ه و البته فاقد معنی باشد؛یعنی کلمه ای باشد که نویسنده فقط از روی بیکاری ان را خلق کرده.امیر کبیر عزیز لطفا از حرف هایی که میخواهم بزنم ناراحت نشوی ولی حقیقت امر همین است که میگویم . الان که فکر میکنم امیر کبیر در اصل امیر صغیر بوده ! لابد میگویید چه ربطی دارد ولی امیر کبیر(ببخشید باز هم اشتباه شد منظورم امیر صغیر است.) از ان هایی بود که مدرسه را خلق کرده اند . واقعا که همه دانشمند و فیلسوف و ادم باحال دارند ما هم این امیر صغیر را داریم.البته همه ی این حرف هایی که زدم فقط تفکرات ذهن راحت طلب و البته شاد من است پس نتیجه میگیریم که مدرسه اصلا شاد و سالم نیست چون با هیچ کدام از این حرف هایی که زدم همخوانی ندارد.ChaosChaosSat, 22 Aug 2020 21:15:39 +0430https://virgool.ir/@yasmnaghl/افسردگی-syg0xm278bhv1. افسردگی چیز فوق العاده عجیبیه!2. شاید باورتون نشه اما از طرز کارش خوشتون میاد و عاشقش میشید! اره یه کم عجیبه اخه کی عاشق افسردگی میشه؟؟؟ ولی باید باهاش اشنا شید پس قضاوت نکنید. بزارید چند تا دلیل بیارم تا بهتون ثابت بشه که واقعا افسردگی جذابه!3. به نظرتون چرا ادمای افسرده هیچ تمایلی به بهبود ندارن؟ بزارید درست تر بگم ادمایی که واقعا افسرده هستن هیچ تمایلی به بهبود ندارن؛ ینی مثلا اگه یه ادم افسرده باشه ولی بخواد که درمان بشه افسرده نیس ینی واقعا افسرده نیس... هنوز به اون حد از افسردگی نرسیده که عاشقش بشه و به پاش بیوفته و بگه" لطفا منو تنها نزار!" اره خنده داره حق دارین.خودمم وقتی به پاش میوفتم خندم میگیره!4. ادمای افسرده فوق العاده رک و بی ریا هستن این باعث میشه هر کسی عاشق افراد افسرده بشه. اره اونا دروغ نمیگن. اونا به چشماتون زل میزنن و بدون ترس داد میزنن"هی مرد! برگرد به واقعیت" برعکس بقیه واقعا به فکرتون نیستن و هیچ اهمیتی به شما نمیدن و تظاهر هم نمیکنن. اونا بدون ترس از اینکه ممکنه ناراحت بشین بهتون حقیقت رو میگن و بهتون میفهمونن که شما فقط دارین تو رویا زندگی میکنین و اگه بیشتر از این تو رویا بمونین دیگه چیزی ندارین که براش بجنگین. اره اونا به طرز شگفت انگیزی نسبت به شما بیتفاوت هستن و این از اینکه کسی تظاهر به دوس داشتنتون بکنه دلپذیرتره.5. ادمای افسرده هیچ ترسی از اینکه ادما ترکشون کنن ندارن و اصلا تنهایی براشون مهم نیس . یه ادم افسرده میتونه سال های سال تنها بمونه ولی با این حال اصلا هیچ ضربه و صدمه ای نبینه! اونا به هیچ کس هم نیازی ندارن. هر کسی عاشق ادمای مستقله! پس طبیعیه که همه ادمای افسرده رو دوس داشته باشن. ضمنا یه راز بهتون میگم ولی باید بین خودمون بمونه: ما افسرده ها اصلا تنها نیستیم همه ما یه سگ سیاه بزرگ داریم که بهش میگن سگ سیاه افسردگی تنها کسی که هیچوقت ما رو تنها نمیزاره!6. ادمای افسرده اصلا تو رویا زندگی نمیکنن اونا رویاشون رو زندگی میکنن چیه لابد بازم میخواید بخندید ولی بهتره اول یه کم فکر کنید تا بفهیمد چی میگم. خوب بهتون چند دقیقه وقت برای فکر کردن میدم ........................ به نتیجه ای نرسیدید درسته؟ خوب تعجبی نداره چون مغز هرکسی مثل ادمای افسرده کار نمیکنه! اره ما ادمای افسرده نابغه هستیم:) خوب پس خودم براتون توضیح میدم. ما تو رویاهامون یونیکورنی نداریم که غذاش رنگین کمون باشه دوستاش هم پری دریایی هایی که تو اسمون هم میتونن زندگی کنن باشن! اره ما خیلی خاصیم حتی رویاهامون هم با شما فرق داره. لابد میخواید بگید ادمای افسرده اصلا رویاپردازی نمیکنن و مطمئنم اکثر چرت و پرتایی که از افسرده ها میدونید رو یه مشت روانشناس و دانشمندی که حتی نمیدونن افسردگی چجوری نوشته میشه تو مغزتون فرو کردن! اره افسردگی اصلا با سین نوشته نمیشه؛ بلکه تو دنیای ما افسرده ها افسردگی رو با حرف صاد مینویسن! و اگه من از سین استفاده کردم تنها دلیلش این بود که ممکن بود شما فک کنین ( اصلا برام مهم نیس چی فک میکنین فقط قصد معرفی کردن افسرده هاس) من اصلا هیچی از املا و نوشتن نمیدونم! ( من واقعا هیچی از املا و نوشتن نمیدونم!) خوب برگردیم سر بحث رویاپردازی. ما افسرده ها بیشتر از هر ادمی توی این دنیا رویاپردزای میکنیم و نه تنها تو ذهنمون وجود دارن بلکه هر روز باهاشون زندگی میکنیم و هر لحظه بیشتر به رویاها و اهدافمون نزدیک میشیم. ما واقعیت رو میبینیم و میدونیم که باید برای رسیدن به اهدافمون چیکار کنیم. رویای ما فقط موفقیته و شاید فک کنین که ادامای افسرده همه چی رو به حال خودشون رها کردن ولی این یه اشتباه محضه! ما فقط اون چیزهایی رو رها کردیم که اصلا به دردمون نیمخورن مثل اهمیت دادن به این که ممکنه شما الان چی فکر کنین در مورد ما یا مثلا ما اصلا به این که تو زندگی از کسی نمره ی 20 بگیریم و رو پیشونیمون مهر تایید بزن اهمیت نمیدیم! ما فقط به چیزهای واقعی و درست که باعث پیشرفت ما میشن اهمیت میدیم و این بیتفاوت بودن هم برامون لذت بخشه!7. و یه چیز عجیب و زیبایی که تو افسردگی وجود داره فراموشیه! اره فراموشی... فقط چند لحظه به این فک کنین که مغزتون از همه ی چرت و پرتای دور و برتون خالی شه و اصلا هم چیزی رو تو خودش نگه نداره! عالیه مگه بهتر از این هم میشه؟؟؟ من شخصا ذهن خالی ای دارم؛خاطره ای رو تو ذهنم ندارم که با یاداوریش چشمام بخنده و یا خاطره ای ندارم که وقتی از ذهنم مثل یه ستاره میگذره دلم بخواد بمیرم. ما افسرده ها اصلا به دنبال مردن نیستیم چون برعکس بیشتر ادمای این دنیای بزرگ که توی گوی شیشه ای زندانی شده ما میدونیم که برای رسیدن به هدف خاصی پا به این دنیا گزاشتیم و اصلا هم ادم پا پس کشیدن نیستیم و تا اخر راه رو میریم پس اصلا تو ذهنمون نیازی به مردن نداریم. ( راستش رو بخواید ما قدری خسته هستیم که حتی اگر به مردن هم فکر کنیم حوصله ی کشتن خودمون رو نداریم!) این روند فراموشی خیلی درست و عجیب کار میکنه. مثلا ممکنه شما یه روز رفته باشین تفریح و خیلی بهتون خوش گذشته باشه اما اخر سر یه طوفان بیاد و همه ی این خوشی ها رو از بین ببره( منظورم از طوفان رو فقط افسرده های واقعی میفهمن و تو چشم شما ادمایی که افسردگی رو بیماری میدونین فقط یه طوفان با خاک و باد فراوونه). اره تفریحتون توسط اون طوفان از بین میره و به پایان خوشش میرسه و بعد ها هم با یاداوری اون روز همه ی خوشی ها از ذهنتون پاک میشه و فقط اون طوفان تو ذهنتون میمونه و این باعث میشه که هیچوقت به لحظه ها اعتماد نکنین و بدونین که هیچ چیز یه جور نمیمونه. اره این طرز کار ذهن یه ادم افسردس. شاید از نظر شما همش استرس باشه و غم اره از نظر شما درستش اینه که با یاداوری یه خاطره ی بد حالتون بد بشه و اشک تو چشمایی که باهاش فقط ظاهر رو میبینین جمع بشه اما منطقیش اینه با یاداوری اون خاطره بفهمین که اون خاطره ی بد به این دلیل تبدیل به خاطره شده که گذشته و قرار نیس بمونه و همیشه یقتون رو بگیره و شما رو مجبور به ابغوره گرفتن کنه. البته فقط ادمای افسرده این منطق زیبا و درست رو درک میکنن و ازش هم لذت میبرن و اصلا هم از اینکه هیچ خاطره ی شیرینی تو ذهنشون ندارن ناراحت نیستن.8. ما ادمای افسرده اصلا به خوشی های زودگذر دل نمیبندیم و اصلا هم علاقه ای به این که از پشت میز کارمون پاشیم و بریم پارک نداریم. اره ما ترجیح میدیم سخت کار و تلاش کنیم تا به ارزوهامون برسیم و اصلا هم قدم زدن تو هوای ازاد،زیر نور ماه رو به این سخت کار کردن نمیفروشیم. اره ما همگی ادمای موفقی هستیم و از زندگیمون لذت میبریم.9. ما افسرده ها وقتی به اسمون نگاه میکنیم هیچی نمیبینم! لابد توقع دارید ستاره ها رو ببینیم و با رد شدن هر شهاب سنگ ارزو کنیم. هه خنده داره ما افسرده ها اصلا به ارزو کردن اعتقادی نداریم ولی به جاش هدف داریم. ارزو کردن یعنی یه چیزی رو از کسی خواستن. ینی از بقیه و صورت فلکی ها توقع داری که ارزوت رو براورده کنن که این احمقانه ترین چیزیه که به عمرم شنیدم. ما اهدافمون رو به ارزوهای پوچ و بیهوده ترجیح میدیم چون خودمون براش تلاش میکنیم و اصلا هم از کسی چیزی نمیخوایم.10. دنیای ما افسرده ها دنیای عجیبی نیست و فقط به قدری توش منطق وجود داره که هر کسی نمیتونه درک کنه. ادما هم وقتی چیزی رو درک نمیکنن بهش میگن عجیب پس من به زبون خودتون میگم: دنیای ما افسرده ها دنیای عجیبیه!ChaosChaosTue, 18 Aug 2020 19:30:16 +0430https://virgool.ir/@yasmnaghl/بی-حسی-mtediq4tvyhlیه مدت طولانی شاید برای چندین ماه متوالی پادشاهی میکردم توی قصر بی حسیهیچ حسی نسبت به هیچ چیزی نداشتمچیزی نمیتونست خوشحالم کنه(هنوزم چیزی نیس که ارزش دیدن خنده ی منو داشته باشه)چیزی نمیتونست ناراحتم کنه(مث شادیه،هیچ چیز و هیچ کس ارزش دیدنش رو نداره)چیزی نمیتونست منو وادار به حرف زدن بکنههیچیغرق بودم تو این حس قشنگنه دردنه غمنه افسردگینه اظطراب و استرسنه تنهایینه شادینه لذتهیچیشاید بگین این حس قشنگ نیساینکه هر لحظت پر باشه از هیچیاینکه نخندی با دیدن یه فیلم کمدیاینکه شاد نشی تو جمع دوستااره شاید برای ادمای عادی این چیزا بد باشهاما برای من و البته رفیق شفیق قدیمی بنده اینشتین این حس ها خیلی پیش پا افتاده و بی ارزشنبی ارزش تر از اونی که بخوایم حسشون کنیمخیلی بی ارزش...تصور کنید که یکی از انسان هایی که توی تمامی زندگیت نقش داشته میمیره و خدافظی میکنه با گنداب بزرگ. همه با اشک ریختن بدنشون رو به کویر تبدیل میکنن و نمیفهمن دورشون چخبره. اما شما اروم یه جا نشستی و به جای فکر کردن به اینکه این یه غم بزرگه به این نکته فکر میکنی که مرگ به هر حال یه روزی به سراغ هر کسی میاد پس هیچ اشکی تو چشمات نیست و به جاش لبخندی زیبا از فهمیدن و درک کردن این نکته ی مهم روی لبات میرقصه.این حس عالیه!شاید فکر کنید غیرممکنه ولی نیس ممکنه این حس توی تمام تایم هایی که عزیزانم رفتن و با خودشون فکر میکردن که من رو تنها گزاشتن( با اینکه من اصلا تنهایی رو حس نمیکنم) حکمفرمایی میکرد و نمیزاشت اقیانوس بسازم از اشک های بیفایده.ممنونم ازت بی حسی عزیز:)این حس بلندمرتبه چجوری بوجود اومد؟!این سوالیه که مطمئنم ذهن شما رو هم درگیر کرده. هر انسانی میتونه با این حس رو به رو بشه اما فقط به یک شرط اونم اینه که دست برداره از حماقت های انسانی و شعورش رو با کارهایی مثل کشتن دختر خودش با دستای خودش به حراج نزاره.یه حسی بهم میگه این بازار سیاه بزرگ هنوز داره قدمای اولش رو برمیداره اما ریشه ای محکم داره از جنس پارتی بازی و اختلاس! پس نابود کردنش تلاش هزارساله میخواد. به هر حال تو این بازار شعور و حماقت رو به حراج گذاشتن پس مطمئنا جذب کرده بزرگ مردان این سرزمین رو! باید بگم که این بازار حالا حالاها پا برجاس.اما من چجوری وارد این دنیا شدم؟ کاری نداشت این سرزمین با گربه ی قشنگ و دلفریبش،منو دلزده کرد از همه ی احساساتماحساساتی که با هر انفجار،فوران میکردن و بانگ همدلی و همدردی سر میدادنامابی فایده بودن:(فقط و فقط نابود کردن این من عزیز رو:(پس من......رفتم توی اقیانوس بی حسی و قطع شد نفسم!همه فکر میکردن که من غرق شدم!اما من امپراطوری خودم رو ساختم!زندگی جدید خودم رو ساختم!من جهنم جدید خودم رو ساختم!بله درسته جهنم ساختم، دورم پر بود از اتش و میسوزوند این اقیانوس بی حسی رو تو خودش. اوایل فکر میکردم که این اتش زبانه های قدرت امپراطوری منه ولی نمیدونستم فقط مار که نه اژدهایانی هستن که پرورش دادم تو استینم!و امپراطوری من هم مثل امپراطوری قدرتمند کوروش کبیر فرو ریخت...دور و برم رو نگاه کردم و خودم رو در حال سقوط توی جهنم زمینی دنیای انسان ها دیدم! اره من به قعر چاه سقوط کردم و اون موقع بود که همه ی احساساتی که توی این چند ماه امپراطوری دور کرده بودم از خودم فوران کردن و من رو غرق و تسلیم خودشون کردن. نمیدونم میفهمید یا نه اما تصور کنید که ناگهان غم،ترس،نگرانی،استرس،تنهایی و حتی حس امید به زندگی (که توی این گنداب بزرگ داشتن این حس مث مرگ تدریجیه) همگی با هم بریزن توی سرتون و اجازه ی فعالیت نورون های گرامی رو بگیرن.اشک و داد و فریاد و جیغ های بنفش مایل به ابی(همیشه یه حسی بهم میگه که ابی قدرتمندترین رنگ دنیاس) توی گلوتون جمع بشن. اشک ها ابشار بسازن به رنگ خون! چون فریاد ها خفه شدن توی گلو! همه ی اعصابتون مختل بشن و توانایی تفکر و هر کار دیگه رو بگیرن ازتون!حالا این حالت و حس رو چند برابر کنید مثلا برای چهار روز متوالی و حتی بیشتر!اره مرگبار و عذاب دهندس. بدتر هم میشه وقتی یه ماه بعد دوباره همین اتفاق بیوفته!!! ینی هر چند وقت یه بار این اتفاق بیوفته و هر بار تیکه ای از وجودت رو گم کنی!اون موقس که میفهمی تو تبدیل شدی به جلاد خودت!لطفا اجازه ندین بی حسی و بی احساسی شما رو تحت سلطه ی خودش بگیرهChaosChaosSat, 15 Aug 2020 14:30:05 +0430https://virgool.ir/@yasmnaghl/شادی-و-انسان-بیچاره-x1dsbju5igfpسونای بخار:|انسان بیچاره! از روش های عجیبی برای رسیدن به شادی استفاده میکنه اما همه ی اون روش ها به جایی به اسم بی نتیجگی ختم میشن! هر چه بیشتر دست و پا میزنه بیشتر غرق میشه!اول داستان با مواد زدن شروع شد! خوب نتونست تو دنیای واقعی و با روش های درست به شادی برسه پس مجبور شد قاچاقی وارد عمل بشه! چند تا قرص رنگارنگ برداشت و همراه با اون قرصا رفت بالا...دنیای عجیب و قشنگی بود... سرش رو برگردوند که با شاهزاده سوار بر اسب سفید رو به رو شد...با لبخند رفت سمتش ولی وقتی که اثر اون قرص ها پرید با یه گربه ی سیاه روی پراید سفید رو به رو شد! این اتفاق دردناک باعث شد که رو پاهاش بیوفته و بفهمه که فضا هیچ کمکی بهش نمیکنه پس وارد مرحله ی دوم شد ینی خواب.این مرحله با سختی زیاد شروع و با لذت فراوون ادامه پیدا کرد ولی با تنها تیری که توی تفنگش مونده بود به این لذت پایان داد. اره فهمش یه کم سخته ولی خودم براتون توضیح میدم مطمئنم با توضیح دادنش حس همزاد پنداری خاصی تو وجودتون شعله ور میشه. هر انسانی میفهمه چی میگم ولی خوب اگر ایرانی باشید این احتمال بیشتره! حالا دلیلش رو بعدا میگم ولی الان باید براتون توضیح بدم تا بفهمید که خیلی وقته شادی گم شده و باید دنبالش بگردیم! احتمالا فکر میکنید که سختی اول کار فقط به خاطر اثر مواد هستش که خوابمون رو مختل میکنه... خوب شما کاملا درست حدس زدید ولی دلیل دیگه ای هم داره... این دلیل خودش به تنهایی دلیلی برای به دنبال شادی گشتنه! پس میشه گفت دونستنش خیلی مهم و حیاتیه...این دلیل که خواب رو از شبامون گرفت و ما رو با تاریکی شب و سیاهی های ماه رو به رو کرد، فکر و خیاله اره بهش میگن فکر و خیال پوچ ولی من یه اسم بهتر براش پیدا کردم؛ نقاب پوش... نقاب پوش اسم یه جور قاتل سریالیه و این قاتل عزیز توانایی این رو داشته که از صفحه ی تلویزیون بیاد بیرون و شادی رو بکشه! یا حداقل زندانیش کنه به هر حال الان هیچ شادی ای وجود نداره و برای این هم هست که این انسان بیچاره داره خودش رو با سونا بخاری که تو اتاقش درست کرده خفه میکنه! این قاتل گرامی که متاسفانه باعث شده دیگه نتونم به تلویزیون اعتماد کنم دغدغه های فکری و زندگی خسته کننده ی هر روزمون رو، روی پرده ی سیاه شب به تصویر میکشه و با افتخار پیپ دود میکنه و دودش رو میفرسته تو حلقمون که نمیزاره بخوابیم! ولی خوب هر قاتلی خسته میشه و نیاز به خواب و استراحت داره و وقتی که رویاهای قرمزش اون رو غرق میکنن ما هم وارد دنیای ساکت و اروم خواب میشیم...ساکت تر از اونیه که فکرش رو بکنید در حدی که حتی این سکوت رو حس نمیکنید! و درک این سکوت برای خود خواب هم غیرممکنه پس با رویاهای شیرین یه جشن کوچیک تو سرمون میگیره... جشنی کامل که توش هیچ بدی ای وجود نداره . رنگین کمونی که همیشه بعد یه طوفان منتظرش بودیم رو میتونیم توی این رویای بچگونه پیدا کنیم. ولی خوب هر بچه ای یه هیولای زیر تخت داره که اون رو میترسونه و منظورم از اخرین تیر همین بود. مگه میشه بدون وجود هیولاها مهمونی گرفت؟ غیر ممکنه همه میدونن که هیولاها عاشق مهمونی هستن. خوب اونا هم سر و صدای جشن ما رو شنیدن و وارد مهمونی میشن و اونجا رو تبدیل به جهنمی میکنن که گرماش حتی اتیش رو هم تو خودش میسوزونه! این گرما باعث میشه از خواب بپری و با یه لیوان اب به این گرما خاتمه بدی و دیگه به خواب به عنوان یه راه فرار از مشکلات نگاه نکنی!و مرحله ی اخر.... دی دی دی دین.... معرفی میکنم مرحله ی سوم، مرحله ای که بزرگ مردان این خاک عزیز و باستانی وارد عمل میشن... توی این مرحله با میوه هایی مواجه میشین که لونه ی نو عروس هاس! اره با لباس سفیدشون تو میوه ها جا خوش کردن و همونطور که دارن عروسی میگیرن باعث میشن تو دلت هم عروسی به پا بشه(اول باید این میوه ها رو بخورین تا بفهمین چی میگم)... مثل این که چیزی نفهمیدین حق هم دارین خیلی عجیب توضیح دادم براتون خودم هم هنگ کردم. بزارین رک بگم یه مدت بود که توی میوه ها رو با قرص های سفید رنگ پر میکردن و میدادن به خورد مردم و البته من دلیلش رو نفهمیدم ولی گفتم از یه زاویه خوب و مناسب نگا کنم و فکر میکنید چی دیدم؟ اره ادم های دلسوزی رو دیدم که میخواستن با کمک این قرص ها ما رو به فضا ببرن غافل از اینکه مرحله ی فضا رفتن خیلی وقته که توی ازمون شکست خورده...همه ی این ها باعث شده که انسان از به دنبال شادی گشتن دست برداره ولی امیدورام این رو بفهمه که برای روشنایی بخشیدن به اطرافش باید بسوزه و خاکستر بشه و دوباره مثل ققنوس از تو دل خاکستر متولد بشه... امیدورام این رو بفهمه که با هر بار زمین خوردن نباید تو دل زمین فرو بره بلکه باید دست خودش رو بگیره و از رو زمین پر بکشه و بره تو اسمونا و دنبال شادی بگرده و اون رو برای بقیه ی دنیا به ارمغان بیاره.ChaosChaosFri, 14 Aug 2020 00:05:01 +0430https://virgool.ir/@yasmnaghl/دیوانگی1-k272hsp9bhggشت واقعا شاخ دارم:|دیووانگی :|به طرز عجیبی جذابه!کاری کرد پشت پا بزنم به همه ی عاقلانه های دنیای تار شما، به همه ی منطق قاطع و تو چشم خودتون بینقص!من پا گذاشتم به دنیای دیووانگی. از نو متولد شدم و رشد کردم . اما... ندیدم ...خودم رو توی اینه تماشا نکردم! به دوتا شاخ روی سرم توجهی نکردم! به این هیولایی که رشد کرد در مرز دیووانگی و عقلانیت توجهی نکردم! قوی ترین مخلوق رو ساختم:|خدا خلق کرد این انسان رو و اما من رشدش دادم؛ توی اتیش ، باد ، رعد و برق. محکم ساختمش.قوی ساختمش.بی احساس ساختمش.نفرتم درونم رو خرجش کردم.با سیاهی درونم رنگ زدم به جسم زنگزدش.سیاه و تاریک ساختمش.اما توجهی نکردم به قلب سفید و پوچش:|ادامه دارد...ChaosChaosFri, 07 Aug 2020 15:34:17 +0430https://virgool.ir/@yasmnaghl/پاک-کن-سیاه-x6qkuyaijnfaبه این فکرکنید که خیلی ناراحت هستین و در تلاشین که خاطره ای به شیرینی عسل رو به خاطر بیارین تا که از دست این تلخی بی پایان خلاص شین. ولی هر چی تلاش میکنید به هیچ چیزی نمیرسید؛ کم کم غمتون رو فراموش میکنید و یه غم بزرگتر و سیاه تر جاش رو پر میکنه و با لبخندی پیروزمندانه بهتون زل میزنه و میگه" تو هیچ شانسی در برابر من نداری!" اره واقعا تو این مسابقه ی زورازمایی در برابرش هیچ شانسی ندارید!این غم بزرگ دلیلی داره که به طرز احمقانه ای منطقی عملی میکنه. اره همونطور که نتونستید حدس بزنید ( مطمئنم به اندازه ی من نابغه نیستید) دلیلش اینه که مغزتون داره از هر خاطره خوبیا و خوشیا رو حذف میکنه و وقتی بهشون فکر میکنید فقط غم، عصبانیت و استرس و اظطراب رو به خاطر میارین و این حتی از اون غم مسخره ای که اول داستان بخاطرش داشتین به زمین و اسمون میزدین هم افتضاح تره. چیه؟ چرا میخندین؟ ینی خنده داره؟ خوب اره باید هم بخندین ولی برای من یه ذره هم خنده دار نیست چون من تک تک این لحظات رو با تموم وجودم حس کردم و طعمش رو چشیدم. بهتون توصیه میکنم هیچوقت تستش نکنید واقعا طعمش بده! این طعم بد باعث میشه هر وقت برای خوشگذرونی و دور دور با دوستاتون میرید بیرون، در انتظار یه اتفاق غیر منتظره و بد بشینید و اصلا بهتون خوش نگذره و این باعث میشه تو خاطراتتون غم بیشتری بمونه و در اصل دیگه هیچ شادی ای نباشه که بشه حذف کرد پس نورون های عزیز میرن مرخصی و به این هم که این غول سیاه داره شما رو از درون میخوره اصلا اهمیتی نمیدن!به این اتفاق میگن پاک کن سیاه! دقت کنید درکش زیاد سخت نیس...ما با پاک کن سفید سیاهی ها رو پاک میکنیم ولی این پاک کن برعکس عمل میکنه و رنگش هم سیاهه تا که سفیدی ها رو از بین ببره! هوشمندانس درسته؟ خوب من این اسم رو انتخاب کردم باید هم هوشمندانه باشه!و فقط یه نکته ی مهم وجود داره. در اخر براتون فقط تاریکی و سیاهی میمونه. به نفع خودتونه که جلوی ای خوناشام رو که از خوشیاتون تغذیه میکنه رو بگیرید.و کار سختی هم نیس. فقط کافیه از دنیای دیووانگی ما خارج بشید. دنیای در ظاهر زشت و دردناک و در باطن دردناکتر ولی جذاب!ChaosChaosWed, 05 Aug 2020 17:17:44 +0430https://virgool.ir/@yasmnaghl/بیخوابی-dmkkstmaero3بیخوابی!این کلمه همه ی اون چیزی رو که باید در مورد دیوانگی بدونید رو تو خودش جا داده. کلمه ای متشکل از حروف بی معنی ب، ی،خ،واو،الف،ب،ی... دقت کردین که این حروف بی معنی ترین چیزهایی هستن که میتونید تو عالم پیدا کنید؟ به قدری بی معنی که با یاداوریشون به حس پوچی ناشی از همزاد پنداری میرسم.به حدی بی معنی که برای چند لحظه حس میکنم که تمام کلمات و جملات و کتاب هایی که بااستفاده از این حروف نوشته شدن بی معنی هستن. اخه چطور میشه که از چند تا حرف بی معنی یه کلمه یا جمله ی با معنی ساخت؟ از پوچی به پوچی میرسی نه چیز دیگه ای ولی مثل اینکه قوانین انسان ها فرق داره قوانینی که انسان ها سختن باعث میشه که از بی معنی ترین چیزهای تاریخ ، با مفهوم ترین های معنوی دنیا رو بدست بیاری...فرضیه ی عجیبی بود نه؟ میدونید نتیجه ی چیه؟ درست حدس زدید؛ نتیجه ی بیخوابی! بیخوابی برای چندین ساعت طولانی.برای چندین ساعت متوالی.بیخوابی ای پر ازخواب ها و رویاهای بیداری.بیخوابی ای حاصل از بیخوابی و بیخوابی و بیخوابی. شنیدید که میگن پول،پول میاره؟ خواب،خواب میاره؟ و دقیقا همین داستانه بیخوابی هم بیخوابی میاره.شاید مسخره به نظر برسه ولی باید حتما امتحانش کنید. هر کسی لیاقت بیخوابی واقعی رو نداره. باید امتحان بدی و ثابت کنی که لیاقت این خلسه ی مقدس رو داری. و مطمئنم که تعداد کمی از شما به این مقام رسیدید.میخواید براتون توضیح بدم؟اگر نخواید هم من توضیح میدم چون دارم الان یه متن در مورد بیخوابی مینویسم و مستلزم توضیح دادنه پس بریم ببینیم داستان چیه:ساعت از 1 گذشته ولی به این نمیگن بیخوابی...ثانیه میگذره، عقربه میگذره،زمان میگذره و میرسه به ساعت 5 صبح. چشمات خستگی رو داد میزنن و به پات افتادن برای ثانیه ای چشم رو هم گذااشتن. ولی اگر اعتماد کنی به فنا میری. به چشمات اعتماد نکن وگرنه به خواب میری و نمیتونی تو این ازمون سربلند باشی و وقتی هم که از خواب بیدار میشی تازه میفهمی که فقط چند ساعت رو بی هیچ دلیل و نتیجه ای بیدار بودی و هدر دادی. اما اگر وارد این دنیای قشنگ و بنفش رنگ بشی، به چیزایی میرسی که فقط نابغه هایی مثل من و دوست عزیزم انیشتن درک میکنیم.لابد میپرسید که چه ربطی به بیخوابی داره. اشکال نداره من باز هم براتون توضیح میدم ولی قبلش باید بگم که فقط غلبه کردن به چشماتون به معنی مجوز برای ورود به دنیای من نیست. بلکه باید مغزتون هم متناسب با جهان فارغ از قانون های انسانی باشه. یعنی اگر شما از اون دسته انسان هایی باشید که به قصاص نشدن قاتل رومینا اعتقاد دارید، پس هیچ جایی تو دنیای من ندارید.یا اگر به اینکه نباید کشورمون به امیر علی اکبری کمک کنه و اون رو پشتیبانی کنه اعتقاد دارید،باز هم تو دنیای من جایی ندارید.خوب حالا بریم سراغ این که نابغه بودن چه ربطی به بیخوابی داره. وقتی از مرز بیخوابی میگذرید یعنی به نیاز بدنتون به خواب پشت کردید،پس دیگه توان و نیاز های جسمتون بی اثره و بود و نبودشون هیچ فرقی نداره (این تیکه رو دارم فقط چرت میگم مطمئن باشید که به بدنتون برای ادامه ی زندگی توی گنداب بزرگ نیاز دارید) یعنی دیگه فقط روح و عقل و منطق شماست که فرمانروایی میکنه و حکم صادر میکنه. یعنی شما تبدیل شدید به یه تیکه عقل و منطق که دست و پا هم داره! و این یعنی لذت خالص! بدون هیچ احساسی بدون هیچ حس نگرانی و ترسی! فقط عقل و ایده و منطق. توی ایده های خودت شنا میکنی و عملیشون میکنی. چون بیخوابی کشیدی و دیگه جسمت و نیازهای محدود کنندش مثل گرسنگی و خستگی برات مهم نیستن که این یعنی نابودی تدریجی! به سمت ایده هات قدم برمیداری ولی خودت رو نابود میکنی چون فراموش کردی که داری توی دنیای فانی زندگی میکنی و باید حتما ساندویچ نون پنیر با گردوی مامانت رو بخوری! اره لابد تا الان فکر میکردی که داری توی دنیای بنفش پاستیلی شنا میکنی ولی یه دفعه میفهمی که داری غرق میشی! یه دفعه میبینی که هیچی اونجور که تصور میکردی نیست. اصلا هیچی برای تصور کردن نیست! و این یعنی اغاز سقوط به عمق رویاهای از دست رفته. اره قدری توی افکار و ایده هات غرق شدی که نمیفهمی ایده هات ته کشیدن و داری به قاتل های درونیت نزدیک میشی.قاتل های عزیزی که از ذهن مریض خودت متولد شدن. قاتل هایی که با بیرحمی تمام کلمه ی چاق یا بیمصرف رو توی صورتتون میکوبن و شما رو گوشه ی رینگ گیر میارن و متاسفانه تا وقتی که این راند تموم نشه شما همون گوشه زیر مشت ها و ضرباتش جون میدید! فقط یه راه حل وجود داره اون هم اینه که دست از بیخوابی کشیدن بردارید و دیگه هیچوقت وارد این دنیای خوفناک نشید اخه تازه میفهمید که شما اون ادمی نیستید که توی این دنیا بتونه به زندگی با هیولاهای زیرتختش ادامه بده! راستش رو بخواید هیولاهای زیر تخت هم علاقه ای به زندگی با ما ندارن اخه ما انسان هستیم با خوی انسانی. اونا ترجیح میدن با چند تا هیولا زندگی کنن چند تا هیولای زشت و سیاه مثل خودشون مثل من!(شوخی کردم من هیولا نیستم هنوز به اون حد از بیشعوری نرسیدم که با داس دختر خودم رو بکشم)اما اگر به این شکنجه و بیخوابی ادامه بدی، فقط باعث میشی که از دنیای واقعی و خونی دور بشی و از انسان هایی که به اسم عزیز کنارت داری رو ترک کنی! تنهایی ای که توی این بیخوابی میکشی باعث میشه که از تنهایی بیرون بیای و به ارواح اجداد شیطانی اجازه ی ورود به خلوتت رو بدی غافل از اینکه این ارواح دوستی دیرینه با این قاتل ها و هیولاها دارن! این موجودات افسانه ای به طرز عجیبی واقعی هستن که این باعث میشه تو رو حتی توی دنیای واقعی هم کنترل کنن و در نهایت هم با یه قرص برنج حکم تبعیدت به این دنیای بنفش با ظاهر دلفریب رو میدن. الان جا داره که بگم: تبریک میگم تو همین الان تبدیل به قاتل خودت شدی!ChaosChaosMon, 03 Aug 2020 17:12:57 +0430https://virgool.ir/@yasmnaghl/دلبر-ابی-fofphpcdgtb2هیچوقت تنهایی برام عذاب اور نبود...دقت کنید میگم تنهایی...اما اینکه بدونم با کسی تنها هستم مطمئنا از عذاب اور ترین حس های دنیاس! من ادمی نیست که از تاریکی بترسم ولی وقتی که با نگاه قرمز سایه ی سفیدم روبه رو شدم ترس برم داشت و فهمیدم که یه نفر پا به کنج خلوت من گذاشته!این سایه سفیده؛ برعکس بقیه ی سایه ها...برعکس سایه هایی که تو وجودشون تاریکی رو جا دادن و ادم رو تو دل خاموشی تنها میزارن ،همیشه با منه و این همیشه بودنش از نبودنش ترسناک تره..این که مبینه،میشنوه،حک میکنه و به خاطر میسپاره برام وحشت اوره...این سایه شکستنم رو دیده،اشکامو دیده،خنده هامو با طعم مثل زهرشون چشیده و با اشکام که توی دلم طوفان راه مینداختن یه مهمونی با سرو نوشیدنی های خاص و متشکل از اشکای من گرفته!من اون سایه رو همیشه و همه جا با خودم دارم و اگر هم بخوام من رو تنها نمیزاره، و حتی خودش هم توان ترک کردن من رو نداره؛با ترک کردن من فقط خودش رو میکشه! اره اون مغز ابیه منه! و این مغز ابی عجیب دلبری میکنه، ترجیح میدم بهش بگم دلبر ابی من:) اخه هر لحظه که از این زندگی زرد میگذره من رو بیشتر غرق خودش میکنه و این ترسناکه.این سایه تبدیل شده به تنها عشق و همراهم ولی ترسم بیشتر از حس شیرین عشق و دوس داشتنمه! همین ترس باعث شده ازش دور بشم ولی همیشه هوامو داره و همه جا باهامه؛ با چشمای قرمزش بهم زل میزنه و فریاد سر میده که تو تنها نیستی و چه قدر شنیدن تو تنها نیستی تو دل تاریکی از یه جفت گوی اتشین و قرمز ترسناکه!گاهی اوقات این دلبر ابی سفید پوش، قدری تو خواب ها و بیداری هام مهمونی تجدید خاطرات میگیره که دوس دارم با تیغ فلزی و نقره ای،چشمای هیمشه خونینش رو ببندم و بهش ثابت کنم که نمیتونه با اون مروارید های سرخ و افکار ابی منو تو خودش غرق کنه؛ولی حیف...حیف که خوب دلبری رو بلده و منو از حصار تنگ افکارش جدا نمیکنه و نمیزاره پا به دنیای روشنایی ابدی بزارم...نور چشمای قرمزش رو میزنه و از نور متنفره با اینحال حتی تو روشنایی روز،وسط کلاس ریاضی هم منو تنها نمیزاره. و من چه قدر صادقانه دل به این حمایت ها و توجه های همیشگیش دادم و ترس رو به وجودم تزریق میکنم.اما ای کاش همیشه این مهمونی های تجدید خاطره رو برگزار کنه ولی سراغ اون قاتل عزیز نره و ازش خواستار این نباشه که درون تاریکم رو به نمایش بزاره!این درون تاریک که تو وجود هر انسانی وجود داره.با بی رحمی تمام اون هیولای خوابیده تو کنج مغزمون رو بهمون یاداور میشه و تو چشمامون خیره میشه و انگشتش رو تهدید وار تکون میده و بعد با سردی تمام میگه که قصدش فقط ازار ماس و هیچ راه فراری در برابرش نداریم. عجیب با دلبر ابی هماهنگه! قاتل ما رو ازار میده و دلبر جلوی ما رو میگیره و نمیزاره که خودمون رو اسیر دستای سرد مرگ کنیم و این روند حوصله سر بر و عذاب اور تا وقتی که بتونی از این زندان فرار کنی و عشقی که تو دلت نسبت به دلبر ابی داری رو بکشی ادامه داره!به این روند تو دنیای واقعی میگن نشخوار فکری! که به طرز مسخره ای ادم رو به سمت فکرای پوچ و بیهوده و البته ارزوهای بی نتیجه میکشونه و فقط هم قصد نوشیدن از روح انسان رو داره و هیچ فایده ای جز نزدیک کردن اون به دنیای دیوانگی نداره! این قاتل عزیز فقط و فقط باعث از دست رفتن فرصت ها و پشیمونی میشه.درون تاریکم! دلبر ابی من! چشم خونین من! سایه ی سفید من! من! همه ما یکی هستیم و به طرز مسخره ای اجازه ی به واقعیت تبدیل کردن این حکم غلط و اشتباه رو به این انسان حقیر دادیم! اجازه دادیم که توی افکار پوچ و ابی رنگش ماهی و طعمه بشه با این که باید تبدیل به کوسه و شکارچی میشد! شکارچی لحظات،فرصت ها و موقعیت ها. کاش به این انسان یاد میدادیم که باید با بی رحمی تمام به طعمش حمله کنه و از دستش نده چون این زندگی عزیز فقط یکبار اتفاق میوفته و متاسفانه توسط این دلبر ابی داره روزای اخرش رو میگذرونه! و وای از اون روزی که این انسان کنترل رو از دست بده و با تیغ پایان بده به همه ی این مهمونی های تو دلش! فقط یک کلمه ی چهار حرفی او را زنده و پا برجا نگه داشته که بهش میگن امید!امید به ادامه ی این زندگی و کشتن این دلبر و قاتل عزیزش در مغز زیبا و ابی ما!ChaosChaosTue, 28 Jul 2020 14:27:52 +0430