https://virgool.ir/feed/@yasaman.rjتجربه‌گرا و علاقه‌مند به نوع "انسان"، "خلق کردن"، "دیدن" و "خواندن"fa2026-11-11 18:50:39https://files.virgool.ir/upload/users/52885/avatar/ZjbjhS.pnghttps://virgool.ir/@yasaman.rjhttps://virgool.ir/@yasaman.rj/توصیه-مشتریان-قبلی-چه-کارها-که-نمی-کنه-dp8yy3g4onmt«آنچه برای خود می‌پسندی برای دیگران نیز بپسند» هر وقت می‌خوام خرید کنم، به تجربه مشتریای قبلی رجوع می‌کنم و معمولا مواردی رو پیدا می‌کنم که صادقانه راجع به نقات قوت و ضعف محصول نوشتن. خوندن نظر مشتریای قبلی باعث میشه بتونم به محصول اعتماد کنم یا تصمیم بگیرم که نه، به دردم نمی‌خوره. از اون زمان خودم برای هر خریدی که انجام می‌دادم نظرم رو ثبت کردم. با مشاهده دقیق خودم تو موقعیت مشتری، فهمیدم چقدر نظرات صادقانه مشتری می‌تونه تو اثرگذاری و جلب اعتماد بقیه مهم باشه. اما واقعا چرا توصیه مشتریای قبلی انقدر اثرگذاره؟ از هر ۳ نفر، ۲ نفر بعد از دیدن ویدیوی تستیمونیال رغبت بیشتری برای خرید کردن دارند داستان، مهم‌ترین عامل اثرگذاریبیاید به تجربیات مشتری به شکل یه داستان کامل نگاه کنیم. قهرمان داستان مشتریه و ما با مشتری همذات‌پنداری می‌کنیم چون خودمون به وفور در اون جایگاه بودیم و احتمال داره در آینده با خرید اون محصول خاص دقیقا تو جایگاه قهرمان قرار بگیریم. وقتی از زبون مشتری (قهرمان) می‌شنویم که چی شد که محصول رو انتخاب کرد،‌ بیشتر می‌تونیم اعتماد کنیم. سیر داستان اینجوریه: قهرمان داستان وجود یه نیاز یا مشکل رو حس میکنه. به فکر رفع نیاز یا حل مشکل می‌افته (کاری که اغلب قهرمانا مثل رابین‌هود و بتمن انجام میدن) و سعی می‌کنه مشکل رو حل کنه. بعد از اینکه همه چیز رو خوب بررسی کرد، محصولات و خدمات موردنیازش رو جستجو می‌کنه و بعد از مقایسه، باشجاعت (پول خرج کردن شجاعت می‌خواد واقعا!) دست به انتخاب می‌زنه. اینجا می‌رسیم به اوج داستان، یعنی حل شدن مشکل قهرمان به دست محصول یا خدمات. حالا قهرمان،‌ یک تجربه واقعی رو از سر گذرونده و به مرجعی قابل‌اعتماد بری تصمیم‌گیری بقیه تبدیل شده.داستان، وجه مشترک ادبیات و تبلیغاتاز اونجایی که من دیوانه ادبیات بودم (و هستم) و بعد وارد دنیای تبلیغات و مارکتینگ شدم، ربط‌های خیلی واضحی بین آثار ادبی با محتوای تبلیغاتی پیدا کردم. حالا می‌خوام با مقایسه شباهتای این دو نوع داستان، بگم که داستان مشتری چقدر می‌تونه تاثیرگذار باشه. موقع شنیدن داستان مشتری، با قهرمان عمیقا همذات‌پنداری می‌کنیم. شاید بیشتر از هر موقعیت دیگه‌ای همذات‌پنداری ما برانگیخته میشه چون همه ما تو زندگیمون با خرید کردن در جایگاه چنین قهرمانی قرار گرفتیم و می‌دونیم چی به ما حس ناکامی یا خوشحالی میده.اینکه راوی داستان کی باشه خیلی مهمه. ما داستان رو از زبون کی می‌شنویم و چقدر برامون قابل‌اعتماده؟ برند یا مشتری؟ برای روشن‌تر شدن این موضوع، رفتم سراغ ادبیات و حرف‌های استادمون سر کلاس نقد ادبی درباره بوف کور یادم اومد: «وقتی راوی یکی از شخصیت‌های داستان باشه، داستان کمتر قابل اعتماده. در واقع وقتی راوی اول شخصه، ما تمام وقایع رو از دوربین یک نفر می‌بینیم». توی بوف کور هم ما قصه رو از زبان اول شخص و قهرمان داستان می‌شنویم ( البته توی این داستان تحت تأثیر افیونه که همین موضوع اونو به یک «راوی غیرقابل اعتماد» تبدیل می‌کنه) که دربرگیرنده تمام ذهنیات شخصیل اصلیه. برای درک داستان بوف کور فقط روایت اول شخص یا قهرمان رو داریم و هیچ مرجع دیگری برای سنجیدن واقعی یا خیالی بودنشون نداریم. گاهی نمی‌دونیم اتفاقات واقعا رخ دادن یا راوی توهم زده! پس باید اول راوی رو بشناسیم و باهاش همذات‌پنداری کنیم تا بعد بتونیم داستان رو بفهمیم. شیوه روایت سوم شخص، مثل یه دوربین هر چیزی که اتفاق می‌افته رو روایت می‌کنه. با این نوع زاویه دید، راوی فقط مثل یه دوربین اونجا کاشته شده و از ذهنیات خودش چیزی به داستان اضافه نمی‌کنه. با خوندن چنین روایتی، ما آزادی بیشتری داریم که برداشت خودمون رو داشته باشیم و با دید خنثی‌تری به قضایا نگاه کنیم. وقتی این آزادی بهمون داده‌ می‌شه، به راوی که بی‌طرفانه و دوربین‌وار داره روایت می‌کنه، اعتماد بیشتری خواهیم داشت. مثال راوی سوم شخص توی ادبیات زیاده: سو و شون، کلیدر، صد سال تنهایی و برادران کارامازوف. اگر دوست دارید بیشتر درباره راوی و زاویه دید بدونید، این مطلب روبخونید. به نظرم کامل و جامع اومد. حالا بیاید همین موضوع رو برای داستان مشتری در نظر بگیریم. اگر برند، همزمان راوی و ارائه‌دهنده داستان باشه ـ یعنی خود برند بگه که مشتریاش چطور از محصول استفاده کردن و اثرات مثبتی دیدن ـ کمتر می‌تونیم بهش اعتماد کنیم. چون فقط روایت خودش رو برای تصمیم‌گیری در اختیار مشتری قرار میده. اینجا ما به عنوان مخاطب فقط باید به روایت خود برند اعتماد کنیم و هیچ مرجع دیگه‌ای برای راستی‌آزمایی نداریم. و از اونجایی که هیچ بقالی نمیگه ماست من ترشه، ممکنه برند بخواد فقط از خودش تعریف کنه!با قرار گرفتن مشتری تو نقش راوی، برند مثل دوربینی عمل می‌کنه که داستان این قهرمان رو به گوش مشتریای احتمالی می‌رسونه. اینجا دیگه راوی داستان اول شخص نیست، یعنی برند به تنهایی از خوب بودن محصول خودش نمیگه و ما یک مرجع بهتر برای قضاوت داریم. ما به عنوان مخاطب این آزادی رو داریم که برداشت خودمون رو از داستان روایت‌شده توسط مشتری داشته باشیم. اعتماد کردن به این نوع روایت برای ما خیلی راحت‌تره چون داریم داستان رو از زبون کسی می‌شنویم که واقعا تجربه استفاده از محصول رو داشته و اگر راضی نبوده باشه حاضر نمیشه توی پروژه ضبط و تولید ویدیوی تستیمونیال شرکت کنه.ساخت ویدیوی تستیمونیال-آبان ۹۹چرا این مطلب رو نوشتم؟ ما توی تیم مارکتینگ شرکتمون به این نتیجه رسیدیم که باید توصیه مشتریای قبلی رو ضبط کنیم. چون امکانات کافی نداشتیم، سپردیمش به آژانس تبلیغاتی و دیدیم که آژانس هم به خوبی نمی‌تونه از پسش بربیاد، پس خودمون دست به کار شدیم و من به عنوان یه کپی‌رایتر که باید سناریو بنویسه، شروع کردم به جستجو اما نمونه درست و درمون ایرانی پیدا نکردم. تو مطالب بعدی بازم تجربیات خودمو در این مورد می‌نویسم براتون.نظرتون برام خیلی ارزشمنده. اگر برام بنویسین خوشحال میشم بسیار زیاد:)یاسمن رنجبرپوریاسمن رنجبرپورWed, 08 Sep 2021 14:00:02 +0430https://virgool.ir/@yasaman.rj/چرا-باید-صورت-جلسه-بنویسیم-qmywrsjmsrniمن یکی از اون آدمای کم‌تمرکزی هستم که معمولاً زمان زیادی رو صرف به یادآوردن کارها و تصمیمات گذشته میکنه. تازگیا فهمیدم چقدر کم از جدول و یادداشتای کوتاه استفاده می‌کنم و شروع کردم به دسته‌بندی و مرتب کردن هر چی که نامرتب و پراکنده بود. این روند رو ادامه دادم تا اینکه اهمیت مکتوب کردن ایده‌ها و تصمیمات برام خیلی پررنگ شد. چون تو یه جلسه حرف‌هایی زده شده بود که هیچ کدوم از اعضای یادشون نبود و هر کی برداشت خودشو از حرفا می‌گفت.بعد از این قضیه من تصمیم گرفتم علاوه بر تیم خودمون، کل واحد رو به نوشتن صورت جلسه تشویق کنم و یک ایمیل درست کردم و برای همه همکارا فرستادم.این متن ایمیلیه که نوشتم:جلسات کاری ممکن است کسل‌کننده به نظر برسند اما برای رسیدن به موفقیت ضروری هستند. در جلسه می‌توانید ایده‌هایتان را به اشتراک بگذارید، طوفان ذهنی داشته باشید، استراتژی شرکت یا تیم خود را شکل دهید و مطمئن شوید که همه اعضای تیم در یک مسیر هستند. با این اوصاف، نوشتن صورت جلسه کاری ضروری ست. اما چرا؟1. صورت جلسه نقشه راه است: هر بار که صورت‌ جلسه می‌نویسید، در حال تهیه یک نقشه راه برای همه اعضای تیم هستید. صورت جلسه به شما کمک می‌کند همیشه به برنامه‌ها و تاریخ تحویل پروژه‌ها دسترسی داشته باشید و بدانید دقیقا چه کارهایی را باید انجام دهید.2. صورت جلسه به عنوان یک یادآور عمل می‌کند: وقتی سرتان شلوغ است، فراموش کردن یک یا چند کار کوچک اجتناب ناپذیر است. اعضای تیم با مراجعه به صورت جلسه مطمئن می‌شوند که موردی از قلم نیفتاده باشد. همچنین یک راهنمای خوب برای جلسات بعدی است که بدانید چه مواردی را باید بررسی کنید.3. به عنوان یک مرجع برای افرادی که در جلسه حاضر نبوده‌اند مفید است: تداخل در برنامه زمانی یا اتفاقات ناگهانی ممکن است برای هر یک از اعضای تیم پیش بیاید. نوشتن صورت جلسه باعث می‌شود که عدم حضور یکی از اعضای تیم، مشکلی در روند کار ایجاد نکند و فرد غایب به راحتی به مباحث مطرح شده در جلسه دسترسی داشته باشد.4. باعث صرفه‌جویی در وقت می‌شود: در این صورت هر کسی روی کاری که به او محول شده تمرکز می‌کند.5. به عنوان یک سند برای دفاع از تصمیمات تیم عمل می‌کند: صورت جلسه مدرکی محکم و معتبر است که نشان‌ می‌دهد افراد چه تلاش‌ها و تصمیماتی را در راه موفقیت پروژه پشت سر گذاشته‌اند.نکات مهم برای نوشتن صورت جلسه:· قبل از جلسه مطمئن شوید که تمام ابزارهای یادداشت‌برداری را در اختیار دارید.· از سؤال پرسیدن و شفاف‌سازی در حین جلسه نگذرید. اگر اطلاعات نادرستی را در صورت جلسه قید کنید، اثرگذاری آن از بین خواهد رفت.· تمام تصمیمات و قدم‌های بعدی را با جزئیات قید کنید.· حتما صورت جلسه را به گونه‌ای ارائه دهید که برای همه قابل فهم باشد.· اگر جلسات به صورت مستمر و منظم برگزار می‌شود، حتما شماره جلسه را ذکر کنید.· اطلاعاتی که باید در صورت جلسه ذکر کنید، شامل تاریخ، افراد شرکت‌کننده، مباحث مطرح‌شده، قدم‌های بعدی، تاریخ تحویل یا اقدام و فرد/افراد مسئول می‌شود.منبع: https://www.transcriptionwing.com/five-reasons-why-meeting-minutes-are-important/یاسمن رنجبرپوریاسمن رنجبرپورTue, 18 May 2021 18:57:34 +0430https://virgool.ir/@yasaman.rj/برداشت-من-از-کتاب-تست-مامان-bbnpazd8pr1fاز اونجایی که پروسه طراحی محصول انسان-محوره و ما طراحا با نیازهای انسانی سر و کار داریم، باید درباره ارتباط برقرار کردن و استخراج اطلاعات نکاتی رو بدونیم. کتاب تست مامان بر اساس تجربه کار با تعدادی بنیان‌گذار و تجارب خود نویسنده درباره شکست‌ها و موفقیت‌هاشه. این کتاب درباره گفتگو با مشتری نکات کاربردی و جالبی رو مطرح می‌کنه که می‌تونه روند یادگیری ما رو سریع‌تر کنه و در نهایت به تولید و فروش یه محصول خوب منجر بشه.اول از همه اینکه هیچ کس وظیفه نداره حقیقت رو به ما نشون بده و ما خودمون باید پیداش کنیم. چطور؟ با پرسیدن سؤالای درست. سؤالاتی که تو تست مامان قبول میشن سؤالاتی هستن که کسی نتونه در جواب بهتون دروغ بگه یا از روی ترحم بهتون جوابی بده که شما خوشتون میاد. درواقع اگر به دنبال تأیید باشین و سؤالاتتون رو جهت‌دار بپرسین، جوابایی رو می‌گیرین که نادرستن و شما رو به بیراهه می‌برن. اگر اطلاعاتی درباره محصولمون نداشته باشیم خیلی بهتر از اینه که اطلاعات غلط داشته باشیم چون در اون صورت شکست بدی رو متحمل میشیم. معیار مفید بودن صحبت با مشتری میزان اطلاعات واقعیه که از مشتری به دست میاریم. در ضمن یادتون باشه در تا جایی که می‌تونین درباره ایده‌تون حرف نزنین. سه قانون ساده وجود داره که باید همیشه یادتون باشه:در مورد زندگی افراد صحبت کنین نه ایده خودتون.به جای سؤال‌های کلی در مورد آینده در مورد اتفاقات مشخص در گذشته ازشون بپرسین.کمتر حرف بزنین و بیشتر گوش بدین.توجه کنین که رفتار مشتریه که مشکلات و کاستی‌های محصولتون رو بهتون نشون میده. حرف‌های مستقیم مشتریا چندان قابل اتکا نیستن. اگر مشتری شما تا به حال دنبال راه حلی برای مشکلش نگشته پس هیچ دلیلی نداره که بخواد راه حل شما رو بخره. اگر می‌خواین بفهمین که راه حلتون به درد مشتری میخوره، ازش بخواین بایت محصولتون بهتون پیش پرداخت بده یعنی در واقع ازش بخواین که اگر در حرف میگه که محصولتون خوبه در عمل هم اثباتش کنه. سؤالاتی که از مشتری می‌پرسین به زندگی‌شون ربط داره، پس تا جایی که میتونین با جزئیات درباره احساسات و دغدغه‌های مشتریاتون اطلاعات جمع کنین و راه حل مناسبی برای مشکلشون پیدا کنین. در واقع شما اجازه ندارین به مشتریتون بگین مشکلاتشون چیه و از طرف دیگه اونا هم اجازه ندارن بهتون بگن چی بسازین!سه نوع داده بد وجود داره: تعریف و تمجیدها،کلی‌گویی و قول‌های بی‌اساس. ایده‌های مشتری. گاهی اوقات ما با جهت‌دهی به گفتگوها باعث دریافت داده‌های بد می‌شیم. بهترین راه برای در امان موندن از تعریف و تمجیدها اینه که ایده‌تون رو به مشتری نگین. تعریف و تمجیدها باعث میشن فکر کنیم گفتگو به خوبی پیش رفته در حالی که هیچ داده قابل اعتمادی به دست نیاوردیم. اگر ایده‌تون رو بگین مردم سعی می‌کنن ناراحتتون نکنن. بدترین نوع تأییدطلبی پیله کردنه. اینجوری مشتری دوس داره زودتر از دستتون خلاص بشه.در حین مکالمه ممکنه مشتری بهتون ایده‌های جدید بده چون خیلی هیجان‌زده شده. اما حواستون باشه که تمرکزتون رو از دست ندید و بپرسید چرا پشت این ایده چه نیازی بوده. اگر ازتون می‌خواد که یه ویژگی رو به محصولتون اضافه کنین، باید انگیزه و هدفش رو پیدا کنین. ازین سؤالا می‌تونین استفاده کنین: چرا این ویژگی رو می‌خواین؟ تا الان چطور کارتون رو راه می‌انداختین؟ میشه در مورد جایگاه این ویژگی تو روند کاراتون توضیح بدین؟ میشه یکم بیشتر در موردش توضیح بدین؟از پرسیدن سؤالای مهم نترسین. این سؤالا همون سؤالایی هستن که ممکنه باعث تغییر یا حتی نابودی کسب و کارتون بشن. از شکست خوردن نترسین. نیاز ما به تأیید باعث میشه از پرسیدن اینجور سؤالا طفره بریم. این سؤالا بهمون نشون میدن که ممکنه اصلا مسیر رو اشتباه رفته باشیم.همیشه قبل از گفتگو سه سؤال مهمی که دنبال جوابش هستین رو مشخص کنین. این سؤالا ممکنه به مرور زمان تغییر کنن اما یه دید کلی به شما میدن که دنبال چی میگردین.جلسه‌تون رو پیچیده و رسمی نکنین. اگر تمام تشریفات رو از روند مصاحبه حذف کنین هم در وقت صرفه‌جویی کردین و هم در قالب یه گفتگوی ساده و صمیمی اطلاعات زیادی رو درباره مشتری و نیازهاش به دست آوردین. غلط‌ترین کار در این مورد اینه که یه جلسه رسمی تو تقویم ست کنین. با این کار باعث میشین مشتری خیال کنه قراره دموی محصول جدیدتون رو ببینه و در برابر شما گارد بگیره. اگه احساس می‌کنین که مشتریا با قبول صحبت با شما بهتون لطف می‌کنن احتمالا جلسه بیش از حد رسمیه.تعهد و پیشروی توی این روند خیلی مهمن. به ارتقای رابطه‌مون با مشتری میگیم پیشروی. تو این مرحله دو حالت پیش میاد: یا مشتری وارد مرجله بعد میشه یا مشخص میکنه که خریدار نیست. تعهد هم به این معنیه که مشتری حاضر باشه از چیزی که براش ارزشمنده مثل وقت، اعتبار یا پول براتون مایه بذاره تا جدیتش رو بهتون ثابت کنه. این رو هم بدونین که نمیتونین به افراد به عنوان مشتری واقعی نگاه کنین مگر اینکه بهشون این فرصت رو داده باشین که دست رد به سینه‌تون بزنن.پیدا کردن مشتری‌های هدف و تبدیل کردنشون به دسته‌های کوچکتر باعث میشه راحت‌تر بتونین خواسته بقیه مشتری‌ها رو بی‌خیال بشین و به روی یه ویژگی تمرکز کنین. هرچقدر گروه مشتری‌هاتون کوچیک‌تر باشه راحت‌تر می‌تونین نیازهاشون رو برآورده کنین. برای این کار از یه فرد باتجربه تو حوزه محصولتون کمک بگیرین. بعد از تمرکز روی گروه کوچک‌تر کم کم دایره مشتری‌هاتون با پیشرفت محصول بزرگ‌تر میشن.در حین جلسه سعی کنید روی هر چی دم دستتونه یادداشت بردارین. بعد از جلسه هم حتما یادداشت‌هاتون رو مرتب کنین و به طور کامل دراختیار همه اعضای تیم قرار بدین. اگر این کار رو به درستی انجام ندین، انسجام کار از بین میره و ممکنه تیمتون از هم بپاشه. در ضمن تنهایی در جلسات شرکت نکنین چون اگر دونفر باشین می‌تونین اشتباهات هم رو جبران کنین. نتایج جلسه رو روی یه ابزاری مثل گوگل شیت آپلود کنید که همه بهش دسترسی داشته باشن. یاسمن رنجبرپوریاسمن رنجبرپورFri, 30 Apr 2021 18:14:32 +0430https://virgool.ir/@yasaman.rj/مد-پایدار-و-هنجارهای-اجتماعی-wlutdehwz4zrمد پایدار و هنجارهای اجتماعیاین قسمت: سبزشویینویسنده: جس مونتگومری- مترجم: یاسمن رنجبرپوردر سومین مقاله از سری مقالات مد پایدار و هنجارهای اجتماعی جس مونتگومری، به مرز باریک میان سبزشویی و قابل اعتماد بودن می‌پردازد و معتقد است این روزها با داغ شدن بحث مد پایدار در صنعت پوشاک، پدیده سبزشویی و تشخیص آن مشکل به نظر می‌رسد. Gucci Campaign-Fall 2016 Japanسال 2018؛ سالی که مفهوم مد پایدار فراگیر شد. به احتمال زیاد آیندگان چنین تصوری از سال 2018 خواهند داشت. مجله Net-A_Porter شماره «تفریح تابستان» خود را به تأثیرات زیست‌محیطی فشن بر اقیانوس‌ها اختصاص داد و مجله Vouge از کمپین گیزل بوندشن مدل معروف، درباره تبدیل کردن مد پایدار به یک هنجار نوشت. در ماه نوامبر عمده مطالبFashion Magazine هم در رابطه با مد پایدار بود و EllE Canada نیز به طور مفصل به «خز مصنوعی» پرداخت. اما اینها فقط چند نمونه از مجله‌هایی است که از مد پایدار نوشته‌اند.در ماه جولای رویدادی در حاشیه مجمع سیاسی بالامرتبه سازمان ملل برگزار شد که طی آن امکان تشکیل اتحادیه‌ای برای اجرایی کردن اهداف توسعه پایدار مورد بررسی قرار گرفت و نقش صنعت پوشاک در دستیابی به این اهداف به بحث گذاشته شد. شیوه برند Burberry در امحاء لباس‌هایی که فروش نرفته بودند، یعنی سوزاندن آنها، موضوع داغ روز شد و پس از گذشت چند ماه این برند لوکس اعلام کرد که دیگر اجناس برگشتی به انبار را نخواهد سوزاند و بلافاصله قول خود را عملی کرد. برندهایی مانند Gucci، Stella McCartney و Adidas به صورت فعالانه تلاش می‌کنند سهم خود را در تولید زباله پلاستیکی (شامل ریزپلاستیک‌ها) که اقیانوس‌ها را به شدت آلوده می‌کند، کاهش دهند. در رویدادهایی مانند Fashion Summit کوپنهاگ، Global Fashion و Planet Textiles مشخصاً متخصصان صنعت مد دور هم جمع می‌شوند تا با یکدیگر درباره ایجاد تغییر و ترویج توسعه پایدار در صنعت مد تبادل نظر کنند.با تمام آنچه که گفته شد، به نظر می‌رسد مد پایدار به یک هنجار اجتماعی جدید تبدیل شده است. هزینه‌هایی که صنعت مد به محیطزیست‌ و جامعه تحمیل می‌کند بر کسی پوشیده نیست. مصرف‌کنندگان از برندها انتظار پاسخگویی و شفافیت دارند و آنها نیز متقابلاً سعی می‌کنند انتظار مشتریان خود را برآورده سازند. تغییر دارد اتفاق می‌افتد: وب‌سایت‌ اکثر برندها از جملات مثبت و انگیزشی درباره مسئولیت اجتماعی و محیط زیست پر شده است، برندهای فست فشن راهکارهایی را برای رسیدن به مد پایدار معرفی می‌کنند و بلاگرها برای فروش محصولاتی که "کاملاً اتفاقی" برای داشتن سبک زندگی آگاهانه مناسب هستند سلفی می‌گیرند. در چنین شرایطی سخت نیست باور کنیم که ورق برگشته و خورشید طلوع کرده، صنعت مد عملاً دارد به سمت آینده‌ای پیش می‌رود که در آن آسیبی برای کره زمین و مردم نداشته باشد.در حالی که این مسئله اصلاً غلط نیست، نمی‌تواند کاملاً هم درست باشد. تغییراتی در حال رخ دادن است اما در عین حال سبزشویی نیز روز به روز بیشتر می‌شود. دقیقاً در شرایطی که وضعیت کنونی در حال دگرگونی و بهبود است و هنجارهای جدید در حال شکل‌گیری هستند، سبزشویی بی سر و صدا وارد می‌شود. مثل بره‌ای در پوست گرگ، سبزشویی به مصرف‌کنندگان اخلاق‌مدار حس مفید بودن می‌دهد بدون اینکه تغییری را رقم زده باشند. اما تغییر «باید» اتفاق بیافتد چرا که متأسفانه قیمت نفت مدام در حال افزایش است و اقیانوس‌هایمان دارند رو به نابودی می‌روند و خانه‌هایمان در دود ناپدید می‌شوند.سبزشویی در واقع منتشر کردن اطلاعات غیرواقعی توسط یک کمپانی است تا به مشتریانش بقبولاند که در برابر محیط زیست احساس مسئولیت می‌کند. به بیان دیگر همانطور که در مقاله‌ای در وبسایت Good On You آمده است :«سبزشویی استفاده از مارکتینگ برای ساختن تصویری از یک سازمان است که نشان می‌دهد محصولات، فعالیت‌ها و سیاست‌های آن مجموعه همه دوستدار محیط زیست هستند در صورتیکه در واقع اصلاً اینطور نیست.»نگرانی مصرف‌کنندگان درباره آثار زیست محیطی صنعت پوشاک (که روز به روز در حال افزایش است) برندها را وادار به واکنش کرده است. همانطور که لیندا گری‌یر2 می‌گوید: «برندها به هر عاملی که شهرتشان را به خطر بیندازد واکنش نشان می‌دهند. شهرت یک برند برای صاحب آن ارزشمند است چرا که به خوبی می‌داند مصرف‌کننده می‌تواند از میان هزاران تولیدکننده، یکی دیگر را برای خرید شلوار جین یا تیشرت موردنیازش انتخاب کند. بنابراین هر برند نسبت به خطراتی که شهرت و رابطه او با مشتریانش را تهدید می‌کند- شهرتی که با صرف پول و زمان بسیار زیاد ساخته شده است- حساس است.مشتری محور بودن صنعت مد نکته مثبتی است که باعث شده ما به عنوان مصرف‌کننده بتوانیم تغییرات بسیاربزرگی ایجاد کنیم؛ برای این کار تنها کافیست مطالبه‌گر باشیم. اما نکته منفی اینجاست که مشتری بر اساس اطلاعاتی که در اختیارش قرار می‌گیرد انتخاب می‌کند و زمانی که برندی از تکنیک‌های سبزشویی استفاده می‌کند می‌تواند مشتری را به حمایت از اصول غیراخلاقی خودش سوق دهد. مصرف‌کننده زمانی به درستی تصمیم می‌گیرد که اطلاعاتی کاملاً شفاف در اختیار داشته باشد و بداند محصولات موردنظرش چگونه و کجا درست شده‌اند، چه تمهیداتی برای کاهش آثار مخرب زیست‌محیطی ناشی از تولید آنها در نظر گرفته شده است و تولیدکننده آن چه اقداماتی در راستای پایداری انجام می‌دهد.در حالی که اکثر برندها در وب‌سایت‌هایشان از جملات قصار و تأثیرگذار استفاده می‌کنند که اهداف درستی را نشانه گرفته‌اند – حفاظت از محیط زیست، حمایت از حقوق بشر، ارج نهادن به تفاوت‌ها، تشکیل گروه‌ها، و در مجموع انجام کارهای خیر و تبدیل دنیا به جایی بهتر- به ندرت مدرکی واقعی وجود دارد که این ادعاها را اثبات کند.در گزارش سالانه Fashion Revolution که آمارهایی از مؤلفه‌های پایداری - از سیاست‌ و شیوه مدیریت برند گرفته تا دستمزد عادلانه و لیست کامل تأمین‌کنندگان - را شامل می‌شود آمده است که در سال 2018، میانگین امتیاز 150 برند بزرگ 21% بوده و هیچکدام از این برندها امتیازی بیشتر از 60% نیاورده‌اند (و این شامل برندهای بین‌المللی ای می‌شود که خود را پرچم‌داران جنبش مد پایدار معرفی می‌کنند) و به طور متوسط، اکثر برندها و خرده‌فروش‌ها تنها 5% نسبت به سال گذشته پیشرفت داشته‌اند. به عبارت دیگر، با وجود سر و صداهایی که در دنیای مد حول محور توسعه پایدار به وجود آمده، شواهد بسیار کمی وجود دارد که نشان دهد حرف‌ها به عمل تبدیل شده‌اند.بنابراین تا زمانی‌که تمام تلاش‌های یک برند در حوزه پایداری تنها به خاطر «رفع نیازهای بازار» باشد، پایداری به خط مشی آن برند تبدیل نمی‌شود و وقتی پایداری در مرکز سیاست‌های یک برند نباشد، گفتن جملاتی که نشان‌دهنده مسئولیت‌پذیری برند در برابر محیط زیست است تنها در حد شعار باقی خواهد ماند. اگر برندی معتقد باشد که " باید هر چیزی را که مشتری می‌خواهد به او داد"، کمپین‌های تبلیغاتی فریبنده‌ای را طراحی می‌کند تا نشان دهد که دغدغه محیط زیست دارد؛ در حالی که برای هیچ یک از این دغدغه‌ها اقدامی مؤثر انجام نمی‌دهد.تمام آنچه که گفته شد به یک موضوع وابسته است: ارزش‌ها. هر برند می‌تواند مؤلفه "پایداری" را در محصولاتش بگنجاند، اما تا زمانی که در اصلی‌ترین مدل تجاری خود، سود مالی بر مردم و کره زمین الویت دارد (که زیاد شدن تعداد شعبه‌ها نیز گویای این موضوع است)، هر اقدامی در حوزه پایداری ورود به قلمرویی تیره و تار است. به اعتقاد لیندا گریر، در حال حاضر و با نرخ‌های کنونی تغییر جهت به سوی اهداف توسعه پایدار به اندازه کافی برای برندها سخت هست و در عین حال رشد کردن نیز غیر ممکن به نظر می‌رسد. بدون تغییر در ارزش‌هایی که بر صنعت پوشاک حاکم است، هر اقدامی که در حوزه پایداری تنها برای آرام کردن مشتریان صورت گیرد فاقد صحت و اعتبار خواهد بود و همین عدم صحت و اعتبار است که به سبزشویی ختم می‌شود، جایی که برند تلاش می‌کند چهره‌ای متعهد به اصول اخلاقی برای خود بسازد و وجهه "دوستدار محیط زیست" بودن بر رعایت اصل پایداری ارجحیت می‌یابد.در نهایت، این مسئولیت بر عهده ماست که به عنوان مشتری، نگاهی منتقدانه به برندی که از آن خرید می‌کنیم داشته باشیم. اما برای این کار، باید تمام اطلاعات در اختیارمان قرار گیرد و این یعنی شفافیت. با مطالبه کردن اطلاعات کافی می‌توانیم به برندهایی اعتماد کنیم که توسط انسانهایی با علایق مشترک با ما اداره می‌شوند؛ سیاره‌ای سالم، سرزنده و قابل سکونت، جوامعی موفق با ثبات اقتصادی و صنعتی که برای مردم و سیاره‌اش مفید باشد.منبع: https://www.notjustalabel.com/editorial/sustainable-fashion-and-social-norms-part-3-greenwashing یاسمن رنجبرپوریاسمن رنجبرپورMon, 21 Dec 2020 13:00:07 +0330https://virgool.ir/@yasaman.rj/چرا-عاشق-داستانم-uk6gldr9yjpgعلاقه‌ام به داستان را تازه انقدر واضح فهمیده‌ام. چطور؟ چند وقت پیش از طریق پادکست هلی تاک با تست گالوپ آشنا شدم که ۵ مهارت اصلی من رو اینجور تشخیص داد: مربی و مشاور، داستانگو، حلال مشکلات، همیشه-یادگیرنده، رونده-با-جریان-زندگی (اشاره ای به سرخپوست بودنم نکرد اما)!در پی این تشخیص نشانه‌های این علاقه رو در زندگیم پیدا کردم: قاب‌ها و لحظاتی رو ثبت می‌کنم که داستانی دارن، نقاشی‌هایی می‌کشم که روایتگرن، شغلی دارم که اصلی‌ترین مولفه اش داستان گفتنه. اما چرا داستان تا این اندازه برای انسان جذابه؟ چرا هم کلام شدن با غریبه‌ها می‌تونه لذت بخش باشه؟ داستان مزایای زیادی داره: ما رو به دنیایی جدید می‌بره و از دنیای خودمون برای لحظاتی دورمون می‌کنه. به این ترتیب گفت و گوهای ذهنی ما قطع میشن تا بتونیم صدای شخصیت‌های داستان رو بشنویم. داستان با به کار انداختن قوه تخیل، به ما اجازه میده با ورود به یه دنیای دیگه خودمون رو جای شخصیت‌ها بگذاریم و احساساتشون رو درک کنیم: رنج، ترس، شادی، فراغت و هرآنچه که ما در زندگی خودمون تجربه می‌کنیم. به واسطه داستان می‌فهمیم در تحمل رنج‌های زندگی تنها نیستیم و ترسهامون با خیلی از آدمای دیگه مشترکه. داستان باعث میشه بتونیم این دنیا رو با تمام پوچی و سختیش تحمل کنیم: با فهمیدن اینکه هیچ الگویی برای زندگی وجود نداره و هر چیزی در این دنیا ممکنه!دلیل دیگه‌ای که داستان رو دوست دارم، تجربه کردنه. با رفتن توی دنیای داستانها می‌تونم با تمام محدودیتایی که انسان بودن و جسم داشتن برام ایجاد کرده، فارغ از زمان و مکان تجربه کنم. مثل رفتن به یک شهر دیگه، هر داستان برای من یک سفره. همونطور که مارک ورنون در کتاب زندگی خوب میگه: «داستانها می‌توانند تجربه زندگی را در ما وسعت بخشند». داستان فقط تو کتابا نیست. داستان یعنی خرق عادت، یعنی حرف زدن با راننده تاکسی و به قول فیلیپ لارکین یعنی آغاز، آشفتگی، پایان. یاسمن رنجبرپوریاسمن رنجبرپورFri, 31 Jan 2020 00:51:02 +0330https://virgool.ir/@yasaman.rj/از-من-و-الکامپ-چه-خبر-mkkwvd7wntedالکامپ ۲۰۱۹ دومین تجربه حضور من به عنوان کپی رایتر در نمایشگاه بود، با این تفاوت که تجربه‌م بیشتر شده بود و نیروی کمکی کمتر و یه جورایی باید همه کارو باهم انجام می‌دادم: هم عکس می‌گرفتم، هم استوری می‌ذاشتم هم محتوای پست می‌نوشتم. این وسط اگر کسی کارت ورود نداشت یا فلشش روی مانتور نمی‌خوند هم به من می‌گفت. حالا این قضیه هم مثبت بود و هم منفی: از یه طرف حس می‌کردم به صورت مستقل دارم هزارتا کارو با هم انجام می‌دم و وای چقدر من مفیدم! از یه طرف هم از این همه کار و استرس و محدودیت زمانی خسته شده بودم. امسال به شخصه قبل از شروع نمایشگاه، همش عزا گرفته بودم که آخر هفته هم قراره برم سر کار و تو نمایشگاه از گرما و خستگی کلافه بشم. با هر دوستی که صحبت می‌کردم بهش می‌گفتم: اه، من این پنجشنبه جمعه باید برم نمایشگاه. اما در طول دوره نمایشگاه به این نتیجه رسیدم که ما همیشه قبل از شروع هر چیزی که فکر می‌کنیم سخته، خیلی ازش می‌ترسیم ولی وقتی داریم انجامش می‌دیم یا زمانش در حال سپری شدنه، تمام اون ترس‌ها و مقاومت‌ها از بین رفته. به قول استادم که می‌گفت: چشم می‌ترسه ولی دست انجام می‌ده. در طول چهار روز نمایشگاه، ذهن من بیش از هر چیز درگیر نارسایی‌هایی بود که می‌دیدم: از اینکه انقدر زباله تولید شد توسط من و دیگران، از ظرف ‌های یکبارمصرف ناهار بگیر تا لیوان‌هایی که از "تجزیه‌ناپذیرترین" و فشرده‌ترین پلاستیکا ساخته شده بودن و برای پذیرایی ازشون استفاده می‌شد. از غذاهای باقیمانده‌ای که دور می‌ریختیم تا بروشورها و کاتالوگایی که رو زمین پخش شده بودن. جدای از زباله، ترافیک دیوانه کننده مسیر رفت و برگشت و ساعت‌ها تو راه موندن و عرق ریختن و ازدحام جمعیتی که نمی‌دونست چطوری خودش رو باید به خونه برسونه معضلی شده بود: صف‌های طولانی برای اتوبوس، آدمهایی که کنار اتوبان منتظر ماشینای گیر کرده تو راه بندون بودن، اونایی که تو ماشینای شخصیشون تو ترافیک گرفتار شده بودن. همه اینا باعث شدن که از شدت بی اعصابی به محض رسیدن به خونه به فکر خوابیدن باشم!البته که این نمایشگاه نکات مثبتی هم داشت. از دیدن استارتاپ‌هایی که ایده‌های تازه و خلاقانه داشتن کلی کیف کردم و هر روز از جلوی "اسنپ" که رد می‌شدم به صدای موزیکشون گوش می‌دادم و دوست داشتم جای آدمایی بودم که روی تاب‌های ننویی دراز کشیدن و باد پنکه خنکشون می‌کنه. فضای کل نمایشگاه خیلی جوان بود و من از این قضیه خیلی خوشم می‌اومد. مهم‌ترین دستاوردم همین بود که فهمیدم باید شناور بود در برابر اتفاقات و مقاومت نکرد تا خودشون اتفاق بیافتن. اینکه خیلی چیزها از دور سخت به نظر می‌رسن و شروع کردنشون کار حضرت فیله اما وقتی در حال رخ دادن هستن اونقدرا هم سخت نیستن! یاسمن رنجبرپوریاسمن رنجبرپورTue, 30 Jul 2019 11:17:08 +0430https://virgool.ir/@yasaman.rj/امان-از-تجربه-as2zwbgesfzhاز نظر من تجربه کردن نقش مهمی در زندگی داره و باعث می‌شه رشد کنیم. تمام کارهایی که انجام می‌دیم به نوعی تجربه محسوب می‌شن: چشیدن مزه غذاها، خوندن کتاب‌ها، سفر رفتن، معاشرت با دوستان، خرید کردن و غیره. تجربه کردن نوعی حس شگفت‌زدگی و غافلگیری به همراه داره و تجربیات خوب معمولاً ما رو به خودشون معتاد و وابسته می‌کنن تا دوباره به سراغشون بریم و تکرارشون کنیم. تجربه نقش مهمی در مارکتینگ داره: مشتری تا خودش تجربه خوبی نداسته باشه به ما به عنوان یک برند اعتماد نمی‌کنه. من در این مطلب می‌خوام درمورد تجربه‌ای صحبت کنم که منجر به خرید و وفاداری من به «استویو مردم» شد.«استودیو مردم» برندیه که توسط چند هنرمند جوان راه‌اندازی شده و محصولات سرامیکی تولید می‌کنه که اساس شکل‌گیریش تولید هنر کاربردی و عرضه اون به مردم با قیمتی مناسبه. تا اینجا، اسم برند با فلسفه اون کاملا‌ً همخوانی داره. تعدادی تصویرگر با «مردم» همکاری می‌کنن و روی بشقاب‌های سفالی نقاشی می‌کشن و از هر طرح تنها دو نسخه تولید می‌شه که مشتری تنها در ازای مبلغ اندکی، یک اثر هنری کاربردی رو به دیوار خونه‌ش آویزون می‌کنه و این بهش حس خاص بودن می‌ده. ضمن اینکه هنرمندای زیادی رو معرفی می‌کنه: چون پشت هر بشقاب نام خالق اثر نوشته شده و همین حس اصیل بودن رو به خوبی منتقل می‌کنه.روش مارکتینگ این برند برای من خیلی جالب و البته اثرگذار بود و در مدت بسیار کوتاهی این برند رو به همه معرفی کرد. از اونجایی که مخاطب خودش رو به خوبی می‌شناخت، برای افرادی که کارهای هنری می‌کردن و یا علاقه‌مند بودن، توضیحی کوتاه به همراه یک ویدیو با عنوان #بیا_تا_قدر_یکدیگر_بدانیم فرستاد و از اونها خواست ویدیو رو در صفحه‌شون به اشتراک بذارن. من هم یکی از اونها بودم. انقدر حس خوبی نسبت بهشون پیدا کرده بودم و فرم ویدیو شون هم قشنگ و ساده بود که همه اون رو در صفحه اینستاگرمشون به اشتراک گذاشتن. در واقع به جای اینکه خودشون به تنهایی خودشونو معرفی کنن، از افراد زیادی برای تبلیغات کمک گرفتن.بشقاب‌ها قیمت معقول و حتی بسیار کمتر از قیمتی داشتند که معمولاً برای کارهای هنری تک نسخه در نظرمون داریم؛ برای مثال پرکارترین و بزرگترین اثر ۴۵۰۰۰ تومن در سال ۹۷ قیمت داشت. قیمت تمام بشقاب‌ها به همراه شناسنامه اثر زیر عکس هرکدوم از کارها قید شده بود. چون تمام مراحل تولید رو خودشون انجام میدادن (از ساختن بشقاب سفالی و پختن اون در کوره تا نقاشی و لعاب‌کاری) قیمت تمام شده محصول چندان زیاد نبود و خریدش برای همه راحت.اثر فاطمه قابوستیانتصمیم گرفتم از «استودیو مردم» خرید کنم. یکی از بشقاب‌ها توجهم رو خیلی جلب کرد و دلم خواست که داشته باشمش. بعدها حتی آثار دیگه‌ای از اون هنرمند رو خریدم و باب همکاری هم باز شد. برای خرید باید سفارشم رو ثبت می‌کردم و بعد از واریز مبلغ، بشقاب برای من ارسال می‌شد. بعد از دو روز من بشقاب رو در یک پاکت جلوی در خونه تحویل گرفتم؛ بسته‌بندی قشنگی که روش مهر استودیو و چندتا گل ریز سفید مینیاتوری خودنمایی می‌کرد. از دیدن بشقاب و بسته‌بندیش انقدر به وجد اومده بودم که سریع ازشون عکس گرفتم و گذاشتم استوری (همینجا تعداد زیادی مشتری احتمالی براشون پیدا شد). «مردم» استوری منو دید و گفت که: ما هر روز برای خودمون گل می‌خریم و دوست داریم این حال خوب خودمون رو با شما هم شریک بشیم. «استودیو مردم» برای من تجربه خیلی قشنگی ساخت و به اولین گزینه من موقع خرید هدیه تبدیل شد. حسی که یک خرید به ما میده خیلی مهمه، چون تجربه‌های خوب می‌تونن ما رو به خودشون معتاد و وابسته کنن. کاری که «مردم» با من کرد.یاسمن رنجبرپوریاسمن رنجبرپورSat, 29 Jun 2019 11:46:11 +0430