https://virgool.ir/feed/@yarta44:(:fa2026-11-12 06:22:01https://files.virgool.ir/upload/users/915860/avatar/ArrTRM.jpeghttps://virgool.ir/@yarta44https://virgool.ir/@yarta44/شكل-ظاهري-شخصيت-هاي-داستان-طرد-شده-bfntzkeoc4zzدوستان توي اين پست ميخوام كه شكل ظاهري شخصيت هاي داستانم يعني همون «طرد شده» رو عكسش رو براتون بزارم و البته توضيح بدم:)اميليجاناين رو هم ميشه اميلي در نظر گرفت هم مامانشمامان اميليباباي اميليباباي اميليمامان اميليباباي اميليلباس اميلي توي ديدار اولشون يك چيزي توي اين مايه هاس ولي فرقش اينه كه خيلي بلند تره به طوري كه فقط نوك انگشتاي پاهاش معلومن و اينكه كفش نداره و آستين هاي لباسش خيلي بلنده و اينكه هيچ پف و چيني ندارهاينم يك عكس ديگه از لباس اميلي در ديدار اولشون و فرقش رو توي عكس با چيزي كه توي داستان هستش در عكس بالا گفتمخب دوستان من عكس ها رو گزاشتم فقط بايد براتون در مورد ظاهرشون بيشتر توضيح بدم چونكه مطمئنا عكس دقيقا اون چيزي نيستند كه توي ذهنم هست:)خب اول از همه بريم سراغ اميلي: اميلي چشماي درشت سياه داره كه واقعا سياهه(يعني قهوه اي تيره نيست كاملا سياهه) موهاش طولش 4 متره و سفيده،گونه هاي استخوني داره،لب هاي ظريف و كوچيك و تقريبا گوشتي داره،دماغش كوچولوعه،پوستش سفيد و درخشانه.جان: جان چشماش سبزه، پوستش برنزس و موهاي خرمايي روشن و حالت داري داره.مامان اميلي: مامان اميلي موهاش طولش 6 متره و اينكه اون كاملا سفيده!منظورم اينه كه واقعا كامله كامل سفيده! خب در واقع عنبيه و مردمك چشماش هم سفيده ولي نابينا نيست.موهاش سفيده،پوستش سفيده، لباسايي كه ميپوشه سفيده و...خب حالا ميگيد چرا؟اخرش كه ويژگي هاي ظاهري همرو توضيح دادم بهتون ميگم؛)باباي اميلي: اون موهاي سياه و وز و تقريبا خيلي كوتاهي داره(مثل توي عكس)و اينكه باباي اميلي كاملا سياهه!مثل مامان اميلي كه كاملا سياهه اينه كاملا سفيده ايشون هم كاملا سياه هستن(حتي سفيدي چشمش هم سياهه!)لباس هايي كه ميپوشه سياهه وكلا سياهه ديگه دليل اين رو هم بازم بهتون ميگم؛)خانواده ناتني جان(نامادري،ناپدري و برادر ناتنيش) :اونا موهاي لخت قهوه اي سوخته،چشماي بادومي قهوه اي تيره،پوست تقريبا سفيدي دارن.فكر كنم كه همشون رو گفتم....براي همينم بريم سراغ توضيحات ديگه... :خب توي خانواده ي اميلي يك جور رسم هستش كه اونا لباس هاي خيلي بلند بپوشند.پدر و مادر اميلي ذاتن سياه و سفيدن ولي خب قسمت هاي داخلي بدنشون(معده،كليه و البته خون و اين جور چيزا) همون رنگ طبيعي رو داره كه مال ماها داره.و بهتره كه براتون از باطن شخصيت هاي داستان بگم:جان:اون شاد و شوخ طبعه و هميشه سعي ميكنه كه اطرافيانش رو شاد نگه داره و اونارو بخندونه و هميشه سعي ميكنه كه خودش رو خوشحال كنه:)اميلي:اون ارومه و هميشه اروم صحبت ميكنه و خيلي خيلي درونگراست و معمولا احساس خاصي توي چهرش ديده نميشه و اون خيلي مرموزه و واقعا به سختي ميشه فهمي كه اون چي كار ميخواد بكنه و يا اينكه چي توي ذهنشه :)و كلا خانواده ي اميلي هم مثل خودش هستن.خانواده ي ناتني جان:اونا اروم و خب همون طور كه ميدونيد بعضي از آدم ها هستند كه به بيماري زالي مبتلا هستند كه متاسفانه خيلي از آدم ها اونها رو به خاطر ظاهرشون مسخره ميكنند و حتي بهشون اسيب ميزنند:( به خاطر همين هم اميلي هيچ وقت از طرف اطرافيانش به جز پدر و مادر و البته جان،پذيرفته نميشد.اميلي تقريبا هميشه لباس هاي سياه ميپوشه مثل پدرش و فقط گاهي اوقات كمي رنگ سفيد در لباس هاش مشاهده ميشه:)حالا براي اينكه ديگه خيلي خوب متوجه بشيد خصوصيات ظاهري اميلي رو كه چه چيز هايي رو از مادرش و چه چيز هايي رو از پدرش به ارث برده:)اون دماغ،لب،مو و رنگ پوستش رو از مامانش به ارث برده و گونه و چشماش رو از باباش. ولي خب اميلي قسمت سفيدي چشماش سفيده و مثل باباش سياه نيست.البته اينم بگم كه شايد همه ي اينا كمكتون نكرده باشه...كه خيلي بده:( ولي من قول ميدم كه هر وقت دوستم نقاشي شخصيت هاي داستان رو كشيد براتون بزارمشون:)دوستان يك چيزي رو ياداوري ميكنم:من همه ي عكس هارو از توي اينترنت پيدا كردم و اينكه ممكنه دقيقا چيزي نيست كه توي ذهنمه.اميدوارم كه لذت برده باشيد:)))حتما حتما حتما نظر بديد:)VistaVistaSat, 22 May 2021 00:45:10 +0430https://virgool.ir/@yarta44/طرد-شده-2-orenvnnajb8jخب قرار شد كه من قسمت بعدي داستانم رو بزارم:) ولي قبل از اينكه بريد سراغ خوندن بايد بهتون بگم كه اسم اون پسره «جان» هستش(John) كه معنيش شكلي از نام عبري يعني يوحانان و به معناي «خداوند بخشنده» هستش.و اسم دختره هم«اميلي» هستش(Emily)معنيش هم ميشه اسم خاص مونث.بخونيد و حتما نظرتون رو بگيد:)من که تحت تاثیر قرار گرفته بودم، با دودلی گفتم که:« ما شبیه هم هستیم و...»امیلی صورتش به حالت پرسش گرانه ای در اومد. من گفتم :« خب اگر که بخواهی ما می توانیم دوست هم باشیم...البته اگر بخواهی؛ چون که خب معمولا کسایی که شبیه هم هستن و همدیگر رو درک میکنن دوست های خوبی میشوند درسته؟» امیلی سرش رو با خجالت پایین انداخت و موهای سفیدش پایین اومد. من موهاش رو کنار زدم و گفتم:« میخوای دوست همدیگه باشیم؟» اون کمی از من فاصله گرفت و گفت:« من نمیدونم تا حالا کسی از من همچین درخواستی نکرده من نمیدونم که باید وقتي با يك نفر دوستم چیکار کنم.» من گفتم که:« به مرور زمان یاد میگیری و متوجه میشی.» امیلی سرش رو بالا آورد و توی چشمام با دودلی و ترس نگاه کرد و گفت:« باشه» من لبخند آرامش بخش روی لبم اومد. بعد از چند لحظه من گفتم:« امیلی اینجا کجاست؟» امیلی به من نگاه کرد و گفت:« به اینجا میگن بُعد درک نشدگان؛ اینجا آدم هایی هستن که درک نشدن و تنها و غمگین هستن. اونا آنقدر تنها هستن و احساس ناراحتی و غم دارن که توی ناراحتی و تنهایی شان غرق شدن.» من پرسیدم:« پس چرا فقط من و تو اینجا هستیم؟ یعنی من و تو تنها آدم های دنیا هستیم که درک نمیشویم؟! اینجوری که خیلی وحشتناکه!» امیلی با ملایمت گفت:« نه ببین توی این بعد خیلی آدم های زیادی هستن در واقع ما اونها رو نمیبینم. نه اینکه اونها نامریی باشن، نه! فقط کسایی میتوانند آدم های دیگه ای رو ببینن که اونها همدیگر رو درک کنن یعنی فقط کسایی که هم درک همدیگر هستن میتواند همدیگر را ببینن همانطور که من و تو همدیگر را دیدیم.» من اولش لبخند زدم ولی بعدش با ناراحتی گفتم:« اما...کسایی که هیچ کسی رو نبینند...» امیلی با ناراحتی گفت:« درسته. یعنی اینکه هیچ کس اونها را درک نمیکنه... .» بعدش امیلی ساکت شد و بین ما برای چند لحظه سکوت غم انگیزی بر قرار شد. امیلی گفت:« ولی خب تو نباید ناراحت باشی، کسایی که درک نشدن احتمالا آدم های خیلی خاصی هستن و اینکه من امیدوارم که هر چه زودتر اون فردی رو که درک شان میکنه رو پیدا کنن. من خودم تنها بودم تا اینکه تو اومدی...»امیلی سرش رو پایین انداخت. من پرسیدم:« الان من مردم؟» امیلی گفت:« نه. تو زنده ای. کسایی که مردن یک جای دیگه ای هستن...» من گفتم:« کجا؟» اون گفت:« منم نمیدونم جان. چون که منم مثل تو هنوز نمردم و زنده هستم.» من از اینکه امیلی اسم من رو صدا زد احساس گرما کردم. من گفتم:« تو چرا اینجایی؟ سعی کردی که خودکشی کنی؟» امیلی چشماش رو از من دزدید و گفت:« نه...در واقع من یادم نمیاد که چه اتفاقی برام افتاده» من که تعجب کرده بودم گفتم:« تو چند وقت هستش که اینجایی؟» اون گفت:« خیلی وقت هستش... دقیق نمیدونم» من تعجب کرده بودم و حس کنجکاوی ام برانگیخته شده بود. از روی نیمکت سفید بلند شدم و روی زمین دراز کشیدم . به فکر فرو رفتم. امیلی هم سرش رو پایین انداخته بود. من پرسیدم:« چطوری میتوانیم از اینجا بریم بیرون؟!» امیلی جواب داد:« فقط موقعی میتوانیم از اینجا بیرون برویم که احساس کنیم که درک شدیم و اینکه احساس کردیم که دیگه تنها نیستیم. اون موقع هستش که میتوانیم از اینجا بیرون بریم.» من بلند شدم و گفتم:« خب الان باید چیکار کنیم؟» امیلی گفت:« باید کارهایی رو بکنی که خوشحال ات میکنی و یادت باشه که توی این دنیا تنها نیستی.» من روی زمین نشستم و گفتم:« خب من رو کتاب خوندن، ورزش کردن، رسیدگی به گل های توی اتاقم، فیلم دیدن، آشپزی کردن و...» امیلی از روی نیمکت بلند شد و نشست رو به روی من روی زمین نشست و انگشت های سفید و ظریف اش را روی دهانم گذاشت؛ انگشت هایش سرد و نرم بود. او گفت:« جان، لازم نیست که بگی چه کارهایی رو دوست داری انجام بدی، تو باید اون هارو انجام بدی!» من دستش رو آرام از روی دهنم برداشتم و گفتم :«خب اینجا که هیچ چیزی وجود نداره من نمیتونم که کاری انجام بدم.» امیلی گفت:« اینجا هر چیزی که تو بخواهی در اختیارت قرار داده میشه فقط کافی هستش که تجسمش کنی تا به دستش بیاری» من یکی از ابرو هایم رو به حالت پرسش گرانه ای بالا بردم، امیلی گفت:« تو باید اون چیزی رو که میخوای میتوانی هر چیزی رو که دوست داری توی ذهنت تجسمش کنی و بعد میبینی که اون جلوی چشم هات هستش. اما به این سادگی هام نیست تو باید تمرکز داشته باشی. تو میتوانی اینجا هر چیزی رو که دلت میخواد بسازی فقط کافی هستش که بخواهی و تجسمش کنی و موقعی هم که میخوای اون چیز غیب بشه باید تجسم کنی که دیگه وجود نداره. و اینکه حواس ات باشه برای خارج شدن از اینجا تو یک روزه نمیتونی کی کاری کنی که خوشحال بشوی و بعدش بری. تو باید واقعاً احساس خوشبختی و خوشحالی بکنی و بعدش میتوانی از اینجا به زندگی خودت بر گردی.» من گفتم :« این چقدر زمان میبرد؟» امیلی از روی زمین بلند شد و جواب داد:« این به خودت بستگی داره.» من بلند شدم و گفتم:« خب الان چی کار باید بکنیم؟» امیلی گفت:« نظرت چیه که غذا بخوریم؟» من هم گفتم :«باشه.» من با گیجی به سمت امیلی برگشتم و گفتم:« خب...الان چیکار کنیم؟» امیلی که به من خیره شده بود گفت»:« بزار این دفعه رو خودم انجام بدم تا بفهمی.» منم گفتم:« باشه.» امیلی کمی آن طرف تر ایستاد و گفت:« خوب دقت کن. ولی قبلش...غذا چی میخوای بخوری؟» من با حالت دستپاچگی گفتم:« شاید پیتزا گزینه ی مناسبی باشه.» امیلی گفت:« موافقم» امیلی چشم هاش رو بست و چند دقیقه در همان حالت ماند. سکوت همه جا رو فرا گرفته بود. من خمیازه ای کشیدم و چشمانم را مالیدم. موقعی که دست هام رو از روی چشمام برداشتم دیدم که یک پیتزا ی خوش بو روی میزی که قبلا اونجا نبود، بود! امیلی به من اشاره کرد که بشینم. من هم با هیجان پشت میز نشستم. من ذوق و شوق گفتم :« من هم میتوانم امتحان کنم؟» امیلی با آرامش گفت:« آره حتما تو میتوانی برامون نوشابه بیاری!» من هم گفتم :«باشه» من چشمام رو بستم چند تا نفس عمیق کشیدم و به نوشابه فکر کردم...نوشابه ی......ممم...نوشابه ی پپسی فکر کنم که خوب باشه! من به نوشابه ی براق و خنک پپسی فکر کردم داشتم با تمرکز بهش فکر میکردم آنقدر تمرکز کرده بودم که نا خود آگاه صورتم توی هم رفته بود! امیلی با صدای ملایمی گفت:« جان! چشم هات رو باز کن! میتوانیم شروع به خوردن کنیم.» من چشمام رو باز کردم و دوتا نوشابه ی پپسی خنک دیدم که روی میز هستن! من از هیجان داد زدم! امیلی گفت:« جان آرام باش!» من به خودم اومدم و درست نشستم پشت میز و گفتم:«آمممم ....خب می تونیم غذا بخوریم دیگه...» امیلی هم گفت:« باشه» و ما شروع به خوردن کردیم. موقعی که غذا مان تموم شد من با حالت خیلی گیجی گفتم:« امیلی تو گفتی که ما میتوانیم اینجا هر چیزی داشته باشیم؟ امیلی گفت:« هر چیزی» من گفتم:« آها... خب راستش رو بخواهی احساس میکنم که الان شب شده نمیدونم چرا ولی در کل اینکه من خیلی خوابم میاد» امیلی گفت:« باشه» و بعدش دو تا تخت بزرگ گرم و نرم ظاهر کرد. من هنوزم تحت تاثیر این قرار گرفته بودم برای همین هم پریدم روی تخت و زیر پتو رفتم. امیلی توی تخت خودش رفت. من گفتم:« شب بخیر» امیلی گفت:« شب بخیر» و بعدش من خیلی زود خوابم برد. موقعی که بیدار شدم. بوی خیلی خوبی می آمد. بلند شدم و رفتم سمت امیلی که پشت یک میز نشسته بود. امیلی گفت:« صبح بخیر جان! پنکیک میخوای؟ منتظر ماندم که بیدار بشوی تا با هم بخوریم» من هم که هنوز گیج بودم. گفتم:« صبح بخیر امیلی! اوه ممنونم.» بعدش هم گفتم خب من میرم که دست و صورتم رو بشورم.» امیلی هم سرش رو به علامت تایید تکون داد. من یک جایی تقریبا مثل اتاق دستشویی ظاهر کردم که خیلی سخت بود! و دست و صورتم رو شستم و بعدش آمدم پشت میز نشستم و من و امیلی شروع کردیم به خوردن. وقتی که صبحانه خوردن مان تمام شد، من به امیلی گفتم:« نمیشه یک خونه بسازیم با هر چیزی که میخواهیم؟ اینجوری فکر میکنم بهتر باشه با همه ی جزییات و هر چیزی که بخواهیم.» امیلی گفت:« فکر بدی نیست.» ما بلند شدیم و شروع کردیم به تجسم خونه هر کدوم مان یک خونه برای خودمون درست کردیم؛ با تمام جزییات و کنار خونه ی من جنگل سرسبز بود که بعد از گذشتن از اون به یک دشت پر از گل میرسی که بوی عطر شان همه جا رو پر کرده. خونه ی امیلی رو به دریا بود. ماها با تجسم کردن همه چیز رو درست کردیم. از حیوانات و شب و روز و خورشید و ماه گرفته تا هر چیز دیگه ای که میشد داشت. بعد از اینکه خودمون برای خودمون صاحب ملک و زمین شدیم قرار شد که دکوراسیون داخل خونه رو به سلیقه ی خودمون درست کنیم. برای همین هم هر کدوم مان داخل خونه های خودمان رفتیم و دکوراسیون رو دست کردیم. من توی خونم رو پر از گل کردم و رنگ های شادی به کار بردم. وقتی که کارمان تمام شد قرار شد که اطراف و داخل خانه های هر کدام مان را نگاه کنیم. امیلی داخل خونه رنگ های سفید و سیاه به کار برده بود و روی دیوار های خانه پر بود از نقاشی و طراحی های سیاه و سفید فضای خیلی قشنگ و خاصی رو درست کرده بود. بعد از اون ما شروع کردیم به انجام دادن کارهایی که دوست داریم انجام بدیم. من ورزش کردم، داخل جنگل پیاده روی کردم، آواز خواندم، بازی های ویدیویی بازی کردم و.... . من و امیلی چند روز را به همین ترتیب ادامه دادیم تا اینکه من به امیلی گفتم که:« من دیگه خسته شدم همه ی کارهایی که دوست داشتم انجام شان بدم برام تکراری و خسته کننده شدن.» امیلی با ناراحتی سرش رو به علامت تایید تکون داد و گفت:« من هم از نقاشی کشیدن و پیانو زدن و کار های دیگه ای که بهشون علاقه دارم خسته شدم.» من گفتم:« نقاشی می کشی؟ پیانو هم میزنی؟» امیلی جواب داد:« آره پیانو ساز مورد علاقه ی منه چون که مثل خودم سیاه و سفیده و صدای ملایم و آرامش بخشی دارد. و نقاشی کشیدن هم من رو آرام میکنه و حس خوبی بهم میده.» من هم گفتم:« درسته من هم خوشم میاد.» بعدش من رفتم توی جنگل و وقتی که به دشت گل های عطر آگین رسیدم روی گل ها دراز کشیدم و شروع کردم به نفس عمیق کشیدن و فکر کردن به اینکه چه کاری میتوانیم انجام بدیم؟ من به ذهنم رسید که میتوانم امیلی رو به صرف شام دعوت کنم به خونه ی خودم و براش یک شام خوشمزه و لاکچری درست کنم. بعد از این فکر رفتم به خونه امیلی ولی امیلی رو اونجا پیدا نکردم؛ به دریا رفتم و دیدم که امیلی در حال قدم زدن کنار دریاست. اینجا بود که دوباره بهش خیره شدم و یادم اومد که او چقدر زیباست! او انسان خیلی آرامی هستش که با صدای نرم و ملایم خود به هر کسی که به او گوش میدهد آرامش عطا میکند. او همیشه با ملایمت صحبت میکند و احساسات خود را پنهان میکند. من شروع کردم به سمتش دویدن. وقتی که به او رسیدم ایستادم تا نفسی تازه کنم بعدش به امیلی گفتم که:« نظرت چیه که امشب بیای به خونه ی من برای صرف یک شام خوشمزه و مخصوص؟» امیلی با خجالت و دستپاچگی گفت:« من؟» منم گفتم :« آره» امیلی گفت:« تا حالا کسی من رو دعوت نکرده بود به خونه اش با جایی...ولی...آره دعوتت رو قبول میکنم.» من هم با خوشحالی بهش لبخند زدم و گفتم:« عالیه پس امشب منتظرتم!» و از اونجا دور شدم. وقتی به خانه رسیدم ناهار خوردم و بعد از کمی استراحت یک لباس رسمی خیلی شیک ظاهر کردم و توی اتاقم گذاشتم و رفتم توی آشپزخانه و شروع کردم به غذا پختن. من برای پیش غذا: سالاد یونانی، برای غذای اصلی: شپردز پای و برای دسر: سوسپیرو د لیمنیا درست کردم. برای نوشیدنی هم شراب قرمز ظاهر کردم. بعد از درست کردن غذاها من سریع رفتم دوش گرفتم و لباس هایم رو پوشیدم و شروع کردم به میز چیدن. وسط میز یک گلدان سیاه و سفید خال خالی گذاشتم و داخلش یک گل رز سفید و یک گل رز سیاه قرار دادم. سعی کردم که بیشتر از رنگ های سفید و سیاه استفاده کنم که امیلی جذب بشه. موقعی که همه ی چیز ها را آماده کردم. روی مبل نشستم. همان لحظه زنگ در به صدا در آمد. من سریع پریدم خودم رو توی آینه نگاه کردم و بعد در رو باز کردم. امیلی پیراهن سیاه و سفید زیبایی پوشیده بود موهایش را دم اسبی بسته بود . گل سری سیاه رنگ به موهایش زده بود. یک دست گل رز هفت رنگ توی دستش بود. امیلی با خجالت گفت:« سلام.» و دست گل رو به من داد. من گفتم:« سلام امیلی! ممنونم بابت گل ها! بیا تو! راحت باش!» امیلی تو اومد. من گل ها رو توی گلدون گذاشتم و گلدون رو روی میز گذاشتم. امیلی به سمت میز رفت، من صندلی رو براش کشیدم عقب و او با خجالت روی صندلی نشست و من صندلی را جلو کشیدم. من و امیلی شروع کردیم که خوردن پیش غذا. امیلی از دیدن گل رز سیاه و سفید لبخند زیبایی بر روی صورتش نشست. من قبلا لبخند او را ندیده بودم! زمانی که لبخند میزد دندان های سفیدش مشخص میشد، لبخندش باعث شد که من هم ناخودآگاه لبخند بزنم. من و امیلی بعد از تمام کردن پیش غذا غذای اصلی را خوردیم. زمانی که امیلی غذا را چشید، چشم هایش درشت شدند! او گفت:« وای جان این فوق العاده اس!» من در جواب به او لبخند زدم. و وقتی که نوبت به دسر رسید امیلی با نا امیدی به من نگاه کرد و گفت:« جان من دیگه نمیتونم!» من گفتم:« ولی دسر خوشمزه ترین بخش ماجراس! یکم ازش امتحان کن!» امیلی یک قاشق از دسر را در دهانش گذاشت و چشم هایش را بست. من گفتم:« چی شد بد مزه اس؟» امیلی گفت:« نه اینو نگو...این محشره!» و بعد او همه ی دسر رو خورد! بعد از تموم کردن غذا امیلی به من گفت:« واقعاً خیلی خوشمزه بودن با اطمینان میتوانم بهت بگم که اینا خوشمزه ترین غذاهایی بودن که من توی عمرم خوردم!» من با خجالت لبخندی زدم. من و امیلی کمی صحبت کردیم و بعد امیلی رفت خونه. روزها میگذشت من و امیلی با همدیگر وقت می گذراندیم و شاد بودیم و از یاد برده بودیم که ماها اینجا گیر کردیم و اینجا زندگی واقعی ما نیست و باید از اینجا برویم. یک روز من به خونه ی امیلی رفتم تا با هم عصرانه بخوریم. در حین خوردن عصرانه صحبت میکردیم. یک دفعه ای امیلی فنجان قهوه اش از دستش افتاد روی زمین و شکست. من بلند شدم تا خورده های شکسته ی فنجان را جمع کنم. امیلی که هول شده بود نشست و چند تیکه شیشه را برداشت و به من گفت:« نمیخواهد جمعشون کنی خودم جمعشون میکنم.» من گفتم:« نه مشکلی نیست.» امیلی با پریشانی و شیشه هایی که هنوز توی دستش بود، به سمت من آمد، خم شد و گفت:« گفتم که نمیخواهد جمعشون کنی!» بعدش به سمت من چنگ انداخت و یکی از خورده شیشه ها رفت توی مچ دستم و پاره اش کرد! یک دفعه ای از دستم خون جاری شد! امیلی با ترس داد زد:« وای!» من تا حالا صدای امیلی رو اون هم آنقدر بلند نشنیده بودم! او همیشه آرام بود ولی الان... . من به سمت دستشویی رفتم و امیلی هم پشت سر من آمد من دستم رو زیر شیر آب گرفتم نمیدانستم که باید چیکار کنم! خون همینطوری داشت از دستم جاری میشد و اون خورده شیشه توی دستم بود! من سعی کردم که خورده شیشه رو در بیاورم و این فقط بد تر باعث شد که شیشه توی دستم فرو بره! آخر سر امیلی اومد و خورده شیشه رو به زور در آورد و در حالی که هنوز خون از دستم می آمد دور دستم رو باند پیچید. موقعی که داشت دستم رو باند میپیچید من زیر چشمی به او نگاه میکردم. امیلی چشم های سیاه درشت اش رو به چشم های من دوخت. توی چشم هایش اشک جمع شده بود. ناگهان زیر گریه زد و اشک هایش مانند الماس هایی براق از صورتش میریختند. امیلی پرید توی بغلم و مرتب میگفت:« ببخشید، ببخشید، ببخشید جان، معذرت میخوام» من بغلش کردم و آرام توی گوشش گفتم:« اشکالی نداره. ببین گریه نکن. همانطور که میبینی من هنوز زنده هستم و حالم هم خوبه.» بعدش سرش رو بالا گرفتم و اشکاش رو پاک کردم. امیلی منو محکم بغل کرد و گفت:« تو دوست خیلی خوبی هستی.» بعد از اون اتفاق من و امیلی به هم نزدیک تر شدیم. یک روز قرا شده بود که من و امیلی برای پیک نیک به دشت بریم. امیلی قرار بود که وسایل پیک نیک رو بیاره و من هم غذا درست میکردم. اونجا ما کلی خندیدیم و توی دشت بین گل ها دویدیم. موقعی که داشتیم وسایل رو جمع میکردیم من به امیلی گفتم:« من واقعاً با تو خوشحالم» امیلی سرش رو پایین انداخت و با خجالت گفت:« من هم همینطور» بعد از چند لحظه امیلی گفت:« جان ما به کل یادمان رفته بود!» من گفتم:« چی یادمان رفته بود؟» امیلی گفت:« قرار شد که موقعی که ما واقعاً حساس خوشحالی و خوشبختی کردیم به زندگی عادی خودمون برگردیم!» من محکم زدم توی سرم و گفتم:« وای راست میگی!...» بعدش امیلی با ناراحتی صورتش رو بین دست هایش گرفت. من گفتم:« نمیشه همینجا بمانیم؟ اینجا همه چیز فراهم هستش و ما خوشحالیم ولی توی دنیای واقعی خودمون...نمیشه همینجا بمانیم؟» امیلی گفت:« جان تو متوجه نیستی...ما نمیتوانیم اینجا بمانیم» کم گفتم :«چرا؟» امیلی گفت:« برای اینکه این زندگی واقعی ما نیست ما الان خوشحالیم و آماده ایم که برگردیم به زندگی واقعی خودمون!» فردا از اینجا میریم!» من گفتم:« ولی امیلی من نمیخوام برم به زندگی واقعی ام من میخوام پیش تو بمانم!» امیلی گفت:« ولی آخه چرا؟» من گفتم:« چون تو درکم میکنی، ، ماها مثل هم فکر میکنیم، من وقتی که با تو هستم خوشحالم... امیلی من دوستت دارم!» امیلی ناگهان خشکش زد. به من گفت:« دوستم داری؟» من گفتم :« آره من عاشقتم!» امیلی گفت:« نه نمیشه» گفتم:« چی نمیشه؟» امیلی گفت:« تو نمیتونی عاشق من باشی!» من گفتم :« چرا؟ من که الان عاشقتم!» امیلی گفت:« تو نباید عاشقم باشی!» من گفتم آخه چرا؟» امیلی گفت:« چونکه من عاشق آدم دیگه ای هستم!» من گفتم :«کی؟» اون گفت:« همون پسری که برات تعریف کردم توی دانشگاه بود!» و اینجا بود که قلبم کامل خورد شد. امیلی به سمت خونش دوید و من رو تنها گذاشت. من تنهایی به خونه رفتم و به امروز فکر کردم. فردای آن روز من آماده بودم تا به زندگیه خودم برگردم. بدون هیچ حرفی امیلی بهم با سردی گفت که چیکار باید بکنم و من هم همون کار رو کردم ولی جواب نداد. امیلی چند بار امتحان کرد ولی جواب نمیداد!خب دوستان فعلا تا همينجا براتون ميزارم،ببخشيد اگر كه اشتباه تايپي و يا املايي دارم.حتما نظر بدين و بگيد كه ادامه بدم؟به درد چاپ شدن ميخوره؟قشنگه؟خلاصه كه همه چيز رو بهم بگيد:)خودم احساس ميكنم كه چيز خوبي از اب در نيومده... :( VistaVistaFri, 21 May 2021 20:49:52 +0430https://virgool.ir/@yarta44/طرد-شده-bmc3fmybo03h:):راستش اين اولين داستانم نيست...من داستان هاي زيادي نوشتم و حتي بعضياشون رو براي دوستام خوندم و اونا خيلي خوششون اومد و به من گفتن كه ادامش بدم و چاپشون كنم ولي من بي خيال اون داستان ها شدم...اين داستاني كه الان ميخوام براتون بزارم هنوز كامل نيست...راستش جوري كه ايده ي اين داستان به ذهنم رسيد يكم عجيب و غريبه...من داشتم با تلفن با دوستم حرف ميزدم كه يك ليوان آب دستم بود وقتي كه ميخواستم آب رو بنوشم، يك قطره از ته ليوان چكيد و افتاد زمين و ايده اين داستان به ذهنم رسيد (راستش تخيل خيلي قوي دارم و هر روز كلي داستان توي ذهن خودم ميسازم و خلاصه توي خيالاتم سفر ميكنم) من اون چيزي كه توي ذهنم بود رو براي دوستم تعريف كردم و اون هم خوشش اومد. بعدش قرار شد كه من اين داستان رو بنويسم و يكي از دوستام تصوير هاي اون رو نقاشي كنه. فعلا يك قسمت كوتاهش رو ميزارم شما هم نظرتون رو حتما بگيد و اينكه ادامش رو بزارم يا نه؟ و اينكه اگر بخوايد ميتونم عكس شخصيت هاي داستان رو هم بزارم:)«طرد شده»تاریک بود...کمی هم درد داشت! احساس تو خالی و سرگیجه داشتم... . چشمهایم را که باز کردم نور خیلی روشنی چشمهایم را اذیت میکرد، اینجا کجاست؟ همه جا سفید بود! هیچ چیزی دور اطراف من نبود. بلند شدم و با خودم گفتم من اینجا چیکار میکنم؟ ناگهان همه چیز یادم آمد... . شروع کردم به این طرف و آن طرف رفتن ناگهان چشمم به دختری سیاه و سفید افتاد! شوخی نمیکنم! آن دختر واقعاً سفید و سیاه بود! وقتی دیدمش چشمهایم را محکم باز و بسته کردم و دوباره نگاه کردم...اما آن دختر هنوزم فقط و فقط سفید و سیاه بود. او داشت به سمت من می آمد. من با ترس به او نگاه میکردم که هر لحظه به من نزدیک تر میشد. او رو به روی من ایستاد و من را نگاه میکرد من هم به او نگاه میکردم.من و آن دختر به هم خیره شده بودیم. او موهای سفید خیلی بلندی داشت که هنگامی که راه میرفت بر روی زمین کشیده میشد موهایش آنقدر روشن و بلند بود که اگر که از دور نگاه میکردی مانند تور عروس روی زمین کشیده میشد. قسمت قرنیه ی چشمانش سفیده سفید بود ولی عنبیه اش همچون شب سیاه بود. هنگامی که به او خیره میشدی در چشمان سیاهش فرو میرفتی...چشمانش ژرف بود همانند اقیانوس و غمگین بود همچون چهره ی مظلوانه ی ماه که در تاریکی شب گم شده است. پوست سفید و لب های کوچک و ظریفش تو را مجذوب خود میکرد. به راحتی میتوانم بگویم که وقتی به او خیره می شوی میتوانی راحت همه چیز را از یاد ببری. لباس سیاه گشاد و بلندی پوشیده بود و تنها انگشت های سفید و برهنه ی پاهایش از پایین لباسش بیرون زده بود. زیبا بود.او به چشمان سبز من خیره شده بود و تنها چیزی که شنیده میشد صدای نفس های نا هماهنگ مان بود. بعد از مدتی او به پشت سر من اشاره کرد؛ من نیمکت سفیدی رو که قسم میخورم قبل از آمدنش آنجا نبود، را دیدم. او به من با اشاره ی دستش گفت که بنشین و من مانند حیوانی حرف شنو نشستم و او نیز کنار من نشست. ما چند ثانیه به همدیگر خیره شدیم و بعد او با صدای آرامی به من چیزی گفت. من که درست نشنیده بودم گفتم: «چی؟» او با صدای بلند تری گفت:« بگو.» من مکث کردم و گفتم: «چی رو بگم؟» گفت :« بگو چرا؟» من گفتم :« چی چرا؟» او هنوز هم با همان صدای آرام صحبت میکرد و من برای اینکه بتوانم حرف هایش را بشنوم تا حد ممکن به او نزدیک شده بودم. او گفت :« چی شده؟ چرا اینجایی؟» من گفتم :« تو کی هستی؟» او به سوال ام جواب نداد گفت: «چرا اینجایی؟» من کمی کلافه شده بودم و سعی کردم که صبر و شکیبایی به خرج بدهم و کمی با حوصله تر عمل کنم. گفتم: «خب اسم من جان هستش و 28سالم هستش. من هم مثل هر آدم عادی که هست زندگیه خودم رو داشتم. کار میکردم، تفریح میکردم، با دوستام و خانواده ام وقت می گذراندم، بازی های ویدیویی میکردم، کتاب میخواندم، ورزش میکردم، شاید گاهی اوقات هم آواز میخواندم! و... . خب یک مدت همه چیز خوب بود و من خوشحال بودم تا اینکه...» من مکث کردم، به دختر نگاه میکردم که با تمرکز به من خیره شده بود و به حرف هام گوش میداد. من ادامه دادم:« خب میدونی در کنار این شادی هام چیز های غمگینی هم بودن خب مطمئنا نمیتونم بهت بگم که زندگی بی نقصی داشتم، بزار اینطوری بهت بگم... من سعی میکردم که شاد باشم و بیشتر اوقات هم جواب میداد اما... .» من دوباره مکث کردم راستش فکر کردن به خاطرات غمگین من رو مثل هر آدم عادی ناراحت میکنه. اون دختر هنوز هم با تمام توجه به من خیره شده بود. من ادامه دادم:«راستش خانواده ام من رو به فرزندی گرفته بودن چونکه اونا بچه دار نمی شدن و خب موقعی که من رو به فرزندی گرفتن من فقط چند ماه ام بود. زمانی که من 5 سالم شد اونا صاحب یک پسر شدن، مثل یک جور معجزه بود برای کسی که نمیتونه بچه دار بشه!خلاصه که بعد از اون ماجرا، اون پسر عزیز دور دونشون شد و با من جوری رفتار میشد انگار که از سر اجبار من رو به فرزندی قبول کردن! و خب من هیچ وقت احساس خوبی نداشتم...میدونی اون پسر مثل برادرم شد. با اینکه تا 3 سال ازش کینه به دل داشتم چونکه تا قبل از اینکه اون به دنیا بیاد همه چیز رو به راه بود. ولی اون با اینکه از من کوچکتر بود بهم کمک میکرد و خب ما به مرور زمان خیلی با هم صمیمی شدیم. ما همه ی کار هامون رو با هم انجام میدادیم و خب یک جورایی با هم هماهنگ بودیم ولی...ماها خیلی با هم متفاوت بودیم و من یک جورایی تنها بودم...میدونی که چی میگم اون پیشم بود و من دوستش داشتم ولی خیلی تنها بودم...خانواده ام به اون همیشه توجه ویژه ای داشتن و همیشه به من توجه کمتری داشتن خب ببین اون موقع من فقط بچه بودم و به توجه و تشویق نیاز داشتم!من با اونا متفاوت بودم چه از نظر ظاهری که خب واقعاً خیلی فرق داریم و چه از نظر افکار و رفتار. اونها خیلی ساکت و جدی بودند ولی من پر شور و نشاط و شوخ طبع. اونها چشم های قهوه ای تیره با موهای صاف قهوه ای سوخته داشتند. ولی خب من چشمام سبز هستش و مو هام هم خرمایی روشنه و حالت داره.ماها تا 10سال زندگی کردیم و من هر طور که شده باهاشون سر میکردم ولی... یک روز که همه چیز خوب بود...من روز خیلی خوبی رو شروع کرده بودم و خیلی خوشحال بودم. من توی اتاقم داشتم وسایلم رو جمع و جور میکردم و زیر لب آواز میخواندم که یک دفعه ای پدر و مادرم وارد اتاقم شدند و من دست از کار کشیدم. اونها اولش شروع کردند به گیر دادن به من مثل: چرا آنقدر اتاقت بد شکله؟ چرا این لباس رو پوشیدی؟ چرا همش در حال آواز خواندنی؟ تو باعث آزار دادن ما میشی و... . اونها همینطور داشتند به من گیر میدادند که یک دفعه ای تلفن خونه زنگ خورد... . مادرم رفت و تلفن رو برداشت؛ بعد از چند لحظه چهرش سفید شد. پدرم گفت که :« چی شده؟» بعد مادرم با صدای لرزان گفت که:« ........توی بیمارستانه! گفتن که تصادف کرده!...» و وقتی که اینو گفت از هوش رفت. پدرم داد زد: «وای! چی شد؟!» بعد رو به من فریاد زد: « برو سریع آب بیار! قرص هاشو بیار!» من هم سریع رفتم و آب و قرض های مادرم رو آوردم. موقعی که مادرم به هوش اومد ما سوار ماشین شدیم و به بیمارستان رفتیم. برادرم آنقدر که حالش بد بود که رفته بود توی کما! ما چندین ساعت توی بیمارستان ماندیم. در تمام آن مدت مادرم روی صندلی نشسته بود خم شده بود سرش را بین دستهایش گرفته بود و گریه میکرد. آخر های شب قرار شد که مادرم در بیمارستان بماند و من و پدرم به خانه برویم.من و پدرم به خانه رفتیم و من به محض رسیدن به خونه توی اتاقم رفتم خودم رو انداختم توی تختم و به امروز فکر کردم. هی از خودم میپرسیدم که: « هی رفیق همه چیز خوب بود...تو خوشحال بودی...ولی بعدش چی شد؟ چه اتفاقی افتاد؟ چرا اینجوری شد؟» من خیلی غمگین بودم. بعد از گذشت تقریبا چند روز برادرم هنوز در کما بود و بیهوش بود. ولی...ولی یک شب که پدرم من را به خاطر اینکه چقدر خطم بد است و نامنظم هستم داشت دعوا میکرد که مادرم با پریشانی و صدای بغض مانند گفت: «.............حالش بده زود بیاین بیمارستان!» من و پدرم سریع حاضر شدیم و سوار ماشین شدیم و به بیمارستان رفتیم. زمانی که به بیمارستان رسیدیم به قسمتی رفتیم که برادرم بستری بود. مادرم را که صورتش خیس اشک بود را دیدیم. پدرم از مادرم سوال کرد که چه اتفاقی افتاده و مادرم تعریف کرد:« اولش همه چیز تقریبا مرتب بود. بعدش دکتر ها اومدند و به من گفتند که اون به هوش اومده و من خوشحال شدم و پرسیدم که کی میتوانم ببینمش ولی خب بعد از چند ساعت اونا گفتن که حالش خوب نیست هیچ چیز دیگه ای نگفتند.» بعدش دکتر از اتاق برادرم اومد بیرون و به ما گفت که:« متاسفم ما ایشون رو از دست دادیم.» همون لحظه پدرم رنگش سفید شد مادرم جیغ کشید و من همون جا خشکم زده بود نمیدانستم که باید چه عکس العملی نشون بدم! بعد از اون اتفاق موقع خاکسپاری برادرم من هنوزم توی حالت شک بودم. با هیچ کس حرف نمیزدم، غذا نمیخوردم، صبح ها که از خواب میخواستم بلند بشم احساس میکردم که نباید بلند بشم، احساساتم به هم ریخته بود...من خورد شده بودم. من تا یک هفته اصلا اشک نریختم تا اینکه یک روز زمانی که روی تختم دراز کشیده بودم و داشتم آهنگ گوش میدادم مادرم اومد توی اتاقم و من رو برای شام صدا زد. از زمان رفتن برادرم رفتار اونها نسبت به من وحشتناک تر شده بود. من وقتی که کوچکتر بودم فکر میکردم که وقتی برادرم وجود داشته باشد من ناراحت هستم ولی بعدش از این پشیمان شدم من اونن شب وقتی که پایین رفتم برای خوردن شام اگر چه که اصلا اشتهایی نداشتم ولی سعی کردم که تلاش خودم رو بکنم نمیدونم چی شد که یک دفعه ای پدر و مادرم دعواشون شد و آخرش کشیده شد به منبه من كشيده ميشد.اونها من رو مرتب سرزنش میکردند من اون لحظه خیلی بدجور از کوره در رفتم با عصبانیت سرشون داد میزدم بهشون میگفتم که اونا خیلی به من بی توجهی کردند. بعدش هم سریع میز شام رو ترک کردم و رفتم توی اتاقم و بعد از مدت ها شروع کردم به گریه کردن انقدر گریه کردم که چشم هام از شدت درد باز نمیشد. از موقعی که برادرم رفت من همیشه خودم رو سرزنش میکنم چونکه...چونکه مشکل اون نبود تقصیر اون نبود با وجود اون من محکم تر بودم ولی با رفتنش من رو داغون کرد. همیشه افسوس میخورم که من نتونستم حتی برای اخرین بار ببینمش و باهاش خداحافظی کنم.»این لحظه من بالا رو نگاه کردم که اشک هام جاری نشن. نمیتونستم توی چشم های اون دختر نگاه کنم. بعد از چند دقیقه اون هنوز ساکت بود انگار که میخواست ادامه ی حرفام رو بشنوه. من به سختی بغضم رو که داشت گلوم رو خفه میکرد قورت دادم و ادامه دادم:« من بعد از اون بعد از اون پدر و مادرم همیشه توی خودشونن و لباس های رنگی نمیپوشند ولی من همیشه سعی کردم که خودم رو شاد نگه دارم و لباس های رنگی بپوشم و زندگی عادی خودم رو ادامه بدم. رابطه ی من و پدر و مادرم خیلی سرد شده. موقعی که من به سن قانونی رسیدم بعد از تموم کردن دانشگاه من شروع کردم به کار کردن. و خب تا اینجا همه ی کار هام رو خودم انجام دادم... اما خب من از همون موقع به بعد خیلی ساکت شدم و خب راستشو بخوای دچار افسردگی شده بودم تا اینکه دیشب از شدت فشاری که بقیه روم گذاشته بودن و مرور خاطرات گذشته روی تختم دراز کشیده بودم و که خوابم برد. موقعی که بیدار شدم، دیدم که اینجام و همینطور که میبینی الان رو به روت نشستم.»من ساکت شدم و هیچ چیز دیگه ای نگفتم آن دختر وقتی که ساکت شدم چند دقیقه به نگاه کردن مستقیم توی چشم هایم ادامه داد و بالاخره آخرش چشمانش را از چشمانم جدا کرد. من بهش گفتم که:« تو کی هستی؟ اینجا چیکار میکنی؟» اون شروع کرد به حرف زدن:« اسم من امیلی هستش و 26 سالم هستش. من از پدری سیاه و مادری سفید به دنیا اومدم. شاید خب باید به رنگ خاکستری در می آمدم ولی اینجا دنیای رویایی نیستش که رنگ ها با هم مخلوط بشن! من هم از همان اول سفید و سیاه به دنیا آمدم. پدر و مادرم همیشه به من میگفتن که مواظب خودم باشم و اینکه حرف مردم برام مهم نباشه چونکه اونها ممکنه به خاطر ظاهر متفاوت من به من حرف های مسخره ای بزنند منم سعی کردم از همون بچگی حرف مردم برام مهم نباشه. پدرم به خاطر ظاهرش به سختی شغل پیدا میکرد و حتی گاهی اوقات میشد که بی کار میماند ولی در کل زندگی مان خیلی بد نبود. من عشق از پدر و مادرم دریافت میکردم و خب این برای من کافی بود. میدونستم که ممکنه مردم از من خوششان نیاید ولی خب در کل خیلی برام اهمیتی نداشتن. موقعی که من به دانشگاه رفتم مجذوب یک پسر شدم که همیشه لباس های رنگی میپوشید ولی خیلی همیشه ساکت بود. آنقدر لباس های رنگی میپوشید که خب خیلی ها در موردش حرف میزدن! همیشه احساس میکردم که اون میتونه من رو درک کنه ولی من هیچ وقت نتوانستم باهاش حرف بزنم من همیشه میدیدمش ولی به محض اینکه چشمم بهش میخورد اون مکان رو ترک میکردم انگار که میخواستم ازش قایم بشوم. توی یک کلاس دیگه ای بودم و اون پسر توی یک کلاس دیگه و از وجودم هم خبر نداشت... . من بعد از تموم کردن دانشگاه هنوز هم بهش فکر میکردم. بعد از دانشگاه من سخت رفتم دنبال کار و خب کسی به من کار نمیداد چونکه خیلی ها از من متنفر بودن و نمی خواستن که حتی منو ببینن و به خاطر ظاهرم هیچ کس حتی حاضر نبود به من یک شانسی بده که ببینه اصلا میتوانم توی اون قبول بشم یا نه! ولی من بالاخره یک کاری پیدا کردم و شروع کردم به کار کردن. من در طول زندگیم دوستی نداشتم و همیشه تنها بودم. توی مدرسه همه مسخرم میکردن و برام قلدری میکردن. من هیچ وقت کسی رو نداشتم که باهاش حرف بزنم...از علاقه هام بگم...باهاش وقت بگذرونم و خیلی کارهای دیگه... . حس خیلی بدی داره که هر جا میری از اون مکان طرد بشی...میدونی چی میگم؟» منم با گفتم:« آره میدونم چی میگی...» اون ادامه داد:« من سالها توی فکر اون پسر بودم همیشه حس میکردم که اون میتونه به من کمک کنه ولی من هیچ وقت دوباره ندیدمش و پیداش نکردم.»اميدوارم كه لذت برده باشيد:)ادامش رو بزارم؟VistaVistaFri, 21 May 2021 00:23:11 +0430https://virgool.ir/@yarta44/اولین-پستم-در-ویرگول-gh3uf14rbmnbخب این اولین پستم توی ویرگول هستش.من اینجا می‌خوام داستان هام رو باهاتون به اشتراک بزارم،شاید هم اونا رو چاپ کردم...البته به شرطی که شما از نوشته های من خوشتون بیاد:)ولی قبلش می‌خوام که یکم از خودم براتون بگم:من اسمم ویستا هستش،۱۳ سالمه و به نوشتن، پیانو زدن، عکاسی، نقاشی کشیدن، یادگیری زبان، کتاب خواندن و فکر کردن خیلی علاقه دارم:)اسمم ریشه ی زرتشتی داره و از کلمه ی اوستایی میاد. معنی اسمم یابنده،برخوردار،دانش و فرهنگ و پر دانش و خرد هستش.یک برادر کوچک تر دارم که ۹ سال ازم کوچک تره و اسمش آرتیمان هستش. معنی اسمش: مرکب آرتی به معنی پاک و مقدس و بعلاوه مان به معنی تفکر و اندیشه، پس ‌میشه اندیشه پاک، تفکر پاک، همچنین اسم روستایی از توابع تویسرکان که زادگاه میرزا الدینی آرتیمانی از شاعران عهد صفوی است.توی شهر تهران در کنار پدر و مادر و برادرم زندگی میکنم:)حیوان های مورد علاقم: نهنگ، پاندا، ببر سفید، فیل و جغد هستن.رنگ های مورد علاقم: سیاه، آبی و بنفش هستن ولی در کل همه ی رنگ هارو دوست دارم.عکس مورد علاقم:)ساز های مورد علاقم: پیانو، ویالون، ویالون سل، کالیمبا و هنگ درام هستند.آهنگسازان مورد علاقم: یوهان سباستین باخ، ولفگانگ آمادئوس موتسارت، لودویگ ون بتهوون، فرانتس شوبرت، فردریک شوپن و پیوتر ایلیچ چایکوفسکی هستند.یک دختر پر انرژی و درونگرا هستم و همیشه اطرافیانم رو می خندونم.دیگران رو خیلی خوب میتونم درک کنم و تا جایی که بتونم سعی میکنم که بهشون کمک کنم.به دنیای اطرافم خیلی علاقمندم ولی هنوز از درک کاملش عاجزم:)عکس پروفایلم رو بدون هيچ فيلتري خودم گرفتم.خودم یک پیانو دارم و هر وقت که نیاز به آروم شدن دارم به سراغش میرم:)به هنرمند ها خیلی علاقمندم و بهشون احترام میزارم.هنرمند های مورد علاقم:ونسان ونگوگ، میکل آنژ، لئوناردو داوینچی، پیکاسو و سالوادور دالی هستند.نویسنده های مورد علاقم: فئودور میخائیلاویچ داستایوفسکی، لئو تولستوی، ویرجینیا ولف، شکسپیر، ژول ورن، چارلز دیکنز، مارک تواین، ویکتور هوگو، جین آستین، جرج اورول، جی.کی.رولینگ و...هستند.کتاب های مورد علاقم:قلعه ی حیوانات، جنگ و صلح ، شازده کوچولو ،دنیای سوفی، بینوایان و...هستند. به افکار فلسفی و عمیق خیلی علاقه دارم و بیشتر روزم رو صرف فکر کردن به چیز های مختلف میکنم.وقتي كه 4 سالم بود شروع به يادگيري نواختن پيانو شدم.زبان روسي بلدم و ميتوانم به روسي بنويسم،بخوانم و صبحت كنم.تا جایی که بتونم زبان انگلیسی کار میکنم و کتاب های زبان اصلی می‌خوانم.ميشه گفت كه تقريبا 3 زبانه هستم.(فارسي،روسي و انگليسي كه در حال يادگيري هستم)بیشتر اهنگ های خارجی و کلاسیک گوش میکنم و موسیقی رو جوهره زندگی می‌دونم.موسیقی زبان جهانی انسانهاست... :)موسیقی قویترین شکل جادو است...:):)♥♪امیدوارم از خواندن پست هایی که قراره در آینده بزارم لذت ببرید:)VistaVistaThu, 20 May 2021 23:06:33 +0430