https://virgool.ir/feed/@yasaman.defaeeاینجا میخوام نوشتن رو تمرین کنم :)fa2026-11-12 13:52:35https://files.virgool.ir/upload/users/3363053/avatar/BlJNI8.jpghttps://virgool.ir/@yasaman.defaeehttps://virgool.ir/@yasaman.defaee/نوشتن-با-کیبورد-بدون-استیکر-modnow0ngt3mهرطور شده بود موفق شدم با این کیبورد بدون استیکر تایپ کنم. سرعتم بالا نیست اما کافیه. هرچی که هست از نوشتن تو صفحه کوچیک گوشی خیلی راحت تره. ساعت 3:54 صبحه، من هم از سر ذوق موفقیت کوچکم دارم می‌نویسم. برای یک سایت محتوا نویسی باید نمونه کار می‌نوشتم که نوشتم، بعدش هم فرستادمش برای دوست عزیزم که بخوندش و ایراداتشو بهم بگه. هر بار که بابت این موضوعات بهش پیام میدم و با حوصله راهنماییم می‌کنه با خودم میگم حتما باید براش جبران کنم. مثلا دفعه بعد که میاد شهر ما بخوام مهمونش کنم یا براش چیزی بگیرم. کلا یک لیست بلند بالا دارم که قراره وقتی پولدار شدم دونه دونه تیکش بزنم. حالا الان نمیخوام درموردش زیاد حرف بزنم ولی خب شما بدونید که خیلی بابتش ذوق دارم.من هرگز نمی‌دونستم که میخوام چیکاره بشم، هیچوقت درموردش با خودم به هیچ نتیجه دقیقی نرسیده بودم. الان هم راستش مطمئن نیستم، ولی خب گمونم از نوشتن محتوا دارم لذت می‌برم.ساعت 4:5. فردا باید جایی برم و صبح هم قراره برق بره. دو فکت کاملا غیر مرتبط با هم! به هر حال میرم تلاش کنم بخوابم، شب بخیر!Yasaman DefaeeYasaman DefaeeTue, 26 Aug 2025 04:08:58 +0330https://virgool.ir/@yasaman.defaee/شغل-جدید-c9rpsvqxyzgl(رفرنس: میم تن‌تن و کاپیتان هادوک)دارم تلاش میکنم زمینه‌ی کاریم رو عوض کنم.بله درست خوندید، بعد از اونهمه عاشقانه‌هایی که درمورد آشپزی و شیرینی‌پزی گفتم، حالا تصمیم گرفتم همشون رو رها کنم و یه کار جدید شروع کنم.اولش سرگردون بودم. توی سایت‌های کاریابی جابینجا، جاب‌ویژن، ای‌استخدام، کاربرد و غیره برای هزاران کار درخواست دادم و با موفقیت توی همشون رد شدم؛ واقعا اینطور رد شدن کار هرکسی نیست :))بعد شروع کردم به جست و جوی حضوری؛ تمام پاساژ علاءالدین رو چندین بار با قدم‌های کوتاهم متر کردم و حتی با اکراه برای یکی-دو تا کافه هم فرم پر کردم و مصاحبه رفتم، ولی اون‌ها هم به جایی نرسیدن.جالب‌ترین و غیرمنتظره‌ترین کشف این قسمت این بود که متوجه شدم صنف تکنولوژی خانوم استخدام نمیکنن :))))))))))))قدم بعدیم تعریف کردن تمام این‌ها توی کانال روزانه‌ی تلگرامم بود. دوستانم با انبوهی از وویس‌ها مواجه شدن که مطمئنم بجز یکیشون، بقیه هیچکدوم رو گوش نکردن :))و تیر آخرم هم یک پت‌شاپ کوچولو در نزدیکی محل زندگیم بود که اون هم به دلایلی که نوشتنشون از حوصله‌ی من خارجه نشد.به هر حال وقتی این امید آخر هم ناامید شد، مثل همیشه برگشتم به توییتر و درموردش غر زدم. در پی یکی از همین غر زدن‌ها، بهم گفتن به جای نالیدن درمورد توانایی‌هام و کارهایی که میتونم انجام بدم توییت بزنم تا ریتوییتش کنن، بلکه فرجی شه.من هم گوش کردم، واقعا گوش کردم و درموردش توییت گذاشتم.اولین پیشنهاد از طرف دوستی بود که ماجرای دوستی ما خیلی جالبه، ولی میذارمش برای یک دفعه‌ی دیگه تا از موضوع منحرف نشیم.به هر حال این دوستم بهم پیشنهاد داد یک سری مطلب برای یه سایتی بنویسم و من هم با کله قبول کردم.پیش پای شما داشتم روش کار میکردم.پیشنهاد دوم از طرف یکی بود که میخواست در عرض یک روز کتاب ۲۰۰ صفحه‌ای رو براش ترجمه کنم.مسلما اونیکی رو رو کردم.پیشنهاد سوم و آخر هم پیشنهاد تراپیست عزیزم بود، برای ترجمه بهم موضوعی پیشنهاد کرد که واقعا هم برام جالب بود، البته شاید کار زیادی بگیره ولی در نهایت نتیجه‌ش میتونه واقعا جالب بشه.خلاصه که به نظر میاد دارم راه میفتم. باید رزومه‌م رو با کارهای مرتبط پر کنم که به این معنیه که باید با نظم و پیگیری بیشتری کار کنم. خب همین بود، تموم شد. وضعیتم اینجا آپدیت شد و شما کاملا در جریان چند ماه اخیر قرار گرفتید.امشب برگشتم اینجا تا بگم دوباره نوشتن رو شروع کردم و این بار دارم به بلاگ خودم فکر میکنم.برام آرزوی موفقیت کنید :)Yasaman DefaeeYasaman DefaeeThu, 06 Feb 2025 22:42:09 +0330https://virgool.ir/@yasaman.defaee/نیاز-buyhus1dup76این یک تمرین روزانه نویسی است.برای شروع، من نیاز دارم از این چالش نوشتن رها بشوم.بله درست شنیدید، دارم خودم را شکنجه میکنم. اولش خیلی ایده‌ی خوبی به نظر می‌رسید، ولی حالا تبدیل به یک تکلیف اضافی تمام نشدنی شده که دارد عذابم می‌دهد و روحم را می‌آزارد، در حدی که دوباره به اینطور ادبی نویسی افتاده‌‌ام.نیاز دارم کاری داشته باشم، یک کار واقعی. تمرین‌های نوشتن برای یک حیطه‌ی تخصصی؛ نه اینطور سرگردان و منتظر موضوعات تصادفی بدون پیش‌زمینه و بدون هدف.فکر می‌کنم این متن خداحافظی من از چالش است. می‌خواهم برای موضوعات دلخواه خودم بنویسم.Yasaman DefaeeYasaman DefaeeMon, 21 Oct 2024 02:48:40 +0330https://virgool.ir/@yasaman.defaee/به-خاطر-سپردن-s9ssau1fprtqاین یک تمرین روزانه نویسی است.به خاطر سپردن یعنی هنوز بوی اسپری دیور من رو از توی اتاقم به پنج سال قبل، داخل کافه‌ی چوبی نزدیک هتل پرت می‌کنه‌. پشت میز چسبیده به بار، ترجیحا روی صندلی جلویی چون از بسته شدن فضام می‌ترسم مگر اینکه شخص خاصی اون فضا رو پر کنه، طوری که دیگه حس نکنم بسته شده؛ چون اصلا چیز دیگه‌ای برای دیدن و جای دیگه‌ای برای رفتن وجود نداره.Yasaman DefaeeYasaman DefaeeFri, 18 Oct 2024 14:35:28 +0330https://virgool.ir/@yasaman.defaee/صدای-آشنا-xtx19tfa60euاین یک روزانه نویسی است.موضوع امروز کمی برام عجیبه. اولین چیزی که به ذهنم میرسه صدای پارک کردن ماشین بابا تو کوچه و صدای بالا رفتن در ریموتی پارکینگه. بعدش هم صدای آسانسور و در نهایت چرخش کلید توی در.صدایی تکرار شونده هربار دقیقا با همین ترتیب.صداهای دیگه‌ای که به ذهنم می‌رسن هیچکدوم اینقدر دقیق و پررنگ نیستن، ولی شاید بتونم به بعضی از صداهای توی کارگاه اشاره کنم. مثلا صدای شیتر. شیتر(sheeter) وسیله‌ایه که باهاش خمیرهای مختلف_و به طور ویژه تا جایی که من دیدم خمیر کروسان_ رو شیت(ورقه‌ای) میکنن. از لحظه‌ای که شروع میشه تا زمان پایانش ریتم تکراری‌ای داره.صدای بعدی میتونه صدای پای قدم‌های آدما وقتی که دمپایی میپوشن باشه. به خصوص صدای قدم‌های مامان و بابا، که هرکدوم باهم متفاوتن. قدم‌های بابا پر سر و صداتر و محکم‌ترن، قدم‌های مامان کمی سریع‌تر و سبک‌تر.برای موضوع امروز همین‌ها فقط به ذهنم میان، پس شبتون بخیر :)Yasaman DefaeeYasaman DefaeeTue, 15 Oct 2024 03:45:35 +0330https://virgool.ir/@yasaman.defaee/روزمرگی-ljcono62uucdاین یک روزانه نویسی است.موضوع امشب روزمرگی ست. کلمه‌ای که از وقتی مروارید دو بخشش کرده جور دیگری در نظرم جلوه می‌کند. اصلا شاید واقعا هم از همین ترکیب ساخته شده باشد : روز_مرگیبه معنی مرگ روزها، مثل مردآب. آب راکد و مُرده‌. روزهای بی‌تلاطم و بی‌ماجرا. روزهایی که زندگی در آن‌ها جریان ندارد‌.امشب خیلی خسته هستم، همین‌قدر کافی‌ست.شب بخیر.Yasaman DefaeeYasaman DefaeeMon, 14 Oct 2024 02:50:06 +0330https://virgool.ir/@yasaman.defaee/ادامه-دادن-o6xuknypnktjاین بخشی از یک تمرین روزانه نویسی است.به نظرم ادامه دادن یعنی ایمان داشته باشی کمی جلوتر برات ر..دن. اون هم یک جور ویژه‌ای.مثلا نوجوان هستی و خانواده‌ی بدی داری، هزاران بار از زندگی سیر میشی و آرزو می‌کنی که ای‌ کاش هرگز به دنیا نیومده بودی، ولی باز هم شب موقع خواب پتو رو روی خودت می‌کشی، فردا صبح از خواب بیدار میشی، لباس‌های گرم می‌پوشی و وقتی از خیابون رد می‌شی دو طرفت رو نگاه می‌کنی. غذا میخوری، تکالیف مدرسه‌ت رو انجام میدی و امید داری اوضاع بهتر میشه.به نظرم ادامه دادن ارتباط مستقیمی با امیدوار بودن داره. امید هم اصلا جای درستش دقیقا وسط تمام بدبختی‌هاست، همونطور که در افسانه‌ی پاندورا هم بهش اشاره شد.بعدا بزرگتر میشی و اوضاع هنوز هم خوب نیست‌. حالا نه تنها پر از ترس و اضطراب و تروما هستی، بلکه انگار اونهمه انتظار کشیدن برای بزرگ شدن هم بی‌معنی بوده. احساس می‌کنی خودت خودت رو مسخره کردی. فکر می‌کردی بزرگ میشی و زورت زیاد میشه؛ که البته شده ولی هنوز هم کافی نیست.فقط بعضی‌ شب‌ها خواب به چشم‌هات میاد که اون هم از سر خستگی زیاده، باقی شب‌ها از فکر اینکه چطور اوضاع میتونه بهتر بشه و چه کاری از دست تو بر میاد تا خود صبح بیدار می‌مونی. بعدش دوباره از تختت بیرون میای، لباس گرم میپوشی، دانشگاه یا سر کار میری به امید اینکه بتونی خودت رو نجات بدی.به طرز معجزه آسایی هنوز هم امید داری.اگه بخوام مثال بزنم، هزاران هزار مثال برای حضور بی سر و صدای امید وجود داره؛ توی عشق، توی سیاست، توی کار، توی زندگی زناشویی، روابط دوستانه، بین خواهرا و برادرا، بین بچه‌ها و والدین. تقریبا هرجایی که فکرش رو بکنی.تو امید داری، پس هستی و ادامه میدی.موهبت یا نفرین؟ نمی‌دونم. شاید هم فقط یک ترفند برای بقا.بسیار خب، برای امروز کافیه. بیش از این اگر بخوام بنویسم به فحاشی کشیده میشم :)شب بخیر.Yasaman DefaeeYasaman DefaeeSun, 13 Oct 2024 03:56:03 +0330https://virgool.ir/@yasaman.defaee/روز-جهانی-تخم-مرغ-e1in2kki5a4iاین یک پیش‌نویس است.امروز روز بزرگداشت یه غذای همه فن حریفه. یه غذایی که اگه بهش لقب "سوپرمن غذاها" رو بدیم اغراق نکردیم.غذایی که شاید اونقدری که باید و شاید متوجه ارزش و اهمیتش نشدیم چون خاکی و بی‌ادعا همیشه هوامونو داشته.بله، امروز روز جهانی تخم مرغه!تخم مرغ عزیز و مهربون، یار و یاور دانشجوها، پای ثابت تمام آشپزخونه‌ها، دوست و رفیق قنادها، همدم لحظه‌های گرسنگی و خستگی و عضو ثابت یخچال‌ها.پس ما هم تصمیم گرفتیم به مناسبت روز این عزیز دوست داشتنی بیایم و کمی بیشتر از توانایی‌های این غذای فوق‌العاده پرده برداریم.تخم مرغ چیزیه که علاوه بر اینکه به تنهایی میتونه تبدیل به یه وعده‌ی کامل بشه، بلکه کار گروهی رو هم خیلی خوب بلده و با همراهی چندتا دوست خوب و یه آشپز خوش‌ذوق و با سلیقه میتونه عضو بشقاب‌های بسیار چشم‌نوازی باشه.توی این پست ما چندتا از این همکاری‌ها رو براتون آماده کردیم تا باهاشون بیشتر آشنا بشید و اگر دوست داشتید برای صبحونه‌ی فرداتون ازشون ایده بگیرید.۱-۲-۳-۴-۵-اگه دوست داشتید آیتم‌ها رو ببینید، می‌تونید به این صفحه مراجعه کنید :Instagram: @o.pasta.studiohttps://www.instagram.com/p/DA-d2sWNwL7/?igsh=MTU3eHRnbDh0ZnZlcQ==Yasaman DefaeeYasaman DefaeeSat, 12 Oct 2024 04:19:13 +0330https://virgool.ir/@yasaman.defaee/در-جست-و-جوی-شغل-مناسب-qiqm6i2vaqb0یک جایی وسط تماشای فیلم Burnt با خودم به این نتیجه رسیدم که با شغلم_یا شاید بهتر باشه بگم شغل سابقم_ یک رابطه‌ی عشق-نفرت دارم.اولین بار که به این شغل احساس علاقه کردم خیلی بچه بودم. یانگوم توی تلوزیون داشت از یکی عذرخواهی می‌کرد و توی دردسر افتاده بود. اون هم کم سن و سال بود. قسمت بالای لباسش صورتی و دامنش سرمه‌ای بود.بعدا که بزرگتر شد اکثرا لباسش قرمز بود با پیشبند سفید. موهاشون رو هم با روبان قرمز می‌بستن که به نظرم خیلی جالب بود.بعدش جادو توی آشپزخونه اتفاق می‌افتاد؛ اونجاییش که از یک سری مواد اولیه‌ی عجیب و غریب یکهو مناظر جالب خلق میشد. سبزیجات با سرعت خیره کننده‌ای زیر تیغ تیز چاقو با ظرافت برش میخوردن و یک سری چیزهایی که هرگز ازشون سر در نیاوردم می‌پختن و خلاصه همه چیز دست در دست همدیگه میدادن تا در نهایت بهترین غذای ممکن برای امپراطور تهیه بشه.من اون موقع‌ها با چاقوی پلاستیکی پوست خیار رو نفله می‌کردم :))بعدها باز هم فیلم‌، سریال، و کارتون‌هایی با این مضمون زیاد دیدم و عاشق همشون بودم. نمیدونم این پروسه‌ی آشپزی چه چیزی توی خودش داره که انقدر من رو توی خودش حل میکنه؟!خلاصه سال‌ها گذشت و من رفتم سر کار. شغل اولم فروشندگی نوشت‌افزار توی شهر کتاب بود که از یک جایی به بعد دیگه حس نمی‌کردم چیزی داره بهم اضافه میشه و ارزشی دارم خلق می‌کنم. بعد از تقریبا سه ماه از اون کار بیرون اومدم.از اونجا خارج شدم و خیلی اتفاقی توی بیکری یکی از کافه‌های شهر مشغول به کار شدم. پختن روزانه‌ی نون، کرم‌های شیرینی پزی، کمپوت، خمیر شو، تارت و کوکی چیزهایی بودن که برای یک سال من رو اونجا نگه داشتن. همه چیز فوق‌العاده بود.ولی خب اون دوره هم با بدن درد شدید و یک سری اختلاف به پایان رسید و برای مدتی دوباره بیکار شدم.بعد از اون تارک دنیا شده بودم. تجربه‌ی یک سال معاشرت زیاد و روزمره با آدم‌ها باتری اجتماعیم رو کاملا تموم کرده بود. پس شغل بعدیم باید جایی می‌بود که کمترین برخورد رو با آدم‌ها می‌داشتم؛ مثلا به جای کافه، می‌تونست کارگاه باشه!بله، شغل بعدی من کار توی کارگاه نون و شیرینی فرانسوی بود. کارگاه کوچیکی بود که از روز اول با وجود احساس غریبی‌ای که می‌کردم اما به دلم نشست. دوباره برگشته بودم پشت میزهای استیل و گاز و فر و دوباره از سر تا پام بوی کره می‌داد و روی تمام لباس‌هام رد آرد دیده می‌شد و خوشحال بودم. داشتم خلق می‌کردم و احساسات وصف نشدنی‌ای داشتم.ولی متاسفانه این خوشی هم اونقدری نپایید. کارگاه کوچک مورد علاقه‌م بیش از حد محیط واقعی و پرتنشی داشت که روان رنجور و آسیب دیده‌ی من نمی‌تونست تاب بیاردش و بعد از شش ماه از اونجا هم خارج شدم. البته دوستی‌های ما ادامه پیدا کرد که خب تسلی خاطری بود.به هر حال الان اینجا پیش شمام و دارم تقلا می‌کنم برای نوشتن. به این نتیجه رسیدم که آشپزی کار من نیست. محیط پر تنش در تحمل من نیست. روزانه بیش از ۸ ساعت کار کردن در توانم نیست و خلاصه شدن زندگی توی آشپزخونه و کارگاه هم سبک من نیست.اما آیا چیزی از عشقم به این کار کم شده؟ نمیدونم، به نظر شما آدم برای چیزی که دوستش نداره اینهمه می‌نویسه؟و گفتم نوشتن. بله نوشتن، دوست خوب و همراه همیشگی من.بعد از ناامید شدن از آشپزی و بیکری، گشتم دنبال کاری که بتونم دوباره توش از هیچ بسازم و چیزکی هم ازش سرم باشه و رسیدم به نوشتن.برای نوشتن باید جست و جو کنم، جمع کنم و خلق کنم. با اون نوع خلق کردنی که توی کارگاه اتفاق می‌افته خیلی متفاوته، اما خوبیش اینه که بی‌انتهاست و تمام و کمالش دست خودمه. بدون استرس. حداقل برای فعلا.پس تصمیم گرفتم که روی این مهارتم کار کنم و ببینم چقدر دستم رو میگیره. این هفته هم تمرین راحت نویسی داشتم و حالا اینجام.این متن قرار نبود و نیست که حرفه‌ای و بی‌نقص باشه، صرفا قرار بود که باشه. قرار بود که بنویسم و نوشتم‌. شاید بعدها بهترش کنم، شاید هم ازش بگذرم. ولی به هر حال این برام یه شروع دوباره ست. امیدوارم یک روز به این متن برگردم و پیشرفتم رو لمس کنم.فعلا حرف‌های توی سرم تموم شدن. امیدوارم که تونسته باشم کسی رو تا اینجا با خودم همراه کرده باشم.برام آرزوی موفقیت کنیدشب بخیر!Yasaman DefaeeYasaman DefaeeFri, 11 Oct 2024 05:27:22 +0330https://virgool.ir/@yasaman.defaee/معرفی-uwoj6ebbfirgمدتی می‌شود که به صفحه‌ی گوشی خیره شده‌ام و در ذهنم موضوعات می‌دوند و به هم برخورد می‌کنند؛ از آشفتگی جیغ می‌کشند و باز به دویدن ادامه می‌دهند‌.یاد کارتون inside out می‌افتم.بالاخره تصمیم می‌گیرم چیزی بنویسم؛ از خودم شروع میکنم و حالا چشم‌هایم نوبتی بین محیط اتاقم و کیبورد در جست و جوی جزئیات می‌چرخند.روی تختم نشسته‌ام. در واقع نه، لم داده‌ام. رو به در هستم و در چند قدمی پنجره. پنجره‌ای با قاب سفید و پرده‌ی آبی‌رنگ روشن که هر صبح نور تند و تیز آفتاب را سوهان می‌کشد.بیست و اندی ساله هستم با چشم‌هایی سرگردان که پشت عینکی با فریم تقریبا مربع پناه گرفته‌اند و موهایی آشفته که احوالاتم را در حالت خودشان انعکاس می‌دهند.ساعت ۲:۴۴ صبح است. صدای کامیون آشغالی را می‌شنوم که دارد سطل‌های زباله را یکی یکی خالی می‌کند؛ واقعا انسان‌های زحمت‌کشی هستند.صدایشان کم‌کم دور می‌شود و دوباره سکوت حکم‌فرما می‌شود.از لحن کتابی خودم خوشم نمی‌آید، ولی فعلا چاره‌ی دیگری هم ندارم. مدت‌هاست چیزی ننوشته‌ام و انگار لحن خودم را گم کرده‌ام. ناچارم همینطور به نوشتن ادامه بدهم تا مثل قرمه‌سبزی‌ای که مدام همش می‌زنی تا جا بیفتد و طعم خودش را پیدا کند، من هم صدا و لحن خودم را دوباره پیدا کنم.یاد آخرین باری که می‌نوشتم می‌افتم و اوقاتم تلخ می‌شود.به نظرم همینقدر برای امشب کافی‌ ست. فردا با یک موضوع واقعی برمی‌گردم و امیدوارم به طرز معجره‌آسایی پیشرفتی حاصل شود.شب بخیر!Yasaman DefaeeYasaman DefaeeFri, 04 Oct 2024 04:05:55 +0330