https://virgool.ir/feed/@yaldatfa2026-11-11 14:13:38https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@yaldathttps://virgool.ir/@yaldat/بیگانه-از-آلبر-کامو-r19w3ktzholqبیگانهبیگانه رمانی از آلبرکامو، روایت زندگی مردی است به نام مورسو که در شهر الجزیره زندگی می‌کند. یک رشته اتفافات تصادفی باعث می‌شود او مردی عرب را در ساحل دریا به قتل برساند که در دادگاه به مرگ با گیوتین محکوم می‌شود.در حقیقت او چون در روز خاکسپاری مادرش گریه نکرده و در مراسم سوگواری اش نمانده بود و فردای آن روز آبتنی کرده و با زنی سرکرده و فیلم خنده دار دیده بود محکوم به مرگ شد. مورسو بنظر شخصیت پیچیده ای ندارد. او مردی بی آزار، بی شور و بی عاطفه می‌نماید.ریاکار نیست حتی به زنی که او را دوست دارد می‌گوید دوستش ندارد و وقتی زن از او میخواهد که با او ازدواج کند می‌گوید: چندان مهم نیست اگر تو دوست داری ازدواج کنیم. مفهومی از عشق در زندگی اش وجود ندارد.هیچ چیز زندگی او را متاثر نمی‌کند و بنظرش طبیعی می‌آید، حتی مرگ مادرش. او قربانی بی اعتنایی و بی شوری و صداقتش می‌شود. بنظر دچارنوعی پوچی و دین گریزی است که می‌تواند برداشتی از تفکر نویسنده باشد.در تمام مراحل دادگاه و دادرسی او مثل عضوی علی‌البدل نشست و به حرف های دیگران در مورد خودش گوش داد. کسی به او و حرف‌هایش توجهی نداشت. داشتند روح رو را کندوکاو می‌کردند و او بیاد روزهای رفته و شادی‌های کوچک زندگی و لذتی که برده بود، افتاد. در آخر داستان وقتی در زندان انفرادی کشیش با وجود مخالفت او به ملاقاتش می‌آید و می‌خواهد که از خدا و زندگی و مرگ و بخشش با او حرف بزند، او تمایلی نشان نمی‌دهد و وقتی کشیش علیرغم تلاشش توجهی از ا‌و نمی‌بیند، دست روی شانه او می‌گذارد و می‌گوید: شما دلتان کور شده است. من برایتان دعا می‌کنم.آنوقت است که او نعره میزند. ناسزا می‌گوید و می‌خواهد که دعا نکند. او آگاهانه به ارزش زندگی پی می‌برد.پی می‌برد که خودش و زندگی‌اش برحق بوده، و در آخرین لحظات به بینش تازه ای از زندگی و مرگ دست می‌یابد.#بیگانه#آلبرکاموYalda tYalda tThu, 20 Apr 2023 14:12:13 +0330https://virgool.ir/@yaldat/شعر-کودکی-و-برف-btmap2pdsvywکودکی و برفبرف می‌بارید.در کوچه باغ سفید پوش دنبال کودکیش می‌گشت.دنبال چکمه‌های قرمز وقتی پاهای کوچکش را روی رد پای بزرگترها می‌گذاشت. دنبال چتر گلدارو سیم های در رفته‌اش.ژاکت دستبافت مادروقتی می‌بافت و هر بار روی تنش اندازه می‌زدقربان صدقه‌اش می رفت.برای آدم برفی و هویج پلاسیده روی دماغش.برای گلوله برفی و یخ زدن دست‌ها سرخی صورت از سرما برای آش داغ مادربزرگ روی کرسی. برای مادر وقتی منقل را آماده می‌کردو او کنارش محو ذغال‌های سرخ می‌شد.خیلی وقت بود کودکیش را توی آن کوچه باغجاگذاشته بود.دی ماه ۱۴۰۱#یلدا_تYalda tYalda tWed, 25 Jan 2023 17:41:28 +0330https://virgool.ir/@yaldat/داستانک-l2r7af3kf2etداستانکصندلی ننویی محبوبِ منآن روزها که هنوز گاز به همهٔ خانه ها نیامده بود، شومینهٔ گوشهٔ پذیرایی را با کنده‌های هیزم روشن می‌کردیم. آتش دلچسب و زیبایی درست می‌شد. گاهی شب‌ها لامپ را خاموش می‌کردیم و به شراره‌های آتش نگاه می‌کردیم که می‌رقصید و بالا می‌رفت و منظره‌ای شاعرانه ایجاد می‌کرد. آن موقع بود که دوست داشتم یکی از این صندلی‌های ننویی داشته باشم. از آن هایی که توی فیلم ها نشان می‌داد، که کنار آتش، زنی روی آن نشسته و بافتنی می‌بافد یا مردی کتاب به دست رویش تاب می‌خورد.یک روز مرد با یکی از این صندلی ها به خانه آمد. گفت:«همانی که می‌خواستی.» ذوق کردم. آن را کنار شومینه گذاشتم و منتظر فصل سرما شدم. دیگر لوله‌کشی گاز به خانهٔ ما هم آمده بود. شومینه را لولهٔ گاز کشیده بودیم و یک شعله وسط آن نصب شده بود. رویش را یک سبد فلزی گذاشتیم و توی سبد پر از هیزم‌هایی از جنس سفال شد. وقتی برای اولین بار شعله را روشن کردیم، خوشم آمد. تمیز بود و دود نداشت. خاکستری درست نمیشد. مجبور نبودیم مدام هیزم تازه بیاریم. ولی به تدریج مصنوعی بودن آتش را حس کردم. شراره‌ای نداشت. بوی سوختن چوب با آن حس خوبش را نمی‌داد. صندلی را کنار آتش گذاشتم. می‌نشستم روی صندلی و کتابی در دست می‌گرفتم، خودم را تاب می‌دادم و سعی می‌کردم کتاب بخوانم. اولش لذت می‌بردم ولی دیدم نمی‌شود موقع حرکت صندلی کتاب خواند. بافتنی می‌چسبید. تلوزیون دیدن هم خوب بود و گاهی سر این‌که چه کسی روی صندلی بنشیند رقابتی درمی‌گرفت.صندلی روی دو چوب هلالی شکل سوار بود که همان هلال ها باعث حرکت تابی صندلی می‌شدند. گاهی وقتی با عجله از کنار آن رد می‌شدم، پایم به لبهٔ هلالی که از صندلی جلوتر بود، می‌خورد. از درد ضعف می‌کردم. می‌نشستم و انگشت‌های دردناکم را می‌گرفتم توی دستم تا دردش آرام بگیرد. چندین بار که این ماجرا تکرار شد، سعی کردم آن را بگذارم گوشه‌ای که در مسیر رفت و آمد نباشد. بعد می‌دیدم که چقدر جا اشغال می‌کند. با هیچ کدام از وسایل پذیرایی جور در نمی‌آمد. مدتی گذاشتم توی اتاقی که کمتر استفاده می‌شد. کم کم صندلی محبوب من تبدیل به یک جالباسی شد چون هر کس لباسش را در می‌آورد، می‌انداخت روی آن. پاهام هم که هنوز در امان از برخوردها نبود. نه می‌توانستم دورش بیندازم و نه دیگر جایی در خانه داشت. مثل وسیله‌ای شده بود که ارزشش را از دست داده.آن روز که پذیرایی را تمیز می‌کردم، باز پایم به پایهٔ آن گیر کرد. این بار آنقدر محکم بود که نشستم و از درد گریه کردم. بعد با نفرت نگاهش کردم. حس کردم عمدا می‌خواهد اذیتم کند. در ته پذیرایی زیر دیوار گذاشتمش.حالا تنها مانده. هیچ کس رویش نمی‌نشیند. دیگر شاعرانه‌گی هم ندارد. آن روز وقتی پسرم گفت:«می‌خواهم ببرم توی دفتر کارم بگذارم.» خوشحال شدم. کمکش کردم تا از پله ها پایین ببرد. فکر کردم شاید آنجا دوباره احترام خودش را بدست بیاورد. شاید کسانی باشند که مشتاق نشستن روی آن باشند. شاید...زمستان ۱۴۰۱یلدا_تYalda tYalda tMon, 23 Jan 2023 13:44:27 +0330