https://virgool.ir/feed/@yamahdisarallahیا بقیة الله اغثنا و ادرکناfa2026-11-11 09:34:46https://files.virgool.ir/upload/users/4903612/avatar/JLcSr1.jpghttps://virgool.ir/@yamahdisarallahhttps://virgool.ir/@yamahdisarallah/بخش-دوم-شرح-شهادت-حضرت-فاطمه-زهرا-سلام-الله-علیها-برگرفته-از-کتاب-نفیس-بیت-الاحزان-شیخ-عباس-قمی-kigjvj8pkt2zبخش دوم شرح فضائل و شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها برگرفته از کتاب بیت الاحزان شیخ عباس قمیفاطمه پاره تن رسول خدا متنی که مطالعه می کنید دقیق با کتاب نفیس بیت الاحزان شیخ عباس قمی مطابقت دادیم، فقط اکتفا به کپی کردن نکردیم، لذا در مطالب شک و شبه ای برای خواننده وجود ندارد خلاصه ترجمه بیت الاحزان شیخ عباس قمی جهت مشاهده بخش اول شرح شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها اینجا را لمس کنیدنام های حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیهایونس به ظبیان می‌گوید: امام صادق (ع) فرمود: فاطمه (س) در پیشگاه خداوند نُه نام داشت:فاطمه، صدّیقه، مبارکه، طاهره، زَکِیّه، راضیه، مرضیّه، مُحَدَّثَه، و زهرا،سپس فرمود:آیا می‌دانیمعنی فاطمه چیست؟عرض کردم: ای سرور من، معنی آن را برای من بیان کن.فرمود: فَطِمَتْ مِنَ الشَّرِ: «به خاطر اینکه از هرگونه بدی، جدا و بریده شده است».سپس فرمود: «اگر امیر مؤمنان علی نبود، برای فاطمه تا روز قیامت در سراسر روی زمین، همتائی نبود، از زمان حضرت آدم تا پایان دنیا»و در پاره‌ای از روایات آمده، از این رو آن حضرت، فاطمه نامیده شد که او و شیعیانش از آتش دوزخ جدا و دورند، و بوسیله علم و کمال (از شیر گرفته شده و) از دیگران جدا است (یعنی بی‌نظیر است) و از عادت قاعدگی، دور می‌باشد و انسانها از شناخت او عاجزند، و خداوند او و فرزندان موحّد و مؤمن او را از آتش دوزخ، دور می‌کند، و همچنین خداوند دوستان او را از آتش دوزخ دور می‌سازد.و روایت شده که: نام فاطمه (س) از این نام خدا «فاطر» اقتباس شده است.معنای طاهرهو آن حضرت را از این رو «طاهره» می‌گویند، که از هرگونه زشتی و پلیدی، پاک بود و هرگز خود حیض و نفاس ندید.معنای زهراو از این رو به «زهراء» نامیده شد، که در هر روز سه بار نور جمالش برای امیر مؤمنان علی جلوه می‌کرد.ابوهاشم جعفری می‌گوید: از امام حسن عسکری پرسیدم چرا فاطمه به زهراء نامیده شده است؟ در پاسخ فرمود: چهره‌ی تابان فاطمه، برای امیر مؤمنان علی در آغاز بامداد مانند خورشید هنگام چاشت بود، و هنگام ظهر مانند ماه تابان بود، و هنگام غروب خورشید مانند ستاره‌ی درخشنده بود.امام صادق (ع) فرمود: از این رو فاطمه (س) به نام زهراء خوانده شد که برای او در بهشت، قُبّه‌ای از یاقوت سرخ وجود دارد که ارتفاع آن به اندازه‌ی یکسال راه می‌باشد، که بقدرت خدا در فضا آویزان است بی‌آنکه از ناحیه‌ی بالا به آسمان بسته باشد تا آن را نگهدارد و بی‌آنکه از ناحیه‌ی زمین دارای ستونی باشد تا پیوند با زمین داشته باشد، آن قبّه صد هزار در دارد، و در کنار هر دری هزار فرشته است، بهشتیان آن را می‌نگرند چنانکه یکی از شما ستاره‌ی درخشانی را در افق آسمان می‌نگرید، و می‌گویند: این (بارگاه) درخشنده از آنِ فاطمه (س) است.نور حضرت زهرا عالم فرشتگان را روشن کردو در روایت دیگر آمده هنگامی که خداوند اراده کرد تا فرشتگان را بیازماید، ابر تاریکی به سوی آنها فروفرستاد که آنها همدیگر را نمی‌دیدند نه اوّلی آنها آخری را و نه آخری آنها اوّلی را می‌دید، از درگاه خداوند خواستند تا آن تاریکی را برطرف سازد، خداوند خواستهای آنها را پذیرفت، و نور فاطمه (س) را در همان وقت آفرید که همچون قندیل بود، خداوند آن را در اطراف عرش آویزان نمود، که بر اثر تابش نور آن، آسمانهای هفتگانه و زمینهای هفتگانه، نورانی شدند، فرشتگان خدا را تسبیح و تقدیس شما را تا روز قیامت برای دوستان حضرت زهرا (س) و دوستان پدر و شوهر و فرزندان او قرار می‌دهم.هلال ماه رمضان با نور حضرت زهرا پنهان...و مرحوم صدوق از حضرت رضا نقل کرده که در ضمن گفتاری فرمود: وقتی که هلال ماه رمضان در آسمان ظاهر می‌شد، نور فاطمه بر نور ماه، چیره می‌گشت بطوری که پنهان می‌شد، و هنگامی که فاطمه غایب می‌گردید، نور ماه آشکار می‌شد.معنای بتولروایت شده از این رو او را «بَتول» گویند که او هرگز عادت قاعدگی ندید، چنانکه مریم مادر حضرت عیسی نیز به همین خاطر بتول نامیده شد.بعضی گفته‌اند: بتول در اصل از «بَتْل» بوده و آن به معنی انقطاع از دنیا و پیوستن به خدا است، و بگفته‌ی بعضی این نام بیانگر آن است که حضرت زهرا نظیر و همتا نداشت.کنیه های حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیهاکُنْیه‌های آن حضرت عبارتست از: اُمّ‌الحسن، اُمّ‌الحسین، اُمّ‌المحسن، اُمّ‌الائمّة، اُمّ‌ابیها، و اُمّ‌المؤمنین.این کُنیه‌ها در زیارتنامه‌ی آنحضرت آمده است.و در کتاب مناقب ذکر شده: در آسمانها به آن حضرت «نوریّه» و «سماویّه» و «حانیه» می‌گویند.معنای حانیهحانیه به معنی آنست که او نسبت به شوهر و فرزندانش مهربان و دلسوز بودنمونه‌ای از مهربانی حضرت زهرا به شوهرشدر این مورد ذکر این مطلب کافی است که آنچه از ضربت، اهانت و شکسته شدن استخوان و اثر تازیانه در بازوی او که ورم آن دیده می‌شد (و بعداً بخواست خدا خاطرنشان می‌گردد) همه به خاطر پیوند محبت‌آمیزی بود که نسبت به شوهرش علی (ع) داشت و به خاطر دفاع از حریم او، این آسیبها را تحمّل کرد، تا آن حد که در این راه به شهادت رسید، در عین حال هنگام وفات گریه می‌کرد، امیر مؤمنان علی (ع) پرسید: چرا گریه می‌کنی؟در پاسخ گفت: «بخاطر مصائبی که بعد از من به تو می‌رسد!»امام علی (ع) فرمود: گریه مکن، سوگند به خدا این مصائب چون در راه خدا است برای من کوچک و ناچیز است.نمونه‌ای از مهربانی حضرت زهرا به فرزندانشدر این مورد کافی است به ذکر آنچه را که مرحوم صدوق از حماد، و او از امام صادق نقل کرده در اینجا بیاوریم، آن حضرت فرمود: جایز نیست که مردی با دو زن از فرزندان (و نواده‌های) حضرت زهرا (س) ازدواج کند زیرا این خبر به او می‌رسد و بر او سخت می‌گذرد، حماد عرض کرد: آیا این خبر به آن حضرت می‌رسد؟امام فرمود: آری سوگند به خدا.گوشه‌ای از فضائل حضرت زهراحضرت فاطمه زهرا یکی از افراد کِساء و مُباهِله و کسی بود که در سخت‌ترین زمان در راه خدا هجرت نمود، و از کسانی بود که در شأن آنها آیه‌ی تطهیر نازل شد، و جبرئیل افتخار کرد که از جمله‌ی آنها باشد، و خداوند به پاکی و صدق آنها گواهی داد، او مادر ائمّه (ع) و یادگار رسول خدا (ص) است که نسل پیامبر (ص) تا روز قیامت، از او باقی می‌ماند، او سرور زنان دو جهان از آغاز و انجام است، او در گفتار و سخن، شبیه‌ترین انسانها به پیامبر (ص) بود، اخلاق و شیوه‌ی زندگی او، از اخلاق و شیوه‌ی زندگی رسول‌خدا (ص) حکایت می‌کرد، و راه رفتنش بسان راه رفتن پیامبر (ص) بودرسول خدا دستان حضرت زهرا را می بوسیدهرگاه حضرت زهرا بر رسول خدا وارد می‌شد، رسول خدا از او استقبال گرمی می‌کرد، و دستهایش را می‌بوسید و در جای خود او را می‌نشانید، و وقتی که پیامبر (ص) بر فاطمه (س) وارد می‌شد، فاطمه برمی‌خواست و از پیامبر (ص) استقبال گرم می‌کرد و دستش را می‌بوسید.فاطمه پاره تن من استپیامبر بسیار فاطمه را می‌بوسید، و هر زمان مشتاق بوی بهشت می‌شد، او را می‌بوئید و می‌فرمود:فاطِمَةُ بَضْغَةٌ مِنّیِ مَنْ سَرَّها فَقَدْ سَرَّنِی، وَ مَنْ سائَها فَقَدْ سائَنِی.«فاطمه، پاره‌ی تن من است، کسی که او را شاد کند مرا شاد نموده است، و کسی که به او بدی کند به من بدی کرده است».خلقت نور محمد و علی و فاطمه علهیم السلاممرحوم کُلَیْنی از محمد بن سنان نقل می‌کند که من نزد امام جواد بودم وموضوع اختلافاتی را که در بین شیعیان پدیدار شده بود به آنحضرت عرض کردم، به من فرمود:«ای محمد! خداوند همواره در یکتائی و بی‌همتائی خود یکتا و بی‌همتا بود، پس از آن محمد و علی و فاطمه (علیهم‌السّلام) را آفرید و آن سه نور پاک هزاران سال ماندند، سپس خداوند تمام موجودات را خلق فرمود، و آنان را گواه در آفرینش موجودات گردانید، و اطاعت ایشان را در میان تمام مخلوقات، جاری ساخت، و امور آن را به ایشان واگذار نمود، پس آنان حلال می‌کنند آنچه را که بخواهند، و حرام می‌کنند آنچه را که بخواهند، ولی آنها هرگز چیزی را نمی‌خواهند مگر اینکه خدا بخواهد «وَ لَنْ یَشائُوا اِلّا اَنْ یَشاءَ اللَّهُ» سپس امام جواد فرمود: ای محمّد! این عین دیانت است، هر کس تند برود و از آن جلو بیفتد، گمراه گردد، و هر کس کُندی کند و عقب بماند به هلاکت می‌رسد، و هر کس به همراه دین و هماهنگ با دین حرکت کند و همواره ملازم آن باشد به حق می‌رسد، ای محمد! این سخن را یاد بگیر و حفظ کن».مؤلّف گوید: این حدیث شریف، بیانگر آن است که وجود مقدّس فاطمه زهرا از افرادی است که خداوند امور همه‌ی اشیاء را به آنها واگذار کرده است، پس او آنچه را بخواهد حلال می‌کند و آنچه را بخواهد، حرام مینماید.فرمود فاطمه جان من رو بابا صدا بزنحضرت فاطمه زهرا فرمود: هنگامی که این آیه نازل گردید: لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَیْنَکُمْ کَدُعاءِ بَعْضِکُمْ بَعْضاً: «پیامبر را بین خودتان مثل صدا زدن همدیگر صدا نزنید» (یعنی پیامبر (ص) را با احترام صدا کنید).من رسول خدا (ص) را با جمله‌ی «ای رسول خدا» صدا می‌زدم، ولی آن حضرت مایل بود که به او بگویم: «ای پدر!»، سه بار چیزی نفرمود، تا اینکه به من رو کرد و فرمود:: «ای فاطمه! این آیه در مورد تو و خاندان و نسل تو نازل نشده، و تو از من هستی و من از تو می‌باشم، بلکه این آیه در مورد افراد بی‌مهر و خشن قریش، همان افراد متکبّر و خودخواه نازل شده است».سپس فرمود:قُولِی لِی یا اَبَهْ! فَاِنَّها اَحْیی لِلْقَلْبِ، وَ اَرْضی لِلرَّبِّ.: «به من بگو ای بابا، که این گونه سخن تو، قلب مرا زنده‌تر می‌کند و خدا را خشنودتر می‌سازد».ایستادن در محراب عبادت حضرت زهرا و ورم پاحسن بصری (زاهد معروف) می‌گوید: در امّت اسلام هیچکس عابدتر از فاطمه (س) نبود، آنقدر به عبادت ایستاد که پاهایش ورم کرد.بهترین چیز برای زنانو رسول اکرم به فاطمه فرمود: چه چیز برای زن بهتر است، در پاسخ گفت:اَنْ لا تَری رَجُلاً وَ لا یَراها رَجُلٌ.: «نه او، مرد نامحرم را ببیند و نه مرد نامحرم او را ».پیامبر (ص) با شنیدن این سخن، فاطمه (س) را به سینه‌اش چسبانید و این آیه را خواند: «ذُرِیَةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ»: «آنها دودمانی بودند که بعضی از آنها از بعضی دیگر گرفته شده‌اند» (آل‌عمران- 34)دعای حضرت زهرا برای دیگران در محراب عبادت تاصبحامام حسن (ع) می‌فرماید: در شب جمعه مادرم را در محراب عبادتش دیدم، همواره در رکوع و سجود بود تا سفیده‌ی سحر دمیده شد می‌شنیدم که نام مؤمنین و مؤمنات را به زبان می‌آورد و برای آنها دعا می‌کرد، ولی برای خودش هیچ دعا نکرد، گفتم: ای مادر، برای خود مانند دیگران دعا نکردی؟، در پاسخ فرمود: ای پسرم، اَلْجارُ ثُمَّ الدَارُ:«نخست همسایه، بعد خانه».نور حضرت زهرا برای اهل آسمان می درخشیدو روایت شده: هنگامی که آنحضرت در محراب عبادتش به عبادت می‌ایستاد، نور او برای اهل آسمان می‌درخشید، چنانکه نور ستارگان برای اهل زمین می‌درخشد.تعلیم پیامبر تسبیح معروف را به حضرت فاطمه زهرامرحوم صدوق نقل می‌کند: امیر مؤمنان علی به مردی از قبیله بنی‌سعد فرمود: می‌خواهی مقداری از حالات فاطمه را آن هنگام که در خانه‌ی من بود، برای تو بازگو کنم؟او با اینکه از محبوبترین افراد در نزد رسول خدا بود، آنقدر با مشک آب کشید که اثر بند مشک در سینه‌ی او نمایان شد، و آنقدر خانه را جارو کرد که لباسهایش غبارآلود شد، و آنقدر زیر دیگ، آتش افروخت که رنگ لباسش تغییر کرد به طوری که در سختی و زحمت افتاد، به او گفتم: اگر به حضور پدرت پیامبر می‌رفتی و درخواست کنیزی می‌کردی تا ترا در کارها کمک کند، بجا بود.فاطمه به حضور پدر رفت، چند نفر از جوانان در نزد رسول خدا بودند، چیزی نگفت و به خانه بازگشت.رسول خدا (ص) دریافت که فاطمه (س) برای حاجتی نزد او آمده، و بدون اینکه به حاجتش برسد، برگشته است، روز بعد صبح رسول خدا (ص) به خانه‌ی ما وارد شد، در حالی که من و فاطمه در بستر بودیم.رسول خدا (طبق عادت) سه بار سلام کرد، بار سوّم فکر کردیم که اگر جواب ندهیم، آن حضرت بازمی‌گردد، چرا که عادت او این بود که برای اذن ورود، تا سه بار سلام می‌کرد، اگر اجازه‌ی ورود داده می‌شد که وارد می‌شد وگرنه بازمی‌گشت، گفتم: و بر تو باد سلام، ای رسول خدا بفرمائید.آن حضرت آمد و بالای سر ما نشست و فرمود: ای فاطمه! دیروز نزد من آمدی، بگو حاجت تو چه بود؟ فاطمه (س) از روی حیا، سخن نگفت، امیرالمومنین عرض کرد: ای رسول خدا من به تو خبر دهم، فاطمه آنقدر آب کشیده که اثر بند مشک در سینه‌ی او نمایان است، و آنقدر آسیا را گردانده که دستهایش آبله کرده، و آنقدر خانه را جارو کرده که لباسش غبارآلود شده، و آنقدر آتش زیرر دیگ روشن نموده که رنگ لباسش تغییر نموده است، به او گفتم: اگر نزد پدر بروی و درخواست کنیزی برای کمک به کارهای دشوار خانه، بکنی، روا است.پیامبر (ص) فرمود: آیا می‌خواهید به شما چیزی بیاموزم که بهتر از خدمتکار باشد؟، و آن این است که وقتی به بستر خواب رفتید: سی و سه بار «سُبْحانَ اللَّهِ» و سی و سه بار «اَلْحَمْدُ لِلَّهِ» و سی و چهار بار «اَللَّهُ اَکْبَرُ» را بگوئید در این هنگام، فاطمه (س) سر برداشت و سه بار گفت: «رَضِیتُ عَنِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ» «از خدا و رسولش، راضی و خشنود شدم».حوادث و پی‌آمدهای سقیفهغایب بودن امام علی و بنی‌هاشم از اجتماع سقیفهعالم بزرگ، شیخ مفید (متوفی 413 ه.ق) در کتاب ارشاد می‌گوید: پس از رحلت پیامبر، امام علی مشغول غسل دادن و کفن و دفن جسد مطهّر پیامبر بود، و بنی‌هاشم بخاطر مصیبت بزرگ رحلت پیامبر (ص) از مردم جدا بودند، قوم از فرصت استفاده کرده و به مسأله خلافت و تعیین خلیفه پرداختند و سرانجام در غیاب علی (ع) و بنی‌هاشم، خلافت ابوبکر برقرار شد، آن گونه که بین انصار، اختلاف افتاد، و جماعت آزادشدگان (در فتح مکّه) و آنانکه پیامبر برای تألیف قلوب، به آنها اجازه‌ی ورود به اسلام را داده بود از اینکه مسأله‌ی خلافت، چند روز تأخیر بیفتد کراهت داشتند تا قبل از فراغت بنی‌هاشم، مسأله را تمام شده اعلام کنند، با ابوبکر بیعت کردند، زیرا او در مکان اجتماع (سقیفه) حاضر بود، و اسباب و لوازم کار او آنچنان آماده شده بود که موضوع را مطابق مراد و مقصود او آسان نمودگفتار امام علی بعد از بیعت مردم با ابوبکرروایت شده: وقتی که بیعت با ابوبکر به پایان رسید، مردی به حضور امام علی (ع) آمد، دید آن حضرت بیلی در دست دارد و به هموار کردن قبر رسول خدا (ص) مشغول است، به آن حضرت عرض کرد: مردم با ابوبکر بیعت کردند، و جماعت انصار در قضیّه‌ی رهبری، شکست خوردند، زیرا بین خود آنها اختلاف شد، و طُلَقا (آزادشدگان) سبقت گرفته و با این مرد (ابوبکر) عقد بیعت نمودند، از بیم آنکه شما به آن، دست نیابید.حضرت علی (ع) بیل را به زمین گذارد و دسته‌ی آن در دستش بود، چنین فرمود:بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ- الم. اَحَسِبَ النّاسُ اَنْ یُتْرَکُوا اَنْ یَقُولُوا آمَنّا وَ هُمْ لا یُفْتَنُونَ- وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَیَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِینَ صَدَقُوا وَ لَیَعْلَمَنَّ الْکاذِبِینَ- اَمْ حَسِبَ الَّذِینَ یَعْمَلُونَ السَّیِئاتِ اَنْ یَسْبِقُونا ساءَ ما یَحْکُمُونَ.: «بنام خداوند بخشنده‌ی مهربان- الم- آیا مردم گماتن کردند که به حال خود رها می‌شوند، و آزمایش نخواهد شد؟- ما کسانی را که پیش از آنها بودند آزمودیم، باید علم خدا در مورد کسانی که راست می‌گویند و کسانی که دروغ می‌گویند، تحقّق یابد- آیا کسانی که اعمال بد بجا می‌آورند، گمان کردند از حوزه‌ی قدرت ما بیرون خواهند رفت؟ چه داوری بدی می‌کنند؟»تصمیم دوازده نفر برای اعتراض به ابوبکرهنگامی که خلافت ابوبکر رسمیّت یافت، دوازده مرد، آشکارا به ابوبکر اعتراض کردند، که شش نفر آنها از مهاجران بودند، بنامهای:1- خالد بن سعید بن عاص از بنی‌امیّه 2- سلمان فارسی 3- ابوذر غفاری 4- مقداد 5- عمّار یاسر 6- بریده‌ی اسلمی، و شش نفر از انصار بودند که عبارتند از:1- ابوالهیثم بن تَیْهان 2- سهل بن حُنَیْف 3- عثمان بن حُنَیْف 4- خزیمة بن ثابت 5- اُبَیّ بن کعب 6- ابوایّوب انصاری.وقتی که ابوبکر در مسجد به بالای منبر رفت، این دوازده نفر با هم به مشورت پرداختند، بعضی از آنها گفتند: سوگند به خدا به سوی ابوبکر می‌رویم و او را از بالای منبر رسول خدا پائین می‌آوریم، دیگران گفتند: «سوگند به خدا اگر چنین کنید با دست خود، خود را به هلاکت افکنده‌اید، با اینکه خداوند در قرآن می‌فرماید: وَ لا تُلْقُوا بِاَیْدِیکُمْ اِلَی التَّهْلُکَةِ: «و با دست خویش، خود را به هلاکت نیفکنید» (بقره- 195)، خوب است برویم به محضر امیر مؤمنان علی (ع) و با او در این باره مشورت و نظرخواهی کنیم.نظرخواهی از امام علی ودرباره اعتراض بر ابوبکردوازده نفر مذکور به محضر امیر مؤمنان علی رسیدند و عرض کردند: «ای امیر مؤمنان! تحقیقاً تو سزاوارترین و بهترین افراد به مقام رهبری هستی، زیرا ما از رسول خدا شنیدیم که فرمود:عَلِیٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِیٍّ، یَمِیلُ مَعَ الْحَقِّ کَیْفَ مالَ.: «علی با حق است و حق با علی است، و هر جا حق بگردد، علی همانجا می‌گردد».ما تصمیم گرفته‌ایم، نزد ابوبکر برویم و او را از بالای منبر رسول خدا به پائین آوریم، به حضور شما آمده‌ایم تا در این باره با شما مشورت کنیم و نظر شما را بخواهیم و آنچه دستور دهی، همان را عمل کنیم.امیر مؤمنان علی (ع) فرمود: اگر چنین کنید، بین شما و آنها جنگی بروز می‌کند، و شما همچون سرمه‌ی چشم یا نمک طعام (اندک) هستید، امّت اجتماع کرده‌اند. سخن پیامبرشان را ترک نموده‌اند، و به خداوند دروغ بسته‌اند، من در این باره با اهل‌بیت خودم مشورت کردم، آنها سفارش به سکوت کردند چرا که به کینه‌توزی و دشمنی مخالفان نسبت به خدا و اهل‌بیت رسول خدا اطلاع داشتند.آنها همان کینه‌های زمان جاهلیت را تعقیب می‌کنند و می‌خواهند انتقام آن زمان را بکشند، تا اینکه فرمود:حجت بر ابوبکر تمام شود«ولی نزد ابوبکر بروید، و آنچه را که از پیامبر خود (در شأن من) شنیده‌اید به او خبر دهید، و او را از شبهه خارج سازید تا این موضوع، حجّت را بر ضدّ او نیرومندتر کند، و عقوبت او را هنگامی که در پیشگاه خدا قرار می‌گیرد رساتر نماید، که پیامبر خدا را نافرمانی کرده و با او مخالفت نموده است!».آن دوازده نفر به مسجد رفتند و آن روز، روز جمعه (چهارمین روز رحلت رسول خدا ) بود، اطراف منبر رسول خدا را احاطه نمودند.وقتی که ابوبکر به منبر رفت، هر یک از آن دوازده نفر، سخنی را (به طور مستدل) به ابوبکر گفتند، و از حق و شأن علی دفاع نمودند و گفتار پیامبر (ص) را در فضائل علی (ع) بیاد او آوردند، که برای رعایت اختصار از ذکر آن سخنان، خودداری شد.نخستین کسی که با ابوبکر سخن گفت، خالد بن سعید بن عاص بود، سپس بقیّه‌ی مهاجران، و بعد از آنها انصار، سخن گفتند.روایت شده وقتی که آنها از گفتار خود فارغ شدند، ابوبکر در بالای منبر درمانده شد و جوابی خردپسند بر رد آنها نداد جز اینکه گفت:وَلّیْتُکُمْ وَلَسْتُ بِخَیْرِکُمْ، اَقِیلُونِی اَقِیلُونِی.: «ولایت بر شما شایسته‌ی من نیست و من بهترین شما نیستم، بیعت خود را نسبت به من فسخ کنید و بشکنید».عمر بن خطّاب فریاد زد انْزِلْ عَنْها یالُکَعْ...: «ای فرومایه! از منبر پائین بیا، وقتی که تو قدرت پاسخگوئی به استدلالات قریش نداری، چرا خود را در چنین مقامی قرار داده‌ای؟! سوگند به خدا تصمیم گرفته‌ام تو را از این مقام خلع کنم و آن را به «سالم» غلام آزاد شده‌ی حُذیفه بسپارم.ابوبکر از منبر پائین آمد، سپس دست عمر را گرفت و او را به خانه‌ی خود برد، سه روز در خانه ماندند و به مسجد رسول خدا نرفتند.چهارمین روز بیرون نیامدن ابوبکر و عمر از خانه‌ی خود بود که «خالد بن ولید» همراه هزار مرد به در خانه‌ی ابوبکر آمدند و گفتند: «چرا در خانه نشسته‌اید، سوگند به خدا بنی‌هاشم (در غیاب شما) به مقام خلافت چشم دوخته‌اند».از طرفی «سالم» غلام آزاد شده‌ی حذیفه با هزار مرد به آنجا آمد، و از سوی دیگر «معاذ» با هزار مرد آمدند، و تا «چهار هزار نفر» اجتماع کردند و شمشیرهای خود را از غلاف بیرون کشیده بودند، در پیشاپیش آنها «عمر بن خطاب» بود، حرکت کردند و ابوبکر را به مسجد آورده در مسجد توقف کردند.عمر آغاز سخن کرد و گفت: «ای اصحاب علی (ع) سوگند به خدا، اگر یکی از شما مانند دیروز سخن بگوید، آن عضو از بدنش را که چشمانش در آن است از تنش جدا کنیم» (یعنی سرش را قطع نمائیم)خالد بن سعید برخاست و خطاب به عمر گفت: «ای پسر صحّاک حبشیّه! آیا به شمشیرها و بسیاری جمعیت خود ما را تهدید می‌کنی؟، سوگند به خدا، شمشیرهای ما تیزتر و جمعیّت ما از شما بیشتر است، هر چند از نظر ظاهر و تعداد، اندک هستیم ولی چون حجت خدا با ما است، بیشتر می‌باشیم، سوگند به خدا اگر اطاعت از امام خود (علی علیه‌السلام) را مقدم‌تر نمی‌دانستیم. بدون توجه به فرمان او شمشیر می‌کشیدیم و در راه خدا با شما جهاد می‌کردیم تا حق خود را گرفته و ادای وظیفه نموده باشیم».حضرت علی (ع) به خالد بن سعید فرمود: «خداوند مقام (و دفاع) تو را شناخت، و پاداش سعی تو را پذیرفت، بنشین»، خالد نشست.گفتار سلمان و درگیری شدید با عمردر این هنگام سلمان برخاست و گفت: «اَللَّه اَکْبَرُ، اللَّه اَکْبَرُ!!» با دو گوشم از رسول خدا شنیدم، و اگر نشنیده باشم هر دو گوشم کَر باد، فرمود: «هنگامی فرارسد که برادر و پسر عمویم با جماعتی از اصحابش در مسجد بنشینند، آنگاه گروهی از کلبهای دوزخ به اطراف او بیایند تا او و اصحابش را بکشند!اکنون من تردیدی ندارم آن که پیامبر فرمود شما هستید که قصد کشتن علی و اصحابش را دارید».امام علی عمر را به زمین کوبیدعمر وقتی که این گفتار را شنید، سخت خشمگین شد و برجهید و به سلمان حمله کرد، بی‌درنگ امیر مؤمنان علی برخاست و دست انداخت و لباس عمر را گرفت و او را فشار داد و به زمین کشید و فرمود:یَابْنَ الصَّحّاکِ الْحَبَشِیَّةِ لَوْلا کِتابٌ مِنَ اللَّه سَبَقَ، وَ عَهْدٌ مِنْ رِسُولِ‌اللَّهِ تَقَدَمَ، لَاَرَیْتُکَ اَیُّنا اَضْعَفُ ناصِراً وَ اَقَلُّ عَدَداً.: «ای پسر صحّاک حبشیّه! اگر حکم خدا و عهد رسول خدا (ص) بر این موضوع، مقدّم نشده بود، اکنون به تو می‌فهماندم که کدامیک از ما از نظر قوّت و لشگر، پیروز هست، و کدام مغلوب می‌باشد؟».سپس علی (ع) به اصحاب خود رو کرد و فرمود: «برخیزید و بروید، خداوند شما را رحمت کند، سوگند به خدا دیگر وارد مسجد نمی‌شوم مگر همچون برادرانم موسی و هارون (ع)، که بنی‌اسرائیل به موسی (ع) گفتند:فَاذْهَبْ اَنْتَ وَ رَبُّکَ فَقاتِلا اِنَّا هیهُنا قاعِدوُنَ.: «تو و پروردگارت بروید و با آنها (عمالقه) بجنگید، ما همینجا نشسته‌ایم» .سوگند به خدا وارد مسجد نمی‌شوم مگر برای زیارت (قبر) رسول خدا، یا برای قضاوت در احکام خدا، زیرا حجّت خداوند را که رسول خدا (ص) آن را برپا داشت، جایز نیست تعطیل کرد و مردم را در تنگنای حیرت و سرگردانی گذاشت.امام علی قرآن را جمع‌آوری و تنظیم کردسُلَیم بن قیس، جریان سقیفه را از سلمان نقل می‌کند، تا به اینجا می‌رسد: وقتیکه امام علی عذرتراشی و فریب و بی‌وفائی مردم را دید، به خانه‌اش رفت و به جمع‌آوری و تنظیم آیات قرآن پرداخت، و از خانه‌اش بیرون نیامد، تا اینکه قرآن را تا آخر، جمع و تنظیم نمود.قبلاً آیات قرآن در ورقها و تخته شانه گوسفند و رقعه و پارچه‌ها نوشته شده بود، هنگامی که آن حضرت همه را جمع نمود و با دست خود نوشت و تنزیل و تأویل، ناسخ و منسوخ آن را مشخص کرد، در آن وقت ابوبکر برای علی (ع) پیام داد که از خانه بیرون بیا و بیعت کن.امام علی (ع) پاسخ داد: من اشتغال به جمع‌آوری قرآن دارم، و سوگند یاد کرده‌ام که رداء بر دوش نیفکنم مگر برای نماز، تا قرآن را تألیف و تنظیم بنمایم.ابوبکر و قوم، چند روز فرصت دادند، علی (ع) قرآن را جمع و تنظیم نمود و در پارچه‌ای (مانند کیسه) نهاد و سرش را مهر کرد.در روایت دیگر آمده: آن حضرت آن قرآن را برداشت و کنار قبر پیامبر آمد، آن را بر زمین نهاد، و دو رکعت نماز خواند، و بر رسول خدا سلام فرستاد، سپس مردم با ابوبکر در مسجد جمع شدند، امام علی با صدای بلند، مردم را مورد خطاب قرار داد و فرمود:ای مردم! من از آن هنگام که رسول خدا (ص) رحلت کرد اشتغال داشتم، نخست به تجهیز جنازه‌ی رسول خدا (ص). و سپس به تنظیم قرآن، تا اینکه همه‌ی قرآن را جمع نمودم و در داخل این کیسه است، هر آیه‌ای که بر رسول خدا نازل شد، همه را ضبط کردم، هیچ آیه‌ای در قرآن نیست مگر اینکه رسول خدا آن را برای من قرائت کرد و به من املاء نمود و تأویل (معنی باطنی آن آیات) را به من تعلیم نمود.سپس فرمود: این اعلام برای آن است که فردا نگوئید، ما از این موضوع غافل بودیم، آنگاه فرمود: «تا در روز قیامت نگوئید که من شما را به یاری خودم دعوت ننموده‌ام، و حقّ را به یاد شما نیاوردم، و شما را به کتاب خدا از آغاز تا انجام آن اطلاع ندادم».عمر گفت: «دعوت شما به قرآنی که جمع نموده‌ای ما را با وجود قرآنی که داریم بی‌نیاز نگرداند» (ما خودمان قرآن داریم، و با وجود آن، دیگر قرآن شما ما را بی‌نیاز نمی‌کند.و در روایت دیگر آمده، عمر گفت: «قرآن را بگذار و خودت دنبال کار خود برو!».یادآوری وصیت پیامبر (قران و عترت) و نفی عمرامام علی (ع) به مردم فرمود: رسول خدا به شما وصیت کرد که من دو چیز گرانقدر را در میان می‌گذارم: 1- قرآن 2- عترت من که اهل‌بیت من هستند، و این دو از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار حوض کوثر بهشت با من ملاقات کنند، پس اگر شما قرآن را می‌پذیرید، مرا نیز همراه قرآن، بپذیرید تا بین شما به آنچه که خدا در قرآن نازل کرده، حکم کنم، چرا که من آگاهتر از شما به همه‌ی قرآن از ناسخ و منسوخ و تأویل، و محکم و متشابه، و حلال و حرام قرآن می‌باشم.عمر گفت: این قرآن را با خودت ببر، تا نه آن از تو جدا گردد و نه تو از آن جدا شوی، ما نیازی نه به آن قرآن جمع‌آوری شده بوسیله‌ی تو داریم و نه به تو نیازمندیم.حضرت علی قرآن را برداشت و به خانه‌ی خود بازگشت، و بر جایگاه نماز خود نشست و قرآن را در دامنش نهاد و آیات آن را می‌خواند. و از چشمانش اشک می‌ریخت.ملاقات برادرش عقیل با امیرالمومنیندر این وقت برادرش عقیل به حضور علی (ع) آمد، علی (ع) را گریان دید، پرسید: چرا گریه می‌کنی؟ خداوند چشم‌های ترا نگریاند.حضرت علی (ع) در پاسخ فرمود: برادرم! سوگند به خدا گریه‌ام در مورد قریش و طرفداران آنها است که راه گمراهی را پیمودند و از حق روی برتافتند، و به فساد و جهالت خود بازگشتند، و به وادی اختلاف و نفاق و در بیابان سرگردانی افتادند، و برای جنگیدن با من همدست شدند، چنانکه قبلاً برای جنگیدن با رسول خدا همدست گشتند، خداوند آنها را به مجازات برساند که رشته‌ی قرابت با مرا پاره کردند و خلافت پسر عمویم پیامبر را از دست ما بیرون بردند، آنگاه بلند گریه کرد و فرمود: اِنَّا لِلَّهِ وَ اِنَّا اِلَیْهِ راجِعُونَنامه‌ی کوبنده‌ی امام علی به ابوبکردر کتاب احتجاج طبرسی (ج 1 ص 127) آمده: هنگامی که به حضرت علی (ع) خبر رسید که ابوبکر «فدک» را از حضرت زهرا (س) گرفته و کارگزاران فاطمه (س) را از فدک بیرون نموده است، نامه‌ی کوبنده‌ی زیر را برای ابوبکر فرستاد، که خلاصه ای از ترجمه‌اش چنین است:سوگند به خدا اگر اجازه داشتم سرهای شما را مانند درو کردن محصول رسیده، با داسهای بُرنده و تیز و آهنین از تن جدا می‌کردم، و می‌شکافتم از کاسه‌های سرهای دلیران شما به آن گونه‌ای که چشمهای شما مجروح گشته و همه متوحش و حیران شوید، من همان شخص هستم که جمعیتهای انبوه را پراکنده می‌کرد، لشگرها را نابود می‌ساختم، تشکیلات و نظام شما را بر هم می‌زدم، من پیوسته در میدانهای جنگ مشغول نبرد بودم و شما در خانه‌های خود معتکف می‌شدید.من تا دیروز شب و روز ملازم پیغمبر خدا بودم و همه‌ی شماها از اعمال و رفتار من آگاه بوده و مقام مرا تصدیق داشتید و بجان پدرم سوگند که شما راضی نمی‌شوید از اینکه نبوّت و خلافت در خانواده‌ی ما جمع بشود، هنوز کینه‌های جنگ بَدر و اُحُد را فراموش نکرده‌اید.سوگند به خدا: اگر به شما بگویم آنچه از جانب پروردگار توانا درباره‌ی شما مقدّر و نوشته شده است، قطعاً از شدّت اضطراب، استخوانهای دنده‌های شما چون تداخل دندانهای پرگار آسیاب در داخل بدن شما فروخواهد رفت.من اگر حرف بزنم می‌گوئید حسادت می‌ورزم، و اگر ساکت شوم خواهید گفت که علی بن ابی‌طالب از مرگ می‌ترسد، هیهات، هیهات، اشتیاق من به مرگ بیشتر از علاقه‌ی یک بچّه‌ی شیرخوار به پستان مادر است.من بودم که شربت مرگ را به افراد دشمن می‌چشانیدم، من بودم که در معرکه‌ها، مرگ را استقبال کردم و کوچکترین ترس و هراسی از مرگ نداشتم، من بودم که در داخل شبهای تیره، پرچمهای دشمنان را سرنگون می‌ساختم، من بودم که گرفتگی و اندوه را از خاطر مبارک رسول خدا برطرف می‌نمودم.و هرگاه مجاز بودم می‌گفتم آنچه را که خداوند درباره‌ی شما نازل فرموده، و من می‌دانم، همانند ریسمان چاه عمیق به لرزه می‌افتادید و حیران و سرگردان در بیابان، راه می‌رفتید.ولی من در این امر، مسامحه کردم، و زندگی را بر خود ساده و آسان می‌گیرم، تا با دست تُهی و بریده از لذّات دنیوی، و با دل پاک و خالی از تیرگیها، پروردگار جهان را ملاقات کنم، و بدانید که حقیقت دنیای شما همانند ابری است که در هوا بلند شده و در بالای سر مردم، پهن و ضخیم گشته و سپس پراکنده و نابود می‌شود.و زود باشد که گرفتگی و غبار از مقابل چشمهای شما برطرف شده و نتائج سوء اعمال خودتان را ببینید و دانه‌های تلخی را که کاشته‌اید به صورت سموم کشنده و هلاک‌کننده درو کنید و بدانید که خداوند بهترین حاکم است، و رسول گرامی او، بزرگترین خصم شماها خواهد بود، و سرزمین قیامت، بازداشتگاه شماها است، خداوند شما را از رحمت خود دور ساخته و با هلاکت و عذاب قرین سازد، وَالسَلامُ عَلی مَنْ اِتَّبَعَ الْهُدی: سلام بر راهیان راه هدایت!.واکنش ابوبکر در برابر نامه‌ی امام علیوقتی که ابوبکر نامه‌ی حضرت علی (ع) را خواند، بسیار پریشان و وحشتزده شد و گفت: عجبا! براستی چقدر علی (ع) روی جرئت و جسارت به من نشان داده است؟! (آنگاه جریان را با مهاجران و انصار در میان گذاشت و خطاب به آنها) گفت:ای مهاجران و انصار! مگر من در مورد مسأله‌ی «فدک» با شما مشورت نکردم؟ آیا شما نگفتید که پیامبران، میراثی از خود به یادگار نمی‌گذارند؟ و آیا شما اظهار نکردید که لازم است عوائد فدک در تجهیزات و حفظ مرزها و برای منافع عمومی مسلمین مصرف گردد؟!البته من نیز رأی شما را پذیرفتم و تصویب کردم، ولی علی بن ابیطالب (ع) با این رأی مخالفت کرده و همانند برق درخشنده و غرّش رعد، تهدید می‌کند، او با اصل خلافت من مخالفت است، در صورتی که من می‌خواستم استعفا بدهم، ولی شما نپذیرفتید.من از همان روز اوّل مخالفت، رو در روئی با علی را دوست نداشتم. و از ستیز و جدال با او گریزان بودم و هستم.اعتراض شدید عمر به ابوبکرعمر بن خطاب از این سخن، به شدّت عصبانی شد و خطاب به ابوبکر گفت: تو غیر از این گفتار، هیچ سخنی را نمی‌توانی بگوئی، تو فرزند کسی هستی که در جنگها پیشقدم نبود، و در روزگار سختی و قحطی، سخاوت و بخشندگی نداشت، سُبْحانَ اللَّه! چقدر ترسو و ضعیف هستی و قلب کوچک داری؟!من آب گوارا و زلالی را در اختیار تو نهادم، ولی تو حاضر نیستی از آن بهره‌مند شوی، و نمی‌توانی از این آب صاف، رفع تشنگی نموده و سیراب گردی، من گردنهای گردنکشان را در مقابل تو خاضع و خم کردم و افراد روشنفکر و سیاستمدار و باتجربه را به اطراف تو جمع نمودم، اگر اقدامات و تلاش من نبود، هرگز چنین موفقیّتی نصیب تو نمی‌شد و مسلّماً علی پسر ابوطالب استخوانهای ترا خورد می‌کرد.خدا را شکر کن که چنین نعمت مهمی (مقام رهبری) بوسیله‌ی من برای تو فراهم شده است، البتّه کسی که بر منبر رسول خدا (ص) و بجای او می‌نشیند، باید پیوسته سپاسگزار خدا باشد.این علی پسر ابوطالب است که همچون سنگ سخت، تا شکسته نشود آب از آن منفجر نمی‌گردد، و مانند (اَلْعَیاذُ بِاللَّه) مار خطرناکی است که بدون افسون و نیرنگ، رام نمی‌شود، و مثل درخت تلخی است که هر چه آن را با عسل بیامیزند، میوه‌ی شیرین نمی‌دهد، او شجاعان قریش را کشت، و گردنکشان را سرکوب کرد، در عین حال مطمئن باش، و از تهدیدات او وحشت نکن، و از رعد و برق او، دل ملرزان، من قبل از آنکه او به تو آسیبی برساند، کارش را می‌سازم و مانع سر راهش می‌شوم.ابوبکر گفت اگر علی بخواهد ما را با دست چپش میکشدابوبکر به عمر گفت: این گزافه‌گوئیهای خود را کنار بگذار، سوگند به خدا اگر علی (ع) بخواهد ما را با دست چپ خود می‌کشد بی‌آنکه به دست راستش نیاز داشته باشد، و آنچه که باعث موفقیت ما می‌شود سه عامل است.سه عامل غلبه ابوبکر و عمر به امام علی1- او تنها است و یار و یاوری ندارد.2- او مقیّد است که مطابق وصیّت رسول خدا (ص) عمل کند، و نمی‌خواهد بر خلاف وصیّت او با ما رفتار نماید.3- هر کدام از قبائل و تیره‌های عرب بخاطر کشته شدن بستگانشان بدست او، با او کینه و عداوت دارند، و به طور طبیعی نمی‌توانند با او روابط مهرانگیز برقرار سازند.اگر این امور نبود، امر خلافت برای او قطعی می‌شد، و مخالفت ما بی‌اثر بود.ای پسر خطّاب! خوب دقّت کن که علی پسر ابوطالب، همانگونه که در نامه‌اش نوشته، دلبستگی به این دنیا ندارد و همانگونه که ما از مرگ، هراسان و گریزان هستیم، او از زندگی دنیا گریزان است و چنین آدمی را از مرگ چه باک؟ (تا آخر...)گفتار مستدل امام علی به ابوبکر درباره غصب فدکحضرت علی به مسجد نزد ابوبکر آمد، دید مهاجران و انصار در اطراف ابوبکر حلقه زده‌اند، به ابوبکر فرمود:چرا فاطمه را از ملک موروثی، که از پدرش به او ارث رسیده، ممنوع نموده‌ای؟ با توجّه به اینکه رسول اکرم در زمان حیاتش، آن ملک را در اختیار فاطمه گذارده است.ابوبکر گفت: فدک، فیی‌ء (ملک بدست آمده و واگذاری کفّار) است و به همه‌ی مسلمین تعلّق دارد، اگر فاطمه (س) شاهد بیاورد که رسول خدا (ص) آن را ملک او کرده است، ما هم آن را به او واگذار می‌کنیم، وگرنه او حقّی از آن ندارد.حضرت علی (ع) فرمود: ای ابوبکر! تو درباره‌ی ما برخلاف حکم خدا در حقّ مسلمانان، حکم می‌کنی.ابوبکر گفت: چنین نیست.علی (ع) فرمود: هرگاه ملکی در دست مسلمانی باشد و در اختیار او قرار گرفته باشد، و من ادعا کنم که آن ملک مال من است، از چه کسی بَیِّنه (دو شاهد عادل) می‌طلبی؟ابوبکر گفت: از تو مطالبه‌ی بیّنه (دو شاهد عادل) می‌کنم.علی فرمود: پس چرا از فاطمه در مورد ملکی که در اختیارش قرار گرفته (و صاحب «یَدْ» است مطالبه‌ی بیّنه می‌کنی، با اینکه در زمان رسول خدا (ص) و بعد از او نیز، فدک در تحت اختیار فاطمه (س) بود، و تو از مسلمانان بر اساس قوانین قضاوت در مورد ملکی که در دستشان است، مطالبه‌ی بیّنه (دو شاهد عادل) نمی‌کنی، آنگونه که از من مطالبه‌ی بیّنه کردی، که من ادّعای ملکی که در اختیار دیگری است، نمودم.ابوبکر در برابر این استدلال، خاموش شد و سخن نگفت:عمر گفت: ای علی! این سخنان را رها کن، که ما نیروی استدلال در برابر تو را نداریم، اگر گواهان عادل آوردی، قبول می‌کنیم وگرنه فدک مال همه‌ی مسلمین است، و تو و فاطمه (س) بر آن حق ندارید.علی (ع) بار دیگر خطاب به ابوبکر فرمود: آیا قرآن را خوانده‌ای؟ابوبکر گفت: آری.علی (ع) فرمود: به من خبر بده که این آیه (33 سوره‌ی احزاب) در شأن چه کسی نازل شده است.اِنّما یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً.: «خداوند فقط می‌خواهد پلیدی و گناه را از شما اهل‌بیت دور کند و کاملاً شما را پاک سازد».آیا این آیه در حق ما نازل شده یا در حقّ غیر ما؟ابوبکر گفت: در حقّ شما نازل شده است.علی (ع) فرمود: اگر (فرضاً) چند شاهد گواهی دهند که فاطمه (س) (اَلْعِیاذُ بِاللَّه) کار بدی کرده است، تو درباره‌ی فاطمه (س) چگونه رفتار می‌کنی؟ابوبکر گفت: «حد» الهی را بر او جاری می‌سازم، چنانکه بر سایر زنان جاری می‌کنم.علی (ع) فرمود: در این صورت از کافران خواهی بود.ابوبکر گفت: چرا؟علی (ع) به ابوبکر فرمود: زیرا گواهی خدا را در مورد پاکی فاطمه (طبق آیه‌ی فوق) رد کرده‌ای، و گواهی مردم را پذیرفته‌ای، چنانکه حکم خدا و حکم رسول خدا (ص) را رد کرده‌ای، آنجا که رسول خدا (ص) به امر خدا، فدک را برای فاطمه (س) قرار داده، و فاطمه (س) در زمان حیات رسول خدا (ص) آن را تصرّف نموده است، این قرارداد را رد می‌کنی، ولی گواهی یک نفر اعرابی را که بر پاشنه‌ی خود ادرار می‌کند (مانند «اوس بن حدثان» که گواهی داد پیامبر (ص) ارث نمی‌گذارد) را می‌پذیری و بر این اساس، فدک را از فاطمه (س) گرفتی و گفتی فدک فَیْی‌ء همه‌ی مسلمین است، با اینکه رسول خدا (ص) فرمود:اَلْبِیِّنَةُ عَلی مَنْ اِدَّعی وَ الْیَمِینُ عَلی مَنْ اِدَّعی عَلَیهِ.: «گواهی آوردن بر کسی است که ادّعا می‌کند (یعنی بر مدّعی است) و سوگند یاد کردن بر کسی است که ادعا بر او می‌شود (یعنی بر منکر است)».تو قول (و قانون) رسول خدا (ص) را رها کردی (و گواهی را از منکر خواستی نه از مدّعی).در این هنگام مردم با قیافه‌های خشمگین به همدیگر نگاه می‌کردند و سر و صدا بلند شد، بعضی گفتند: سوگند به خدا علی (ع) راست می‌گوید.آنگاه علی (ع) به خانه‌ی خود مراجعت نمود.طرح توطئه ابوبکر و عمر برای کشتن امام علی توسط خالد ابن ولیدعلّامه‌ی طبرسی در کتاب احتجاج پس از ذکر جریان فوق به نقل از امام صادق (ع) ادامه می‌دهد که امام صادق (ع) فرمود:ابوبکر پس از احتجاج علی (ع)، از مسجد به سوی خانه‌ی خود بازگشت، سپس برای عمر بن خطاب پیام فرستاد و او را طلبید، عمر نزد ابوبکر آمد، و بین ابوبکر و عمر چنین گفتگو شد:ابوبکر: دیدی که گفتگوی ما با علی (ع) امروز چگونه پایان یافت؟ اگر در روز دیگری با او چنین برخوردی داشته باشیم، مسلماً امور ما متزلزل شده و اساس حکومت ما سست خواهد شد، رأی شما در این خصوص چیست؟عمر: نظر من این است که دستور قتل او را صادر کنیم.ابوبکر: چگونه و توسّط چه کسی؟عمر: خالد بن ولید برای این کار، مناسب است.آنگاه آن دو نفر، به دنبال خالد فرستادند و خالد نزد آنها آمد، آنها به او گفتند: می‌خواهیم ترا برای یک امر بزرگ مأمور کنیم!خالد: اِحْمَلُونی عَلی ما شِئْتُمْ وَلَوْ عَلی قَتْلِ عَلِیّ بْنِ اَبِیطالِبٍ: «هر چه می‌خواهید مرا به آن تکلیف کنید، گرچه قتل علی باشد آماده‌ام».ابوبکر و عمر: نظر ما همین است.خالد: هرگونه که تصویب کنید انجام می‌دهم، چگونه او را بکشم؟ابوبکر: در مسجد حاضر شو، و در نماز جماعت کنار علی (ع) بنشین و با او نماز بخوان، وقتی که من (که امام جماعت هستم) سلام آخر نماز را دادم، برخیز و گردن علی (ع) را بزن!خالد: بسیار خوب، همین کار را انجام می‌دهم،اسماء دختر عُمیس که همسر ابوبکر بود (و در باطن از دوستان اهل‌بیت) این سخن را شنید، و به کنیز خود گفت: به خانه‌ی علی و فاطمه (ع) برو و سلام مرا به آنها برسان و به علی (ع) بگو:اِنَّ الْمَلَأ یَأتَمِرُون بِکَ لِیَقْتُلُوکَ فاخْرُجْ اِنِّی لَکَ مِنَ النَّاصحِینَ.: «این جمعیّت برای کشتنت به مشورت نشسته‌اند، فوراً از شهر بیرون برو که من از خیرخواهان تو هستم» (قصص- 20)امیر مؤمنان (ع) به کنیز فرمود: به اسماء بگو: اِنَّ اللَّهَ یَحُولُ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ ما یُرِیدوُنَ: «خداوند بین آنها و مقصودشان، مانع می‌شود». یعنی آنها را بر این کار موفق نخواهد کرد.سپس علی (ع) از خانه بیرون آمد و به قصد شرکت در نماز جماعت به مسجد رفت و در صف نشست، و خالد بن ولید نیز آمد و در حالی که شمشیر همراهش بود در کنارعلی (ع) نشست، نماز شروع شد هنگامی که ابوبکر برای تشهد نماز نشست (گویا نماز صبح بود) از تصمیم خود پشیمان شد و ترسید که فتنه و آشوبی رخ دهد با توجه به شناختی که به علی (ع) در مورد شجاعت و دلاوری او داشت، چنان مضطرب و پریشان شد و حیران بود که آیا سلام نماز را بگوید یا نه؟ که مردم گمان کردند او دستخوش سهو و اشتباه شده است، که ناگهان متوجه خالد شد و گفت: لا تَفْعَلَنّ ما اَمَرْتُک: «آنچه را به تو دستور دادم، البته انجام نده». سپس گفت: اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَةُ اللَّه وَ بَرَکاتُه.امیر مؤمنان علی (ع) به خالد فرمود: چه دستوری به تو داده بود؟خالد گفت: به من دستور داده بود که گردنت را بزنم.علی (ع) فرمود: آیا این دستور را اجرا می‌کردی؟خالد گفت: سوگند به خدا اگر او قبل از سلام نماز، مرا نهی نمی‌کرد ترا می‌کشتم.در این هنگام علی (ع) تکان سختی به خالد داد، به زمین خورد، مردم اطراف علی (ع) را گرفتند که خالد را رها کند، عمر گفت: به خدای کعبه خالد را می‌کشد.مردم به علی (ع) عرض کردند: ترا به صاحب این قبر (پیامبر) سوگند می‌دهیم، خالد را رها کن، آنگاه حضرت، او را رها کرد.و از ابوذر غفاری نقل شده که گفت: حضرت علی (ع) گلوی خالد را با دو انگشت اشاره و وسطی، گرفت، آنچنان فشار داد که خالد نعره کشید، مردم ترسیدند و هر کس در فکر خود بود، و در این هنگام خالد لباس خود را پلید کرد و پاهای خود را به رها می‌زد و هیچگونه سخنی نمی‌گفت:ابوبکر به عمر گفت: این است نتیجه‌ی مشورت واژگونه‌ای که با تو کردم، گوئی حادثه‌ی امروز را می‌دیدم، و از خدا شکر می‌کنم که ما را سلامت داشت.هر کس که نزدیک می‌شد تا خالد را از چنگ نیرومند علی (ع) نجات دهد، نگاه تند علی (ع) آنچنان او را وحشتزده می‌کرد که برمی‌گشت، ابوبکر عمر را نزد عبّاس (عموی پیامبر) فرستاد، عباس آمد و شفاعت کرد و علی (ع) را سوگند داد و گفت: ترا به حق این قبر (اشاره به قبر پیامبر) و صاحبش و به حق فرزندانت و به حق مادرشان،خالد را رها کن.آنگاه علی (ع) خالد را رها ساخت.عباس بین دو چشم علی (ع) را بوسید.امام علی گریبان عمر را گرفتو در روایت دیگر آمده: سپس علی (ع) گریبان عمر را گرفت و فرمود: «ای پسر صحّاک حبشیّه، اگر حکم خدا و عهد پیامبر (ص) نبود، می‌دانستی که کدامیک از ما ضعیفتر و کمتر بودیم.حاضران، میانجیگری کردند و عمر را از دست علی (ع) رها ساختند، در این هنگام عباس نزد ابوبکر رفت و گفت: «سوگند به خدا اگر علی (ع) را می‌کشتید، یک نفر از دودمان تَیْم را نمی‌گذاشتیم که زنده بماند.نامه عمر به معاویه، ماجرای سوزاندن خانهعمر بن خطاب، نامه‌ای برای معاویه نوشت و در آن نامه (در رابطه با ماجرای بیعت و سوزاندن درِ خانه) چنین آمده است. «... به خانه‌ی علی (ع) رفتم با مشورت قبلی که در مورد اخراج او از خانه (با قوم) کرده بودم، فِضّه (کنیز خانه‌ی علی علیه‌السلام) بیرون آمد، به او گفتم: به علی بگو بیرون آید و با ابوبکر بیعت کند، زیرا همه‌ی مسلمین با او بیعت کرده‌اند.فضّه گفت: امیر مؤمنان علی (ع) مشغول (جمع‌آوری قرآن) است، گفتم: این حرفها را کنار بگذار، به علی (ع) بگو بیرون بیاید، وگرنه ما وارد خانه می‌شویم، و او را به اجبار، بیرون می‌آوریم، در این هنگام فاطمه (س) بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت: «ای گمراهان دروغگو، چه می‌گوئید و از ما چه می‌خواهید؟!»گفتم: ای فاطمه!، گفت: چه می‌خواهی ای عمر!گفتم: چرا پسر عمویت ترا برای جواب، به اینجا فرستاده و خودش در پشت پرده‌های حجاب نشسته است؟!فاطمه (س) به من گفت:طُغْیانُکَ یا عُمَرُ! اَخْرَجَنِی، وَ اَلْزَمَکَ الْحُجَّةَ وَ کُلَّ ضالٍّ غوّیٍ: «طغیان و تعدّی تو بود که مرا از خانه بیرون آورد و حجّت را بر تو تمام کرد و همچنین حجّت را بر هر گمراه منحرف، کامل نمود».گفتم: این حرفهای بیهوده و زنانه را کنار بگذار و به علی بگو از خانه بیرون آید.گفت: لا حُبَّ و لا کَرامَةَ... «دوستی و کرامت، لایق تو نیست، آیا مرا از حزب شیطان می‌ترسانی ای عمر! بدانکه حزب شیطان ضعیف و ناتوان است».گفتم: اگر علی از خانه بیرون نیاید، هیزم فراوانی به اینجا بیاورم، و آتشی برافروزم و خانه و اهلش را بسوزانم، و یا اینکه علی (ع) را برای بیعت به سوی مسجد می‌کشانم، آنگاه تازیانه‌ی «قنفذ را گرفتم و فاطمه را با آن زدم، و به خالد بن ولید گفتم: تو و مردان دیگر هیزم بیاورید، و به فاطمه (س) گفتم: خانه را به آتش می‌کشم.گفت: ای دشمن خدا و ای دشمن رسول خدا و ای دشمن امیر مؤمنان!، و هماندم دو دستش را از در بیرون آورد که مرا از ورود به خانه بازدارد، من او را دور نموده و با شدّت در را فشار دادم، و با تازیانه‌ام بر دستهای او زدم، تا در را رها کند از شدّت درد تازیانه، ناله کرد و گریست، گریه و ناله‌اش آنچنان جانسوز بود که نزدیک بود دلم نرم شود و از آنجا منصرف شوم و برگردم، به یاد کینه‌های علی و حرص او در ریختن خون بزرگان (مشرک) قریش افتادم و... با پای خودم لگد بر در زدم صدای ناله‌ی فاطمه را شنیدم، که گمان کردم این ناله مدینه را زیرورو نمود، در آن حال، فاطمه می‌گفت:یا اَبَتاهُ! یا رَسُولَ‌اللَّهِ هکذا کانَ یُفْعَلُ بِحَبِیبَتِکَ وَ اِبْنَتِکَ، آهْ یا فِضَّةُ اِلَیْکِ فَخُذیِنی فَقَد وَاللَّهِ قُتِلَ ما فِی اَحْشائی مِنْ حَمْلٍ:«ای پدر جان! ای رسول خدا با حبیبه و دختر تو چنین رفتار می‌شود، آه! ای فضّه! بیا و مرا دریاب، که سوگند به خدا فرزندم که در رحم من بود کشته شد!»من دریافتم که فاطمه (س) بر اثر درد شدید مخاض، به دیوار (پشت در) تکیه دادهاست، در خانه را با شدّت فشار دادم، در باز شد، وقتی که وارد خانه شدم فاطمه (س) با همان حال، روبروی من ایستاد، ولی شدّت خشم من، مرا بگونه‌ای کرده بود که گوئی پرده‌ای در برابر چشمم افتاده است، چنان سیلی روی روپوش به صورت فاطمه (س) زدم که به زمین افتاد (تا آخر نامه که مشروح می‌باشد)اولین فردی که قیامت برای او دادخواهی میشودروایت شده است، نخستین فردی که در روز قیامت برای او دادخواهی کنند و درباره‌ی او داوری نمایند، در مورد محسن فرزند علی (ع) است. که درباره‌ی قاتل او و قنفذ، حکم می‌شود، آنها را می‌آورند و با تازیانه‌های آتشین می‌زنند، که اگر یک تازیانه از آن تازیانه‌ها به تمام دریاها بیفتد، همه‌ی آب آنها از مشرق تا مغرب، به جوشش درمی‌آید، و اگر آن را بر کوههای دنیا بگذارند، همه‌ی آنها ذوب شده و به خاکستر مبدّل می‌گردند، قاتل محسن (ع) «قنفذ» را با آن تازیانه‌ها می‌زنند.و در پایان با ذکر این تشرف برای فرج امام زمان عج دست بر دعا برداریمسید باقر رضوی هندی (م 1329) می گوید:در شب عید غدیر امام زمان علیه السلام را در خواب دیدم در حالیكه محزون بود و گریه می كرد. خدمت حضرت رفتم و سلام كردم و دستش را بوسیدم، ولی دیدم گویا متفكر است. عرض كردم: آقای من، این روزها ایام خوشحالی و سرور عید غدیر است ولی شما را محزون و گریان می بینم؟ فرمود: به یاد مادرم زهرا علیهاالسلام و حزن او افتادم. سپس حضرت این شعر را خواندند:لاترانی اتّخذتُ لا وعُلاهابعد بیت الأحزان بیت سرور!که حاشا که من پس از بیت الاحزان مادرم فاطمه زهراء سلام الله علیها، روز خوشی داشته باشم.اللهم عجل لولیک الفرج به حق صدیقه کبری سلام الله علیهااللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهممشاهده شرح شهادت معصومین علیهم السلامکانال ایتا و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73کلام پاکاشعار منتخب حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیهاکلام پاککلام پاکThu, 29 Oct 2026 09:39:25 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/معرفی-کانال-ایتا-اشعار-اهل-بیت-و-هدایت-بسوی-گفتار-پاک-اشعار-ثارالله73-augquespjs3y﴿بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ﴾جهت تعجیل در فرج امام زمان عجامام زمان دل شکستهاللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و العن اعدائهم🔰 هدف غایی و شناسنامه فعالیت کانال «و هدایت بسوی گفتار پاک...»به نام خدای مهربان. هدف اصلی و محرکِ حقیقیِ ما از تشکیل و تداومِ این کانال، تنها یاریِ حضرت صاحب‌الامر، امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) است. ما بر اساس گفتار اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بر این باوریم که در عصرِ غیبت راهی جز تمسک به اهل‌بیت و قرآن نداریم؛ چرا که خود حضرت مهدی (عج) فرموده‌اند: 💬 «برای فرج من بسیار دعا کنید، چرا که در همین دعا، گشایش کارِ خودِ شماست.» و در کلامی گهربار وعده داده‌اند: 💬 «هرکس بعد از مصیبت جد شهیدم حسین (علیه‌السلام) برای فرج من دعا کند، من خود دعاگویِ او خواهم بود.»تمامِ تلاشِ ما در این کانال، با این نیّتِ قلبی و در سایه‌یِ ارادت به خاندان رسالت صورت می‌پذیرد.---🔹 مشخصات و اصول فعالیت کانال:1️⃣ ویژگی منحصربه‌فرد: نخستین کانالِ فهرست‌بندی‌شده‌ی اشعار اهل‌بیت (علیهم‌السلام) در ایتا، دسترسیِ سریع (لینک‌گذاریِ اختصاصی): به‌منظورِ احترام به وقتِ ارزشمندِ شما، به‌جایِ استفاده از هشتگ‌هایِ سردرگم‌کننده، تمامیِ آرشیوِ مطالب با «لینک‌گذاریِ مستقیم» دسته‌بندی شده است تا در سریع‌ترین زمان و بدون اتلاف وقت و اینترنت به گنجینه‌ی موردنظر دسترسی پیدا کنید. (و مهمتر از اینها بخش ولادت و شهادت/مقتل معصومین با منابع معتبر در مناسبتها بارگذاری میشود).2️⃣ سابقه فعالیت: بیش از ۱۴ سال جمع‌آوری تخصصیِ اشعار مذهبی و حدود 4 سال از تأسیس رسمی کانال در ایتا می‌گذرد.3️⃣ محتوا: گزینش دقیقِ اشعار و متون بر اساس معارف قرآنی و روایی (با حذفِ روایاتِ ضعیف و مطالبِ سست) و همچنین اشعار و نوحه‌ها، ساده و روان قابل درک عموم. از به‌کارگیری کلمات دشوار و نامأنوس پرهیز شده است.4️⃣ اصالت و امانت‌داری: حذفِ اشعارِ دارای محتوای ضعیف؛ در صورت ضرورت، ویرایشِ کلمات با حفظِ امانت و اصالتِ شعر، و ثبتِ نامِ شاعر در داخلِ فایل.5️⃣ فناوری: استفاده از فایل‌های Embedded (درون‌ساخت) جهت حفظ کیفیت اصلیِ فایل‌ها و سهولتِ استفاده بدون نیاز به خروج از کانال.6️⃣ تعامل با عموم: پذیرای آثارِ جدیدِ شاعران و مداحان عزیز برای نشر و ترویج در مسیرِ ولایی هستیم.7️⃣ تمرکز تخصصی: ترویج، بهبود سئو (SEO) و افزایشِ ارزشِ آرشیویِ شعر آیینی.---📖 مطالعه متن کامل:برای خواندنِ متنِ کامل و مشروحِ «جایگاه شعر و شاعر در مکتب اهل‌بیت (علیهم‌السلام)» و داستان‌های تاریخیِ مرتبط با آن، به پستِ جدید ما در ویرگول مراجعه فرمایید:🔗 https://vrgl.ir/9HDUZ[و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله73](https://eitaa.com/yamahdisarallah73)*اللهم عجل لولیک الفرج*🔰 محتوای کانالِ وهدایت بسوی گفتار پاک... اشعار ثارالله ۷۳ جهت دسترسی سریع شما عزیزان📜 شرح تقویم و کیفیت ولادت و شهادت معصومین علیهم السلام 📜 شرح مناسبتهای ماه های قمری📜  لیست اشعار 💠 اهل بیت علیهم السلام🔶️ امام زادگان بزرگوار♦️ بنات رسول الله  🔷️ اصحاب شریف💠 اشعار حضرت رسول اکرم سلام الله علیه💠 اشعار حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام💠 اشعار حضرت زهرا سلام الله علیها  1️⃣💠 اشعار حضرت زهرا سلام الله علیها  2️⃣💠 اشعار امام حسن مجتبی علیه السلام💠 اشعار امام حسین علیه‌السلام💠 اشعار امام سجاد علیه السلام💠 اشعار امام محمدباقر علیه‌‌السلام💠 اشعار امام جعفر صادق علیه‌السلام💠 اشعار امام موسی کاظم علیه السلام💠 اشعار امام رضا علیه‌السلام💠 اشعار امام جواد علیه السلام💠 اشعار امام هادی علیه السلام💠 اشعار امام حسن عسگری علیه السلام💠 اشعار امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف 🕋🔶️ اشعار حضرت عباس علیه السلام🔶️ اشعار حضرت علی اکبر علیه السلام 🔶️ اشعار حضرت علی اصغر علیه السلام🔶️ اشعار حضرت قاسم ابن الحسن علیه‌السلام🔶️ اشعار حضرت عبدالله بن الحسن علیه‌السلام🔶️ اشعار اولاد حضرت زینب سلام الله علیها ♦️ اشعار حضرت زینب کبری سلام الله علیها 1️⃣ ♦️ اشعار حضرت زینب کبری سلام الله علیها 2️⃣♦️ اشعار حضرت خدیجه کبری سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت ام البنین سلام الله علیها♦️  اشعار حضرت رباب سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت رقیه سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت ام کلثوم سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت سکینه سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت فاطمه معصومه سلام الله ♦️ اشعار الشام الشام الشام 🔷️ اشعار حضرت حمزه سیدالشهدا علیه‌السلام🔷️ حضرت عبدالعظیم حسنی علیه السلام🔷️ اشعار حضرت مسلم ابن عقیل علیه‌السلام🔷️ اشعار ماه مبارک رمضان🔷️اشعار ازدواج امیرالمومنین و حضرت زهرا🔷️اشعار خروج امام حسین از مکه_ #یوم_الترویه🔷️اشعار اربعین امام حسین علیه السلام ____🩸اللهم عجل لولیک #الفرج به حق #حضرت_زینب سلام الله علیها🌐 https://eitaa.com/yamahdisarallah73کلام پاککلام پاکThu, 29 Oct 2026 09:12:13 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شرح-شهادت-حضرت-فاطمه-زهرا-برگرفته-از-کتاب-بیت-الاحزان-شیخ-عباس-قمی-bieeodq6hiqiشرح شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها برگرفته از کتاب نفیس بیت الاحزان شیخ عباس قمیرنج ها و فریادهای فاطمه سلام الله علیها (ترجمه بیت الاحزانمرا شبانه دفن کنگفتار پیامبر در شأن فاطمه زهرا و آینده‌ی اومرحوم صدوق از ابن‌عباس روایت مشروحی نقل کرده که پیامبر (ص) در آن، از ستمهائی که به اهل‌بیت (ع) می‌شود خبر داده است، از جمله از مطالب آن روایت این است که فرموده:امّا دخترم فاطمه (س)، او سرور بانوان دو جهان از اوّلین و آخرین است، او پاره‌ی تن من، و نور چشم من، و میوه‌ی دل من و روح من است که در وجود من می‌باشد، او حوراء انسیّه است، چون در محراب عبادت خود در پیشگاه خدا به عبادت پردازد، نور او، برای فرشتگان آسمان می‌درخشد، چنانکه نور ستارگان برای اهل زمین می‌درخشد، خداوند به فرشتگانش می‌فرماید: «ای فرشتگان من، کنیز مرا که سرور کنیزان من است، بنگرید که در پیشگاه من برای عبادت ایستاده، مشاهده کنید که چگونه از خوف من، اندامش می‌لرزد و با همه‌ی قلبش به عبادت من رو آورده است، شما را گواه می‌گیرم که من: شیعیان او را از آتش، ایمن ساختم. (یا گواهی می‌دهم نزد شما، که شیعیان او را از آتش دوزخ ایمن ساختم).مؤلّف گوید: پیامبر (ص) بعد از این گفتار فرمود: من هرگاه فاطمه (س) را می‌نگرم به یاد حوادث و مصائبی می‌افتم که بعد از من بر او وارد می‌گردد، گوئی می‌نگرم که پریشانی وارد خانه‌ی او شده، و به او بی‌احترامی می‌شود، و حقّش غصب می‌گردد، و از دستیابی به ارزش بازداشته می‌شود، و پهلویش شکسته می‌شود و فرزندش سقط می‌گردد، او ندا می‌کند: یا مُحَمَّداهُ!جوابی نمی‌شنود یاری می‌طلبد ولی کسی او را یاری نمی‌کند، همواره بعد از من محزون و غمگین و گریان است، گاهی بیاد می‌آورد که وحی از خانه‌اش قطع شده، و زمانی بیاد می‌آورد که به فراق من مبتلا گشته، و نیمه‌های شب وحشت‌زده می‌شود از این رو که صدای قرآن مرا هنگام نماز شب، همواره می‌شنید، ولی اینک نمی‌شنود، سپس خود را پس از آنکه در دوران پدر، عزیز می‌یافت، پریشان و غمزده می‌یابد، در این هنگام خداوند، فرشتگان را مونس او می‌سازد، فرشتگان با او همسخن می‌شوند چنانکه با حضرت مریم همسخن می‌شدند، و فرشتگان خطاب به او می‌گویند:یا فاطِمَةُ اِنَّ اللَّهَ اِصْطَفاکِ وَ طَهَّرَک وَ اصْطَفاکِ عَلی نِساءِ الْعالَمِینَ، یا فاطِمَةُ اُقْنُتِی لِرَبِّکِ، وَاسْجُدِی وَارْکَعِی مَعَ الرّاکِعینَ.: «ای فاطمه! خداوند ترا اختیار کرد و برگزید و پاک ساخت و بر همه‌ی بانوان جهانیان، ممتاز نمود، ای فاطمه! خدای خود را عبادت و سجده کن و با راکعان درگاه خدا، رکوع بجای آورد».سپس گوئی می‌بینم که او دردمند و بیمار شده، و نیاز به پرستار دارد، خداوند حضرت مریم دختر عمران را به پرستاری او می‌فرستد، تا از او پرستاری کند، در آن وقت با خدا چنین راز و نیاز می‌کند:«خدایا از زندگی سیر و خسته شده‌ام و از دنیاپرستان افسرده گشته‌ام، مرا به پدرم ملحق کن».خداوند او را به من ملحق می‌سازد، او نخستین فرد از اهل‌بیت من است در حالی که محزون و غمگین است و حقش غصب شده، و او را کشته‌اند، به من می‌پیوندد، در این هنگام به خدا عرض می‌کنم: «خدایا کسانی را که به او ظلم کردند، از رحمت خود دور کن، و آنان را که حق او را غصب کردند، مجازات فرما، و آنان را که او را پریشان نمودند، خوار نما، و آنان را که به پهلوی او ضربت زدند و کودک او را سقط نمودند، در آتش دوزخ، مخلّد کن».در این هنگام، فرشتگان می‌گویند: آمین: «خدایا به استجابت برسان».افروختن آتش بر در خانه‌ی فاطمههنگامی که علی (ع) بی‌وفائی مردم را دریافت، و دانست که یاریش سرپیچی کردند، و به اطراف ابوبکر رفتند، ملازم خانه شد و از خانه بیرون نیامد.عمر به ابوبکر گفت: چرا برای علی (ع) پیام نمی‌فرستی تا با تو بیعت کند؟، همه‌ی مردم جز علی (ع) و غیر از آن چهار نفر، بیعت کرده‌اند.ابوبکر دارای رقّت قلب و مدارا بود و در امور دقت بیشتری می‌کرد، ولی عمر سخت‌دلتر و خشن‌تر، بود و زبان تند داشت.عمر گفت: «قنفُذْ» را به سراغ علی (ع) می‌فرستم، زیرا قنفذ سخت‌دل و تندخو و بی‌مهر است و غلام آزاد شده می‌باشد و از دودمان عدیّ بن کعب است.ابوبکر، قُنفذ را همراه گروهی به حضور علی (ع) فرستاد، قُنفذ به در خانه علی (ع) آمد و اجازه‌ی ورود خواست، ولی علی (ع) اجازه‌ی ورود نداد، همراهان قنفذ، نزد ابوبکر و عمر که در مسجد با جمعی نشسته بودند آمده و گفتند: «علی (ع) به ما اجازه ورود نداد».عمر گفت: به خانه‌ی علی (ع) بروید، اگر اجازه نداد بدون اجازه وارد گردید.آنها به در خانه‌ی علی (ع) آمدند و نخست اجازه‌ی ورود طلبیدند، فاطمه (س) کنار در آمد و فرمود: «من بر شما ممنوع کردم که بدون اجازه وارد خانه‌ی من شوید» (من در زحمت هستم، به خانه‌ی من نیائید.)باز همراهان قنفذ به نزد ابوبکر و عمر بازگشتند، ولی قنفذ همانجا ماند، همراهان او جریان عدم اجازه‌ی فاطمه (س) را به ابوبکر و عمر ابلاغ کردند.عمر خشمگین شد و گفت: ما را با امر زنان چه کار است؟!، سپس به اطرافیان خود گفت: هیزم جمع کنید، آنها هیزم جمع کردند و همراه عمر، کنار درِ خانه‌ی زهرا (س) آمدند، و هیزمها را کنار در گذاردند، در آن وقت علی (ع) و فاطمه (س) و حسن و حسین (ع) در آن خانه بودند، آنگاه عمر فریاد زد، که علی و فاطمه (علیهماالسلام) صدای او را شنیدند، او در فریادش می‌گفت:وَاللَّهِ لَتُخْرِجُنَّ یا عَلِیُّ وَ لُتُبایِعُنَّ خَلِیفَةَ رَسُولِ‌اللَّهِ وَ اِلّا اَضْرمْتُ عَلَیْکَ النَّارَ: «سوگند به خدا ای علی! باید از خانه بیرون بیائی و باید با خلیفه‌ی رسول خدا (ابوبکر) بیعت کنی وگرنه بر خانه‌ی تو آتش برمی‌افروزم.»فاطمه (س) به عمر فرمود: چرا با ما چنین برخورد می‌کنی؟!عمر گفت: در را باز کن، وگرنه به شما آتش می‌افکنم.فاطمه (س) فرمود: آیا از خدا نمی‌ترسی، و وارد خانه‌ی من می‌شوی؟عمر از آنجا نرفت، و از همراهان خود آتش خواست، و با آن آتش درِ خانه‌ی زهرا (س) را شعله‌ور نمود، سپس در را فشار داد و وارد خانه شد، فاطمه (س) مقابل او ایستاد، و فریاد زد:یا اَبَتاهُ! یا رَسُولَ‌اللَّهِ: «ای پدر جان ای رسول خدا!»عمر شمشیر خود را که در نیام بود بلند کرد و بر پهلوی حضرت زهرا (س) زد، ناله‌ی آن حضرت بلند شد یا اَبَتاهُ! (ای پدر جان!)، عمر تازیانه‌ی خود را بلند کرد و بر بازوی زهرا (س) زد، آن حضرت فریاد زد:یا رَسُولَ‌اللَّهِ لَبِئْسَ ما خَلَفَّکَ اَبُوبَکْرُ وَ عُمَرُ: «ای رسول خدا! بنگر که بعد از تو، ابوبکر و عمر برخورد بسیار بدی با ما نمودند».در این هنگام حضرت علی (ع) برجهید و گریبان عمر را گرفت و او را بر زمین کوبید به طوری که گردن و بینی او مجروح شد، علی (ع) تصمیم گرفت که او را به قتل برساند، ناگاه به یاد وصیت پیامبر (ص) افتاد و فرمود: «ای پسر صحّاک سوگند به خداوندی که محمّد (ص) را به مقام نبوّت کرامت بخشید، اگر حکم خدا سبقت نگرفته بود و پیمان رسول خدا (ص) در میان نبود، قطعاً می‌دانستی که نمی‌توانستی وارد خانه‌ی من شوی!»عمر شخصی را به مسجد فرستاد و از ابوبکر کمک خواست.جمعی از هواداران ابوبکر آمدند و وارد خانه‌ی علی (ع) شدند.ناگاه علی (ع) برخاست و شمشیر بدست گرفت.قنفذ نزد ابوبکر بازگشت، از ترس اینکه علی (ع) به روی آنها شمشیر بکشد، چرا که از دلاوری و رشادت علی (ع) در جنگها، خبر داشت، (و جریان را به ابوبکر گزارش داد).ابوبکر به قُنفذ گفت: به سوی خانه‌ی علی (ع) برگرد، اگر او از خانه بیرون آمد، او را به اینجا بیاور، و اگر بیرون نیامد، خانه را با کسانی که در خانه هستند، بسوزان!».قنفذ برگشت و با همراهانش بدون اجازه، وارد خانه علی (ع) شدند، علی (ع) خواست شمشیرش را بردارد، قنفذ پیش‌دستی کرد و شمشیر را ربود... در این هنگام فاطمه (س) به حمایت از علی (ع) به میان آمد، قنفذ تازیه‌اش را بلند کرد و به فاطمه (س) زد.فَماتَتْ حِینَ ماتَتْ وَ اِنَّ فِی عَضُدِها مِثلَ الدُّمْلُجِ مِنْ ضَرْبَتِهِ.: «وقتی که فاطمه (س) بر اثر آن ضربت (پس از مدّتی) از دنیا رفت، آثار شدید آن تازیانه (مانند بازوبند و دستبند) در بازوی زهرا (س) نمایان بود».سپس حضرت علی (ع) را به اجبار نزد ابوبکر آوردند، عمر با شمشیر برهنه بالای سر علی (ع) ایستاده بود، همراهان او مانند:خالد بن ولید، ابوعبیده‌ی جرّاح، سالم غلام آزاد شده‌ی ابوحُذیفه، معاذ بن جبل، مغیرة بن شُعبه، اسید بن حضیر، بشیر بن سعد و سایر مردم که همه‌ی آنها اسلحه داشتند، اطراف ابوبکر را گرفته بودند.خروش فاطمه و تصمیم او بر نفرینعیّاشی روایت کرده است (پس از بیرون بردن علی (ع) از خانه) فاطمه (س) بیرون آمد و به ابوبکر رو کرد و فرمود:«آیا می‌خواهید شوهرم را از دستم بگیرید و مرا بیوه کنید، سوگند به خدا اگر دست از او برندارید، موی سرم را پریشان می‌کنم و گریبان چاک می‌نمایم و کنار قبر پدرم می‌روم و به درگاه خدا ناله می‌کنم».آنگاه فاطمه (س) دست حسن و حسین (ع) را گرفت و از خانه بیرون آمد تا کنار قبر پیامبر (ص) برود.حضرت علی (ع) از جریان آگاه شد و به سلمان فرمود: برو فاطمه (س) دختر محمّد (ص) را دریاب (گوئی) دو طرف مدینه را می‌نگرم که بلرزه درآمده و در زمین فرومی‌روند، سوگند به خدا اگر فاطمه (س) موی خود را پریشان کند و گریبان چاک نماید و کنار قبر پیامبر (ص) برود و به پیشگاه خدا ناله نماید، دیگر مهلتی برای مردم مدینه باقی نمی‌ماند و زمین همه‌ی آنها را در کام خود فرومی‌برد.سلمان با شتاب نزد فاطمه (س) آمد و عرض کرد: «ای دختر محمّد! خداوند پدرت را مایه‌ی رحمت جهانیان قرار داده است، به خانه بازگرد و نفرین مکن».فاطمه (س) فرمود: ای سلمان، آنها می‌خواهند علی (ع) را به قتل برسانند، صبرم تمام شده، بگذار کنار قبر پدرم بروم و مویم را پریشان کنم گریبان چاک نمایم، و به درگاه پروردگار بنالم.سلمان عرض کرد: «من ترس آن دارم، مدینه به لرزه درآید و زمین دهان باز کند و مردم را در خود فروببرد! علی (ع) مرا نزد شما فرستاده است و فرموده که به خانه بازگردی و از نفرین نمودن منصرف شوی».در این هنگام حضرت زهرا (س) فرمود:اِذاً اَرْجِعُ وَ اَصْبِرُ وَ اَسْمَعُ لَهُ و اُطِیعُ: «در این صورت (چون شوهرم فرموده) به خانه بازمی‌گردم و صبر می‌کنم، و سخن آن حضرت را می‌پذیرم و از او اطاعت می‌کنم».علّامه طبرسی در کتاب احتجاج نقل می‌کند که امام صادق (ع) فرمود: وقتی علی (ع) را از خانه‌اش بیرون آوردند، تمام بانوان بنی‌هاشم از خانه‌های خود بیرون آمدند تا نزدیک قبر رسول خدا (ص) رفتند، حضرت فاطمه (س) صدا زد: «پسر عمویم را آزاد کنید، سوگند به خداوندی که محمّد (ص) را به حق مبعوث نمود، اگر او را رها نکنید، مویم را پریشان می‌کنم، و پیراهن پیامبر (ص) را بر سرم می‌افکنم، و در درگاه خدا ناله می‌کنم، ناقه‌ی صالح پیغمبر در پیشگاه خدا، گرامی‌تر از فرزندان من نیست».سلمان می‌گوید: نزدیک فاطمه (س) بودم سوگند به خدا دیدم که پایه‌ی دیوارهای مسجد رسول خدا (ص) از زمین جدا و گشوده می‌شود، که اگر کسی خواسته باشد می‌تواند از آن عبور نماید، نزدیک رفتم و عرض کردم «ای بانوی بزرگوار و ای سرور من! خداوند پدرت را مایه‌ی رحمت جهان قرار داد، شما سبب عذاب مردم نشوید، فاطمه (س) از زمین جدا و گشوده می‌شود، که اگر کسی خواسته باشد می‌تواند از آن عبور نماید، نزدیک رفتم و عرض کردم «ای بانوی بزرگوار و ای سرور من! خداوند پدرت را مایه‌ی رحمت جهان قرار داد، شما سبب عذاب مردم نشوید، فاطمه (س) به خانه‌ی خود مراجعت نمود، و شکاف مسجد بهم پیوست، بطوری که غبار از پایه مسجد برخاست و در بینی ما رفت.و در روایت دیگر آمده امام باقر فرمود: وَاللَّهِ لَوْ نَشَرتْ شَعْرَها ما تُواطُرّاً «سوگند به خدا، اگر فاطمه (س) مویش را پریشان می‌کرد، همه‌ی مردم می‌مردند».اجازه خواستن ابوبکر و عمر برای عیادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیهاعمر به ابوبکر گفت: ما را نزد فاطمه ببر، ما او را خشمگین کرده‌ایم.عمر و ابوبکر با هم به در خانه‌ی زهرا رفتند و اجازه‌ی ورود خواستند، فاطمه به آنها اجازه نداد، آنها به حضور علی (ع) رفتند و با آن حضرت در این مورد گفتگو نموده و او را واسطه قرار دادند، امام علی از فاطمه زهرا اجازه گرفت، آنها به حضور فاطمه (س) آمدند، ولی فاطمه (س) روی خود را از آنها برگردانید، سلام کردند ولی فاطمه جواب سلام آنها را نداد.ابوبکر گفت: «ای حبیبه‌ی رسول خدا! سوگند به خدا، خویشاوندان پیامبر (ص) در نزد من محبوبتر از خویشان خودم هستند، و من ترا از عایشه دخترم بیشتر دوست دارم، و دوست داشتم که در روز رحلت پیامبر (ص) به جای آن حضرت خودم مرده بودم، و بعد از او نمانده بودم، آیا مرا چنین می‌نگری که فضائل تو را می‌شناسم و در عین حال حق و میراث تو را از تو بازمی‌دارم؟! من از رسول خدا (ص) پدرت شنیدم که می‌فرمود:لا نُورِثُ ما تَرَکْناهُ فَهُوَ صَدَقَةٌ.: «ما گروه پیامبران ارث نمی‌گذاریم، آنچه از ما بماند، صدقه است».فاطمه (س) فرمود: اگر من سخنی از پدرم را برای شما بیان کنم، آیا به آن عمل می‌کنید؟عمر و ابوبکر هر دو گفتند: آری عمل می‌کنیم.فاطمه زهرا فرمود: شما را سوگند به خدا می‌دهم آیا نشنیدید که رسول خدا (ص) فرمود:رِضا فاطِمَة مِنْ رِضایَ وَ سَخَطِ فاطِمَة مِنْ سَخطِی فَمَنْ اَحَبَّ فاطِمَةَ اِبْنَتِی اَحَبَّنِی، وَ مَنْ اَرْضی فاطِمَةَ فَقَدْ اَرْضانِی وَ مَنْ اَسْخَطَ فاطِمَةَ فَقَدْ اَسْخَطَنِی.: «خشنودی فاطمه، خشنودی من است، و خشم او خشم من است، پس کسی که فاطمه دخترم را دوست دارد، مرا دوست داشته، و کسی که فاطمه را خشنود کند مرا خشنود سازد، و کسی که فاطمه را خشمگین کند مرا خشمگین نموده است».گفتند: آری، این سخن را از رسول خدا (ص) شنیده‌ایم.فاطمه (س) فرمود: «من خدا و فرشتگانش را گواه می‌گیرم که شما مرا خشمگین کردید، و خشنود نساختید، و اگر با پیامبر (ص) ملاقات کردم از شما به آن حضرت شکایت می‌کنم».ابوبکر گفت: من از خشم خدا و خشم تو ای فاطمه، به خدا پناه می‌برم، سپس ابوبکر آنچنان گریه کرد که نزدیک بود روح از بدنش مفارقت کند، و فاطمه (س) به او فرمود:«سوگند به خدا بعد از هر نمازی که می‌خوانم تو را نفرین می‌کنم».ابوبکر در حالی که گریه می‌کرد، از خانه‌ی فاطمه (س) بیرون آمد، مردم به دور او اجتماع کردند، او به مردم گفت: «شما هر یک از مردان، شب در کنار همسر خود می‌آرمید و دست بر گردن یکدیگر می‌کنید و با اهل خود شادمان هستید، ولی مرا در میان این گیرودارها رها ساختید، من نیازی به بیعت شما ندارم، بیعت مرا بشکنید!!».آن مردم گفتند: «ای جانشین پیامبر! امر خلافت بدون تو سامان نمی‌یابد، زیرا تو در امور خلافت، آگاهتر از ما هستی، و اگر چنین باشد که تو دست از مقام خلافت برادری، دین خدا تباه می‌گردد».ابوبکر گفت: سوگند به خدا اگر من ترس آن نداشتم که ریسمان دین، سست گردد، یک شب به بستر خواب نمی‌رفتم در حالی که بر عهده‌ی یک فرد مسلمان بیعتی داشته باشم، پس از آنکه آن گفتار را از فاطمه (س) شنیدم!!امیرالمومنین حضرت زهرا را سوار بر استر و به در خانه انصار و مهاجر برای طلب یاریحضرت علی (کَرَّمَ اللَّهُ وَجْهَهُ) شبها فاطمه (س) را سوار بر چارپائی می‌کرد و در مجالس انصار می‌گردانید، و فاطمه (س) از آنها می‌خواست که از او پشتیبانی کنند، آنها در پاسخ می‌گفتند: «ایدختر رسول خدا (ص) بیعت ما با این مرد (ابوبکر) انجام شد و کار از کار گذشت، اگر شوهر و پسرعموی تو قبل از ابوبکر به سوی ما سبقت می‌گرفت، ما به او مراجعه می‌کردیم و رهبری او را می‌پذیرفتیم.حضرت علی (ع) در پاسخ آنها می‌فرمود: «آیا من جنازه‌ی رسول خدا (ص) را در خانه‌اش رها کنم و آن را دفن نکرده بگذارم و به سوی شما بیایم و با مردم درباره‌ی حاکمیّت به جای پیامبر (ص) منازعه کنم؟!»حضرت فاطمه (س) فرمود: «ابوالحسن (ع) لازم و سزاوار بود که تجهیزات رسول خدا (ص) را انجام دهد، ولی مهاجر و انصار کاری کردند که خداوند آنها را بازخواست و مجازات خواهد کرد.چگونگی وصیت فاطمه زهرا به علی مرتضیدر کتاب روضة الواعظین (تألیف فتال نیشابوری) نقل شده: حضرت فاطمه (س) چهل روز در بستر بیماری بود و پس از آن، از دنیا رفت، در آن هنگام که احساس کرد که مرگ نزدیک شده، اُمّ‌اَیْمن و اسماء بنت عمیس و امیر مؤمنان (ع) را طلبید، آنها کنار بسترش حاضر شدند، خطاب به علی (ع) گفت:«ای پسر عمو! خبر مرگ به من رسیده و آنگونه که درمی‌یابم پس از اندک زمانی، به پدرم ملحق می‌شوم، آنچه را که در دل دارم به تو وصیت می‌کنم».علی (ع) فرمود: ای دختر رسول خدا! آنچه دوست داری، وصیّت کن، آنگاه علی (ع) کنار سر فاطمه (س) نشست، و به آنان که در خانه بودند فرمود: بیرون بروند.سپس فاطمه (س) گفت:«ای پسر عمو! از روزی که با من زندگی کردی، از من دورغ و خیانت ندیدی، و هیچگاه با تو مخالفت ننمودم».علی (ع) فرمود: نه هرگز، تو آگاهتر، نیکوکارتر و گرامی‌تر و خوف تو در پیشگاه خدا، بیشتر از آن است که ترا به عنوان مخالفت از من سرزنش کنم، فراق تو برای من بسیار سخت است، ولی چه باید کرد که چاره‌ای برای مرگ نیست، سوگند به خدا مصیبت رسول خدا (ص) را بر من تازه کردی، و فراق و فقدان تو، بسیار برای من بزرگ و دشوار است اِنَّا لِلَّهِ وَ اِنَّا اِلَیْهِ راجِعُونَ: «ما از آنِ خدائیم و به سوی او بازمی‌گردیم» از مصیبتی که بسیار جانکاه و جگرسوز و غم‌آور است، هذِهِ مُصِیبَةٌ لاعَزاء لَها وَرَزِیَّةٌ لا خَلَفَ لَها: «این، مصیبتی است که تسلیت و آرامش ندارد، و حادثه‌ی جانسوزی است که جبران‌ناپذیر است»، سپس ساعتی با هم گریه کردند، و علی (ع) سر فاطمه (س) را به سینه‌اش چسبانید و فرمود: «آنچه می‌خواهی وصیّت کن، همانا که مرا آنگونه می‌یابی که به نیکی به وصیت تو عمل کند، و امر تو را بر امر خودم مقدّم می‌دارم».فاطمه (س) گفت: ای پسر عمو، خداوند به تو جزای خیر عنایت فرماید، سپس چنین وصیت کرد:1- بعد از من با خواهرزاده‌ام «اَمامَه» دختر زینب، ازداوج کن.2- برای من تابوتی بساز.3- هیچکس از آنانکه به من ستم کردند و حقّم را پایمال نمودند کنار جنازه‌ام نیایند و نماز بر من نخوانند، پیروان آنها نیز حاضر نشوند.4- ای علی! من فاطمه دختر محمّد (ص) هستم که خداوند مرا به ازدواج تو درآورد، تا در دنیا و آخرت از آن تو باشم، تو از دیگران به من شایسته‌تر هستی:حَنِّطْنِی وَ غَسِّلْنِی وَ کَفِّنی بِاللَّیْلِ وَ صَلِّ عَلَیِّ وَادْفِنِی بِاللَّیْلِ وَ لا تُعْلِمْ اَحَداً...: «مرا شبانه حنوط کن و غسل بده و کفن نما، و شبانه بر من نماز بخوان و مرا به خاک بسپار، و به هیچکس خبر نده! تو را به خدا می‌سپارم، و به فرزندانم تا روز قیامت سلام می‌فرستم.در کتاب مصباح‌الانوار از امام صادق (ع) و او از پدرانش نقل کرده که فاطمه (س) هنگام احتضار، به امیر مؤمنان (ع) وصیت کرد: وقتی که از دنیا رفتم، خودت مرا غسل بده و کفن کن و نماز بر جنازه‌ام بخوان و در قبر بگذار، و لحد مرا بچین و خاک برقبرم بریز، و سپس بالای سر، مقابل صورتم بنشین و بسیار قرآن بخوان و دعا کن، زیرا آن هنگام ساعتی است که میّت به اُنس با زنده‌ها نیاز دارد، و من ترا به خدا می‌سپارم، و وصیت می‌کنم که با فرزندانم به نیکی رفتار کنی.سپس دخترش اُمّ‌کلثوم را به سینه‌اش چسبانید، و به علی (ع) فرمود: وقتی که این دختر به حدّ بلوغ رسید، اثاثیه‌ی خانه از آنِ او باشد و خداوند پشتیبان او شود.نیز روایت شده وقتی که هنگام فراق زهرا (س) فرارسید، اندکی گریه کرد، امیر مؤمنان علی (ع) فرمود: چرا گریه می‌کنی؟.فاطمه (س) عرض کرد: «گریه می‌کنم برای رنجها و آزارهائی که بعد از من به تو می‌رسد».علی (ع) فرمود: گریه مکن، سوگند به خدا، این سختیها در راه خدا برای من ناچیز است.نیز روایت شده که فاطمه (س) به علی (ع) گفت: بعد از آنکه از دنیا رفتم هیچکس را خبر نکن مگر اُمّ‌سَلَمه و اُمّ‌اَیْمن و فضّه را، و از مردها دو پسرم، و عباس (عموی پیامبر) و سلمان و مقداد و ابوذر و حُذیفه را که به این افراد اطلاع بده، و من ترا حلال کردم که بعد از مردنم مرا ببینی (شاید زخم بدنش را که مخفی می‌داشت، اجازه داد بعد از مرگش، علی (ع) آثار آن را ببیند!) با کمک بانوان یاد شده مرا غسل بده، و مرا شبانه دفن کن، و هیچکس را خبر نده که به کنار قبرم بیایند.روایت اسماء بنت عمیس از لحظات شهادت زهرا سلام الله علیهااسماء بنت عُمَیْس می‌گوید: هنگامی که فاطمه (س) به حال احتضار افتاد، به من فرمود: «هنگامی که جبرئیل در ساعت رحلت پیامبر (ص) نزد پیامبر (ص) آمد مقداری کافور از بهشت آورد، پیامبر (ص) آن را سه قسم کرد، یک قسم آن را برای خود برداشت و یک قسم آن را برای علی (ع)، و یک قسم آن را برای من گذاشت که وزن آن چهل درهم بود»، آنگاه به من فرمود: ای اسماء آن کافور باقیمانده را در فلان جا است بیاور و کنار سرم بگذار، این را گفت و جامه‌اش را به سر کشید، و فرمود: اندکی صبر کن و در انتظار من باش، سپس مرا صدا بزن، اگر جواب تو را ندادم بدان که به پدرم ملحق شده‌ام:اسماء اندکی صبر کرد، سپس فاطمه (س) را صدا زد، جوابی نشنید، صدا زد:یا بِنْتَ مُحَمَّدِ الْمُصْطَفی، یا بِنْتَ اَکْرَمُ مَنْ حَمَلَتْهُ النِّساء، یا بِنْتَ خَیْرِ مَنْ وَطَأَ الْحِصی یا بِنْتَ مَنْ کانَ مِنْ رَبِّهِ قابَ قَوَْسَیْنِ اَوْ اَدْنی.: «ای دختر محمد مصطفی! ای دختر بهترین انسانها، ای دختر برترین کسی که بر روی زمین راه رفت، ای دختر کسی که در شب معراج به جایگاه خاصّ قرب الهی رسید».باز جواب نشنید، اسماء روپوش را کنار زد، ناگاه دریافت که فاطمه (س) به لقاءِاللَّه پیوسته است، خود را به روی فاطمه (س) انداخت و او را می‌بوسید و عرض کرد: «ای فاطمه! وقتی که بحضور پدرت رسول خدا (ص) رسیدی، سلام مرا به او برسان».حسن و حسین کنار جنازه‌ی مادرسپس اسماء گریبانش را پاره کرد و سراسیمه از خانه بیرون آمد، حسن و حسین (ع) را در بیرون خانه ملاقات کرد.آنها گفتند: مادر کجاست؟اسماء، سخنی نگفت، آنها به سوی خانه روانه شدند و دیدند که مادرشان رو به قبله دراز کشیده، حسین (ع) مادرش را حرکت داد، ناگهان دریافت که مادرش از دنیا رفته است، به برادرش حسن (ع) رو کرد و گفت: ای مادرم! خدا در مورد مادرم به تو اجر بدهد (آجَرَکَ اللَّهُ فِی الْوالِدَةِ).حسن (ع) خود را به روی مادر انداخت، گاهی او را می‌بوسید و گاهی می‌گفت: ای مادرم! با من سخن بگو، قبل از آنکه روح از بدنم بیرون رود.امام حسین (ع) پیش آمد و پاهای مادرش را می‌بوسید، و می‌گفت: «مادرم! من پسرت حسین (ع) هستم، قبل از آنکه قلبم شکافته شود و بمیرم، با من سخن بگو».خبر شهادت حضرت زهرا به امیرالمومنین توسط امام حسن و حسیناسماء به حسن و حسین (ع) گفت: بروید نزد پدرتان علی (ع)، و وفات مادرتان را به او خبر دهید.حسن و حسین (ع) از خانه بیرون آمدند، در حالی که فریاد می‌زدند:یا مُحَمَّداه! یا اَحْمَداه! اَلْیَوْمُ جُدِّ دَلَنا مُوْتُکَ اِذْ ماتَتْ اُمُّنا: «آه! ای محمد! ای احمد (ص)! امروز مصیبت فقدان تو برای ما تجدید شد، چرا که مادرمان از دنیا رفت».سپس حسن و حسین (ع) وارد مسجد شدند، علی (ع) در مسجد بود، آنها شهادت فاطمه (س) را به او خبر دادند، علی (ع) از این خبر آنچنان دگرگون شد که بی‌حال افتاد، آب به صورتش پاشیدند، وقتی که حالش خوب شد، با ندائی جانسوز فرمود:بِمَنِ الْعَزاء یا بِنْتَ مُحَمَّدٍ کُنْتُ بِکِ اَتَعَزِّیُ فَفِیمَ الْعَزء مِنْ بَعْدِکِ.: «ای دختر محمّد (ص) به چه کسی خود را تسلیت بدهم، تا زنده بودی مصیبتم را به تو تسلیت می‌دادم، اکنون بعد از تو چگونه آرام گیرم؟»ماجرای غسل و کفن و نماز بر جنازه‌ی زهرا سلام الله علیهاچون شب فرارسید، علی (ع) جنازه را غسل داد، هنگام غسل هیچکس حاضر نبود جز حسن و حسین (ع)، زینب، ام‌کلثوم، فضّه و اسماء بنت عُمیس.اسماء می‌گوید: فاطمه (س) به من وصیّت کرد که هیچکس جز علی (ع) و من، او را غسل ندهد، من علی (ع) را در غسل دادن جنازه‌ی فاطمه (س) کمک کردم.حسن و حسین در آغوش حضرت زهرادر روایت ورقه آمده، امیر مؤمنان (ع) فرمود: مشغول غسل دادن فاطمه (س) شدم، او را در درون پیراهن، بی‌آنکه پیراهنش را از تن بیرون آورم غسل دادم، به خدا سوگند فاطمه (س) پاک و پاکیزه بود، سپس از باقیمانده‌ی حنوط رسول خدا (ص) او را حنوط کردم و کفن بر او پوشاندم، و پیچیدم، وقتی که خواستم بندهای کفن را ببندم، صدا زدم:ای اُمّ‌کلثوم، ای زینب، ای سکینه، ای فضّه، ای حسن و ای حسین هَلُمُّوا تَزَوَّدُوا مِنْ اُمِّکُمْ...: «بیائید و از دیدار مادرتان توشه برگیرید، که وقت فراق و لقای بهشت است».حسن و حسین (ع) آمدند و با آه و ناله می‌گفتند:واحَسْرَتاهُ! لا تُنْطَغی اَبَداً مِنْ فَقْدِ جَدِّنا مُحَمَّدُ الْمُصْطَفی وَ اُمُّنا فاطِمَةُ الزَّهْراءِ...: «آه! چه شعله‌ی حسرت و اندوهی که هرگز خاموش شدنی نیست، برای فقدان جدّمان محمد مصطفی (ص) و مادرمان فاطمه زهرا (س)، ای مادر حسن! و ای مادر حسین! وقتی که با جدّمان ملاقات کردی، سلام ما را به او برسان، و به او بگو: ما بعد از تو در دنیا یتیم ماندیم».امیر مؤمنان (ع) فرمود:اَنِّی اُشْهِدُ اللَّهَ اِنَّها قَدْ حَنَّتْ وَ اَنَّتْ وَ مَدَّتْ یَدَیْها وَ ضَمَّتْهُما اِلی صَدْرِها مَلِیّاً.: «من خدا را گواه می‌گیرم که فاطمه (س) ناله‌ی جانکاه کشید و دستهای خود را دراز کرد و فرزندانش را مدّتی به سینه‌اش چسبانید».ناگاه شنیدم هاتفی در آسمان صدا زد:یا اَبَا الْحَسَنِ اِرْفَعْهُما عَنْها فَلَقَدْ اَبْکِیا وَاللَّهِ مَلائِکَةَ السَّماءِ...: «ای علی!، حسن و حسین را از سینه‌ی مادرشان بلند کن، که سوگند به خدا این حالت آنها، فرشتگان آسمان را به گریه انداخت، و دوستان مشتاق دوست خود می‌باشند».آنگاه حسن و حسین (ع) را از سینه مادرشان، بلند کرد.تأثر و اندوه امامان از مصیبت حضرت زهرااندوه امام جواد علیه السلامدر کتاب «دلائل الامامه» طبری از زکریّا بن آدم نقل شده که گفت: من در محضر امام رضا (ع) بودم ناگاه حضرت جواد (ع) فرزند آن حضرت را به حضورش آوردند، او در آن وقت کمتر از چهار سال داشت، وقتی که وارد شد دستش را بر زمین زد و سرش را به طرف آسمان بلند کرد، و مدّت طولانی در فکر فرورفت.امام رضا (ع) به فرزندش فرمود: «قربانت گردم، چرا در فکر طولانی فرورفته‌ای؟»امام جواد (ع) در پاسخ گفت: به خاطر آن مصائبی که بر مادرم فاطمه (س) وارد شد، سوگند به خدا، آن دو نفر را از قبر بیرون می‌آورم سپس با آتش آنها را می‌سوزانم، سپس خاکسترشان را در دریا پراکنده می‌نمایم».حضرت رضا (ع) فرزندش را به نزدیک خواند، و بین دو چشم او را بوسید و سپس فرمود: «پدر و مادرم به فدایت، تو شایسته‌ی این امر (امامت) هستی».اندوه امام باقر و امام صادقنقل شده هرگاه بیماری تب بر امام باقر (ع) عارض می‌شد، آب سرد بر بدنش می‌ریخت، سپس با صدای بلند می‌گفت: فاطِمَةُ بِنْتُ مُحَمَّدٍ «ای فاطمه دختر محمّد (ص)».علّامه‌ی مجلسی در شرح این عبارت می‌گوید: شاید این ندا از امام باقر (ع) از این رو بوده که آن حضرت می‌خواسته از نام مقدّس فاطمه (س) برای رفع تب، شفا بجوید.مؤلّف گوید: من احتمال قوی می‌دهم: همانگونه که تب در جسم لطیف او اثر داشت، همچنین پوشاندن اندوهش بخاطر مصائب مادر مظلومش، در قلب شریفش اثر می‌کرده است، و همانگونه که گرمی تب را بوسیله آب، از بدنش می‌زدود با یاد مادرش فاطمه (س)، از شدّت اندوه او می‌کاست، چنانکه انسان اندوهگین با آه سوزان و نفس‌های عمیق، از اندوه خود می‌کاهد، زیرا تأثیر مصائب حضرت زهرا (س) در دلهای فرزندانش، ائمه‌ی اطهار (ع) از بریدن شمشیر و کارد، دردناکتر، و از سوزش آتش سوزانده‌تر می‌باشد، چرا که در شرائطی بودند که تقیّه می‌کردند و قدرت بر آشکار نمودن مصائب زهرا (س) را نداشتند، از این رو وقتی که نام فاطمه (س) در حضور آنها برده می‌شد، قلوبشان پر از اندوه می‌شد بطوری که هر آدم هوشیاری آثار اندوه را از چهره‌ی آنها مشاهده می‌کرد.نامگذاری فاطمه برای فرزند چنانکه در روایت آمده، امام صادق (ع) به یکی از یارانش که خدا به او دختری داده بود، فرمود: چه نامی برای او انتخاب نموده‌ای؟عرض کرد: نامش را «فاطمه» گذارده‌ام.امام صادق (ع) فرمود: آه! آه!، سپس دستش را بر پیشانی خود گذاشت و اندوهگین نشست...سپس فرمود: حال که او را فاطمه نامیدی هرگز دشنماش مده و نفرینش نکن و او را نزن!چرا عمر از قنفذ مالیات نگرفتو قبلاً خاطرنشان شد که وقتی عباس از امیر مؤمنان علی (ع) پرسید: چرا عمر از قنفذ، مالیات نگرفت، همانگونه که از دیگران می‌گرفت؟!حضرت علی (ع) به اطراف خود نگاه کرد، و قطرات اشک از چشمانش سرازیر شد و فرمود: «برای اینکه از ضربتی که قنفذ با تازیانه به فاطمه (س) زده بود، تشکّر نماید، فاطمه (س) وقتی که از دنیا رفت اثر آن تازیانه، مثل بازوبند در بازویش مانده بود».جهت مشاهده بخش دوم شرح فضائل و شهادت حضرت زهرا اینجا را لمس کنیدو در پایان با این جمله برای انتقام از قاتلان حضرت فاطمه زهرا برای ظهور یگانه منجی عالم حضرت مهدی خالصانه دست بر دعا برداریممرحوم علامه سیدمحمدحسن میرجهانی طباطبایی : درخواب حضرت زهرا(سلام الله علیها) را دیدم خدمت ایشان عرض کردم: احوال شما چطور است؟بانوی دو جهان در جواب شعری [ در بیان حال خود و فرزندش امام زمان (عج) ] فرمودند:دلی شکسته تر از من، در آن زمانه نبوددر این زمان دل فرزند من شکسته تر استشیفتگان حضرت مهدی، ج۱، ص۱۶۰منبعبیت الاحزان شیخ عباس قمیمشاهده شرح شهادت معصومین علیهم السلامکانال ایتا و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73کلام پاکاشعار منتخب حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیهاکلام پاککلام پاکFri, 23 Oct 2026 13:30:57 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شرح-وقایع-مربوط-به-جنگ-جمل-kz80uuprdkevجنگ جمل (10جمادی الاولی سال36ق)شرح وقایع جنگ جمل برگرفته از کتاب وقایع الایام شیخ عباس قمیدهم جمادی الاولی درسال 36 ق، واقعه جمل اتفاق افتاد و از اصحاب جمل سیزده هزار و از اصحاب امیر المؤ منین (ع) پنج هزار نفر کشته شد و شایسته استکه خلاصه آن واقعه ، در این مختصر، ذکر شود:شروع و آغازگر جنگ جملجنگ جمل از طلحه و زبیر شد که بیعت شکستند و به عنوان عمره از مدینه بیرون رفتند و به جانب مکه شدند وحمیرا یعنى عایشه در آن وقت در مکه بود. عبدالله بن عامر که عامل بصره بود از قبل عثمان او نیز پس از قتل عثمان و بیعت مردم با امیر مؤ منان و قرار دادن آن حضرت عثمان ابن حنیف عامل بصره ، از بصره فرار کرد و به مکه شتافت و مدد کرد طلحه و زبیر و حمیرارا. او جمل عسکر نام را که در یمن به دویست دینار خریده شده بود براى حمیرا آورد و ایشان را به جانب بصره حرکت داد چون به حوأب رسیدند، سگهاى (حوأب) پارس کردند و بر شتر حمیرا حمله آوردند. آن زن اسم آن موضوع را پرسید. به او گفتند : حوأب است.حمیرا استرجاع گفت و یاد فرمایش رسول خدا افتاد که از این مطلب خبر داده بود و او را نهی فرموده بود گفت : مرا به مدینه برگردانید. ابن زبیر و طلحه باپنجاه نفر شهادت دادند که اینجا حوأب نیست و این مرد غلط کرده در نام این موضع ، پس از آنجا حرکت کرده به بصره رفتند"چون وارد بصره شدند در یک شب به خانه عثمان بن حنیف عامل على علیه السلام ریختند و او را اسیر کردند و بسیار زدند و ریش او را کندند، پس قصد بیت المال کردند، خزان و موکلین مانع شدند، ایشان جمعى را مجروحو کردند و هفتاد نفر از آنهارا کشتند که پنجاه تن از ایشان صبرا مقتول شدند و هم حکیم بن جبله عبدى را که از سادات عبدالقیس بود، مظلومانه کشتند.اقدام امیرالمومنین چون چهارماه از واقعه خروج طلحه و زبیر گذشت ، امیر المؤ منین با هفتصد سوار که جمله اى از ایشان از اهل بدر از طایفه انصار بودند، به جهت دفع ایشان از مدینه حرکت فرمود و پیوسته به جهت یارى ان حضرت از مدینه و طى لشگر آمد و ملحق شد.چون آن حضرت به (ربذه) رسید، کاغذى به ابوموسى اشعرى نوشت که در آن وقت عامل کافه بود که مردم را به جهاد حرکت دهد ابوموسى مردم را از جهاد متوقف کرد. چون این خبر به حضرت رسید، قرطة بن کعب انصارى را عامل کوفه کرد و به ابوموسى نوشت که : از حکومت کوفه ، عزل کردم یابن الحائک "6" این اول اذیت تو بمانیست بلکه باید ما از تو مصیبتها ببینیم و این اشاره بود ظاهرا بآنچه از ابوموسى ظاهر شد در زمان نصب حکمین که او و عمروعاص باشند و چون امیرالمؤ منین (ع ) به (ذی قار) رسید، امام حسن (ع) و عماریاسر را به کوفه فرستاد مردم آنجا را به جهاد بصریین کوچ دهند، پس ایشان به کوفه شدند و قریب هفت هزار کوفى را به جهت یارى امیر المؤ منین کوچ داده و به آن جناب ملحق شدند و آن حضرت با سپاه مسعود داخل بصره شد و با آن حضرت بود ابوایوب انصارى و خزیمة بن ثابت ذى الشهادتین ابوقتاده ، عمار یاسر ، قیس بن سعد بن عباده ، عبدالله و قثم پسران عباس ، حسنین (ع) و محمد حنفیه عبدالله جعفر و اولاد عقیل و جمله اى از فتیان بنى هاشم و مشایخ بدر، از مهاجر و انصار.چون مصاف جنگ آماده شد، حضرت امیر المؤمنین مسلم مجاشعى را باقرآنى فرستاد به میدان که بصریان را به حکم قرآن بخواند بصریان مسلم را هدف تیر ساختند و شهیدش کردند پس جنازه او را به خدمت آن حضرت بردند، مادرش در آن واقعه حاضر بود و در مرثیه فرزند خود این اشعاری گفت.امیرالمؤ منین علیه السلام فرمان داد که هیچکس از شما ابتدا به جنگ نکند و تیر و نیزه بکارنبرد، ولیکن اصحاب آن حضرت منتظر بودند تا چه شود که ناگاه عبدالله بن بدیل ابن ورقاء خزاعى از میمنه جنازه برادرش را آورد که بصریان او را کشته اند و از مسیره نیز مردى را آوردند که به تیر بصریان کشته شده بود و هم عمار یاسر ما بین دو صف رفت و مردم را موعظتى کرد تا شاید از گمراهى روى بر تابند، او را نیز تیر باران کردند. عمار برگشت و عرض کرد یا على ! چه انتظار میبرید، این لشکر جز مقاتلک و جنگ چیز دیگر مقصدى ندارند.سخن امیرالمومنین با زبیر قبل از شروع جنگ جملعلى علیه السلام بدون سلاح از میان صف بیرون شد و در آن وقت بر استر رسول خدا صلى الله علیه وآله سوار بود، زبیر را ندا در داد زبیر با سلاح کامل بنزد آن حضرت آمد، حمیرا از رفتن زبیر بنزد آن حضرت وحشتناک شد و گفت : اسماء! خواهرم بیوه گشت. به او گفتند: مترس امیر المؤ منین بى سلاح است .حمیرا آن وقت مطمئن شد و چون زبیر مقابل حضرت امیرالمؤ منین رسید، آن جناب فرمود: براى چه به جنگ من بیرون شدى ؟ گفت : به جهت مطالبه خون عثمان فرمود:خدا بکشد هر کدام از ما را که در خون عثمان مداخله کرده باشیم هان اى زبیر یاد میاورى آن روز ی را که رسول خدا را ملاقات کردى و آن جناب سوار بر حمارى بود چون مرادید تبسم کرد و سلام بر من نمود، تو نیز خنده کردى و گفتى یا رسول الله ! على دست از تکبر خویش بر نمیدارد فرمود: که على تکبر ندارد آیا دوست میدارى او را؟ گفتى : بخدا قسم که او را دوست میدارم فرمود: و الله به جنگ او خواهى شد از روى ظلم. زبیر چون این بشنید، گفت : استغفر الله من این حدیث را فراموش کرده بودم و اگر یاد میداشتم به جنگ تو بیرون نمیشدم ، الحال چکنم که کار از کار گذشته و دو لشکر به مصاف هم در آمده اند و بیرون رفتن من از جنگ براى من عار است حضرت فرمود: عار بهتر از نار است .پشیمانی زبیر از جنگ با امیرالمؤمنینپس زبیر برگشت و با پسر نا اهل خود عبدالله گفت : که على یاد من آورد مطلبى را که من فراموش کرده بودم ناچار دست از جنگ او برداشتم . پسر گفت : نه بخدا قسم از شمشیرهاى بنى عبدالمطلب ترسیدى و حق دارى گفت : چنین نیست ، بخدا قسم ، ترس مرا فرو نگرفته ، بلکه من عار را بر نار اختیار کردم .آنگاه گفت : اى پسر! مرا بترس سرزنش میکنى اینک ببین شجاعت مرا، پس نیزه خود را حرکت داد و بر میمنه لشکر امیر المومنین علیه السلام حمله کرد.حضرت فرمود: که زبیر را کارى نداشته باشید و از براى او کوچه دهید که بنایش بر جنگ نیست ، پس زبیر چون از میمنه به میسره تاخت ، پس از آن بر قلب لشکر زد آنگاه بسوى عبدالله برگشت و گفت اى پسر! شخص ترسان میتواند چنین کارى کند که من کردم ؟کشته شدن زبیرپس در همان وقت روى از جنگ بر تافت و به وادى السباع تاخت و در آن وادى احنف بن قیس باطایفه بنى تمیم عزلت گزیده بود شخصى با او گفت که این زبیر است گفت : مرا با زبیر چه کار وحال آنکه دو طایفه عظیمه را بهم انداخته و خود راه سلامت جسته .پس جمعى از بنى تمیم به زبیر ملحق شدند و عمرو بن جرموز بر ایشان پیشى گرفت بنزد زبیر رفت ، دید میخواهد نماز بخواند چون زبیر مشغول نماز شد عمرو او را ضربتى زد و بکشت و بقولى در وقت خواب او را بکشت ، آنگاه شمشیر و خاتم او را برداشت و بقولى سر او را نیز حمل کرد و بنزد امیر المومنین (ع) آورد.سخن امیرالمومنین بعد از کشته شدن زبیرحضرت شمشیر زبیر را بر دست گرفت و فرمود: سیف طالما جلى الکرب عن وجه رسول الله این شمشیریست که غصه ها از روى پیغمبر (ص) بر طرف کرده همانا زبیر شخصى ضعیف نبود ولکنه الحین و مصارع السوء و بشر قاتل ابن صفیه فى النارنقل است که چون عمروبن جرموز بشارت نار شنید، این اشعار بگفت :من سر زبیر را برای علی آوردم،و به لطف او امیدوار بودم،پس پیش از دیدن جهنم به او مژده داده شد،و چه مژده بدی است، این هدیه!زبیر بسن هفتادو پنج بقتل رسید و قبرش در وادى السباع است و طلحه را مروان بن الحکم تیرى براکحلش زد و چندان خون از او آمد تا بمرد و در بصره مدفون گشتشجاعت امام حسن مجتبی در جنگ جملکعب بن سور قاضى در آن روز قرآنى حمایل کرده بود و با طایفه (بنوضبه) دور شتر حمیرا را گرفته بودندهفتاد دست از بنوضبه در آنواقعه به جهت زمام جمل قطع شد و هر یک از ایشان که دستش بریده میگشت و زمام را رها میکرد دیگرى مهار او را میگرفت و هر چه آن شتر را پى میکردند باز بجاى خود ایستاد بود تا آخر الامر امیر المؤمنین پسرش محمد حنفیه را طلبید و نیزه خود را به او داده، فرمود: " شتر عایشه را هدف این نیزه قرار ده و آن را از پای درآور." محمد نیزه مخصوص پدر را گرفته و حمله کرد، ولی بنو ضبه(که اطراف شتر عایشه بودند و بسختی از آن حمایت می کردند)مانع پیشرفت او شده و او را از رسیدن به شتر بازداشتند، و محمد بناچار نزد پدر بازگشت. در این وقت حسن بن علی(ع) پیش رفت و نیزه را از او گرفته و به سوی شتر حمله کرد و خود را بدان رسانده و نیزه اش را به او زده، بازگشت در حالی که خون آن شتر بر نیزه بود. محمد که این منظره را دید، رنگش دگرگون شد(و خجالت کشید). امیر المؤمنین بدو فرمود: "ناراحت مشو که او فرزند پیغمبر است و تو فرزند علی هستی!"(ظاهرا علت مخالفت عایشه با دفن امام حسن مجتبی علیه السلام در کنار رسول الله همین ماجرا بود)مشاهده اشعار منتخب امام حسن مجتبی علیه السلامگفتگوی امیرالمومنین با عایشه بعد از خاتمه جنگ جملامیرالمومنین (ع) بیامد و قضیبى به هودج حمیرا زد و فرمود: یا حمیرا! پیغمبر تو را امر کرده بود که به جنگ بیرون شوى؟ آیا تو را امر نفرمود که در خانه خود بنشینى و بیرون نشوى ؟ سوگند به خدا! که انصاف ندادند آنانکه زنهاى خود را پشت پرده مستور داشتند و تو را بیرون آوردند.پس محمد بن ابى بکر خواهر را از هودج بیرون کشید. امیرالمومنین (ع) فرمود: تا او را در خانه صفیه بنت الحارث بن ابى طلحه بردند و این واقعه در روز پنج شنبه دهم این ماه ، سنه 36، واقع شده در موضع معروف به حریبة در بصره .زیدن بن صوحان با دو برادر خود سبحان خطیب و صعصعه در لشکر امیرالمومنین بودند و و رایت آن حضرت در دست سبحان بود، چون سبحان شهید شد علم را زید گرفت چون زید شهید شد، صعصعه علم را گرفت و او زنده بود تا ایام معاویه که در کوفه وفات یافت و زید از ابدال بشمار میرفت و چون بر زمین افتاد جناب على علیه السلام بالاى سرش آمد و فرمود رحمک الله یا زید کنت خفیف المونة عظیم المعونة ."20"یعنى : اى زید خداى رحمت کناد تو را که مؤونت تعقات دنیوى تو را اندک بود و معاونت و امداد تو در دین بسیار.عفو و بخشش امیرالمومنین بعد از جنگو امیرالمؤمنین بعد از جنگ ، پا در طریق عفو و صفح گذاشت عبدالله بن زبیر و ولید بن عقبه و اولاد عثمان و سایر بنى امیه را عفو فرمود و از ایشان در گذشت و حسنین علیهماالسلام شفاعت از مروان حکم کردند حضرت از او نیز در گذشت و ایشان را از کشتن ایمن فرمود و حمیرا را به طریق خوشى به مدینه فرستاد و از کلمات عمروعاص است که به عایشه گفت :اى عایشه دوست داشتم که در جنگ جمل کشته میشدى . گفت : براى چه . عمرو گفت از براى آنکه به اجل خود مرده بودى و داخل میشدى بهشت را و ما آنرا بزرگتر شناعتى میگرفتیم بر على علیه السلام ."22"و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار 73 ثاراللهکلام پاکمشاهده شرح وقایع مربوط به اهل بیت علیهم السلاممنابع:مناقب،ج3،ص148.20-رجال علامه حلی،ص73.22-الاحتجاج،ج1،ص241"وقایع الایام شیخ عباس قمیکلام پاککلام پاکThu, 22 Oct 2026 10:05:33 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شعر-ِ-ولادت-سلام-ای-پای-تا-سر-حضرت-خیر-النساء-زینب-ly1l7dl20rvaشعر منتخب ولادت حضرت زینب کبری عقیله بنی هاشمتصویر ولادتاشعار منتخب عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری سلام الله علیها ادب زینب وفا زینب ... مه برج حیا زینبقدر زینب قضا زینب ... مبری از خطا زینببه ظاهر زن ، به باطن مردتر از مردها زینببه وقت جنگ ها ... فرمانده کل قوا زینبخدای عشق فضلی کن ... کنم مدح تو را زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###نمودم ..‌‌. نیت شعر تری ... خاتون محشر راکه در شان خودش نازل کند مضمون بهتر راز دلداده ... تمنا می نمایم ... مدح دلبر راگرفتم دامن فضل علی ... مولای قنبر راچرا که هست زينت بر علی مرتضا زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###توسل میکنم بر عشق ،می جویم جوار عشقچنان پروانه می گردم دمادم بر مدار عشقبه سجده می روم بر ساحت آیینه دار عشقمسمط می کنم تقدیم ... بر پروردگار عشقبه یکتایی ... خدا یکتا پرستم کرد با زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###چنانی که مقام قطره اصلا ..‌ وصف دریا نیستهمان اندازه ... گفتن از تو در شأنیت ما نیستولی الله فرموده ... کسی مثل تو ... والا نیستپس از زهرا کسی چون تو سلام الله علیها نیستتو خورشیدی ولی پوشیده در ستر حیا زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###تو والیل اذا یغشی تو والشمس الضحا هستیبه کوثر ... کوثری و ... قبله گاه انبیا هستیبه هر دردی دواهستی ز هر حیثی شفا هستیز یک سو علت آمینی ... از یک سو دعا هستییقین دارم تویی ... تنها ضمیر ربنا زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###غریبه نیست با رب هر که با تو آشنا باشدکسی که دست بر دامان تو شد باخدا باشدعلی ..‌. گر ... علت قالوا بلای بنده ها باشدتو زینب هستی و از این جهت حرفم به جا باشدتویی زينت  ..‌.  به تنها علت قالوا بلا زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###گهی در ستر پنهانی ... گهی نور جلی هستیگهی چون مادرت وقف حمایت از ولی هستیگهی با نطق خود ... مانند تیغی صیقلی هستیگهی عیناً حسین بن علی ... گاهی علی هستیگهی در صبر هستی  کوه ..‌ مثل مجتبا زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###به دنیا آمدی ... زهرا نظر ... بر مرتضایش کردعلی ..‌‌. نیمه نگاهی ... سوی ختم الانبیایش کردهمه حیران که می باید به چه نامی صدایش کردملیک وحی آمد ... این خبر را جا به جایش کردندا آمد ... خدا فرمود که : ... سَمّیتها زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###به دنیا آمدی ... از گریه چشم خویش تر کردیدر آغوش همه ...  هی گریه ات را بیشتر کردیحسینت تا بغل واکرد ... در دم میل  پر کردیدوچشم خویش بگشودی به معشوقت نظر کردیز نوع عشق بازی خلق کردی ... عشق را زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب### تو شیر وحی نوشیدی ... چنین حضی گوارایت قیامت را ... کند ترسیم ... سرو قد و بالایتوقار و شرم ... خلقت یافته ... زیر قدم هایتدرود انبیا و ... اولیا ..‌ بر جد و ... آبایتکه تسبیح ملائک نیست جز ... صل علی زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###تمام عمر خود ... هم بازی رنج و ... محن بودیسپاه غصه را ... در گیر جنگ تن به تن بودیپس از مادر ... یقین ام الحسینِ وَالحسن بودیبه جان خویشتن ... هر جا حفاظ پنج تن بودیاز این بابت ... تو را گفتند تفسیر کسا زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###غم جدّ و اَب و اُم را به چشم خویشتن دیدیپس از آن در مسیر داغ ها ... داغ حسن دیدیپس از آن کربلا رفتی و داغ بی کفن دیدیسرش را بی تن و روی زمین بی سر بدن دیدیروا باشد ..‌. تو را ام المصائب خواند یا زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###تویی که سایه از همسایه پوشاندی کجا رفتیغم گودال دیدی ... پا به پای نیزه ها رفتیاسیر کوفه گشتی بعد از آن شام بلا رفتیمیان مجلس نامحرمان بی حیا رفتییقین ... می ماند بی تو کربلا در کربلا زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینب###چهل منزل تو را دادند  با هر شیوه آزارتبه پیش چشم تو افتاد از نیزه سر یارتزبانم لال باشد ... پیش چشمان علمدارتمیان ازدحام جمعیت ... بردند بازارتچه آمد بر سرت با جمع دختر بچه ها زینبسلام ای پای تا سر حضرت خیر النساء زینبسعید توفیقی #ولادت_حضرت_زینب_سلام‌اللهامام زمان(عج) و مصیبت اسارت حضرت زینب کبری سلام الله علیها؛مرحوم حاج شیخ ملاسلطان علی تبریزی - که ازجمله عابدان و زاهدان بود در عالم رؤیا خدمت امام زمان(عج) رسید و عرض کرد: آیا اینکه فرمودید: "فلاندبنک صباحا و مساء و لابکین لک بدل الدموع دما" صحیح است؟فرمودند : آری، صحیح است.عرض کردم: آن کدام مصیبت است که به جای اشک، خون گریه می کردید؟آیا مصیبت حضرت علی اکبر است؟حضرت فرمود: اگر علی اکبر هم بود، در این مصیبت خون می گریست.- آیا مصیبت حضرت عباس است؟- اگر عباس هم بود، در این مصیبت خون می گریست.- آیا مصیبت حضرت سیدالشهدا است؟- اگر سیدالشهدا هم بود، در این مصیبت خون می گریست.- پس کدام مصیبت است؟- فرمودند: مصیبت اسیری زینب کبری سلام الله @yamahdisarallah73شرح👈 ولادت زینب کبری سلام الله علیها، فهرست 👈اشعار منتخب حضرت زینب سلام الله﴿بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ﴾کانال ایتا و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73 فهرست اشعار گلچین حضرت زینب کبری سلام الله علیها 1️⃣۱_برادر!ماندن ازتو،رفتن ازمن۲_چوب ستم و سر بریده ۳_دیدم غمت ای دلبر ای کاش نمی دیدم۴_ما را که غیر داغ غمت‏ بر جبین نبود۵_فهم هرکس که رسیده خاکسار زینب است۶_دِین احسانت بود بر گردنم۷_با دست بسته هست ولی دست بسته نیست۸_سپردمت به خدا و به ریگهای بیابان۹_بعد از تو اوضاع حرم دیگر عوض شد۱٠_هنگامۀ وصال من و دلبرم شده۱۱_ عاشق طواف کعبه ی آمال می کند۱۲_ منو نذار تنها میون این حرم۱۳_ نزدیک مغرب است خدایا چه می‌شود؟۱۴_ روضه در یک کلام وای از شام۱۵_ شیعیان حیدریم و خاک پای زینبیم۱۶_ در بلاغت چون علی در فصاحت چون حسن۱۷_ من از این وعده ی دیدار بدم می آید۱۸_ بین دریای خون ملتّخی اَین اخی۱۹_ من از اين مردم بي عار بدم مي آيد۲٠_ بعد زهرا بهترین زن بین زن ها زینب است۲۱_ من از تو فقط خودت رو میخوام۲۲_ گلی گم کرده ام می‌جویم او را۲۳_ لشکری میرسد ازراه خدارحم کند۲۴_ بازهم روضه ی زینب همه جا ریخت بهم۲۵_ می نویسم پس ازخدا زینب۲۶_ شمس حجاب گنبد دوار زینب است۲۷_ پشت سر نیزه ات سینه زنان می روم۲۸_ او درد و داغ نیمه شب تار را کشید۲۹_زینب بساط کاخ ستم رابه هم زده۳۰_ باربگشائيد، اينجا کربلاست۳۱_ تو در بیت ولایت بعد مادر مادری زینب  ۳۲_ بر آل عبا تو نور عینی زینب۳۳_ دارد سر از تن تو جدا ميكند چرا؟۳۴_ سنگرنشین عرصه ایثار زینب است۳۵_ آمده موسم تنهایی و حیران شده ام۳۶_ این همه از لطف و عنایات خدای زینب است۳۷_ السلام ای همه ی جلوه ی مادر زینب۳۸_ چگونه زار و پریشان دل رباب نباشد۳۹_ رأس تو را به روی نی، هرچه نظاره می کنم ۴۰_ صدای خواهری می آید انگار۴۱_ رسید وقت سفر ، سر به زیر شد زینب۴۲_ میان ناله‌یِ خود می‌برم نوای تو را۴۳_ خوبان روزگار مسلمان زینبند۴۴_ به غیر از زینب کبری کسی تب را نفهمیده۴۵_ فرق مرا تو طاقت دیدن نداشتی۴۶_ عمه سادات،بی قراره۴۷_ صبر از زبان عجز ثنا خوان زینب است ۴۸_ من آن فرشته ام که به دنیا نشسته ام۴۹_ مدینه کاروانی سوی تو با شیون آوردم۵۰_ من از شراره ی این آفتاب می ترسم۵۱- سینه بی شیرمن میدهی ای گل خراش۵۲- شد عنان گیر دلم قصه ویرانه شام۵۳- شامیان خنده به زخم جگر ما نزنید۵۴- وقتی نماز شب که به حال قیام بود۵۵- فراق گشته مقدر، گمان نمی‌کردم۵۶- اگر چه با اسارت، کوچ از این دشت بلا کردم۵۷- عمه معصومه ای عمه سلطان رضا «ولادت» ۵۸- روی حسین، مهر دل‌آرای زینب است۵۹- حاجت نبود آتش سوزان به خیمه ها۶۰_ به يوم الترويه محمل ببستند ۶۱- به سمت گودال از خیمه دویدم من۶۲- بسوی شام و کوفه ام چه ظالمانه میبرند ۶۳- اگر کشتن چرا آبت ندادن ۶۴- باز اشکم به دیده می‎آید۶۵- با مدینه چقدر؟ فاصله دارد اینجا۶۶- خدا حافظ ای برادر زینب ۶۷- خواهر تو اسیر    شد به دست عدو۶۸- دخت علی زینب کبری سلام «ولادت» ۶۹- دخترِ فاطمه ! بازار! خدارحم کند۷۰- دم دروازه ساعات خدا رحم کند۷۱- دلخون تر از ابر و طوفان، غمگین تر از۷۲- پیش من ننشین به روی سینه اش۷۳- زینب آن قافله سالار حسین۷۴- راس تو میرود بالای نیزه ها۷۵- نیست مادر تا ببیند اشک های جاری ام۷۶- حسین بود و تو بودی، تو خواهری كردی ۷۷- هجوم ناگهان و ... وای زینب۷۸- هر جا سخن از زینب و دروازه شام است۷۹- ورود به شهر شام۸۰- مونده روی زمین ، پیکر تو رها۸۱- امیری حسین و نعم الامیر۸۲- به سوی شام و کوفه ام دل شکسته می برند ۸۳- دلِ سوخته دل‌ها، بُوَد محفل زینب۸۴_ کعبه بی نام و نشان می ماند اگر زینب نبود۸۵_ دیده ای در پیش چشم خواهری۸۶_ ای برادر، بهر تو مهمان رسیده۸۷_ امیری حسین و نعم الامیر۸۸_ هرچه زدند شوکتِ من کم نشد حسین۸۹_ درخت معرفت داده ثمر حیدر، ثمر زهرا «ولادت» ۹۰_ زینبم نائبة الزهرایم «ولادت» ۹۱_ خون گریه میکنم برا ساحت غریبی۹۲_ قافله سالار من،۹۳_ ای کشته فتاده به هامون حسین من۹۴_ ای همسفر زینب رفتیم وخدا حافظ۹۵_ جان و دلم فدای تو ای دلبرم، حسین۹۶_ دید بالای بلندی ازدحام۹۷_ هر دم به گوشم می رسد آوای زنگ قافله۹۸_ ای مصحف ورق ورق! ای روح پیکرم!۹۹_ ای رفته سرت بر نِی، وی مانده تنت تنها۱۰۰_ ای برادر، بهر تو مهمان رسیده۱۰۱_ اى یک جهان برادر! وى نور هر دو دیده۱۰۲_ ای جسم پاک بی سر آیا تویی حسینم۱۰۳_ امان از دل زینب۱۰۴_ آه که شد جدا سرت به پیش چشم مادرت۱۰۵_ ای مصحف ورق ورق! ای روح پیکرم!۱۰۶_ نشستم عشق را معنا کنم دل گفت یا زینب«ولادت» ۱۰۷_ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯿﻘﺎﺕ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﺪﺍﺳﺖ۱۰۸_ اینجا کجاست برادر من؟ زودتر بگو۱۰۹_ سواره رفتی و من همرهت پیاده دویدم۱۱۰_ نكند كوفه تو را پير كند🔰  ادامه اشعار در لیست ۲امام زمان فرمودهخدا رو به حق عمه ام زینب قسم دهید که فرجم رو نزدیک گرداندبنیابت از کفیل زینب کبری، ابالفضل العباس علیه السلام پنج مرتبه بگیم اللهم عجل لولیک الفرج به حق زینب کبری سلام الله علیها کلام پاک کلام پاککلام پاکFri, 16 Oct 2026 18:44:00 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شرح-ولادت-حضرت-زینب-کبری-عقیله-بنی-هاشمام-المصائب-به-نقل-از-کتاب-ناسخ-التواریخ-ecomhmi6nywdشرح ولادت حضرت زینب کبری سلام الله علیها به نقل از کتاب ناسخ التواریخیا زینب کبریبشارت امام حسین به پدر (ولادت حضرت زینب)در کتاب بحرالمصائب از کتاب ریاض المصائب منقول است که چون حضرت صدیقه طاهره بجناب زینب کبری سلام الله عليهما حمل یافت روز به روز به انواع هموم و اقسام غم ها و انواع بیماری و آلام دچار می شد، تا اینکه تولد یافت حضرت امیر المؤمنين علیه السلام به حجره طاهره آمد در آنحال امام حسين علیه السلام که کودک بود بخدمت پدر بشتافت و عرض کرد ای پدر بزرگوار همانا خداوند کردگار خواهری بمن عطا فرموده، چون على علیه السلام این سخن را بشنید اشک چشمان مبارکش جاری شد، حسين علیه السلام از مشاهده اینحال غمگین شد و اشکش به رخسار روان شد، و عرض کرد ای پدر سبب این اندوه چیست؟ واین گریستن بر کیست؟ فرمود ای روشنی دیده به زودی سرِّ این گریستن آشکار و اثرش نمودار گردد .چند روزی که گذشت حضرت فاطمه زهرا به علی مرتضی صلوات الله عليهم عرض کرد ای حجت بر اهل آسمان و زمین آیا در تاخير نام گذاری این دختر قصدی هست؟فرمود ای فاطمه همانا اختیار با احمد مختار است پس فاطمه زینب را بحضور مبارك آنحضرت آورده داستان را به عرض رسانیدند ، رسول خدای را چشمانش پر از اشک شد و قنداقه آن مظلومه را در کنار آورده دیده و دیدارش را میبوسیدو میگریست.در اینحال جبرئیل از جانب یزدان فرود آمد و تحیت و سلام رسانید وعرض کرد خدایت سلام میرساند و میفرماید ای حبیب من نام این دختر را زینب بگذار آنگاه جبرئیل گریان گردید ، رسول خدای پرسید این گریه چیست ؟ عرض کرد یا رسول الله همانا این دختر از آغاز زندگانی تا پایان روزگار در این سرای ناپایدار بی رنج و درد و بلا نخواهد زیست بلکه یکسره با محنت و آلام ايام خواهد بود گاهی بدرد مصیبت شما مبتلا و گاهی در ماتم مادرش و گاهی در سوك پدرش و گاهی به درد برادرش حسن مجتبی دچار خواهد شد و از این جمله فزون تر بمصائب کربلا و نوائب دشت نینوا گرفتار میشود چنانکه مويش سفید و قامتش خمیده خواهد گردید . چون این خبر آشکار شد، اهل بیت اطہار اندوهناك واشکبار شدند.بشارت سلمان به ولادت حضرت زینب کبریروزی رسول خدای صلی الله علیه و آله در مسجد بودند جناب سلمان از ولادت حضرت زینب بشارت آورد پیغمبر بگریست و فرمود ای سلمان جبرئیل از جانب خدای جلیل مرا خبر آورد که مصیبت این مولود غير معدود باشد تا به آلام کربلا پایان گیرد.ثواب گریه بر زینب کبری ماننده گریه بر حسن و حسین علیه السلامرسول خدای صلی الله علیه و آله بمنزل فاطمه زهراء صلوات الله علیها آمد و فرمود : ای دخترم دخترت را که تازه متولد شده را بیاور، چون زینب خاتون را حاضر ساخت رسول خدای بگرفت و بر سینه مبارك بر گرفت و صورت مبارك بر صورتش بر نهاد آنگاه بلند بگریست چندانکه اشك مبارکش بر محاسن شریفش روان گشت .فاطمه علیهاالسلام عرض کرد: ای پدر این گریه از چیست فرمود ای دخترم اي فاطمه بدان که بعد از تو و من این دختر دچار بلاها می شود و مصیبتهای گوناگون و سختیهای رنگارنگ به او روي آورد، راوی میگوید: در این حال فاطمه صلوات الله عليها بگریست و از آن پس عرض کرد ای پدر ثواب آنکس که بر وی و بر مصائب او بگرید چیست ؟ رسول خدای صلی الله علیه و آله فرمود :ای پاره تن و روشنی دیده من همانا هر کس برزینب و بر مصائب او بگرید ثواب گریستن او مانند اجر و ثواب کسی است که بر دو برادر او حسن و حسین گریه کند «ثم سماها زينب علیهاالسلام از پس این مکالمات که رسول خدای صلی الله علیه و آله با فاطمه زهرا تمام کرد نام آن مظلومه را زینب نهاد .انس و محبت زینب کبری از کودکی به امام حسین علیه السلامحضرت زینب کبری سلام الله علیها در ایام کودکی با برادرش امام حسين علیه السلام چنانش انس و محبت بود که جز در آغوش ودامان آن حضرت سکون و آرام نمی گرفت و بهر هنگام که در خدمت امام حسين علیه السلام بودی یکسره دیده بر دیدارش داشتی و دیدار از دیدارش فرونگذاشتی و ساعتی توان دوری از حضور مبارکش را نداشت و اگر دور می شد گریه میکرد و اینحالبدانجا رسید که روزی حضرت فاطمه زهرا در خدمت رسول خدا عرض کرد ای پدر عجیب محبّتی بی نهایت در میان زینب و حسين است چنانکه بی دیدار حسین طاقت نیاورد اگر ساعتی بوی حسين را نشنود جانش بیرون شود چون رسول خدای صلی الله علیه و آله این سخن را بشنید آه دردناك کشید و اشک چشمش بر چهره روان گردید و فرمود ای روشنی چشمم این دخترك من زینب با هزار گونه رنج و تعب دچار و بانواع مصائب و بلایا گرفتار خواهدشد.امام زمان علیه السلام فرمودند:به شیعیان و دوستانم بگویید که خدارا به حق عمه ام حضرت زینب (سلام الله علیها) قسم دهند که فرج من را نزدیک گرداند.ستاره درخشان شام ص330منبع: ناسخ التواریخ شرح ولادت و شهادت معصومین علیهم السلامکلام پاکاشعار منتخب حضرت زینب کبری سلام الله علیهاکانال ایتا و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله ۷۳کلام پاککلام پاکFri, 16 Oct 2026 03:27:00 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/اشعار-ولادت-و-شهادت-حضرت-زینب-کبری-عقیله-بنی-هاشم-xdb0mqhnepb5 اشعار منتخب عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری سلام الله علیها ولادت ام المصائب زینب کبریفهرست اشعار منتخب ام المصائب زینب کبری سلام الله علیهاشعرِ سلام ای روز ميلادت هم اشک چشم ها جارینشستم عشق را معنا كنم دل گفت يا زينبنشستم يادی از زهرا كنم دل گفت يا زينبزنی عاشق که زهراگونه معنا شد قیامت راو معصومانه بر دوشش كشد بار امامت راسر و سامان مولا، روح و ريحان علی؛ زينبعلی دستان الله است و دستان علی، زينبسلام ای روز ميلادت هم اشک چشم ها جاریسلام آموزگار عشق در آیین دلداریتلاطم داشت بين چشم هايت شوق ديداریو اين يعنی حسينت را تو خيلی دوست ميداریهنوز ای خواهر عاشق! نخوردی شیر مادر راکه می خواند طپش های دلت نام برادر راكجا وصف كسی همچون تو در قاموس من باشدكه مداح مقامات تو بايد پنج تن باشدنگهبانان اجلالت حسين است و حسن باشدکدامین خشم در خود این همه احساس را داردو در پای رکابش اکبر و عباس را دارداگر در چشمت اقیانوسی از امواج غم داریاگر حال پریشان، دست بسته، قد خم داریهمان دست کریمی که حسن دارد تو هم داریو این یعنی برای دوست و دشمن کرم داریبه زیر دین الطاف تو و آلت همه سرهاستکرامت کمترین کار شما خواهر برادرهاستچنانکه جز علی نام پس از احمد روی لب نیستپس از نام حسین اسمی به غیر از اسم زینب نیستمثال عشق تو در هیچ دین و هیچ مذهب نیستدلی غیر از تو از عشق حسین اینسان لبالب نیستالا ای عقل مبهوتت! الا ای عشق حیرانت!چگونه از تو بنویسم، نگویم از شهیدانتو ای کاش این شهیدان کربلا دور و برت بودنددر آن بی محرمی سربازهای معجرت بودندکه مدح تو بدون روضه ات یک چیز کم داردچنان نام حسین بن علی، نام تو غم دارددگر بر عهدهٔ من نیست، از اینجا قلم دارددلم را می برد گویا دم دروازهٔ ساعاتمیان خنده ها می ریخت اشک عمهٔ ساداتفهرست اشعار منتخب اهل بیت علیهم السلامسلام ای مادر غم ها...درخت معرفت داده ثمر حیدر، ثمر زهرادر ایجاد جهان دارد اثر حیدر، اثر زهرادلیل آفرینش هست اگر حیدر، اگر زهراندا آمد در این خانه : خبر حیدر! خبر زهرا!جلیله می رسد دیگر/ جمیله می رسد دیگرجهالت خوار خواهد شد/ عقیله می رسد دیگرفروغ چشم پیغمبر بر این خانه شده نازلحدیث قدسی دیگر بر این خانه شده نازلدوباره سوره کوثر بر این خانه شده نازلمحمد، باز یک دختر بر این خانه شده نازلبه دامن گل بریز امشب/ گل خنده رسان بر لبزمین را نورباران کن/ که آمد حضرتزینبدرخت بردبار روبروی بادها زینبفهیمه، عالمه، معصومه و روح دعا زینبنبوت مسلک و عبد ولایت آشنا زینببود ذکر همه کروبیان امروز یازینببه طاق آسمان ماه او/ مسیر و شاخص راه اویدالله، فوق ایدیهم/ یدالله یدالله اوکه هست او؟خواهرطوفان،که هست اودختر کولاکمفسر زاده و تفسیر وحی خواجه ی لولاکطنین خطبه اش تیری به قلب دشمن سفاکجمالش در حجاب از دیدگان کور هر ناپاکندانم چیست این بانو/ ندانم کیستاین بانوحسین و مجتبی و فاطمه یاحیدر ثانیست این بانوسلام ای مادر غم ها، درود ای عمه ی ساداتثنایت می کنم هر آینه ای فاطمه مرآتببین دل ها چگونه باز افتاده به زیر پاتکه گفته دست نامحرم به تو نزدیک شد، هیهاتتو ایوب بلا، زینب/ تویی ام البکاء، زینبامان از شام و از کوفه/ امان از کربلا زینبسری بر نیزه ها شد قاری قرآن تو عمهتنی صد پاره در گودال شد حیران تو عمهحرم غارت شده، جان اسیران، جان تو عمهسر عباس روی نیزه شد گریان تو عمهاسیری ماجرا دارد/ غم و درد و بلا دارد۰۰۰ و دخت فاطمه بودن/ عبور از کوچه ها دارد#ولادت_حضرت_زینب_سلام‌اللهخوشبخت آن دلی که گرفتار زینب استعالم به زیر دِین علمدار زینب استهر کس که حیدری ست بدهکار فاطمه ستهرکس حسینی است بدهکار زینب است#ولادت_حضرت_زینب_سلام‌الله#رباعیبر چهره ی تابنده ی زینب صلواتبر منطق کوبنده ی زینب صلواتدر گریه به صورت حسینش خندیدبر گریه و بر خنده ی زینب صلوات#ولادت_حضرت_زینب_سلام‌الله#حضرت_زینب_ولادت#حضرت_زینب_مدحگفتم از کوه بگویم قدمم می لرزداز تو دم می زنم اما قلمم می لرزدهیبت نام تو یک عمر تکانم داده سترسم مردانگی ات راه نشانم داده ستپی نبردیم به یکتایی نامت زینبکار ما نیست شناسایی نامت زینبمن در ادراک شکوه تو سرم می سوزدجبرئیلم همه ی بال و پرم می سوزدمن در اعماق خیالم ... چه بگویم از تومن در این مرحله لالم چه بگویم از توچه بگویم؟! به خدا از تو سرودن سخت استهم علی بودن و هم فاطمه بودن سخت استچه بگویم که خداوند روایتگر توستتار و پود همه افلاک نخ معجر توستروبروی تو که قرآن خدا وا می شدلب آیات به تفسیر شما وا می شدآمدی تا که فقط زینت مولا باشیتا پس از فاطمه صدیقه صغری باشیآمدی شمس و قمر پیش تو سو سو بزنندتا که مردان جهان پیش تو زانو بزنندچشم وا کردی و دنیای علی زیبا شدباز تکرار همان سوره ی " اعطینا " شدولادت_حضرت_زینب_سلام‌الله@yamahdisarallah73امام زمان علیه السلام فرمودند:به شیعیان و دوستانم بگویید که خدارا به حق عمه ام حضرت زینب (سلام الله علیها) قسم دهند که فرج من را نزدیک گرداند.ستاره درخشان شام ص330مشاهده شرح ولادت حضرت زینب کبری سلام الله علیهامشاهده شرح ولادت و شهادت معصومین علیهم السلاماشعار منتخب و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73کلام پاک۱۱۱ولادت_حضرت_زینب_سلام‌اللهکلام پاککلام پاکWed, 14 Oct 2026 22:45:26 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شرح-ولادت-عقیله-بنی-هاشم-حضرت-زينب-کبری-سلام-الله-علیها-ام-المصائب-s35zsqp53rqnولادت عقیله بنی هاشم زینب کبری ام المصائب خصائص الزینبیه ولادت با سعادت حضرت زينب (عليها السلام ) در مدينه طيبه 5جمادى الاولى در سال پنجم يا ششم هجرى در اين روز واقع شده است .پدر بزرگوار آن حضرت امير المؤ منين (عليه السلام )، و مادر گرامى اش ‍ حضرت صديقه طاهره (عليها السلام ) است . همسر آن حضرت جناب عبد الله بن جعفر بن ابى طالب (عليهم السلام )، و فرزندان آن حضرت ، على ، عون ، عباس ، محمد و ام كلثوم هستند كه عون و محمد در كربلا شهيد شدند.كنيه آن مخدره ام كلثوم ، ام عبدالله و ام الحسن است ، ولى كنيه هاى خاص ‍ حضرت ام المصائب ، ام الرزايا و ام النوائب است .القاب آن مخدره بسيار است ، و از آن جمله : عقيله بنى هشام ، عقليه الطالبيين ، صدیقه صغرى (اشاره به مادرش كه صديقه كبرى است و پدرش ‍ كه صديق اكبر است )حزنِ حضرت زهرا علیها السلام از آغازِ حملِ زینب کبری علیها السلامگرفتاری و ابتلای حضرت زهراء علیها السلام به هموم و غموم از ابتدای انعقاد نطفهٔ آن مخدّره تا زمانی که متولد شد، چنان چه نقل شده که حضرت زهرا علیها السلام از زمانی که حامل به حضرت زینب شد روز به روز مهموم و مغموم بود تا زمانی که آن مخدّره متولد شد.چنان چه، چون حضرت حسن علیه السلام متولد شد او را خبر دادند که بعد از چه مشقّت ها او را به زهر جفا شهید خواهند نمود تا مدّتی مبتلا به مصیبت او بودند. از ولادت او فرحناک نشد تا زمانی که حامله شد به حضرت حسین علیه السلام چون او را خبر دادند که چه مصیبت به فرزندت میرسد، چنان مهموم و مغموم شد که خداوند عالم خبر دادهحَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرهاً ۱۵احقافامام صادق علیه السلام فرمود: زمانی كه حضرت فاطمه سلام الله علیها امام حسین علیه السلام را در شكم داشت، جبرئیل نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم آمد و گفت: فاطمه پسری به دنیا خواهد آورد كه امتت، پس از وفات تو، او را خواهند كشت. زمانی كه حضرت فاطمه سلام الله علیها امام حسین علیه السلام را در شكم داشت، حمل اورا خوش نداشت و در هنگام به دنیا آوردن آن حضرت نیز از آن كراهت داشت. امام صادق علیه السلام فرمود: در دنیا هرگز دیده نشده است كه مادری، فرزندی را به دنیا بیاورد كه حمل آن را خوش نداشته باشد. ولی زمانی كه حضرت فاطمه علیها السلام دریافت كه امام حسین علیه السلام كشته خواهد شد از حمل او كراهت داشت و آیه «ووصَّیْنَا الإِنسَانَ بِوالدَیْهِ إِحْسَانًا حَمَلتْهُ أُمُّهُ كُرْهًا ووضَعَتْهُ كُرْهًا وحَمْلهُ وفِصَالهُ ثَلاثُونَ شَهْرًا» در باره او نازل شده است.که از هنگام حمل تا زمان ولادت او عوض این که روز شادی او شود به عکس روز حزن و مصیبت او می شد.حال حضرت زینب هم که معلوم شد، امّ کلثوم و محسن هم به همین قرار بوده [است].ماجراى ولادت و نامگذاری حضرت زینب کبریهنگام ولادت آن حضرت ، پيامبر (صلى الله عليه و آله ) در سفر بودند. امير المؤ منين براى نامگذاى اين مولود فرمودند: بر پيامبر سبقت نمى گيرم . تا آنكه حضرت آمدند و منتظر وحى شدند. جبرئيل نازل شد و عرض كرد: خداوند سلام مى رساند و مى فرمايد: اين دختر را زينب نام بگذار، چه اينكه نام را در لوح محفوظ نوشته ايم .پيامبر (صلى الله عليه و آله ) حضرت زينب (عليها السلام ) را طلب كرده بوسيدند و فرمودند: وصيت مى كنم به حاضرين و غايبين كه اين دختر را به خاطر من پاس بداريد، كه همانا وى به خديجه كبرى مانند است . سكينه و وقار آن حضرت را به خديجه كبرى و عصمت و حيائش را به فاطمه زهرا (عليها السلام ) و فصاحت و بلاغتش را به على مرتضى (عليه السلام ) و حلم و بردباريش را به حسن مجتبى (عليه السلام ) و شجاعت و قوت قلبش را به حضرت سيد الشهداء (عليه السلام ) همانند نموده اند.گریه پیامبر بر زینب کبری سلام الله علیها پیامبر فرزند دلبند زهراى عزیزش را در آغوش کشیده صورت خود را به صورت او گذاشت و شروع به اشک ریختن کرد. فاطمه ناگهان متوجه این صحنه شد و در حالى که شدیدا ناراحت بود از پدر پرسید: پدرم ، چرا گریه مى کنى ؟!رسول خدا فرمود: ((گریه ام به این علت است که پس از مرگ من و تو، این دخترم سرنوشت غمبارى خواهد داشت ، در نظرم مجسم گشت که او با چه مشکلاتى دردناکى رو به رو مى شود و چه مصیبتهاى بزرگى را به خاطر رضاى خداوند با آغوش باز استقبال مى کند)).ثواب گریه بر زینب کبری هماننده گریه بر امام حسن و حسین صلوات‌الله‌و‌سلامه‌علیهمادر آن دقایقى که آرام اشک مى ریخت و نواده عزیزش را مى بوسید، گاهى نیز چهره از رخسار او برداشته به چهره معصومى که بعدها رسالتى بزرگ را عهده دار مى گشت خیره خیره مى نگریست و در همین جا بود که خطاب به دخترش فاطمه فرمود: ((اى پاره تن من و روشنى چشمانم ، فاطمه جان ، هر کسى که بر زینب و مصایب او بگرید ثواب گریستن کسى را به او مى دهند که بر دو برادر او حسن و حسین گریه کند)).بشارت امام حسین علیه السلام به پدرهر پدری را که بشارت به ولادت فرزند دادند شاد و خرّم گردید جز علی ابن ابی طالب علیه السلام که ولادت هر یک از اولاد او سبب حزن او گردید، چنان چه در سابق ذکر شد. چون حضرت زینب متولّد شد امیر المؤمنین علیه السلام متوّجه به حجرۀ طاهره گردید، در آن وقت حضرت حسین علیه السلام به استقبال پدر شتافت و عرض کرد: ای پدر بزرگوار! همانا خداوند کردگار خواهری به من عطا فرموده. امیر علیه السلام از شنیدن این سخن بی اختیار اشک از دیده های مبارک به رخسار همایونش جاری گردید. چون حسین علیه السلام این حال را از پدر بزرگوار مشاهده نمود افسرده خاطر گشت، چه آمد پدر را بشارت دهد، بشارت مبدّل به مصیبت گردید و سبب حزن و اندوه پدر شده دل مبارکش به درد آمد و اشک از دیدۀ مبارکش بر رخسارش جاری گشت و عرض کرد: «بابا! فدایت شوم من شما را بشارت آوردم شما گریه می کنید، سبب چیست و این گریستن بر کیست؟»حضرت امیر حسینش را در بر گرفت و نوازش نمود فرمود: «نور دیده! زود باشد که سرّ این گریستن آشکار و اثرش نمودار شود» در این جا اشاره به واقعه کربلا می فرماید.نام حضرت زینب کبری اشکها را جاری میکندو این مظلومه پس از واقعۀ کربلا از بس دچار غم و گرفتارِ همّ و معرض هر گونه مصایب و نوائب شده، به امّ المصائب ملقّب گردید.این مکرّمه را امتیازاتی است که جمع گردیده در بعضی از آن ها با برادر غریبش، از آن جمله، نام مبارکش در شکستن قلب اثر تکان دهنده و عجیب دارد.همچنین جدّ و پدر و مادر او هر وقت او را در آغوش می گرفتند گریه می نمودند، او را می بوسیدند گریه می نمودند، گویا متذکر مصایبش می شدند، یا این که چون نظر آن ها به مواضع تازیانه و كعب نیزه می افتاد بی اختیار می گریستند.یاد آوری مصایب او گریه آور است ، چنان چه شخص هر قدر قسی القلب باشد، هر گاه متذکر مصایب آن مظلومه شود و تصوّر آن ها را نماید بی اختیار منقلب خواهد شد.نگاه به قبرش بلکه تذکر غربت قبرش هم مبکی است.قسم دادن خدا به نام مقدّسش و آه دلش برای انجاح مقاصد و قضای حوایج اثر غریب دارد. چنان چه مشهور است از میرزای قمی صاحب قوانین و استبعادی ندارد؛ زیرا که قطع نظر از شئونات شخصیّه و مقامات عالیه، و درجات سامیۀ او نزد خلاّق عالم، که این مطلب کم ترین عطاییست در ازای خدمات او، خداوند عالم استجابت دعا را مخصوص قبّه حُسینیّه قرار داده و مصداق حقیقی معنوى قبّة الحسین این مکرّمه بوده و لذا نام نامی اش دارای این اثر و آه دلش دوای درد ها شده [است].وجه دیگر، چون نام آن محترمه مأخوذ از أسماء خمسة النجباء است و أسماء خمسه طيّبه قطعاً دارای این اثر، نام نامی آن مکرّمه هم چون مأخوذ از اسامی آن ها و طینت پاکش از طینت آن ها، لذا به این اثر مؤثر شد.چنانچه امام زمان علیه السلام فرمودند:به شیعیان و دوستانم بگویید که خدارا به حق عمه ام حضرت زینب (سلام الله علیها) قسم دهند که فرج من را نزدیک گرداند.نماز حضرت زینب کبری سلام الله علیهاوقتی حضرت زینب کبری سلام‌اللّه‌علیها به سنی رسیدند که می‌توانستند مقابل پروردگار برای نماز بایستندند و دعا و قنوت و نماز به جای آوردند،بعد از اذان، نماز را اقامه نمی‌کردند جز بعد از نظر به صورت برادرش حسین علیه السلام؛دوستان اباعبدالله الحسین علیه السلام قبل از تکبیرة الاحرام نماز اول به حضرت سلام می دهند.شباهت حضرت زینب علیها السلام به خدیجۀ کبری علیها السلامهمانا فضایل حضرت خدیجۀ کبری بر احدی مستور نیست، یکی از آن ها این است که به اتفاق خاصّه و عامّه رسول خدا صلی اللّه علیه و آله و سلم خبر داده که:«همانا خداوند از ميان زنان، چهار تن را برگزيد: مريم دختر عمران، آسیه دختر مزاحم، خدیجه دختر خویلید، و فاطمه دختر محمد که درود خدا بر او و خاندانش باد.»و در جلالت آن مخدّره همین بس است [که] وی را مقابل شمشیر جناب امیر المؤمنين علیه السلام در خدمت به اسلام و اعلای کلمۀ مقدّسۀ توحید شمرده اند و بسیاری از مورّخین عامّه گفته اند:«و بانوی ما خدیجه، از زیباترین و خردمندترین زنان قریش بود و به ملیکه (ملکه و بانوی) عرب نامیده می‌شد و به سرور بطحا (مکه) شناخته می‌گردید»خلاصه، آن که جناب زینب علیها السلام هم از حیث صورت و هم از جهت سیرت شباهت به جدّه خود داشته، حضرت خدیجه انیس و مونس پیغمبر بوده، این مظلومه همیار و غم خوار حسین تشنه جگر بوده [است].حضرت خدیجه مایهٔ تسلّی حضرت نبوی، این مخدّره مایۀ تسکین درد های حسینی بوده، حضرت خدیجه برای استحکام دین مبین از تمام اموال خود گذشت این مخدّره هم برای ابقای دین از تمام اموال خود حتّی از قناع سر و گوشواره و اولاد خود صرف نظر نمود.حضرت خدیجه متکفّل خدمات پیغمبر بوده، این محترمه هم متحمّل خدمات برادر بوده. حضرت خدیجه در جمیع شداید و گرفتاری ها شریک و سهیم بودهاین معظّمه هم در جمیع مصایب و نوائب با برادرش شرکت ورزیده.امام زمان(عج) و مصیبت اسارت حضرت زینب کبری سلام الله علیها؛مرحوم حاج شیخ ملاسلطان علی تبریزی - که ازجمله عابدان و زاهدان بود در عالم رؤیا خدمت امام زمان(عج) رسید و عرض کرد: آیا اینکه فرمودید: "فلاندبنک صباحا و مساء و لابکین لک بدل الدموع دما" صحیح است؟فرمودند : آری، صحیح است.عرض کردم: آن کدام مصیبت است که به جای اشک، خون گریه می کردید؟آیا مصیبت حضرت علی اکبر است؟حضرت فرمود: اگر علی اکبر هم بود، در این مصیبت خون می گریست.- آیا مصیبت حضرت عباس است؟- اگر عباس هم بود، در این مصیبت خون می گریست.- آیا مصیبت حضرت سیدالشهدا است؟- اگر سیدالشهدا هم بود، در این مصیبت خون می گریست.- پس کدام مصیبت است؟- فرمودند: مصیبت اسیری زینب کبری سلام الله علیهاشرح ولادت و شهادت معصومین علیهم السلامکلام پاکاشعار منتخب حضرت زینب کبری ام المصائبکانال ایتا و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله ۷۳منابعالخصائص الزینبیه،جزائریعقیله بنی هاشمریاحین الشریعهمنتخب التواریخکلام پاککلام پاکWed, 14 Oct 2026 11:48:43 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/نیت-عمل-خالص-فقط-برایفرج-امام-زمان-عج-to1w2ydktqutکار خالصانه فقط برای خدا و اهل بیت علیهم السلاموقف امام شدنکمیت نزد عبداللّه بن حسن، فرزند امام دوم، رفت و اشعارش درباره امامان را براى او خواند. عبداللّه گفت: زمینى را با امتیاز آب آن به چهارهزار درهم خریده ام و این سند آن است. سند ملک را به او داد و زمین را به او بخشید! کمیت گفت: پدر و مادرم فداى تو باد! اگر من براى دیگران شعر بگویم براى دنیا و مال مى گویم، ولى به خدا سوگند، در شعر براى شما اهل بیت : به جز خدا نظر ندارم و من در ازاى چیزى که براى خدا گفته ام مال و ثمن نمى گیرم. عبداللّه اصرار فراوان کرد که بپذیرد. ناچار کمیت قباله آن ملک را گرفت و رفت. پس از چند روز نزد عبداللّه آمد و گفت: پدر و مادرم فداى تو باد، حاجتى دارم. عبداللّه گفت: حاجتت را بگو، هر حاجتى باشد برآورده است! گفت: مى خواهم سند این ملک خود را پس بگیرى. سند را نزد عبداللّه گذاشت و او نیز پذیرفت. آن گاه عبداللّه بن معاویة بن عبداللّه بن جعفر جامه اى از پوست برداشت و چهار گوشه آن را به دست چهارتن از کودکان خود داد و در خانه هاى بنى هاشم مى گردید و مى گفت: اى بنى هاشم، کمیت در حق شما شعر گفته است هنگامى که مردم از ذکر فضایل شما سکوت کرده اند. او جان و خون خود را نزد بنى امیّه به خطر انداخته است. پس هر چه مى توانید به او کمک کنید و به او صله بدهید. هر کس هر چه امکان داشت از درهم و دینار در آن جامه ریخت. به زن هاى هاشمیات هم اعلان نمود که آنها هم هر چه مى توانند عطا کنند. زنان نیز هر چه ممکن بود دادند، حتى زیورهاى خویش را از بدن بیرون آوردند و براى کمیت دادند. صدهزار درهم براى کمیت جمع شد. عبداللّه آنها را نزد کمیت آورد و گفت: از تو عذر مى خواهم؛ چون ما در عصر حکومت دشمنان خود هستیم، همین مقدار پول را جمع کرده ایم. همراه این پول زیور زنان هاشمى نیز هست، آنها را بگیر! کمیت گفت: پدر و مادرم فداى شما باد! زیاد عطا کردید. من در مدح شما، جز خدا و رسول را هدفى نداشتم، از شما چیزى نمى گیرم اینها را به صاحبانشان برگردان. عبداللّه هرچه سعى و اصرار کرد که کمیت قبول کند، او نپذیرفت.صاعد مولاى کمیت مى گوید: روزى با کمیت نزد فاطمه دختر امام حسین شرفیاب شدیم. فاطمه فرمود: این شاعر ما اهل بیت است؛ قدحى پر از غذا براى کمیت آورد و کمیت از آن استفاده کرد. سپس امر کرد سى دینار و مرکبى به کمیت دادند. کمیت گریست و گفت : به خدا سوگند، قبول نخواهم کرد، من با شما براى دنیا دوستى نکرده ام. منتهی الامالچرا اعمال نیک رو به حضرت بقیة الله هدیه کنیم#تشرفمرحوم حجت الاسلام حاج شیخ حسین فاضلی تشرف های مکرر به محضر۰ امام زمان(عج) داشت. بعدها مشخص شد که رویه رفتاری این عبد صالح خدا اینگونه بوده که از سن تکلیف تا پایان عمر شریف شان تمام اعمال مستحبی خود را به محضر نورانی آن عزیز غائب(عج) هدیه می کرده اند لذا سرّ تشرف های مکرر او فاش شد. ایشان فرموده بود: هر که عمل مستحبی را به حضرت بقیت الله (عج) اهداء کند دو اثر دارداول آنکه :این اعمال ناقص ما قابل عرضه به محضر بلند و بزرگ آن حضرت(عج) را ندارد، اعمال ما غالبا شائبه های متعدد و نقص های بزرگ دارد لذا وقتی عمل را اهداء کردی خداوند متعال آن عمل را برای اهداء به حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه در سطح آن حضرت(عج) ارتقاء می دهد تا در شان آن امام(عج) قرار گیرد، پس اثر اول نیابتی، ارتقاء سطح کیفی عمل ما را در پی خواهد داشت و خداوند آن عمل را آنقدر بالا می برد تا در شان و مقام ان امام(عج) قرار بگیرد.دوم اینکه: وقتی عمل را خدمت امام(عجل الله تعالی فرجه الشریف) ارائه می دهند، حضرت(عج) عطف نظری می فرمایند تا ببینند چه کسی این عمل را اهداء نموده و این نظر حضرت(عج) اثر معنوی غیرقابل توصیفی را درپی خواهد داشت، ایشان مثال زدند که اگر شما وارد منزل خود شوید و غذایی را به درب منزل شما آورند شما از خانواده خود می پرسید چه کسی غذا را آورد، می گویند فلانی، این در نظر شما می آید که فلانی غذا داد. وقتی ما نیز عمل نیابتی برای امام(عج) انجام دهیم حضرت(عج)نظر می فرمایند که چه کسی این عمل را انجام داده و این نظر حضرت(عج)، ارتقاء معنوی خاصی را به همراه خواهد داشت.انشاالله نیت می کنیم و از خود حضرت میخواهیم که همه اعمال واجب و مستحبمون رو برا فرج و ظهور وجود نازنینشون انجام دهیم.کانال اشعار «وَهُدُوٓا إِلَى الطَّيِّبِ مِنَ الْقَوْلِ...»و هدایت بسوی گفتار پاکمرجع اشعار اهل بیت علیهم السلام، روضه و مداحی.دسترسی سریع به آرشیو و هدایت بسوی گفتارپاک شعر آیینی ثارالله ۷۳ کانال ایتاکلام پاکفهرست اشعار امام حسین علیه السلام ۱_بوی بهشت می وزد از کربلایی تو۲_حسین تو گودال افتاده سادات ببخشند۳_اشکی بود مرا که به دنیا نمی دهم۴_یابن الشبیب!گریه فقط بر غم حسین۵_همه هستی به ثنای تو زبان است، حسین۶_مرا با عشق عترت زاده مادر۷_کنار طشت طلاست فاطمه مهمان من ۸_کیست این خسرو مظلوم؟ که خونین بدن است۹_کربلا، در سینه‌اش پنهان، هزاران راز دارد۱٠_غریب گیر آوردنت۱۱_غریب حسین شاه شیب الخضیب حسین۱۲_صبح تا عصر پیکر آورده۱۳_حسین! اى معنى دریاى رحمت۱۴_تشنه لب عالمین وای حسینم حسین۱۵_تا ابد جلوه گه حق و حقیقت سرِ توست۱۶_به جز حسین مرا ملجا و پناهی نیست۱۷_بلند مرتبه شاهی و پیکرت افتاد۱۸_ای که نور مهر و ماهی دوستت دارم حسین۱۹_السلام ای بدن بی سر گرما دیده۲٠_ای پیکر برهنه ی بی سر حسین من۲۱_آندم بریدم من از حسین دل۲۲_اما فیکم مسلم یه نفر نیست بهش آب بده۲۳_اسمتو بردم زیر بارون بارون گریه کرد۲۴_از آب هم مضایقه کردندکوفیان۲۵_رو خاک داغ صحرایی لب تشنه اما دریایی۲۶_ ای که به عشقت اسیر خیل بنی آدمند ۲۷_ ای ذبح عظیم! یااباعبدالله!۲۸_ ای حسین ای که ز داغت در و دیوار گریست۲۹_ ای به مقتل، خدا ثنا خوانت۳۰ آه از آن ساعتی که با تن چاک چاک۳۱وقتی که می‌رفتند دنیا گریه میکرد۳۲_از شهر زهرا نیمه شب،فرزند زهرا میرود۳۳_الهی بهر قربانی به درگاهت سر آوردم۳۴_حسین قافله ات نیت سفر دارد۳۵_از راه دور هاله ی نوری رسیده است۳۶_نفس خسته ی زنی تنها۳۷_وقت پرواز رسیده پر خود را بردار۳۸_شب سخت وداع است و دلم تنگ۳۹_حکمِ اُخرُج اِلیَ العَراق، رسید۴۰_ای تشنه،شیر مادرت از غصه خشک شد ۴۱_السلام ای زینت دوش حبیب۴۲_ای وای که زهرا أنا عطشان تو کشتش  ۴۳_فطرس طلب عفو کنن از یوسف زهرا ۴۴_امشب به بیت فاطمه رضوان گل افشانی کند ولادت ۴۵_انی أنا الغریب زمان ولادتت۴۶_چشم ملائک روشن از نور حسین است ولادت ۴۷_خانه ی شیر خدا امشب پر از نور خداست  ۴۸_امشب شب نزول تمام ملائک است ۴۹_امشب شب تبسم و اشک پیمبر است  ۵۰_محبوب رسول ثقلین آمده است۵۱_امشب به زهرا و علی داده خدا خیر التحف  ۵۲_زیباترین ستاره ی خلقت رسیده است ولادت ۵۳_بگشوده اند باز درهای مغفرتولادت ۵۴_دوباره شادی ام آشفت با اندوه شیرینش  55_ ای حسین ای که شهید از ستم قوم دغایی56_ ما هر دو در محاصره ای گیر کرده ایم۵۷-امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ۵۸-خسته ولب تشنه  از سر زين افتاد۵۹-اتحادِ هزار سرنیزه۶۰-ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﻲ ﻛﻔﻦ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺍﻃﻬﺮﺕ ﺳﻠﺎﻡ۶۱-بد زنی داشت حسن، شیرزنی داشت حسین۶۲-آدم که شد به درگه حق توبه اش قبول ۶۳-وقتی حسین جنس غمش فرق میکند۶۴-غریبا وحیدا فریدا حسین جان!۶۵-ای کاش غیر غصه،تو غم نداشتیم ..۶۶-ته گودال فقط پیکر تو مانده و من۶۷-که هنوز هم نگاهت سوی خیمه زنان است۶۸-تومجروحی تومذبوحی توعریانی توعطشانی۶۹-تو کَس و کار منی، شمر جلو دار شده۷۰-السلام ای ماه افتاده به دامان تنور۷۱-پیچیده آوای غریبی بین گودال۷۲-آنکه یک عمر است با غیرت نگهدار من است۷۳-سر را به نی که زد دل مادر کباب شد74_چارده قرن گذشت است که غفلت کردیم75_با دختران خسته ات امشب وداع کن76_ای ماه در آفتاب کشتند تو را77_ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﻪ ﻣﻮﻟﻮﺩ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﺎﺷﺪ 78_تا حسین آمد در رحمت به عالم باز شد  79_ای نفس حضرت زهرا حسین80_شب رحمت ، شب توبه ، شب فطرس شدن آمد 81_پا نهادی بر زمین و عرش اعظم گریه کرد 82_آمد حسین و اوج تألّم شروع شد 83_حال ما بیچاره ها با گریه بهتر میشود  84_به علی شیر خدا  باز پسر داده خدا ولادت 85_بعد از سه روز پیکر او دفن می شود86_وقتی سربريده ی تو درتنوربود87_ای در تنور افتاده تنها یا بُنَیَّ88_دل از جهان بريدم و گفتم حسين حسين89_خواهر تو اسیر   شد به دست عدو90_حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را 91_چقدر نام تو زیباست اباعبدالله92_جگرم یاد حسین ریخت بهم یا بن شبیب93_با اشک و آه و زمزمه نوحوا علی الحسین94_نوحوعلی الحسین که این کارفاطمه است95_ای عهده دارِ مردم بی دست و پا حسین96_عهده داره مردم بی دست و پا97_جان ها رسیده بر لب امشب98_آمدم تا که دلی سیر کنارت باشم99_بر سینه اش زانو زده سر را گرفته100_پدرت ساقی کوثره بهت آب بده101_اربابمان افتاد102_اولین ضربه فاطمه غش کرد103_یوسف ترین من چه شده پیرهن تو را104_از بهم ریختنت ، خیمه بهم ریخت حسین105_خسته ام تاب و توانم بده ای گم شده ام106_در قتلگاهت آمدم و سر نداشتی107_دارند زنده زنده ترا دفن میکنند108_دختری روی زمین و پدری بر نیزه109_با هر فرازِ ناحیه گودال می روم110_زینب چه کشید یا ابا عبدالله111_خسته بود آقا، تازه روی مرکبش نشسته بود آقاکلام پاککلام پاکTue, 06 Oct 2026 07:30:43 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/مقام-و-فضائل-شعر-و-شاعر-اهل-بیت-علیهم-السلام-ksmvcpch9z8hجایگاه شعر و شاعر اهل بیت علیهم السلام از نگاه ائمه اطهارمطالبی که نیاز است شاعران، مداحان، سخنوران و شیعیان و محبین اهل بیت علیهم السلام بدانند. احادیث مربوط به اشعار اهلبیتعلیهمالسلام شیخ صدوق رحمة الله علیه درعیون از امام رضا علیه آلاف التحیة والثناء روایت کرده است كه فرمودند:مؤمنى درمدح ما شعری نمی سراید مگر اينكه خداوند در بهشت براى او شهرى هفت برابر دنيا بنا سازد و هر ملک مقرّب و نبىّ مرسلى او را در آن شهر زيارت كند».کمیت بن زید اسدى شاعر به محضر امام باقر رسید و شعرش در فضیلت اهل بیت : را قرائت کرد. امام باقر به او فرمودند: به خدا سوگند، اى کمیت، اگر ثروت و مالى نزد ما بود از آن به تو مى بخشیدیم، اما براى توست آنچه رسول خدا به حسّان بن ثابت فرمودند: تا زمانى که از ما اهل بیت : در شعرت دفاع مى کنى، روح القدس با توست.(اصول کافی)امام صادق (ع) نیز مى فرمایند: هیچ شاعرى جز با تأیید روح القدس درباره ما شعرى نمى گوید.ابوطالب قمى شعرى در فضیلت امام سجّاد (ع) سرود و آن را براى امام باقر (ع) نوشت و اجازه خواست درباره آن حضرت نیز شعر بسراید. امام در جاى خالى بالاى همان کاغذ نوشتند: کار نیکى انجام دادى، خداوند پاداش خیرت دهد!ابونواس حسن بن هانى در مدح امام رضا شعرى سرود و آن را خواند. امام رضا (ع) به او فرمودند: اى حسن بن هانى، ابیاتى را گفتى که پیش از این همانند آن را نگفته اى (یا پیش از تو کسى مثل آن نسروده است.) خداوند جزاى خیرت دهد! سپس به همراه خویش فرمودند: چقدر پول داریم؟ عرض کرد: سیصد دینار. امام به او امر کردند: آنها را به ابونواس بده. اسب خویش را هم به او بخشیدند.امام صادق فرمودند: هر کس درباره ما بیت شعرى بگوید خداوند برایش در بهشت خانه اى بنا مى کند.شعری که امام صادق زمزمه میکردامام صادق در بسیاری از اوقات این شعر را زمزمه می کردند:لِکُلِّ اُناسٍ دَولَةٌ یَرقَبُونَهاوَ دَولَتُنا فی آخِرِ الدَّهرِ تَظهَرُهر مردمی را دولتی است که منتظر آن هستند و دولت ما در پایان روزگار آشکار می شود.دوری از نیش و کنایه در شعرامام صادق در جایی نیز می فرمایند: «بر حذر می دارم شما را از نیش و کنایه های شاعران چرا که آنان در مدح کردن بخل می ورزند و در هَجو دیگران زیاده روی می کنند»شاعران در زمان امام صادق علیه السلامعبدیسفیان بن مصعب عبدی کوفی نیز یکی از شاعران اهل بیت است که امام صادق درباره ی او فرموده است: «یا مَعشَرَ الشّیعَةِ!... عَلِّمُوا أولادِکُم شِعرَ العَبدی فَإنَّهُ عَلی دینِ اللهِ» ای گروه شیعه! شعر عبدی را به فرزندانتان بیاموزید چرا که او بر آیین خداست هم چنین روایت شده که این شاعر اشعار خود را در محضر امام صادق می سرود و امام از افراد خانواده اش می خواست تا از پشت پرده به اشعار او گوش دهند زیرا احادیث معصومین را به شعر درمی آورد و از آیات قرآن به صورت صنعت تضمین و اقتباس استفاده می کرد؛ مثلا در وصف حضرت علی و حضرت فاطمه هر دو را صدیق و مطهر خطاب کرده و اشاره به مکتوب بودن نام هر دو بر روی سایه ی عرش تا ابد می کند.مبارکعبدالله بن مبارک از دیگر شاعران عصر امام هنگامی که به زیارت امام مشرف شد، مدح و ستایش حضرت را بسیار دشوار خواند چرا که از نظر او مدح اهل بیت بی حد و مرز است.صِله امامان به شاعرانهشام بن عبدالملک، پادشاه اموى، به حج آمده بود. در ازدحام مسجدالحرام نتوانست حجرالاسود را استلام کند. در جایگاهى نشست و اهل شام او را طواف مى دادند. در این حال، امام سجاد وارد مسجدالحرام و مشغول طواف شدند. او دید که مردم کنار مى روند و به امام راه مى دهند تا ایشان به راحتى حجرالاسود را استلام کند. مردى شامى از هشام پرسید: امیرالمؤمنین، این مرد کیست؟ هشام براى اینکه اهل شام به امام (ع) رغبت پیدا نکنند، به دروغ گفت: او را نمى شناسم! ابوفراس فرزدق شاعر حاضر بود، گفت: ولى من او را مى شناسم. سپس شعر زیبایى در وصف امام سجاد (ع) سرود و آن را خواند. هشام خشمگین شد. جایزه اى که به او نداد، به او هم عتاب کرد و گفت: چرا درباره ما چنین شعرى نمى سرایى؟ فرزدق پاسخ داد: تو جدّى همانند جدّ امام سجاد و پدرى مثل پدر او و مادرى نظیر مادر او براى خود بیاور تا درباره تو نیز مثل آن را بسرایم! هشام وى را در «عُسفان»، جایى بین مکّه و مدینه زندانى کرد. خبر به امام سجاد (ع) رسید، دوازده هزار درهم برایش فرستادند و فرمودند: اى ابافراس، عذر ما را بپذیر، اگر بیش از این داشتیم آن را به تو مى دادیم. فرزدق پول را برگرداند و عرض کرد: یابن رسول اللّه، آن اشعار را جز براى خدا و رسولش نگفتم و درصدد پاداش مادى براى آن نبودم. امام سجاد دوباره پول را برایش فرستادند و فرمودند: به حقى که من بر تو دارم، آن را بپذیر. خداوند از جایگاهت آگاه است و نیّت تو رامى داند. فرزدق صله امام را پذیرفت و در زندان هشام در شعر خویش، هشام را هجو مى گفت.اشجع سلمى شاعر به عیادت امام صادق آمد و دو بیت براى امام خواند، امام به خادم خود فرمودند: چقدر پول همراه دارى؟ عرض کرد: چهارصد درهم. امام صادق تمام چهارصد درهم را به او صله دادند. اشجع شکرکنان مى رفت، امام او را طلبیدند و انگشترى خود به او عطا کردند که ده هزار درهم قیمت داشت.تصحیح شعر توسط امامکمیت در مسجدالحرام در حضور امام باقر شعر سرود و امام یک بیت آن را تغییر دادند و تصحیح کردند. کمیت شاعر به امام فرمودند: سرورم، شما شاعرتر از من هستید.امام باقر پس از شنیدن شعر کمیت رو به کعبه کردند و سه بار فرمودند: بار خدایا، بر کمیت رحمت نما و او را بیامرز! سپس فرمودند: اى کمیت! این صد هزار درهم است که از اهل بیتم برایت جمع کرده ام. کمیت عرض کرد: نه به خدا سوگند، پول را نمى گیرم تا خداى ـ عزّ و جل ـ پاداشم را بدهد، ولى خواهشمندم یکى از پیراهن هاى خود را به من هدیه دهید. امام هم پیراهنى به وى دادند.تکمیل شعر دعبل توسط امام رضا علیه السلام دعبل خزاعى یکى از بهترین منظومه ها و زیباترین مدایح را به عنوان «قصیده تائیه» در ستایش اهل بیت : سرود. خدمت امام رضا رسید و آن را نزد ایشان خواند. چند بیت از آن را که خواند، امام رضا برایش دعا کردند و فرمودند: خداوند تو را در روز فزع اکبر (قیامت)، از عذاب در امان بدارد. هنگامى که دعبل در سروده اش به امام موسى بن جعفر رسید و بیت آخر را خواند، امام رضا فرمودند: آیا در اینجا، دو بیت به قصیده ات بیفزایم تا با آنها قصیده ات کامل گردد؟ عرض کرد: آرى، فرزند پیامبر خدا. سپس دو بیت درباره شهادت و مکان شهادت و مکان دفن خویش سرودند و بدان افزودند. امام رضا با شنیدن اشعار پرمغز و ارزشمند دعبل و گفت وگوى خویش با وى، صد دینار به او هدیه دادند. دعبل عرض کرد: به خدا سوگند، من براى صله گرفتن نیامده ام و این قصیده را به طمع مال و ثروت نسروده ام. صد دینار را برگرداند و جامه اى از لباس هاى امام را براى تبرّک جستن و شرافت جویى درخواست نمود. امام جبّه اى را که به تن داشتند به وى بخشیدند و صد دینار را هم به وى بازگرداندند و فرمودند: این کیسه زر را بگیر و برنگردان؛ زیرا به آن نیاز پیدا خواهى کرد. به روایت دیگر، امام رضا انگشتر عقیق و پیراهن خزسبزى را که هزار شب، در هر شب هزار رکعت نماز در آن خوانده و هزارختم قرآن در آن نموده بودند، با آن کیسه زر به او عطا کردند.امام حسین (ع) به مرد عربى که یک بیت شعر براى ایشان خواند، چهارهزار درهم عطا نمودند و با این همه عطا، از او شرم کردند. فرمودند: اینها را بگیر؛ من از تو عذر مى خواهم.(منتهی الامال)امام موسى بن جعفر (ع) در روز عید نوروز به امر منصور در جایگاه او نشستند و مردم به دیدن آن حضرت آمدند و هر کس به قدر وسع خود، هدیه اى آورد. در آخر، پیرمرد فقیرى آمد و عرض کرد: من هدیه اى ندارم، جز سه بیت شعر که جدّم در رثاى جدّ شما امام حسین (ع) سروده است. آن سه بیت شعر را خواند. امام کاظم (ع) فرمودند: بنشین، هدیه ات را قبول کردم. آن مرد نشست. امام کسى را نزد منصور فرستادند که بپرسد: هدایاى مردم را چه باید کرد؟ منصور تمام آنها را به خود امام بخشید. امام هم تمام آنهارابه پیرمردفقیرى که مرثیه خواند،بخشیدند.شعر گفتن خالصانه فقط برای خدا و اهل بیتکمیت نزد عبداللّه بن حسن، فرزند امام دوم، رفت و اشعارش درباره امامان را براى او خواند. عبداللّه گفت: زمینى را با امتیاز آب آن به چهارهزار درهم خریده ام و این سند آن است. سند ملک را به او داد و زمین را به او بخشید! کمیت گفت: پدر و مادرم فداى تو باد! اگر من براى دیگران شعر بگویم براى دنیا و مال مى گویم، ولى به خدا سوگند، در شعر براى شما اهل بیت : به جز خدا نظر ندارم و من در ازاى چیزى که براى خدا گفته ام مال و ثمن نمى گیرم. عبداللّه اصرار فراوان کرد که بپذیرد. ناچار کمیت قباله آن ملک را گرفت و رفت. پس از چند روز نزد عبداللّه آمد و گفت: پدر و مادرم فداى تو باد، حاجتى دارم. عبداللّه گفت: حاجتت را بگو، هر حاجتى باشد برآورده است! گفت: مى خواهم سند این ملک خود را پس بگیرى. سند را نزد عبداللّه گذاشت و او نیز پذیرفت. آن گاه عبداللّه بن معاویة بن عبداللّه بن جعفر جامه اى از پوست برداشت و چهار گوشه آن را به دست چهارتن از کودکان خود داد و در خانه هاى بنى هاشم مى گردید و مى گفت: اى بنى هاشم، کمیت در حق شما شعر گفته است هنگامى که مردم از ذکر فضایل شما سکوت کرده اند. او جان و خون خود را نزد بنى امیّه به خطر انداخته است. پس هر چه مى توانید به او کمک کنید و به او صله بدهید. هر کس هر چه امکان داشت از درهم و دینار در آن جامه ریخت. به زن هاى هاشمیات هم اعلان نمود که آنها هم هر چه مى توانند عطا کنند. زنان نیز هر چه ممکن بود دادند، حتى زیورهاى خویش را از بدن بیرون آوردند و براى کمیت دادند. صدهزار درهم براى کمیت جمع شد. عبداللّه آنها را نزد کمیت آورد و گفت: از تو عذر مى خواهم؛ چون ما در عصر حکومت دشمنان خود هستیم، همین مقدار پول را جمع کرده ایم. همراه این پول زیور زنان هاشمى نیز هست، آنها را بگیر! کمیت گفت: پدر و مادرم فداى شما باد! زیاد عطا کردید. من در مدح شما، جز خدا و رسول را هدفى نداشتم، از شما چیزى نمى گیرم اینها را به صاحبانشان برگردان. عبداللّه هرچه سعى و اصرار کرد که کمیت قبول کند، او نپذیرفت.صاعد مولاى کمیت مى گوید: روزى با کمیت نزد فاطمه دختر امام حسین شرفیاب شدیم. فاطمه فرمود: این شاعر ما اهل بیت است؛ قدحى پر از غذا براى کمیت آورد و کمیت از آن استفاده کرد. سپس امر کرد سى دینار و مرکبى به کمیت دادند. کمیت گریست و گفت : به خدا سوگند، قبول نخواهم کرد، من با شما براى دنیا دوستى نکرده ام. منتهی الامالنزول ملائکه و گریه ایشان در مجالس اهل بیتزید شحّام مى گوید: امام صادق به جعفربن عفّان طائى فرمودند: به من خبر رسیده است که تو درباره امام حسین شعر مى گویى و خوب شعر مى سرایى. جعفر طائى عرض کرد: آرى. سپس شعرش را خواند و امام صادق و کسانى که در اطراف آن حضرت بودند، گریستند، به گونه اى که اشک هاى امام بر صورت و محاسن ایشان جارى شد. بعد امام به وى فرمودند: اى جعفر، به خدا سوگند! فرشتگان مقرّب خدا در اینجا تو را مشاهده کردند و شعرت را درباره امام حسین شنیدند و همانند ما و بیش از آن گریستند و خداوند برایت در همین ساعت، بهشت را واجب گرداند و تو را آمرزید. آن گاه امام پرسیدند: آیا بیشتر برایت بگویم؟ جعفر گفت: آرى، سرور من. امام صادق فرمودند: هیچ کس نیست که درباره امام حسین شعرى بگوید و با آن بگرید و بگریاند، مگر اینکه خداوند بهشت را برایش واجب مى گرداند و او را مى آمرزد.(وسائل الشیعه)شعری که درباره امام حسین خوانده شود و گریه...على بن مغیره مى گوید : ابوعماره منشد گفت: امام صادق به من فرمود: در رثاى حسین بن على برایم شعر بخوان. من هم شعرى خواندم. آن حضرت گریست. دوباره شعر خواندم، آن حضرت گریست. پیوسته شعر مى خواندم و آن حضرت مى گریست، تا جایى که صداى گریه از خانه به گوشم رسید. آن گاه امام صادق به من فرمودند: اى ابوعماره، کسى که در مصیبت امام حسین شعرى بخواند، پس پنجاه تن را بگریاند بهشت براى اوست، و کسى که در رثاى امام حسین شعرى بخواند و چهل تن را بگریاند بهشت براى اوست، و کسى که در ارتباط با امام حسین شعرى بخواند و سى تن را بگریاند بهشت براى اوست، و کسى که در رثاى امام حسین شعرى بخواند و بیست تن را بگریاند بهشت براى اوست، و کسى که در رثاى امام حسین شعرى بخواند و ده تن را بگریاند بهشت براى اوست، و کسى که درباره امام حسین شعرى بخواند و یک تن بگرید بهشت براى اوست، و کسى که براى امام حسین شعرى بخواند و خود اشک بریزد بهشت براى اوست، و کسى که درباره امام حسین شعرى بخواند و خود را به هیأت گریه درآورد، بهشت براى اوست.(کامل الزیارات)راه ارتباط با امام رمان عج با گریه بر امام حسین از جناب سیدکریم پینه دوز که هر هفته به ملاقات مولا توفیق می یافت، پرسیده شد: <چه کرده ای که به چنین توفیقی دست یافته ای؟> او در جواب گفت:شبی در خواب بودم جدم پیامبر ختمی مرتبت را در عالم رویا دیدم. از ایشان تقاضای ملاقات امام عصر عج را نمودم.آن حضرت فرمود:در طول شبانه روز دو مرتبه برای فرزندم سیدالشهداگریه کن!از خواب بیدارشدم و این برنامه را به مدت یک سال اجرا نمودم تا به خدمت آن حضرت نایل آمدم.در یکی از تشرفات سید کریم، امام زمان عج به او می فرمایند: اگر هفته ای بر تو بگذرد و ما را نبینی چه می کنی؟سید در پاسخ می گوید: آقا جان! به خدا می میرم! و امام زمان (ع) می فرمایند: اگر این طور نبود، هفته ای ما را نمی دیدی#تشرفو هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73 کلام پاکفهرست اشعار منتخب اهل بیت علیهم السلامکانال ایتا اشعار ثارالله73 کلام پاک و هدایت بسوی گفتار پاکمنابع:الامین، محسن. الشیعة فی مسارهم التاریخی مقدمه ی أعیان الشیعة، 1421 ﻫ.ق.عیون اخبار الرضا علیه السلاممنتهی الامالشعر امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه | اشعار آیینی و مذهبی آرشیو تخصصی و هدایت بسویگفتارپاک اشعار ثارالله ۷۳ لینک مستقیم @yamahdisarallah73کلام پاککلام پاکMon, 05 Oct 2026 16:17:32 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شعرِ-با-مهر-مادرانه-در-هم-خرید-ما-را-fbxquszudxonاشعار منتخب مادر هستی حضرت زهرا سلام الله علیهامهربانترین مادروقتی که نام زهرا بر قلب ها جلا داددر را زدیم و مولا، نانی به بینوا داداصلا به ما نمی خورد پرواز در حریمشاین لطف را علی کرد این عشق را خدا دادیک یا علی که گفتیم جانم علی شنفتیمدر باز کرد و ما را در کنج خانه جا دادخیرش قبول ما را دلبسته علی کردخیرش قبول ما را راهی به روضه ها دادذکر علی به لب داشت دور حسین می گشتاینگونه از نجف او، راهی به کربلا دادجای حریر وقتی.... روی حصیر خوابیدلب تشنه را حواله بر تکه بوریا دادبا مهر مادرانه .... در هم خرید ما رایعنی که بی بهانه زهرا به ما بها دادفرزند خوانده های مادر شدیم با اشکما گریه کن نبودیم او اشک را به ما دادبرخورد اول اصلا نشناختیم او رااو بود آشنایی بر ما غریبه ها داددستاس گشت و با آن دست شکسته نان پختجمع گرسنه ها را با دست خود غذا داداز ساعتی که فرمود یا فضةُ خُذینیحکم سراسری بر حى على العزا دادامسال هم زعادت برخیز و کن عیادتاز مادری که فرزند در راه مرتضی داداز او بپرس با اشک یوماہ کیف حالک؟حالا که در حریمش اذن برو بیا دادشاید میان سرفه وا کرد سفره دلشاید برای ما نیز او شرح ماجرا دادباید که کرد تعجیل تا دخترش نگویددیر آمدید مردم، او را خدا شفا داد#حضرت_زهرا_سلام_الله_علیهاسال ها گریه کن ِ حضرت زهرا هستماز ازل معتکف هیئت زهرا هستمچشم بارانی من هدیه شده از مادرمورد مغفرت و رحمت زهرا هستمبا همه بار گناهی که به گردن دارمباعث درد و غم وزحمت زهرا هستماین عزاداری ما رفع بلا خواهد کردچون که تحت نظر دولت زهرا هستمفاطمیه شب و روزش غم و اندوه من استنوحه خوان ِ همه ی غربت زهرا هستمکوچه و پنجه ی زهرا و کمربند علیجذبه ی حیدری قدرت زهرا هستموای از پشت در و میخ در و آتش و دودزخمی جلوه ی یک همت زهرا هستماز علی گفت و فدای دو ید حیدر شدمتعجب شده ی غیرت زهرا هستمآن قدر سخت قدم زد که علی می گویدغصه دار کمر و قامت زهرا هستمعلی از چادر خاکی گُلش می نالدکه زمین خورده ی این عفت زهرا هستم#حضرت_زهرا_سلام_الله_علیهااشعار منتخب حضرت زهرا سلام الله علیهاو هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73کلام پاک﴿بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ﴾🔰 محتوای کانالِ وهدایت بسوی گفتار پاک... جهت دسترسی سریع شما عزیزان📜 شرح تقویم و کیفیت ولادت و شهادت معصومین علیهم السلام 📜  لیست اشعار 💠 اهل بیت علیهم السلام🔶️ امام زادگان بزرگوار♦️ بنات رسول الله  🔷️ اصحاب شریف💠 اشعار حضرت رسول اکرم سلام الله علیه💠 اشعار حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام💠 اشعار حضرت زهرا سلام الله علیها  1️⃣💠 اشعار حضرت زهرا سلام الله علیها  2️⃣💠 اشعار امام حسن مجتبی علیه السلام💠 اشعار امام حسین علیه‌السلام💠 اشعار امام سجاد علیه السلام💠 اشعار امام محمدباقر علیه‌‌السلام💠 اشعار امام جعفر صادق علیه‌السلام💠 اشعار امام موسی کاظم علیه السلام💠 اشعار امام رضا علیه‌السلام💠 اشعار امام جواد علیه السلام💠 اشعار امام هادی علیه السلام💠 اشعار امام حسن عسگری علیه السلام💠 اشعار امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف 🕋🔶️ اشعار حضرت عباس علیه السلام🔶️ اشعار حضرت علی اکبر علیه السلام 🔶️ اشعار حضرت علی اصغر علیه السلام🔶️ اشعار حضرت قاسم ابن الحسن علیه‌السلام🔶️ اشعار حضرت عبدالله بن الحسن علیه‌السلام🔶️ اشعار اولاد حضرت زینب سلام الله علیها ♦️ اشعار حضرت زینب کبری سلام الله علیها 1️⃣ ♦️ اشعار حضرت زینب کبری سلام الله علیها 2️⃣♦️ اشعار حضرت خدیجه کبری سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت ام البنین سلام الله علیها♦️  اشعار حضرت رباب سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت رقیه سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت ام کلثوم سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت سکینه سلام الله علیها♦️ اشعار حضرت فاطمه معصومه سلام الله ♦️ اشعار الشام الشام الشام 🔷️ اشعار حضرت حمزه سیدالشهدا علیه‌السلام🔷️ حضرت عبدالعظیم حسنی علیه السلام🔷️ اشعار حضرت مسلم ابن عقیل علیه‌السلام🔷️ اشعار ماه مبارک رمضان🔷️اشعار ازدواج امیرالمومنین و حضرت زهرا🔷️اشعار خروج امام حسین از مکه_ #یوم_الترویه🔷️اشعار اربعین امام حسین علیه السلام ________🩸اللهم عجل لولیک #الفرج به حق #حضرت_زینب سلام الله علیها🌐 https://eitaa.com/yamahdisarallah73کلام پاککلام پاکSun, 04 Oct 2026 07:05:42 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/تشرف-خدمت-امام-زمان-عج-در-داستان-انار-و-وزیر-ناصبی-hukaktdkz7h9تشرف خدمت امام زمان عج در داستان انار و وزیر ناصبی و شیعه شدن حاکممدتی ولایت بحرین تحت حكم فرنگ بود و فرنگیان مردی از مسلمانان را والی بحرین كردند كه شاید به سبب حكومت مسلم آن ولایت معمورتر شود و اصلح باشد به حال آن بلاد و آن حاكم از ناصبیان بود و وزیری داشت كه در نصب و عداوت از آن حاكم شدیدتر بود و پیوسته اظهار عداوت و دشمنی نسبت به اهل بحرین می نمود به سبب دوستی كه اهل آن ولایت نسبت به اهل بیت راسلت علیهم السلام داشتند پس آن وزیر لعین پیوسته حیلها و مكرها می كرد برای كشتن و ضرر رسانیدن اهل آن بلاد پس در یكی از روزها وزیر خبیث داخل شد بر حاكم و اناری در دست داشت و به حاكم داد، حاكم چون نظر كرد بر آن انار دید بر آن نوشته لا اله الا الله محمد رسول الله و ابوبكر و عمر و عثمان و علی خلفاء رسول الله و چون حاكم نظر كرد دید كه آن نوشته از اصل انار است و صناعت خلق نمی ماند پس از آن امر متعجب شد و به وزیر گفت كه این علامتی است ظاهر و دلیلی است قوی بر ابطال مذهب رافضیه، چه چیز است رأی تو در باب اهل بحرین، وزیر گفت كه اینها جماعتی اند متعصب انكار دلیل و براهین می نمایند و سزاوار است از برای تو كه ایشان را حاضر نمائی و این انار را به ایشان بنمائی پس هرگاه قبول كنند و از مذهب خود برگردند از برای توا ست ثواب جزیل و اگر از برگشتن ابا نمایند و در گمراهی خود باقی بمانند ایشان را مخیر نما میان یكی از سه چیز، یا جزیه بدهند با ذلت، یا جوابی از این دلیل بیاورند، و حال آنكه مفری ندارند، یا آنكه مردان ایشان را بكشی و زنان و اولاد ایشان را اسیر نمائی و اموال ایشان را به غنیمت برداری.حاكم رأی آن خبیث را تحسین نمود و به پی علما و افاضل و اخیار ایشان فرستاد و ایشان را حاضر كرد و آن انار را به ایشان نمود و به ایشان خبر داد كه اگر جواب شافی در این باب نیاورید مردان شما را می كشم و زنان و فرزندان شما را اسیر می كنم و مال شما را به غارت بر می دارم یا اینكه باید جزیه بدهید با ذلت مانند كفار، و چون ایشان این امور را شنیدند متحیر گردیدند و قادر بر جواب نبودند و روهای ایشان متغیر گردید و بدن ایشان بلرزید، پس بزرگان ایشان گفتند كه ای امیر سه روز ما را مهلت ده شاید جوابی بیاوریم كه تو از آن راضی باشی و اگر نیاوردیم بكن با ما آنچه كه می خواهی. پس تا سه روز ایشان را مهلت داد و ایشان با خوف و تحیر از نزد او بیرون رفتند و در مجلسی جمع شدند و رأی های خود را جولان دادند تا آنكه ایشان بر آن متفق شدند كه از صلحای بحرین و زهاد ایشان ده كس را اختیار نمایند پس چنین كردند، آنگاه از میان ده كس سه كس را اختیار كردند پس یكی از آن سه نفر را گفتند كه تو امشب بیرون رو به سوی صحرا و خدا را عبادت كن و استغاثه نما به امام زمان حضرت صاحب الأمرعلیه السلام كه او امام زمان ما است و حجت خداوند عالم است بر ما شاید كه به تو خبر دهد راه چاره بیرون رفتن از این بلیه عظیمه را.پس آن مرد بیرون رفت و در تمام شب خدا را از روی خضوع عبادت نمود و گریه و تضرع كرد و خدا را خواند و استغاثه به حضرت صاحب الامر صلوات الله علیه نمود تا صبح و چیزی ندید و به نزد ایشان آمد و ایشان را خبر داد و در شب دوم یكی دیگر را فرستادند و او مثل رفیق اول دعا و تضرع نمود چیزی ندید پس قلق و جزع ایشان زیاده شد پس سیمی را حاضر كردند و او مرد پرهیزكار بود و اسم او محمد بن عیسی بود و او در شب سیم با سر و پای برهنه به صحرا رفت و آن شبی بود بسیار تاریك و بدعا و گریه مشغول شد و متوسل به حق تعالی گردید كه آن بلیه را از مؤمنان بردارد و به حضرت صاحب الامر صلوات الله علیه استغاثه نمود و چون آخر شب شد شنید كه مردی به او خطا می نماید كه ای محمد بن عیسی چرا تو را با این حال می بینم و چرا بیرون آمدی به سوی این بیابان؟ او گفت كه ای مرد مرا واگذار كه من از برای امر عظیمی بیرون آمده ام و آن را ذكر نمی كنم مگر از برای امام خود و شكوه نمی كنم آن را مگر به سوی كسی كه قادر باشد بر كشف آن.گفت ای محمد بن عیسی منم صاحب الامر ذكر كن حاجت خود را محمدبن عیسی گفت اگر توئی صاحب الامر قصه مرا می دانی و احتیاج به گفتن من نداری فرمود بلی راست می گوئی بیرون آمده ای از برای بلیه ای كه در خصوص آن انار بر شما وارد شده است و آن توعید و تخویفی كه حاكم بر شما كرده است.محمد بن عیسی گفت كه چون این كلام معجز نظام را شنیدم متوجه آن جانب شدم كه آن صدا می آمد و عرض كردم بلی ای مولای من تو می دانی كه چه چیز به ما رسیده است و توئی امام ما و ملاذ و پناه ما و قادری بر كشف آن بلا از ما، پس آن جناب فرمود ای محمد بن عیسی به درستی كه وزیر لعنه الله در خانه او درختی است از انار وقتی كه آن درخت بار گرفت او از گل به شكل اناری ساخت و دو نصف كرد و در میان نصف هر یك از آنها بعضی از آن كتابت را نوشت و انار هنوز كوچك بود بر روی درخت، انار را در میان آن قالب گل گذاشت و آن را بست چون در میان آن قالب بزرگ شد اثر نوشته در آن ماند و چنین شد، پس صباح چون به نزد حاكم روید به او بگو كه من جواب این بینه را با خود آوردم و لكن ظاهر نمی كنم مگر در خانه وزیر، پس وقتی كه داخل خانه وزیر شوید به جانب راست خود در هنگام دخول غرفه ای خواهی دید پس به حاكم بگو كه جواب نمی گویم مگر در آن غرفه، زود است كه وزیر ممانعت می كند از دخول در آن غرفه و تو مبالغه بكن به آنكه به آن غرفه بالا روی و نگذار كه وزیر تنها داخل غرفه گردد زودتر از تو و تو اول داخل غرفه شو پس در آن غرفه طاقچه ای خواهی دید كه كیسه سفیدی در آن هست و آن كیسه را بگیر كه در آن قالب گلی است كه آن ملعون آن حیله را در آن كرده است پس در حضور حاكم آن انار را در آن قالب بگذار تا آنكه حیله او معلوم گردد. و ای محمد بن عیسی علامت دیگر آنست كه به حاكم بگو معجزه دیگر ما آنست كه آن انار را چون بشكند به غیر از دود و خاكستر چیز دیگر در آن نخواهد یافت، و بگو اگر راستی این سخن را می خواهید بدانید به وزیر امر كنید كه در حضور مردم آن انار را بشكند و چون بشكند آن خاكستر و دود بر صورت و ریش وزیر خواهد رسید.و چون محمد بن عیسی این سخنان معجز نشان را از آن امام عالیشان و حجت خداوند عالمیان شنید بسیار شاد گردید و در مقابل آن جناب زمین را بوسید و با شادی و سرور به سوی اهل خود برگشت و چون صبح شد به نزد حاكم رفتند و محمد بن عیسی كرد آنچه را كه امام علیه السلام به اوامر فرموده بود و ظاهر گردید آن معجزاتی كه آن جناب به آنها خبر داده بود. پس حاكم متوجه محمد بن عیسی گردید و گفت این امور را كی به تو خبر داده بود؟ گفت امام زمان و حجت خدای بر ما، والی گفت كیست امام شما؟ پس او از ائمه علیهم السلام هر یك را بعد از دیگری خبر داد تا انكه به حضرت صاحب الامر صلوات الله علیه رسید، حاكم گفت دست دراز كن كه من بیعت كنم بر این مذهب و من گواهی می دهم كه نیست خدائی مگر خداوند یگانه و گواهی می دهم كه محمد صلی الله علیه و آله بنده و رسول او است و گواهی می دهم كه خلیفه بلافصل بعد از آن حضرت حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام است، پس به هر یك از امامان بعد از دیگری تا آخر ایشان علیهم السلام اقرار نمود و ایمان او نیكو شد و امر به قتل وزیر نمود و از اهل بحرین عذرخواهی كرد وا ین قصه نزد اهل بحرین معروفست و قبر محمد بن عیسی نزد ایشان معروف است و مردم او را زیارت می كنند.منبع:منتهی الامال شیخ عباس قمیفهرست داستانهای شرح ملاقات امام زمان عج از منابع معتبرو هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73فهرست اشعار منتخب امام زمان عجکلام پاککلام پاککلام پاکSat, 03 Oct 2026 08:20:17 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شعر-وقتی-که-نام-زهرا-بر-قلب-ها-جلا-داد-io5layq32dspوقتی که نام زهرا بر قلب ها جلا داد در را زدیم و مولا نانی به بینوا داداصلا به ما نمی خورد پرواز در حریمش این لطف را علی کرد این عشق را خدا دادیک یا علی که گفتیم جانم علی شنفتیم در باز کرد و ما را در کنج خانه جا داد. خیرش قبول ما را دلبسته علی کرد. خیرش قبول ما را راهی به روضه هاذکر علی به لب داشت دور حسین می گشت اینگونه از نجف او، راهی به کربلا دادجای حریر وقتی.... روی حصیر خوابید لب تشنه را حواله بر تکه بوریا دادبا مهر مادرانه .... در هم خرید ما را یعنی که بی بهانه زهرا به ما بها داد.فرزند خوانده های مادر شدیم با اشک ما گریه کن نبودیم او اشک را به ما دادبرخورد اول اصلا نشناختیم او را او بود آشنایی بر ما غریبه ها داد.دستاس گشت و با آن دست شکسته نان پخت جمع گرسنه ها را با دست خود غذا داداز ساعتی که فرمود یا فضه خذینی حکم سراسری بر حى على العزا دادامسال هم زعادت برخیز و کن عیادت از مادری که فرزند در راه مرتضی داد از او بپرس با اشک یوماہ کیف حالک؟ حالا که در حریمش اذن برو بیا دادشاید میان سرفه وا کرد سفره دل شاید برای ما نیز او شرح ماجرا دادباید که کرد تعجیل تا دخترش نگوید دیر آمدیم مردم او را خدا شفا دادسعید توفیقیاشعار منتخب حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73کلام پاک فهرست شرح ولادت و شهادت معصومین کلام پاککلام پاکFri, 02 Oct 2026 05:56:35 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شعر-حضرت-فاطمه-معصومه-سلام-الله-علیها-qy8enzcx176kاشعار منتخب حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیهاروی قبرم بنویسید که خواهر بودم سال ها منتظر روی برادر بودم روی قبرم بنویسید جدایی سخت است این همه راه بیایم، تو نیایی سخت است یوسفم رفته و از آمدنش بی خبرم سال ها میشود از پیرهنش بی خبرم روی قبرم بنویسید ندیده رفتم با تن خسته و با قد خمیده رفتم بنویسید همه دور و برم ریخته اند چقدر دسته ی گل روی سرم ریخته اند چقدر مردم این شهر ولایی خوبند که سرم را نشکستند خدایی خوبند بنویسید در این شهر سرم سنگ نخورد به خداوند قسم بال و پرم سنگ نخورد چادرم دور وبرم بود و به پایی نگرفت معجرم روی سرم بود وبه جایی نگرفت ...من کجا شام کجا زینب بی یار کجا؟ من کجا بام کجا کوچه و بازار کجا؟ بنویسید که عشّاق همه مال هم اند هر کجا نیز که باشند به دنبال هم اند گر زمانی به سوی شاه خراسان رفتید من نبودم به سوی مرقد جانان رفتید... روی قبرش بنویسید برادر بوده سال ها منتظر دیدن خواهر بوده روی قبرش بنویسید که عطشان نشده بدنش پیش نگاه همه عریان نشده بنویسید کفن بود، خدایا شکرت هر چه هم بود بدن بود خدایا شکرت یار هم آن قدری داشت که غارت نشود در کنارش پسری داشت که غارت نشود او کجا نیزه کجا گودی گودال کجا؟ او کجا نعل کجا پیکر پامال کجا؟ بنویسید سری بر سر نی جا می کرد خواهری از جلوی خیمه تماشا می کرد#حضرت_فاطمه_معصومه_علیها_سلامو هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله73 کلام پاک @yamahdisarallah73کلام پاککلام پاکThu, 01 Oct 2026 06:25:00 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/خود-امام-زمان-گفته-است-می-آید-ذکر-یا-ابالفضل-l6nrtktc4dogامام زمان عجل الله فرجه:هرجا روضه عمویم عباس سلام الله علیه بر پا باشد من در آنجا حضور دارم.ماجرای کامل تشرف بعد از شعر زیرهمیشه روی لبم ذکر یا اباالفضل استچرا که حضرت مشکل گشا اباالفضل استدو دست داده به راه خدا و پس چه عجباگر که معنی دست خدا اباالفضل استبه جمله جمله یا کاشف الکروب قسمکه استجابت صدها دعا اباالفضل استنمونه است اباالفضل و در مسیر حسینکسی که شد همه چیزش فدا اباالفضل استاز ابتدا به من آموخت مادرم تنهادوای درد گرفتارها اباالفضل استچه ترس دارد از آتش، چه ترس از دوزخاگر شفاعت هر شیعه با اباالفضل استخود امام زمان گفته است می آیدبه مجلسی که در آن ذکر یا اباالفضل استبگیر ذکر اباالفضل با امام زمانببین که بر لب آقای ما اباالفضل استمجتبی خرسندیفهرست اشعار منتخب حضرت عباس علیه السلامو هدایت بسوی گفتار پاککلام پاکماجرای تشرف خدمت امام زمان عجحاج محمد على فشندى تهرانى مى ‏گويد:سال اولى كه به «مكه مكرمه» مشرّف شدم، از خداى مهربان در آنجا خواستم كه توفيق دهد تا در سال‏ هاى بعد نيز، تا بيست سفر به مكّه بيايم تا شايد اميرالحاج و امام زمان (علیه السلام) را هم زيارت كنم. خداوند هم توفيقى بخشيد و منّتى نهاد كه من علاوه بر آن بيست سفر، چند بار ديگر نيز موفّق به زيارت خانه خدا شدم.ساليانى بود كه به همراه كاروانى به عنوان خدمه و كمكى كاروان مشرّف مى‏ شدم تا اينكه در سالى [ظاهرا 1353 ش.] مدير كاروان به من اطّلاع داد كه امسال از بردن من معذور است. شايد تصوّر و پندار او اين بود كه سنّ من رو به پيرى رفته و نگران بود كه نتوانم در كارهاى خدماتى كاروان به او يارى برسانم. از شنيدن اين خبر خيلى افسرده و پژمرده شدم. بنابراين به سوى «مشهد مقدّس» حركت كردم تا دست توسّلى به دامان سلطان طوس، حضرت رضا (علیه السلام) بزنم و از ايشان بخواهم كه سفر معنوى حج را امسال نيز نصيب من كند.در حرم، خيلى منقلب و مضطرب بودم و به سختى مى ‏گريستم و از آن حضرت، برآورده شدن حاجت خود را مى ‏خواستم. پس از زيارت جانانه، به قصد بازگشت به «تهران» با آن حضرت وداع كرده، از حرم خارج‏ شدم. در اين حين، سيّدى مرا صدا زد و فرمود: آقا! سفر شما را حضرت حجّت (علیه السلام) امضا كردند و فرمودند: «به حاج محمّد على بگو برو! منتظر تو هستند!»من از سيّد پرسيدم: خود حضرت اين سخن را فرمودند؟سيّد گفت: «بله».من نيز بدون درنگ به منزل خود در «تهران» بازگشتم. به محض آنكه به خانه رسيدم، همسرم با عجله گفت: «اين چند روز را كجا بودى؟ مرتّب از كاروان زنگ مى‏ زنند و مى ‏خواهند شما را همراه خود ببرند».من هم بلافاصله به مدير كاروان مراجعه كردم و پرسيدم: شما كه نيّت بردن مرا نداشتيد، حالا چه‏ شده كه مى‏ خواهيد مرا هم در اين سفر همراه كنيد؟! مدير كاروان سربسته اشاره كرد كه از تصميم قبلى خود پشيمان شده و مى ‏خواهد من نيز در اين سفر طبق معمول سال ‏هاى گذشته به عنوان خدمه با او همراهى كنم.به هر ترتيب، به عنوان كمكى كاروان، به «مكّه» مشرّف شديم. شب هشتم ماه كه فرداى آن روز حاجيان مى ‏بايد در «عرفات» باشند، مدير كاروان مرا خواست و گفت: «وسايل كاروان را زودتر از ديگر كاروان‏ها به «منا» منتقل كن و در عرفات در كنار «جبل الرّحمة» خيمه ‏ها را برپا ساز تا كاروان ما در بهترين جاى ممكن سكنا گزيند.» من نيز فورا لوازم و خيمه ‏ها را با اتومبيلى به آنجا منتقل كردم؛ چادرها را برافراشتم و فرش‏ ها را گستردم. در اين حال يكى از شُرطه ‏هاى سعودى (پليس‏ هاى عربستان) نزد من آمد و به زبان عربى گفت: «چرا حالا آمدى؟ اينجا كه كسى نيست!»من هم با زبان عربى شكسته بسته كه تقريبا در اين سفرها آموخته بودم بدو گفتم: براى انجام مقدّمات كار، زودتر آمدم. گفت: پس امشب نبايد بخوابى!» پرسيدم: چرا؟ گفت: «به خاطر اينكه ممكن است دزدانى پيدا شوند و به وسايل حجّاج دستبرد بزنند يا اينكه شما را بكشند. بايد خيلى مراقب باشى!» با شنيدن اين سخنان، ترس عميقى وجود مرا فرا گرفت.در اين حال به ياد حضرت ولىّ عصر (علیه السلام) افتادم. به آن حضرت التجا و پناه بردم و پيوسته و پياپى نام مقدّس آن قبله عالم را بر زبان مى‏ آوردم.مى ‏گفتم: يا حجّة بن الحسن ادركنى! يا خليفة اللّه الاعظم أغثنى!تصميم گرفتم شب را نخوابم. به همين جهت براى نماز و نافله شب وضويى ساختم و به نماز ايستادم. آن شب در آن بيابان تنهايى، به ياد امام زمان (علیه السلام) حال خوشى پيدا كردم. در همين حال صداى پايى شنيدم و به دنبال آن، پرده چادر كنار رفت. آقايى در آستانه خيمه بعد از سلام فرمود: «حاج محمّد على تنها هستى؟»عرض كردم: بله آقا، تنهايم! و ناخودآگاه از جا برخاستم و پتويى را چند لا كرده، زير پاى آقا افكندم.آقا نشست و فرمود: «حاج محمّد على! خوب جايى را براى سكونت كاروان انتخاب كرده ‏اى! اينجا همان جايى است كه جدّم حسين بن على (علیه السلام) در روز عرفه خيمه زده بودند!» بعد فرمودند: «حاج محمّد على! يك چايى درست كن!» عرض كردم: «اتّفاقا همه وسايل چاى فراهم است جز چاى خشك كه آن را از «مكّه» نياورده‏ ام».فرمود: «شما آب جوش تهيّه كنيد، چاى خشك آن بر عهده من!».آب كه جوش آمد، مقدارى چاى (كه در حدود صد گرم بود) به من مرحمت‏ كردند. چاى كه دم كشيد و آماده شد، فنجانى به ايشان تعارف كردم.نوشيدند و فرمودند: «شما هم بفرماييد!» من هم با اجازه آقا، فنجانى از آن چاى نوشيدم كه لذّت خوبى براى من داشت.در اين ‏وقت، دو جوان زيباروى نورانى (در روايت‏ هاى قاضى زاهدى چهار جوان) جلوى چادر آمدند و همان جا با احترام ايستادند و به آقا سلامى عرض كردند. آقا از من خواستند كه به ايشان چاى تعارف كنم.من نيز اطاعت كردم و برايشان چاى بردم. آنان چاى را نوشيدند. آقا از من خواستند كه چاى ديگرى نزد ايشان ببرم كه من نيز دوباره چاى براى آن دو جوان بردم. در اين ‏وقت آقا به آنان فرمود: «شما برويد!» آنان نيز خداحافظى كرده و رفتند.در اين هنگام، آقا نگاهى به من كردند و سه‏ بار فرمودند: «خوشا به حالت حاج محمّد على!» گريه راه گلويم را بست. عرض كردم: از چه جهت؟فرمود: چون امشب كسى براى بيتوته در اين بيابان نمى ‏آيد. امشب شبى است كه جدّم امام حسين (علیه السلام) در اين بيابان آمده است.» بعد فرمود: «دلت مى ‏خواهد نماز و دعاى مخصوصى را كه از جدّم رسيده، بخوانى؟»عرضه داشتم: بله آقا جان! فرمود: «برخيز و غسلى به‏ جا آور و وضو بگير!» عرض كردم: هوا طورى است كه نمى ‏توانم با آب سرد غسل كنم.فرمود: «من بيرون مى‏ روم، تو آب را گرم كن و غسل نما!»من هم بدون اينكه متوجّه قضايا باشم و اينكه اين آقا كيست، مقدارى آب را گرم كردم و غسل و وضويى ساختم.چون از غسل فارغ شدم، آقا به خيمه برگشتند و فرمودند: «حالا دو ركعت نماز با اين كيفيّت كه مى‏ گويم بخوان: بعد از حمد [در هر ركعت‏] يازده مرتبه سوره توحيد را بخوان كه اين نماز جدّم امام حسين (علیه السلام) در اين مكان است».و بعد از نماز فرمودند: «جدّم، امام حسين (علیه السلام) در اين بيابان، دعايى خوانده است كه من آن را مى ‏خوانم. تو هم با من بخوان!» اطاعت كردم. دعاى آقا نزديك به بيست دقيقه به درازا كشيد و در حال دعا، اشك از چشمان مباركش مانند ناودان فرو مى ‏ريخت. هر جمله‏ اى را كه مى ‏خواند، در ذهن من مى ‏ماند و من فورا آن را حفظ مى ‏كردم. ديدم عجب دعاى خوبى بود و چه مضامين عالى و بالايى دارد.من با اينكه با كتاب ‏هاى دعا آشنا بودم، امّا تاكنون به چنين دعايى برنخورده بودم. در همين وقت به ذهنم رسيد كه فردا براى روحانى كاروان مضامين اين دعا را بخوانم تا او آنها را يادداشت كند. به محض خطور اين فكر در خاطر من، آقا فرمودند: «اين دعا مخصوص امام (علیه السلام) است و در هيچ كتابى نوشته نشده و كسى غير از امام نمى ‏تواند آن را بخواند و از ياد تو نيز مى‏ رود!»با گفتن اين سخن، ناگهان تمامى عبارات دعا از ذهن، زبان، خيال و خاطر من محو شد و حتّى كلمه‏ اى از آن در ذهن من باقى نماند.پس از پايان دعا به آقا عرضه داشتم: آقا اين توحيد من، به نظر شما خوب است؟ من مى ‏گويم كه همه هستى را از درخت و گياه و زمين و… خداوند آفريده است. فرمودند: «خوب است! و بيش از اين از شما انتظار نمى‏ رود!».عرض كردم: آيا من حقيقتاً دوستدار اهل بيت هستم؟ فرمودند: «آرى! و تا آخر هم خواهيد بود. اگر آخر كار شياطين بخواهند فريب دهند، آل‏ محمّد (علیهم السلام) به فرياد مى ‏رسند».پرسيدم: آيا امام زمان (علیه السلام) در اين بيابان تشريف مى ‏آورند؟ فرمودند: «امام الان در چادر نشسته است!».من با همه اين نشانه ‏ها و قرينه‏ ها باز متوجّه نشدم. به نظرم رسيد منظور اين است كه امام (علیه السلام)، اكنون در چادر مخصوص خود نشسته‏ اند.دوباره پرسيدم: آيا فردا امام (علیه السلام) با حاجيان به عرفات مى ‏آيند؟فرمودند:«آرى!» عرض كردم: كجا مى ‏روند؟ فرمودند: «جبل الرّحمة».دوباره عرضه داشتم: اگر رفقاى كاروان بروند، امام (علیه السلام) را مى ‏بينند؟فرمود:«مى‏ بينند امّا نمى ‏شناسند!»عرض كردم: فردا شب امام زمان (علیه السلام) به چادر حاجيان هم سر مى‏ زنند و عنايتى مى‏ كنند؟فرمود: «در چادر شما، آنگاه كه روضه‏ عمويم‏ عبّاس (علیه السلام) خوانده مى ‏شود، مى‏ آيد.» بعد از اين سخنان و پاسخ به اين سؤال‏ ها، آقا برخاستند تا از خيمه خارج شوند. در اين حال رو به من نموده، فرمودند: «حاج محمّد على! شما امسال به نيابت از كسى حج مى ‏گزاريد؟»عرض كردم: خير آقا جان! فرمودند: «مى ‏شود از طرف پدر من امسال نيابت كنيد.» عرضه داشتم: بله آقا جان!در اين حال دو اسكناس صد ريالى سعودى به من مرحمت كردند و فرمودند:«اين پول را بگير و حجّ امسالت را به نيابت پدر من انجام بده!»پرسيدم: آقا نام پدر شما چيست؟ فرمودند: «حسن»عرض كردم: نام خودتان چيست؟ فرمود: «سيّد مهدى!»آقا را تا دم چادر بدرقه كردم. در اين‏ وقت، آقا براى معانقه و روبوسى‏ جهت خداحافظى برگشتند و با هم معانقه ‏اى كرديم. خوب به ياد دارم كه خال طرف راست صورتش را بوسيدم. آقا دوباره مقدارى پول خرد ديگر به من مرحمت كردند و فرمودند: «اين پول ‏ها را نيز به همراه داشته باش و برگرد!»عرض كردم: «آقا جان من شما را كى و كجا ملاقات خواهم كرد؟»فرمود: «وقتى كه حاجيان، نماز مغرب و عشاى خود را خواندند و مدّاح كاروان شروع به ذكر مصيبت عمويم قمر بنى هاشم (علیه السلام) كرد، من به چادر شما مى ‏آيم.» در اين ‏وقت آقا از خيمه خارج شد و من ديگر او را نديدم.هرچه به اين ‏طرف و آن‏ طرف نظر كردم، ديگر كسى را نيافتم. داخل چادر شدم و به فكر فرو رفتم. راستى او كه بود؟ سيّد مهدى فرزند حسن! از كجا نام مرا مى ‏دانست؟ چند بار فرمود: «جدّم حسين، عمويم عبّاس…» قرينه‏ ها و نشانه‏ ها را يكى پس از ديگرى كنار هم نهادم. خيلى منقلب و بى ‏تاب شده بودم. فهميدم كه با امام زمان (علیه السلام) هم ‏سخن بوده‏ ام.از صداى گريه و ناله من، شرطه سعودى (پليس عربستان) سراسيمه آمد و گفت: «چه شده؟ دزدها آمده ‏اند و اثاثيه ‏ات را غارت كرده‏ اند؟».گفتم: نه! مشغول مناجات با خدايم. او با تعجّب به من نگاه مى‏ كرد و سرانجام رهايم كرد و رفت. تا صبح به ياد حضرت (علیه السلام) گريستم.فرداى آن روز، قصّه را براى روحانى كاروان تعريف كردم و او هم براى حاجيان نقل كرد و گفت: «اى حجّاج! متوجّه باشيد كه اين كاروان مورد توجّه و عنايت امام زمان (علیه السلام) است».همه مطالب را به روحانى كاروان گفتم، جز آنكه فراموش كردم بگويم آقا وعده كرده است كه شب، به هنگام ذكر مصيبت عمويش قمر بنى هاشم (علیه السلام) به چادر ما مى‏ آيد.شب ‏هنگام، حاجيان پس از نماز، روضه‏ اى گرفتند و مدّاح كاروان هم، گريزى به روضه علمدار كربلا، حضرت قمر بنى هاشم (علیه السلام) زد و حالى در چادر بر پا شد. در آن ‏وقت، به ياد سخن آقا افتادم. هرچه نگاه كردم، آن حضرت را درون چادر نديدم. ناراحت شدم و با خود گفتم: خدايا! وعده امام (علیه السلام) حق است!در اين‏ وقت، امام (علیه السلام) به خيمه تشريف‏ فرما شدند و در ميان حاجيان نشستند و در مصيبت عموى خود گريستند.من كه آقا را ديدم، خواستم تا عرض ادبى كنم و بوسه ‏اى برپاى حضرتش بزنم و به مردم بگويم كه: بياييد و امام زمانتان را ببينيد!كه امام اشارتى كردند و من بى‏ اراده و بى ‏اختيار بر جاى خود ايستادم.روضه كه تمام شد، آقا نيز برخاستند و خيمه را ترك كردند و من ديگر حضرت را نديدم.منبعآب حيات، صص 389- 393 به نقل از مشتاقى و مهجورى، ص 337فهرست لیست تشرفات شرح ملاقات با امام زمان عج جهتمجتبی خرسندیکلام پاککلام پاکSat, 26 Sep 2026 22:41:35 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شهادت-خواهر-امام-رضا-علیه-السلام-حضرت-فاطمه-معصومه-سلام-الله-علیها-tsirk7dhy3f0شهادت حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها خواهر رضاعی امام رضا علیه السلام نام: فاطمة کبریلقب: معصومه، کریمه و...پدر بزرگوارش امام موسی کاظم(ع) و مادرش نجمه خاتونسال تولدش حدود اول ذیقعده 173ق است. محل ولادتش مدینة منوره، و روز ورود به شهر مقدس قم 23 ربیع الاول 201ق بوده، سن مبارکش 28 سال و محل عبادتش در قم «بیت النور» است.در سال ۲۰۱ هجری قمری وقتی مأمون عباسی حضرت امام رضا (علیه‌السلام) را به عنوان ولیعهد خود تعیین نمود و به خراسان برد، حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) برای دیدار برادر، عازم خراسان گردید، اما در راه مسموم یا بیمار شد و در دهم ماه ربیع الثانی، در سن بیست و هشت سالگی، در شهر قم درگذشت و به خاک سپرده شد.برخی علت درگذشت ایشان را مسمومیت و برخی غم و اندوه ناشی از کشته شدن برادران و برادرزادگان خویش در ساوه توسط ماموران عباسی دانسته‌اند.بنابر روایات اهل بیت حضرت فاطمه معصومه (سلام‌الله‌علیها) دارای شخصیتی رفیع و والا مقام است؛ به‌طوری‌که ائمه طاهرین (علیهم‌السّلام) از این بانو، با جلالت و تکریم یاد کرده‌اند و حتی پیش از ولادت آن حضرت، بلکه پیش از ولادت پدر بزرگوارش، نام او بر لسان بعضی از ائمه (علیهم‌السّلام) آمده و از مقام والای او سخن گفته‌اند.قَالَ الصَّادِقُ علیه السلام: إِنَّ لِلَّهِ حَرَماً وَ هُوَ مَکةُ وَ لِرَسُولِهِ حَرَماً وَ هوَ الْمدِینَةُ وَ لِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ حَرَماً وَ هُوَ الْکوفَةُ وَ لَنَا حَرَماً وَ هُوَ قُمُّ وَ سَتُدْفَنُ فِیهِ امْرَأَةٌ منْ وُلْدِی تسَمَّی فاطِمَةَ مَنْ زَارَهَا وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. قَالَ الرَّاوِی وَ کانَ هَذَا الْکلَامُ مِنْهُ قَبْلَ أَنْ یولَدَ الْکاظِمُ علیه السلامامام صادق علیه السلام می فرماید:خداوند حرمی دارد که مکه است و حضرت رسول حرمی دارد که مدینه است و امیرالمؤمنین حرمی دارد که کوفه است و ما (اهل بیت) حرمی داریم که قم می باشد. و همانا در قم بانوئی از فرزندانم دفن می شود که نامش فاطمه است؛ هرکه او را زیارت کند، بهشت برایش واجب گردد.راوی گفت: این سخن را حضرت صادق وقتی فرمود که هنوز فرزندش امام کاظم(ع) به دنیا نیامده بود.سفر حضرت فاطمه معصومه به ایرانحضرت معصومه ـ سلام الله عليها ـ خانداني بود كه او را با دريايي از علم و معرفت روبه‌رو ساخت. ولي بيش از ۱۰ بهار از عمر شريفش نگذشته بود كه پدر بزرگوارش با زهر جفا در زندان هارون به شهادت رسيد و دريايي از غم و اندوه بر قلب شريفش فرو ريخت كه در اين ايام غم و تنهايي، تنها مايه تسلي او برادرش امام رضا ـ عليه السّلام ـ بود كه ناگهان «مأمون» وجود اقدس امام هشتم را از كانون خانواده جدا نمود و به اجبار به خراسان جلب كرد و به اقامت اجباري در خراسان وادار نمود.حضرت معصومه ـ سلام الله عليها ـ كه بعد از پدرش تنها اميدش يعني برادرش را از خود دور مي‌ديد بسيار آزرده خاطر و افسرده بود و نمي‌توانست دوري برادرش را تحمل بكند لذا طبق نقلی ديگر امام رضا عليه السّلام بعد از ورودش به خراسان نامه‌اي خطاب به خواهر گرامي‌اش فاطمه معصومه مرقوم فرمود و آن را توسط يكي از غلامانش به مدينه منوره ارسال فرمود. امام به غلامش دستور داد كه در هيچ منزلي توقف نكند تا در اندك زمان ممكن آن نوشته را به مدينه برساند. و حضرت معصومه به مجرد رسيدن نامه برادرش خود را آماده سفر نمود.مسیر سفر حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیهامأمون امام رضا عليه السلام را از مسيرهايي كه شيعه‌نشين بودند مانع شد تا مبادا شورش و طغيان بر عليه حكومت و دولت صورت گيرد حضرت فاطمه معصومه ـ سلام الله عليها با دقت و زيركي خاص از اين مسيرهاي ممنوع شده سفر كردند تا توطئه مأمون را خنثي كنند و همچنين ورود فاطمه معصومه ـ سلام الله عليها ـ به قم كه مركز تجمع مخالفان دولت عباسي بود دليل بر انتخاب و اراده آن حضرت در اين سفر است.جعفر مرتضی عاملی می‌نویسد: «حضرت معصومه در راس یک قافله ۲۲ نفری متشکل از علویان و برادران امام رضا (علیه‌السّلام) برای دیدار با آن امام همام رهسپار ایران گردید.»البته برخی از پژوهشگران تعداد افراد این کاروان را حدود ۴۰۰ نفر نوشته‌اند و قائلند ۲۳ نفر از آنان در ساوه کشته شدند.ورود حضرت فاطمه معصومه به قمپس از آنکه حضرت معصومه و همراهیان ایشان به ساوه رسیدند، ماموران حکومتی با آن‌ها درگیر شدند و بسیاری از افراد این قافله را به شهادت رساندند. در همین زمان حضرت معصومه بیمار شد. از خادمش پرسید: از اینجا تا قم چقدر فاصله است؟ خادم عرض کرد: ۱۰ فرسخ. حضرت فرمود: مرا از اینجا به قم منتقل کن.در همین زمان موسی بن خررج که از بزرگان آل سعد و از شیعیان قم بود به خدمت حضرت معصومه مشرف شد و زمام ناقه او را گرفت و به سرای خویش فرود آورد.پس از ورود حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیهم) به قم در روز ۲۳ ماه ربیع الاول آن حضرت ۱۷ یا ۱۹ روز ساکن منزل موسی بن خررج بود و در این مدت با حالت بیماری به عبادت و راز و نیاز با خداوند می‌پرداخت.شهادت حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیهاقول مشهور این است که حضرت معصومه پس از آنکه در ۲۳ ماه ربیع الاول وارد قم شدند، ۱۷ روز بیشتر زنده نبودند. بنابراین رحلت آن حضرت باید دهم ماه ربیع الثانی صورت گرفته باشد. علی‌اکبر مهدی‌پور می‌نویسند: «روز رحلت حضرت معصومه دهم ماه ربیع الثانی سال ۲۰۱ هجری بوده است».برخی از محققان نیز دوازدهم ربیع الثانی را به عنوان روز رحلت ذکر کرده‌اند. محمدی اشتهاردی می‌نویسد: «همانگونه که برخی از بزرگان گفته‌اند، انصاف این است که برای جمع کردن بین قول اول و دوم، برای بزرگداشت مقام آن بانوی بزرگوار سه روز ۱۰، ۱۱، و ۱۲ ماه ربیع الثانی را به عنوان سوگواری معصومیه، مراسم برگزار شود».چه کسی حضرت فاطمه معصومه را به خاک سپردپس از شهادت حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیهم) زنان آل سعد بی‌بی فاطمه معصومه را غسل دادند و کفن کردند.سپس جسم مطهر آن حضرت به باغ موسی بن خررج (محل فعلی حرم مطهر ایشان) برده شد. در آن هنگام میان اشعریان (آل سعد) بر سر اینکه چه کسی شایستگی دفن آن بدن مقدس را دارد اختلاف روی دارد...ناگهان دو سوار نقابدار از طرف رودخانه قم به پیش آمدند و وقتی نزدیک بدن مطهر رسیدند از اسب پیاده شدند. نخست بر آن نماز گزاردند و سپس وارد سردابی که برای تدفین وی مهیا شده بود، شدند و به کمک یکدیگر او را به خاک سپردند و بدون اینکه با کسی سخن بگویند آن محل را ترک کردند. کسی نفهمید آنان چه کسانی بودند.برخی از محققان نوسته اند که این دو سوار امام رضا (علیه‌السّلام) و امام جواد (علیه‌السّلام) بوده‌اند.سن حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیهابا توجه به اینکه ولادت حضرت معصومه اول ذی‌القعده سال ۱۷۳ هجری می‌باشد و با توجه به زمان رحلت آن حضرت یعنی سال ۲۰۱ هجری، بنابراین سن مبارک آن حضرت هنگام وفات ۲۸ سال بوده است.شرح تاریخ ولادت و شهادت معصومین علیهم السلامو هدایت بسوی گفتار پاکاشعار منتخب حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیهاکلام پاکمنابع:قمی، حسن بن محمد، تاریخ قم، ص۲۱۳،عاملی، جعفرمرتضی، الحیاة السیاسه للامام الرضا، ص۴۲۸محمدی اشتهاردی، حضرت معصومه فاطمه دوم، ص۱۱۸نمازی، شیخ علی، مستدرک سفینة البحار، ج۸، ص۲۶۱کریمه اهل بیت_علی اکبر مهدی پورکلام پاککلام پاکMon, 21 Sep 2026 06:50:03 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/تاریخ-ولادت-امام-حسن-عسکری-و-ذکر-مکارم-اخلاق-آن-حضرت-از-منابع-معتبر-wyxepo8t1xo2تاریخ و روز ولادت امام حسن عسکری علیه السلامامام حسن عسکری علیه‌السلام" امام یازدهم شیعیان، در روز جمعه مصادف با هشتم ربیع الثانی سال ۲۳۲ قمرى در مدینه منوره دیده به جهان گشود.مادر امام حسن عسکری علیه السلامپدر ارجمندش امام على‌النقى علیه‌السلام و نام مادرش، "حُدیث" است و براى این بانوى پرهیزکار و شایسته، نام‌ هاى دیگرى چون ، "سلیل" و "جده" نیز گفته شده است و در نهايت صلاح و ورع و تقوى بوده .و در (جـنـات الخـلود) است كه در ولايت خودش پادشاه زاده بوده و كـافـى اسـت در فـضـيـلت او كـه بعد از وفات حـضـرت امـام حـسن عسكرى عليه السلام مـفـزع شـيعه و پناه و دادرس ‍ ايشان بوده همچنین در ستایش این بانو در روایتی از قول امام علی‌النقی علیه السلام آمده است:وقـتـى كـه سـليـل مـادر حضرت امام حسن عسكرى عليه السلام نزد امام على نقى عليه السلام آمد، امام هادی فرمود: سليل بيرون كشيده شده از هر آفت و عاهت و هر پليدى و نجاست بعد فرمود به زودی كه حق تعالى عطا فرمايد به تو حجت خود را بر خلق خود كه پر كند زمين را از عدل همچنان كه پر شده باشد از جور. آنگاه مسعودى فرموده كه حامله شد آن مخدره به امام حسن عسكرى عليه السلام در مدينه و متولد شد آن حضرت در مدينه در سنه دويست و سى و يـك و سـن شـريـف امـام عـلى نـقـى عـليـه السـلام در آن زمـان شـانـزده سـال و چـند ماه بود و حركت فرمود با آن حضرت به عراق در سنه دويست و سى و شش و سن مباركش چهار سال و چند ماه بود.نام و القاب امام حسن عسکری علیه السلاماسـم شريف آن حضرت حسن و کنیه اش «أبو محمد» است و این کنیه را امام هادی علیه السلام بر ایشان نهاده اند که اشاره به این دارد که فرزند آن حضرت، امام منتظر است که روایات ائمه پیشین ایشان را همنام پیامبر صلی الله علیه وآله معرفی نموده بودند.«عسکری» و «زکی» نیز از القاب مشهور امام عسکری است.ابن الرضابه آن حـضـرت و هـمـچـنـيـن بـه پـدر و جـدش عـليهما السلام ( ابن الرضا ) مى گفتند.تولد امام حسن عسکرى علیه‌السلام در مدینه، مقارن بود با خلافت "متوکل" (دهمین خلیفه سلسله عباسیان). هنگامی که امام عسکری علیه السلام در دوران طفولیت به سر می برد، متوکل پدرش امام هادی علیه السلام را به شهر سامراء منتقل نمود و لذا آن حضرت از کودکی در سامرا بودند.مختصری از مکارم اخلاق امام حسن عسکری علیه السلاماثر محبت و ولايت اهل بیت علیهم السلامعـلامـه مـجـلسـى رحـمـه اللّه روايـت كرده که على بن عـاصـم كـوفـى وارد شد بر حضرت امام حسن عسكرى عـليه السلام حضرت به او فرشی را نشان داد كه بر او نشسته بودند بسيارى از انبياء و مـرسـليـن عـليـهما السلام و نشان داد به او آثار قدمهاى ايشان را.على مى گويد: افتادم بر روى آن و بـوسـيـدم آن را و بـوسـيـدم دست امام عليه السلا را و گفتم من عاجزم از نصرت شما به دست خود و عملى ندارم غير از موالات و دوستى شما و بيزارى جستن از دشمنان شما و لعـن كـردن بـر ايـشـان در خـلوات خـود، پـس چـگـونـه خـواهـد بـود حـال مـن ؟حـضـرت فـرمـود: حـديـث كـرد مـرا پـدرم از جـدم از رسـول خـدا صـلى اللّه عـليـه و آله و سـلم كـه فرمود هر كه ضعف پيدا كند از نصرت ما اهـل بـيـت و لعـنت كند در خلوت خود دشمنان ما را حق تعالى صدای او را برساند به جميع مـلائكـه ، پـس هـر زمانى كه لعن كند يكى از دشمنان ما را بالا برند آن را ملائكه و لعنت كـنـنـد كسى را كه لعنت نكند ايشان را پس هرگاه برسد صوت او به ملائكه استغفار كنند براى او و ثنا گويند بر او و بگويند:( اَللّهُمّ صَلِّ عَلى رُوحِ عَبْدِكَ هذا الَّذى بَذَلَ فِى نُصْرَةِ اَوْليائِهِ جُهْدَهُ وَ لَوْ قَدَرَ عَلى اَكْثَرَ مِنْ ذلِكَ لَفَعَلَ ) .پـس نـدا آيـد از جانب حق تعالى كه اى ملائكه من ، من استجابت كردم دعاى شما را در حق اين بنده ام و شنيدم نداى شما را و صلوات فرستادم بر روح او با ارواح ابرار و قرار دادم او را از مصطفين اخيارروش امام عليه السلام در هدايت نزديكانصاحب ( تاريخ قم ) روايت كرده از مشايخ قـم كـه ابـوالحـسـن حـسـيـن بـن حـسـن بـن جـعـفـر بـن مـحـمـّد بـن اسـمـاعـيـل بـن الا مام جعفر الصادق عليه السلام در قم بود و در آشکارا شرب خمر مى كرد، پـس روزى بـراى حـاجـتـى رفـت بـه درِ سـراى احـمـد بـن اسـحـاق اشـعـرى كـه وكـيـل اوقـاف بـود در قـم و اجازه ورود خـواسـت احـمـد او را اجازه نـداد سـيـد بـرگـشـت بـه مـنـزل خود با حال غم و اندوه .پس از اين قصه احمد بن اسحاق متوجه به حج شد همین كه بـه سامرا رسيد اجازه خواست كه خدمت ابومحمّد حسن عسكرى عليه السلام مشرف شد حـضـرت او را اجـازه نـداد، احـمد بدين جهت گريه طولانى كرد و تضرع نمود تا حضرت اذنـش داد.پـس چـون خـدمـت آن حـضـرت رسـيـد عـرض كـرد: يـابـن رسـول اللّه ! بـراى چـه مـرا مـنـع كـردى از تـشـرف بـه خـدمـت خـود و حـال آنـكـه مـن از شـيـعـيان و مواليان توام .فرمود به جهت اينكه تو برگردانيدى پسر عـمـوى مـا را از در منزل خود، پس گريست احمد و قسم ياد كرد به خداوند تعالى كه او را مـنـع نـكـرد از دخـول در مـنزلش مگر به جهت آنكه توبه كند از شرب خمر، فرمود: راست گـفـتـى ولی چـاره اى نـيـست از احترام و اكرام ايشان بر هر حالى ، و آنكه حقير نشمارى ايشان را و اهانت نكنى به ايشان كه از خاسرين خواهى بود به جهت انتسابشان به ما.پـس چـون احـمـد برگشت به قم اشراف مردم به ديدن او آمدند و حسين نيز با ايشان بـود چـون احـمـد، حـسـيـن را ديـد بـرجـسـت از جـاى خـود و استقبال كرد او را و اكرام نمود او را و نشانيد او را در صدر مجلس خود، حسين اين كار را از احـمـد بـعـيـد و بـديـع شـمـرد و سـبـب آن را از او پـرسـيـد. احـمـد بـراى او نـقل كرد آنچه مابين او و حضرت عسكرى عليه السلام گذشته بود، حسين چون آن را شنيد پـشـيـمـان شـد از افـعـال قـبـيـحـه خـود و تـوبـه كـرد از آن و بـرگـشـت بـه منزل خود و هرچه شراب داشت بر زمين ريخت و شكست آلات آن را و از اتقياء باورع و از صالحين اهل عبادت گرديد و پيوسته ملازمت مساجد داشت و معتكف در مساجد بود تا وفات كرد و در نزديكى مزار حضرت فاطمه بنت موسى عليه السلام مدفون گرديد.مـؤ لف گـويـد: كـه در ( تـاريـخ قـم ) اسـت كـه سـيـد ابـوالحـسـن مـذكـور اول كـسـى بـود كـه از سادات حسينى به قم آمد و چون وفات كرد او را به مقبره بابلان دفـن كردند و قبه او به قبه فاطمه بنت موسى عليها السلام باز رسيده است از آن جناب كه از شهر به آن در، در آيند.منابع الارشاد مفید، ص ۶۵۰؛ منتهى الآمال، ج ۲، ص ۳۹۲. اثبات الوصیة، على بن حسین مسعودى، ص ۲۴۴ منتهى الآمال، ج ۲، ص ۳۹۲؛ مسارالشیعه (از مجموعه نفیسه)، ص ۳۰.شرح تاریخ ولادت و شهادت معصومین علیهم السلامو هدایت بسوی گفتار پاکاشعار منتخب امام حسن عسکری علیه السلامکلام پاککلام پاککلام پاکFri, 18 Sep 2026 22:15:35 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/طی-الارض-امام-حسن-عسکری-به-گرگان-و-معجزه-های-آن-حضرت-tiofrijma6ywمعجزات امام حسن عسکری در سفر به گرکان سوم ربیع الثانیمرحوم علامه محقق علی بن عیسی اربلی در كتاب كشف الغمه می نویسد:احمد بن محمد از جعفر بن شریف گرگانی نقل كرده كه: من سالی عازم حج بودم در شهر سامرا به خدمت امام حسن عسكری علیه السلام مشرف شدم، شیعیان اموالی به من داده بودند كه به حضرت برسانم. خواستم از حضرت بپرسم كه این اموال را به چه كسی تحویل دهم، پیش از آن بپرسم، حضرت فرمود: اموالی را كه با تواست به خادمم مبارك تحویل ده و من بفرموده ی حضرت اموال را به مبارك دادم.پس عرض كردم: ای پسر رسول خدا! شیعیان شما در گرگان به شما سلام می رسانند!فرمود: مگر بعد از اتمام از حج به گرگان بر نمی گردی؟ عرض كردم: آری، بر می گردم.فرمود: از امروز تا صد و هفتاد روز دیگر، سوم ماه ربیع الثانی اول روز جمعه به شهر خود بر می گردی، به مردم بگو كه من آخر همان روز به گرگان خواهم آمد. برو به سلامت. خداوند تو را و آنچه با تو است به زودی و با سلامتی به وطن خواهد رساند، پیش اهل و عیال و فرزندان می روی، وقتی آنجا رسیدی برای پسرت كه شریف نام دارد فرزندی متولد خواهد شد اسم آن نوزاد را صلت بگذار، به زودی بزرگ شده و از دوستان ما خواهد بود.جعفر گوید: من عرض كردم: ای فرزند پیامبر خدا! ابراهیم بن اسماعیل گرگانی شیعه شما است و از او مال زیادی به دوستان و شیعیان شما می رسد و هر سال بیش از صد هزار درهم از مال خود را جدا كرده و به شیعیان آن منطقه می رساند.حضرت فرمود: «شكرا لله» خدا جزای خیر به ابو اسحاق ابراهیم بن اسماعیل در مقابل احسانی كه در حق شیعیان انجام می دهد دهد و گناهانش را بیامرزد و به او پسری صحیح و سالم عطا فرماید كه قایل به حق باشد.ای جعفر! به ابراهیم بگو: حسن بن علی می گوید: اسم پسرت را احمد بگذار.راوی گوید: از خدمت حضرت مرخص شده و به زیارت بیت الله الحرام نایل گردیده و بعد از اعمال حج، همان طوری كه حضرت فرموده بود با سلامتی در اول روز جمعه سوم ماه ربیع الثانی وارد گرگان شدم. دوستان جهت باز دیدم آمدند. من هم به آنها مژده دادم كه حضرت امام حسن عسكری علیه السلام وعده داده كه امروز طرف عصر به گرگان خواهد آمد؛ مهیا شوید، سوال ها و حوایج خود را آماده كنید.هنگامی كه نماز ظهر و عصر را خواندند همگی در منزل ما گرد آمدند به خدا قسم ما متوجه نبودیم، ناگهان حضرت امام حسن عسكری علیه السلام وارد شد و به جمع ما سلام فرمود: پس ما حضرت را استقبال كردیم و دست مباركش را بوسیدیم.حضرت فرمود: من به جعفر بن شریف وعده داده بودم كه در آخر امروز به نزد شما بیایم. نماز ظهر و عصر را در سامرا خواندم به نزد شما آمدم تا تجدید عهد كنم، پس الآن در جمع شما هستم. مسایل و حوایج خود را به من اظهار نمایید.نخست نضربن جابر عرض كرد. یابن رسول الله، پسرم جابر نابینا شده از خداوند بخواه نور چشمانش را برگرداند. حضرت فرمود: او را بیاور، پسرش را آورد، پس حضرت دست مباركش را بر چشمان او كشید در همان لحظه چشمانش روشن گردید.سپس مردم یكی پس از دیگری مسایل و حوایج خود را به حضرت اظهار كردند و حضرت هم پس از قضای حاجات و رد مسایل، آنان را دعای خیر فرمود و در همان روز به سامرا برگشت.منبع: کشف الغمه، بحارالانوار، تقویم شیعهمشاهده تقویم ولادت و شهادت معصومین علیهم السلامو هدایت بسوی گفتار پاکاشعار منتخب امام حسن عسکری علیه السلامکلام پاککلام پاککلام پاکTue, 15 Sep 2026 06:20:15 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/شعر-مدح-هر-چه-داریم-و-نداریم-از-عطای-فاطمه-است-qco2dvpnqr6cبهترین اشعار مدح حضرت زهرا سلام الله علیها اشعار زیر تقدیم به مولای عزیز و غریبمون صاحب الزمان عج که فرمودند دختر رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله (فاطمه زهرا علیها السّلام) برای من، اسوه و الگویی نیکو است».این صفای سینه هامان از صفای فاطمه استهر چه داریم و نداریم از عطای فاطمه استچادر خاکی او بر قلب ما هم نور دادباز هم در جان ما حال و هوای فاطمه استباز هم این سفره های هئیتی رونق گرفترونق این روضه ها از اعتنای فاطمه استباز هم مهدی ما شال عزا انداختهباز دلخون از غم و سوزِ عزای فاطمه استبوی زهرا را گرفته باز شهر مصطفیکوچه های شهر مست ربنای فاطمه استآبرومان رفته اما بازهم ما را خریدآنچه آورده است ما را هم، وفای فاطمه استحاجت یک ساله می خواهیم این شب ها از اودستِ رحمت، بازوی مشکل گشای فاطمه استمریم و آسیه و حوا و آدم جای خودخوب می دانیم ما، عالم گدای فاطمه استمن نمی دانم چه سری هست در خلقت ولیخلق مجنون علی، او مبتلای فاطمه استاز همان اول خدا در شأن زهرا گفته بوداو برای حیدر و حیدر برای فاطمه استکی فروشیم عزتِ خود از برای آب و نانبشنوید، این مملکت تحت لوای فاطمه استمادری کرده برای بی پلاکان شهیدقبر این گمنام ها پائین پای فاطمه استگرچه پنهان ماند، قبر مادر آلاله هاسینه ی سینه زنان تا هست، جای فاطمه استعلت این گریه های ماست، اشک فاطمهگریه های ما همه از گریه های فاطمه استگوش کن، از کوچه ها دارد صدایی می رسدیا صدای مجتبی، یا نه... صدای فاطمه استعلت چشمان تارش بعد ها معلوم شدجای دست گرگ روی پلک های فاطمه استوحید_محمدی****افضل الاعمال من گریه برای فاطمه استبرکت این زندگی از روضه های فاطمه استدرس توحیدم بوَد زهرا شناسی، زین سببمی پرستم آن خدایی که خدای فاطمه استچشم دل واکردم و دیدم که قرآنِ خداآیه هایش یک به یک مدح و ثنای فاطمه استهیچ کس با پای خود در مجلس روضه نرفتهرکجا روضه بوَد، مهمانسرای فاطمه استگرچه باشد قبر او بین قلوب شیعیانعالم امکان ولی دولتسرای فاطمه استخلقت جنت برای شیعه ی حیدر بودنار، جای منکرین بی حیای فاطمه استبین قبرم دو ملک تا سینه ام را بو کنندپیش خود گویند : به به، این گدای فاطمه استروز محشر سینه زن هایش شفاعت می کننداین شفاعت برکتِ شال عزای فاطمه استنیست ذکری برتر از ذکر شریف فاطمهافضل الاعمال من گریه برای فاطمه استمهدی علی قاسمی******مظهر خیر النسا تا روز محشر فاطمه استآسیه, مریم, خدیجه خوب و بهتر فاطمه استفاطمه حتی طهارت را طهارت می‌دهدآب با اینکه مطهر هست اطهر فاطمه استاو تجلی می‌کند گهگاه در احساس‌هامهربانیِ میان طفل و مادر فاطمه استچهارده معصوم رهبر در میان مردم‌انددر میان چهارده معصوم رهبر فاطمه استهر کجا که رفت پیغمبر به زهرا بازگشتاین به آن معنی است که اصل پیمبر فاطمه استاولین و آخرین هم شأن زهرا مرتضی استاولین و آخرین هم شأن حیدر فاطمه استباید از دست علی از فاطمه روزی گرفتساقی کوثر علی و حوض کوثر فاطمه استقبل خلقِ خلق بوده خلقت نورانی‌اشجلوه کرده در جهان با صورت انسانی‌اشافتخاری نیست بالاتر برای جبرئیلفاطمه نازل شده از بال‌های جبرئیلاز همان بدو تولد با خدا محشور بودرزق زهرا بین آغوش خدیجه نور بودنزد پیغمبر مقدم بوده او بر کارهامصطفی بوسید دست دخترش را بارهافاطمه سرّ خدا در سینه پیغمبر استعکس وجه الله در آیینه پیغمبر استروشنایی بخش جنت هست نور فاطمهذکر تسبیح خدا؛ نان تنور فاطمهقبل هرکس فاطمه پا می‌گذارد در بهشتوا شود درهای جنت با حضور فاطمهقدسیان خدمتگزار دختر پیغمبر اندصد ملک هستند مامور امور فاطمهعقل کل زهراست و هرچه به جز او جهل کلفهم عالم هست از فهم و شعور فاطمهدر قیامت کور خواهد شد تمام چشم‌هاآن زمانی که شود وقت عبور فاطمهالگوی صاحب زمان زهراست در عصر ظهورآن زمان پس می‌شود عصر ظهور فاطمهنیست غیر از فاطمه سنگ صبور مرتضینیست غیر از مرتضی سنگ صبور فاطمهکوه شد پشت امیرالمومنینش ایستادپایه اسلام شد تا اصل دینش ایستادخطبه‌های فاطمه فصل الخطاب مردم استفاطمه چشم انتظار انقلاب مردم استدر تمام لحظه ها بوده کنار مرتضیخطبه هایش هست مثل ذوالفقار مرتضییک تنه از حق مولایش حمایت کرده استهر چه را که داشته خرج ولایت کرده استشعله های فتنه نمرود را خاموش کردهر چه مولایش به او فرمود زهرا گوش کردفاطمه در کام دشمن فتنه ها را زهر کردبا تمام فتنه‌گرها تا قیامت قهر کردهر کسی در جبهه زهرا است پس همراه ماستسوریه مانند خوزستان و کرمانشاه ماستراه زهرا شاهراه روشن پیروزی استراه مردانی شبیه مهدی نوروزی استآرش براری*****استجابت زیر دستِ دستهای فاطمه استبهترین کرسی عرش الله جای فاطمه است«لافتی الا علی» حمد و ثنای فاطمه استچونکه حیدر هم خودش اهل کسای فاطمه استمرتضی فرمانده کل قوای فاطمه استنور حق زهراست، زهرا هم تمامش حیدر استپیشوای عرشیان است و امامش حیدر استاو یکی شد با علی یعنی که نامش حیدر استروز محشر فاطمه ختم کلامش حیدر استیک علی دارد خدا آن هم برای فاطمه استدردمند عشق استعلاج میخواهد چه‌کار؟جز محبت عاشق محتاج میخواهد چه‌کار؟فاطمه که هست حیدر تاج میخواهد چه‌کار؟با وجود او نبی معراج میخواهد چه‌کار؟«قاب قوسینِ» خدا دولتسرای فاطمه استنُه بهار زندگی را با رسالت طی نمودنُه بهار دیگرش را با علی همراه بودچون خدا پیغمبرانه واجب است او را ستودباب رحمت را به روی خلق عالم میگشودخلقتی هم شد اگر محض رضای فاطمه استکوثر اهل یقین اعجاز یزدان فاطمهحمد و توحید و دخان و آل عمران فاطمهمرسلات و عادیات و ‌فجر و انسان فاطمهمحتوای تک تک آیات قرآن فاطمهلام و میم و طا و ها اسرار «طا»ی فاطمه استبانوی لولاک شد بنیانگذار پنج تنروی دوشش میکشد او کوله بار پنج تنبا حسینش میشود سرمایه دار پنج تنشد شکوه او‌تجلی وقار پنج تنهل أتی شد هل أتی چون هل أتای فاطمه استیاعلی و یاعلی ذکر لب صدیقه است«مادر بابا» فقط این منصب صدیقه استفضه سازی از علوم مکتب صدیقه استکل هستی ریزه خوار زینب صدیقه استزینبی که جلوه هایش رونمای فاطمه استبانوی احساس با دستاس دستش پینه بستروی دامانش چه با وسواس شبنم مینشستتا قیام قائم و روز قیامت از الستأشهدُ أنَّ علیّاً حُجَهُ اللّٰهی که هستبی گمان مدیون آن صوت رسای فاطمه استبر رکاب حق نشسته این نگین خوش تراشکرده ام با نان او یک عمر امرار معاشما برای نوکری هستیم در آماده باشجانِ جبرائیل و جِن ها جملگی یک جا فداشجان فدای هرکسی که جان فدای فاطمه استدخترانش مرجع تقلیدهای هاجرندتک تک اولاد زهرا جلوه‌ی پیغمبرندخانه های بچه هایش کعبه های دیگرندکعبه هایی که خداوندانه عشق مادرندقبلهء عالم علی موسی الرضای فاطمه استعماد بهرامی*****گر فتنه و غم فکر شکستم باشددائم پی نابودی هستم باشدسوگند به تو اهل نجاتم زهراتا ریشه ی چادر تو دستم باشداولاد علی گوهرشان فاطمه استدر غصه و غم یاورشان فاطمه استگویند که با تاب و تعب می آیندهر جا سخن از مادرشان فاطمه استتا مهر تو را به سینه دارم زهرادر موج بلا سفینه دارم زهراهر کس به دل خود آرزویی داردمن آرزوی مدینه دارم زهرابی اذن تو هرگز عددی صد نشودبر هر که نظر کنی دگر بد نشودزهرا تو دعا کن که بیاید مهدیزیرا تواگر دعا کنی رد نشودفردای قیامت که گرفتاری توبی یاور و بی مونس و بی یاری توآن قدر طرفدار تو باشد زهراانگار نه انگار گنه کاری تووقتی که لبت را به دعا باز کنییا فاطمه با لطف خود اعجاز کنیفردا همگی کمیتشان می لنگددر وقت شفاعت تو اگر ناز کنیای نام علی ذکر لبت یا زهراای لیلۀ قدر هر شبت یا زهرااز بهر شفاعتت دل ما کافیستیک گوشه ی چشم زینبت یا زهراافتاده راه عشق را یاری کندر فتنه روزگار دین داری کنچشمت که به ذریۀ زهرا افتادذکر صلوات بر لبت جاری کنجبریل امین اگر مقامی دارددر دفتر عشق اگر که نامی دارداز دولت پا بوسی زهرا باشددر پیش خدا گر احترامی داردسید مجتبی شجاع*****گریه کنید گریه ، که میراث فاطمه استهرکس که اشک داشت ز وُرّاث فاطمه استگریه برای فاطمه مهر تولی استمهر تولی است و نشان تبری استگریه کنید فاطمیه فصل ماتم استاین فاطمیه است که باب محرم استگریه کنید فاطمه بسیار گریه کردتا زنده بود بهر علی زار گریه کردگریه کنید بر غم و اندوه فاطمهگریه کنید بر تن مجروح فاطمهگریه کنید آه جوان بود مادرمسنی نداشت گرچه کمان بود مادرمگریه کنید دست به دیوار میگرفتدر خانه رو زحیدر ‌کرار میگرفتگریه کنید بر ورم روی بازویشبعد از سه ماه خوب نشد زخم پهلویشگریه کنید مادر ما بی قرار بودگریه کنید مادر ما باردار بودگریه کنید حوریه و دیو و دد کجاریحانه الرسول کجا و لگد کجاگریه کنید پشت در جای علی نبودزهرا نیاز داشت به مادر ولی نبودگریه کنید شعله در اطراف باغ بودپهلوش که گرفت به در میخ داغ بودگریه کنید در غم او های های هایپا میشد و دوباره می افتاد وای وایگریه کنید فاطمه را بی هوا زدنداو را مقابل در و همسایه ها زدندگریه کنید بازوی زهرا شکسته شدآنقدر زد مغیره به دستش که خسته شدگریه کنید دور و بر او شلوغ بودای کاش روضه هاش تمامش دروغ بوداینجای روضه داد بزن مثل دخترشهی داد میزدند سرش پیش شوهرشگریه کنید کشتن زهرا حلال بودطوری زدند زنده بماند محال بودگریه کنید روز در خانه کشتنشغربت ببین که نیمه شب دفن شد تنشگریه کنید که نتوانست دخترشآن شب بلند گریه کند بهر مادرشگریه کنید ، اشک بگیرید از همهنذر ظهور منتقم آل فاطمهعبدالزینب_موسویاگر مورد پسند بود هنگام اذان دادن و بعد از نماز واجب که دعا مستجابه خالصانه برا فرج امام زمان عج دعا کنیداللهم عجل لولیک الفرج به حق صدیقه کبری سلام الله علیها اشعار منتخب حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیهاو هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73کلام پاککلام پاککلام پاکWed, 09 Sep 2026 11:44:07 +0330https://virgool.ir/@yamahdisarallah/ملامت-امام-حسن-مجتبی-توسط-جابر-بابت-صلح-با-معاویه-p2gr4o9xp2kdملامت امام حسن مجتبی علیه السلام توسط یاران کریم آل فاطمهجابر ابن عبدالله انصاری گوید: سوگند به حق خدا و رسول او؛ من از امام حسن و امام حسین علیه‌السلام فضیلتی بیشتر و شگفت‌انگیزتر دیدم. شگفتی که از امام حسن علیه‌السلام دیدم چنین است:پس از آنکه یاران امام حسن علیه‌السلام پیمان‌شکنی کرده و آن حضرت را مجبور به مصالحه با معاویه نمودند، حضرتش به ناچار با او صلح نمود، این رفتار بر یاران ویژه‌ی آن حضرت گران آمد، من نیز یکی از آنها بودم که زبان به ملامتش گشودم!.امام حسن علیه‌السلام فرمود: جابر؛ ملامتم نکن؛ رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم را در گفتارش تصدیق کن که فرمود:ان ابنی هذا سید، و ان الله تعالی یصلح به بین فئتین عظیمتین من المسلمین.به راستی که این فرزندم آقا و سرور است، خداوند متعال به وسیله‌ی او در میان دو گروه بزرگ از مسلمانان صلح و آشتی برقرار می‌کند.گویا این سخن مرا آرام ننمود و سینه‌ام را شفا نداد، در دلم گفتم: شاید این واقعه‌ای که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرموده بعدا اتفاق خواهد داد، و منظور آن حضرت صلح با معاویه نبوده است، چرا که در این صلح مؤمنان هلاک گردیده و خوار شدند.وقتی این سخن از ذهنم خطور کرد و من مردد شدم، امام حسن علیه‌السلام دست مبارکش را روی سینه‌ام گذاشت و فرمود:(در سخن پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم) تردید نموده و چنین و چنان گفتی؟آنگاه فرمود: آیا میل داری هم اکنون پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم را مشاهده کرده و این سخنان را از آن حضرت بشنوی؟من از سخن او در شگفت شدم، ناگاه صدای غرشی شنیدم که زمین از زیر پای ما شکافت و رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم، علی مرتضی، جعفر و حمزه علیهم‌السلام را دیدم که بیرون آمدند.من از ترس و وحشت به گوشه‌ای خزیدم، امام حسن علیه‌السلام فرمود:ای رسول خدا؛ این جابر است که مرا در مورد آنچه شما می‌دانید، ملامت می‌نماید، رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم رو به من کرد و فرمود:یا جابر؛ انک لا تکون مؤمنا حتی تکون لأئمتک مسلما، و لا تکون علیهم برأیک معترضا، سلم لابنی الحسن ما فعل، فان الحق فیه، انه دفع عن حیاة المسلمین الاصطلام بما فعل، و ما کان ما فعله الا عن أمر الله و أمری.ای جابر؛ تو هرگز مؤمن نخواهی بود تا اینکه تسلیم پیشوایانت گردی، و با رأی و نظر خود بر آنان اعتراض ننمایی، بر آنچه فرزندم حسن علیه‌السلام انجام داده تسلیم شو، چرا که حق در همان است. او با آن عملش زندگی مسلمانان را از هم پاشیدگی نجات داد، او این کار را جز به فرمان خداوند و من، انجام نداده است.جابر گوید: من عرض کردم: ای رسول خدا؛ پذیرفتم.سپس آن بزرگوار به همراه علی علیه‌السلام، حمزه و جعفر علیهماالسلام به سوی آسمان پرواز نمودند. من می‌دیدم که درهای آسمان به روی آن بزرگواران باز می‌شد و آنان وارد می‌شدند تا اینکه به آسمان هفتم رسیدند و در همه‌ی این موارد آقا و مولای ما حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم پیشاپیش آن بزرگواران بود.مشاهده فهرست شرح ولادت و شهادت همه معصومین علیهم السلام از منابع معتبر ********اشعار منتخب امام حسن مجتبی علیه و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله73 کلام پاک @sarallah73کلام پاککلام پاکTue, 08 Sep 2026 15:00:05 +0330