https://virgool.ir/feed/@yalda.tahvildarfa2026-11-10 21:24:41https://files.virgool.ir/upload/users/4236300/avatar/LlDwp1.jpghttps://virgool.ir/@yalda.tahvildarhttps://virgool.ir/@yalda.tahvildar/چیستی-z1cjejzqibpeگاهی وقت‌ها میاد، آروم می‌شینه کنارم و با انگشتش شونه چپم رو لمس می‌کنه.بعد یه خوشی عجیبی در من بیدار میشه، پرت می‌شم به روزگاری که نمی‌دونم کی و کجاست..تو قلبم بندری می‌زنن و تو سرم کل می‌کشن. دنیا دوباره رنگ سرخوشی و کودکی می‌گیره.انگار روز اول مدرسه است، ذوق دارم، لباس و کیف و کفش نو تن کردم و دارم به دوربین بابا لبخند می‌زنم.انگار تمام رویاهام دوباره زنده می‌شن و در نزدیک‌ترین نقطه بهم قرار می‌گیرن. واقعیت فرسنگ‌ها فاصله می‌گیره و آن‌قدر دور می‌شه که حالم دوباره خوبِ خوب می‌شه.انگار که اصلن هیچ کدوم از سال‌های اخیر رو زندگی نکردم.. پاکشون می‌کنه و روحم نو می‌شه، تازه می‌شه. دوباره به خودم و زندگی سلام می‌کنم و غرق خوشی می‌شم.. اما.. کوتاهه.. چشام رو که باز می‌کنم می‌بینم همش خیال بوده و باز همین‌جام.. وسطِ وسطِ کابوسی به نام تو..یلدا تحویلداریلدا تحویلدارTue, 03 Nov 2026 01:55:32 +0330https://virgool.ir/@yalda.tahvildar/آلزایمر-exyoh8o1qspiکلافه‌ام. همین چند دقیقه پیش سر هردویشان فریاد زده‌‌ام. یک ساعت مانده به آمدن مهمان‌ها تصمیم گرفته‌اند برای خودشان با رختخواب‌ها پناهگاه موقت بسازند و خانه را تبدیل کرده‌اند به بازار شام.موبایلم زنگ می‌خورد‌. باز هم همسرم است. حواس‌پرت است و هیچ اعتقادی هم به یادداشت کردن خریدهای روزانه ندارد، در عوض هربار حداقل ده بار تماس می‌گیرد تا همه چیز را با من چک کند.با بی‌حوصلگی جوابش را می‌دهم که متوجه می‌شوم دلخور شده. وسط این همه کار نکرده فقط همین را کم داشتم، حضرت همایونی هم بیفتند به قهر و ناز!اهمیتی نمی‌دهم. تندتند گندکاری جدید بچه‌ها را جمع می‌کنم و می‌روم سروقت قرمه‌ای که از صبح زود گذاشته‌ام آرام قل‌قل کند.قرمه‌سبزی فقط یک غذا نیست، انگار آیینی باشد نانوشته در میان زنان خانواده مادری، یادگار خوشمزه مادربزرگ... دستم شل می‌شود و لبخندم گشادتر.گوشی دوباره زنگ می‌خورد. این بار واقعا عصبی می‌شوم.-  چرا خریدارو یادداشت نمی‌کنی؟ الان بار هشتمِ زنگ می‌زنی.خیلی دلخور است اما چیزی نمی‌گوید و با چند بهانه کوچک و بزرگ و به خنده‌خنده ردش می‌کند.تماس را قطع می‌کنم و در حال غر زدنم که انگار زمان می‌ایستد. چیزی شبیه نگرانی، ترس یا... انگار جرقه‌ای ذهنم را به بازی می‌گیرد.نمی‌دانم دقیقا از کی و کجا شروع شد، شاید از آن روز گرم و نفس‌گیر مردادماه که مادربزرگ مهمان ما بود و با دقت چشم‌هایش را ریز کرد و خط و خطوط به پیشانی انداخت و موهای حنازده‌اش را داد پشت گوشش و توی صورتم نگاه کرد و پرسید: تو دختر نسرینی؟نسرین خاله‌ام بود و سه پسر داشت و اصلا دختر نداشت. همان‌جا دوزاری کجم افتاد که دارد چه می‌شود. انگار تازه یادم آمد که هیچ وقت آن‌طور که باید و شاید در این گنجینه را باز نکرده‌ام. شروع کردم و گرفتمش به حرف و از گذشته‌ها پرسیدم که دقیق‌تر شد و آن‌قدر رفت به قدیم‌ها که پدرِ پدربزرگ، پدرشوهرش را به خاطر آورد و اینکه پیرمرد یک صندوقچه بزرگ عتیقه داشته و وسایلش را آنجا قایم می‌کرده و چه و چه..از آن روز کارم شده بود نشستن کنار مادربزرگ و به حرف گرفتنش. انگار بعد از این همه سال تازه داشتم می‌شناختمش. از قدیم‌ها می‌گفت ولی گاهی یکهو در سکوت می‌رفت. انگار روحش هم با ذهنش برود جایی سیر کند و برگردد.مثلا وسط صحبت‌هایمان می‌گفت:_ ننه شوهر کن. تنها نمون.و وقتی می‌گفتم ازدواج کرده‌ام و همسرم همان آقایی است که آن‌جا نشسته، چشم تیز می‌کرد و خوب براندازش می‌کرد و آخر می‌گفت:_ ها ننه، بچه خوبیه..بعد باز در فکر فرو می‌رفت و می‌گفت:_ ولی من تو عروسیت نبودم.حالا باز نوبت من بود که برای بار نمی‌دانم چندم ثابت کنم بوده. فیلم نشانش دهم، عکس‌ها را با او دوره کنم و ... آخر سر هم می‌گفت:_ چه می‌دونم ننه. من که یادم نیست.این جمله را طوری می‌گفت که معلوم بود خیلی تعجب کرده که خودش را در آن عکس‌ها و فیلم‌ها می‌دیده. انگار بیشتر باور داشت نبوده و وقتی می‌دید بوده ذهنش به هم می‌ریخت و تعجبش بالا می‌گرفت.آن روزها دانسته بودم این وضعیت ماست با مادربزرگ تا وقتی که هست، و بدِ ماجرا این‌جا بود که مادر و خاله‌هایم در کتشان نمی‌رفت که نمی‌رفت.هربار به طریقی می‌خواستند به پیرزن ساده‌ی مهربان زندگی‌ام ثابت کنند که حواسش جمع است و همه‌چیز را به خاطر دارد و بیچاره مادربزرگ که نمی‌دانست چه شده و خیلی وقت‌ها هم یادش می‌رفت اصلا ما که هستیم.می‌دیدمش که در میان جمع‌های خانوادگی گوشه‌ای آرام می‌نشست و خوب و با دقت یکی یکی‌مان را برانداز می‌کرد. انگار هفت پشت غریبه باشد و جدا از این جمع و خانواده.دلم نمی‌آمد. می‌رفتم می‌نشستم کنارش و بغلش می‌کردم. مهربان و صمیمی لبخند می‌زد و وقتی می‌پرسیدم:_ می‌دونی من کی‌ام؟می‌گفت:_ من چه می‌دونم.با خنده می‌گفت و خجالت. نمی‌دانست و باز تحویلم می‌گرفت و او هم بغلم می‌کرد و به رویم خنده می زد.بهش می‌گفتم نوه‌ات هستم. دختر دخترت سیمین. هانی زیر لب زمزمه می‌کرد با نهایت تعجب و تردید، که می‌فهمیدم مادرم را هم به خاطر ندارد.فقط خاله بزرگم را می‌شناخت که کنارش زندگی می‌کرد و هر روز ضبط و ربطش می‌کرد. هرچند نمی‌دانستم اصلا می‌داند دخترش است یا به عادت هم‌زیستی نامش را به خاطر دارد و بهانه‌اش را می‌گیرد..باز این دو پسربچه آتش سوزانده‌اند. صدای فروریختن چیزی وادارم می‌کند به سمت اتاقشان بدوم. وارد اتاق که می‌شوم می‌بینم میز تحریرشان کله‌پا شده و تمام مدادرنگی‌ها و دفترها پخش زمین است. جامدادی سفالی رو میز خرد و خاکشیر شده و آبرنگ‌ها فرششان را رنگی کرده. آه از نهادم بلند می‌شود. خودشان می‌دانند چه کرده‌اند و قبل از اینکه فریادم برای بار چندم بلند شود از اتاق می‌دوند بیرون. مشغول تمیز کردن اتاقم، اما همه حواسم به بیرون و پیش آن دو وروجک است، آرام پچ‌پچ می‌کنند و همدیگر را مقصر این خراب‌کاری می‌دانند.خنده‌ام می‌گیرد. خودم هم از اینکه دعوایشان کنم ناراحت می‌شوم ولی مگر می‌گذارند نفس بکشم؟صدایشان را می‌شنوم که بلند داد می‌زنند:_مامااااان، بو سوختنی میاد.با عجله از اتاق بیرون می‌روم که ریز ریز می‌خندند و فرار می‌کنند به اتاقشان و در را هم قفل می‌کنند._جمع کنید اتاقو، نیم ساعت دیگه میام اونجا، همه چی باید سرجاش باشه.نگاهی به قرمه جا افتاده‌ام می‌اندازم، حسابی رنگ و لعاب گرفته، اما من دلم لک زده برای قرمه‌سبزی‌های بی‌نظیر مادربزرگ. قرمه‌هایی که مختص خودش بود و یک فامیل عاشق طعم و رنگ و لعاب و عطرش بودند و می‌دانستم دیگر هرگز طعم‌شان را نخواهم چشید.برای پولکی‌هایی که بچگی‌هایم برایم درست می‌کرد برای ساکت کردن و سرگرم کردنم وقتی وبالش می‌شدم و کل آشپزخانه‌اش را برهم می زدم.آن‌وقت‌ها گاهی به مادربزرگ خیره می‌شدم و خوب می‌دانستم یادش نیست روزی که پدربزرگ یک عالمه بادکنک و آدامس و شکلات برایم گرفته بود، نشست و هر هفت رنگ بادکنکم را باد کرد و با نخ برایم به چوب بست چون گفته بودم می‌خواهم مثل بادکنک فروش‌های دوره‌گرد همه‌ی بادکنک‌هایم را به چوب بزنم و کل حیاط را بدوم.بعدتر که پدربزرگ فوت شد تازه ماجرای اصلی شروع شد. هر روز منتظر پیرمرد بود که بیاید خانه برایش چایی بریزد و دوتا غر بزند. اما پدربزرگ نمی‌آمد و مادربزرگ هی پیش خودش نچ‌نچ می‌کرد که:_ آقات نیومد. معلوم نیست کجا مونده.و وقتی می‌گفتیم مرده، چند ماه است که مرده.. چشمانش گرد می‌شد و انگار که برای بار اول خبر را بشنود می‌زد زیر گریه و می‌گفت چرا به من نگفتید.این اواخر دیگر نمی‌گفتیم مرده. می‌گفتیم هنوز نیامده خانه. اگر از دست پیرمرد عصبانی می‌ماند که دیر کرده و بی‌فکر است و خانه نمی‌آید بهتر بود تا هر روز مرگش را ببیند و از نو عزاداری کند.هرچند باز هم گاه گداری بعضی‌ها که نمی‌دانستند یادش می‌آوردند و باز داغش نو می‌شد. هر بار می‌رفت به فکر و غصه می‌خورد و آرام آرام اشک می‌ریخت. بین خودمان سپرده بودیم این خبط و خطا تکرار نشود اما گاهی یا از دستمان در می‌رفت یا غریبه‌ای یادآوریش می‌کرد. یک وقت‌هایی می‌دیدم گوشه‌ای نشسته و ریز ریز گریه می‌کند و آرام اشک‌هایش را پاک می‌کند. می‌پرسیدم چه شده؟ می‌گفت:_آقات مرده..خبر داری؟ به من نگفتن. منو نبردن سر خاکش..روزهای غریبی بود.انگار خاطرات رنگی کودکیم که عجیب با او پیوند خورده بود یتیم شده بودند. یادش نمی‌آمد وقتی زخمی و اشک‌آلود از بازی های کودکانه‌ام به آغوشش پناه می‌بردم برایم دوا گلی می‌زد و نازم را می‌خرید. یادش نبود وقتی می‌گفتم فلفل غذا را کمتر بریز، بخاطر من نصفش را جدا می‌کرد و کنار می‌گذاشت تا غذا تند نشود. یادش نبود مادر این بچه‌ها و بزرگ این خانواده‌ای است که دور هم جمع شده‌اند و حرف می‌زنند و شلوغ می‌کنند و خودش چون غریبه‌ای نشسته و در عجب است از این آدم‌ها.. چقدر جایش در میهمانی امشبم خالیست..موبایل باز هم زنگ میخورد. بچه‌ها در اتاق‌اند و معلوم نیست دارند چکار می‌کنند. باز هم همسرم است، الو را که می‌گویم خودش از پشت گوشی فورا توجیه می‌کند:_چیزی یادم نرفته، زغال‌اخته دیدم، بگیرم برات؟پوست لبم را می‌جوم، خنده‌ام گرفته. زغال‌اخته کد دوران دوستی‌مان بود‌. هروقت حرفمان می‌شد با همین آشتی می‌کردیم. صدایش دوباره می‌پیچد توی گوشم:_بگیرم برات؟_بگیر._پس آشتی؟_مگه قهر بودم؟تک خنده‌ای می‌زند._نمی‌دونم، عصبانی بودی آخه.. تا یه ربع دیگه خونم، خودم میام کمکت هرچی مونده جمع می‌کنیم قبل اومدنشون. راستی گفتی انجیر بگیرم یا نگیرم؟برای با پنجم است که می‌پرسد. عصبانی نمی‌شوم ولی نگرانم می‌کند._بگیر.هنوز گوشی را قطع نکرده یکی از وروجک‌ها سر می‌رسد:_بابا بود؟ کی میاد؟_میاد الان، جمع کردین اتاقو؟_داریم جمع می‌کنیم. برم بستنی بردارم؟_بردار کیان، فقط پیش‌دستی یادت نره، بستنی نریزین رو فرش، الان مهمونا میرسن.با چشم‌ها‌ی درشت و متعجبش نگاهم میکند._من کاوه‌ام مامان!_چه میدونم، چه حسن کچل چه کچل حسن.می‌خندد. شیفته این خنده‌هایشان هستم.کاش مادربزرگ بود..ذهنم هنوز هم پرت خاطرات خوبم با اوست. خاطرات شیرین و روزهای آخرش..تابستان سال کرونا بود، دایی کوچکترم گفته بود حال مامان خوب نیست، مادر و خاله‌ام تصمیم داشتند بروند جنوب ببینندش. من مانده بود میان گرفتاری‌های زندگی که آیا بروم یا نروم. آخرش هم نرفتنم پیروز شد. اما هنوز موعد رفتن مادر و خاله نرسیده، خبر آمد مادربزرگ رفت که رفت..از آن روز تا به حال پیش خودم فکر می‌کنم روح آزاد شده‌اش از بند تن، ما را به خاطر دارد؟ من را می‌بیند؟ خاطرات رنگارنگ کودکیم با خودش را بخاطر آورده؟ حالا که رفته و نور شده، این سال‌های آخر بی‌خاطرگی را درک می‌کند؟منگ و گیج و حیران می‌شوم. مثل بادبادک‌های کودکی‌ام وقتی نخ‌شان از دستم رها می‌شد.چیزی چنگ می‌اندازد به گلویم. دستم می‌لرزد و به سختی شماره همسرم را می‌گیرم. خودم هم نمی‌دانم چرا، می‌دانم نزدیک خانه است و الان است که برسد اما انگار دلم قرار ندارد. صدایش را که می‌شنوم آرام می‌شوم و نفسی آسوده می‌کشم، ولی به محض پایان مکالمه دکترهای مغز و اعصاب را سرچ می‌کنم.دوقلوها از اتاقشان زده‌اند بیرون و از قیافه‌شان معلوم است عوض جمع کردن اتاق، باز هم خراب‌کاری جدیدی به بار آورده‌اند.قرمه‌سبزی هم‌چنان در حال قل زدن است و کارهای خانه تلنبار مانده و مهمان‌ها تا دقایقی دیگر می‌رسند، اما دیگر عصبانی نیستم. حواسم به در ورودی جمع می‌شود و لبخندم کش می‌آید.صدای چرخش کلید قشنگ‌ترین صدایی است که امروز می‌شنوم.یلدا تحویلداریلدا تحویلدارThu, 06 Aug 2026 15:33:48 +0330https://virgool.ir/@yalda.tahvildar/پاییز-من-obomnshlxajsمی‌گفت پلک که می‌بندی و برق نگاهت را از من دریغ می‌کنی جهانم خاموش می‌شود.می‌گفت چشم که باز می‌کنی تیر نگاهت قلبم را هزار تکه می‌کند و تکه‌ها تبدیل می‌شوند به قاصدک و پرنده و می‌روند تا آسمان هفتم کِیف می‌کنند و برمی‌گردند و دوباره شکل می‌گیرند و می‌آیند یکپارچه می‌نشینند توی سینه‌ام.می‌گفت خنده‌ات را از کجا آورده‌ای انقدر شیرین و زیبا و دلنشین است؟ من عاشق خنده‌هایت هستم، لب که باز می‌کنی به خنده، صف دندان‌های ردیف و مرتبت که نمایان می‌شود، این قلب من دیگر به قاعده نمی‌زند.می‌گفت تصدقتان بروم، چه سلیقه‌ای دارید، از کجا می‌فهمید این لباس‌ها را با هم بپوشید انقدر معرکه می‌شود، بخدا که به عقل جن هم نمی‌رسد.خوب بلد بود عاشقانه ببافد. نه که کارکشته باشد و عاشقی کرده باشد، نه. بداهه‌پرداز خوبی بود. پاییز و زمستان که می‌شد جیب پالتوهایش برای دو دست جا داشت. بلد بود طوری دوستت داشته باشد که احساس کنی اولین و آخرین زن روی زمینی و او هم چشمش فقط دخترک شعرهایش را می‌بیند و بس‌.می‌گفتم من شماها را خوب می‌شناسم، جایی دست آدم را رها می‌کنید که به عقل همان جنی که لباس‌هایم را ست می‌کند هم نمی‌رسد. انکار می‌کرد و می‌گفت دورت بگردم، کجا بروم‌؟ مگر غیر از تو و پیش تو جایی دارم؟ شعر پشت شعر می‌خواند و آوازه عشقش را همه جا پر می‌داد که همه بدانند و آگاه باشند اولین و آخرینش همین دختری است که الان روبرویش نشسته و لاغیر.می‌خندیدم و همچنان ناباور بودم. مگر می‌شود اینطور دل داد؟ محال است، مردها همه سر و ته یک کرباسند. امروز و فردا عاشقند و پس‌فردا فارغ.اما این یکی فرق داشت. زمان سردش که نمی‌کرد هیچ، تنور احساساتش گرم‌تر هم می‌شد. می‌گفتند از سرش می‌افتد عاشقی، اول راه است، من هم می‌گفتم می‌افتد. نیفتاد. چندسال آزگار مردمک چشم‌هایش را می‌دیدیم که مشتاق و منتظر دنبالم می‌کند و از آن دو کوره آتش فقط اشتیاق بیرون می‌زند. تن دادم. آن‌قدری ثابت کرده بود که پا بگذارم روی منطقم و به احساساتم اجازه دهم پیش بروند. هنوز دو به سه نرسیده و تمام و کمال قبول نکرده، بردم بازار طلافروش‌های کریم‌خان و به اصرار انگشتری خرید به مراتب از جیبش سنگین‌تر. باور کردم. راهی برایم نگذاشته بود جز باور. قلبم را گرفتم و گفتم مال تو. لبخند گشادش هنوز هم جلوی چشمانم است. همان شب نامه‌ای نوشت عاشقانه و ضمیمه کرد به گل و گردنبندی و رساند به آستانه درگاه خانه معشوق که تمام کمالم برای شما تا ابد، تا زنده‌ام، تا جان دارم و نفس می‌کشم.گل‌ها را گذاشتم توی گلدان رو میز و گردنبندش را گذاشتم به وقت دیدار خودش برایم ببند و نامه را گذاشتم زیر بالش و با خیال تمام شعرهای نابش خوابیدم.بیدار که شدم انگار تمام آن روزها رویایی باشد و بیداریم کابوس. نیامد که نیامد.. پیش خودم گفتم می‌دانستم همه‌تان سر و ته یک کرباسید، فقط چرا تا اینجا پیش آمدی لامروت..هنوز گل‌ها را در سطل خالی نکرده برادرش به گریه زنگ زد که بالاخره بعد از چند روز جسم بی‌جانش را گوشه پرت شهر پیدا کرده‌اند با اولین نسخه کتاب شعر تازه چاپ شده‌اش که تقدیمش کرده به من و تمام.حالا سال‌هاست که خودش، مرگش و تمام شعرهای آخرین کتابش بزرگترین علامت سوال ذهن منند تا به ابد. گل‌های خشکیده گلدان و آخرین کتاب شعر و گردنبند هرگز نیاویخته و آخرین نامه‌اش هم موزه‌ی عشق ناتمام و مجهول من..یلدا تحویلداریلدا تحویلدارFri, 12 Sep 2025 21:26:55 +0330https://virgool.ir/@yalda.tahvildar/گلاب-klcg9ilqvgpcعادتش بود، هرکاری که برایش می‌کردیم می‌گفت:-الهی ذوقت کور نشه ننه..بچه بودیم و خام و سر به‌هوا. نمی‌فهمیدیم معنی حرفش چیست. با عموزاده و عمه‌زاده‌ها و باقی دارودسته دالتون‌ها ریزریز می‌خندیدیم و دعایی که نفهمیده بودیم را به مسخره تکرار می‌کردیم و سرتاسر سالن بی‌دروپیکر خانه‌اش را می‌دویدیم.گلاب‌خاتون عمه پدرم بود، اما به تقلید از بزرگترها عمه صدایش می‌زدیم. خانه‌اش همیشه پر بود از خوراکی و تنقلات برای مایی که هر هفته به او سر می‌زدیم و خانه‌اش را شلوغ می‌کردیم.می‌گفتند اجاقش کور بوده و هیچ وقت اولاددار نشده. ولی یواشکی بعد از مرگ شوهرش بالاخره جرات کرده و گفته بود که اجاق شوهرش کور بوده و او هم طلاقش نداده که مبادا عیبش برملا شود.آن‌وقت‌ها حالیمان نمی‌شد. فقط در عالم کودکی می‌شنیدیم و رد می‌شدیم.چشم‌های میشی رنگش از پشت شیشه ضخیم عینک ذره‌بینی‌اش همیشه دفرمه و ترسناک به نظر می‌رسید. موهایش را با وسمه رنگ می‌کرد و از دو طرف می‌بافت و همیشه از زیر شیله‌اش بیرون می‌زد و می‌رسید تا زیر سینه‌اش. روی پیشانی و چانه و پشت دست‌های چروکیده اش خالکوبی‌هایی داشت که سبز به نظر می‌رسید. خودش می‌گفت خبط دوران جوانی بوده.پیش خودم نامش را گذاشته بودم عمه غولی. مهربانیش را درک می‌کردم ولی حال چشم‌هایش از پشت شیشه عینک همیشه می‌ترساندم. اولین باری که عینکش را برداشت و چشمهایش را مالاند و گفت:-ننه اون قطره رو بهم بده.تازه فهمیدم چشم‌هایش زشت که نیست هیچ، حتا با وجود پیری و خط و خطوطش زیبا و گیراست. از آن روز عمه غولی برایم شد عمه آهویی.مثل همیشه که میخواست دعایمان کند گفت:-الهی ذوقت کور نشه ننه..خواستم جرات کنم بپرسم یعنی چه، که نمی‌دانم شرم بود یا چه که نگفتم.عمه گلاب پیرزن نقلی زندگی ما جای مادربزرگ‌های نداشته‌مان را پر کرده بود و وقتی رفت حتا مراسم خاکسپاری و سه و هفت و چهلش هم در آن خانه درندشت و حیاط عریض و طویلش با قایم باشک و شیطنت، برایمان شد جزئی از خاطرات خوش کودکی.خیلی سال بود اصلا یادم رفته بود عمه گلابی داشتیم. پیرزن شده بود خاطره‌ای دور و پرت در ذهنمان. هرکداممان گم شده بودیم در بزرگسالی و هر روز داشتیم بار بیشتری به دوش می‌کشیدیم.امشب بدتر از شب‌های قبل ذهنم مغشوش بود و دلم خواب طولانی می‌خواست که گوشی زنگ خورد و دوستم از پشت گوشی گفت:-خوب نیستم. حال داری حرف بزنیم؟دروغ چرا. نه حال داشتم نه حوصله. ولی دلم نیامد.- چی شده؟و شروع کرد از هزار و یک آوار زندگیش آسمان و ریسمان بافت و آخر سر هم گفت:-میدونی چیه؟ ظاهرن همه چی‌ سرجاشه. راهمم درسته. ولی دیگه ذوق ندارم.آخ که انگار کسی سیلی محکمی بزند در گوشم یا سطل یخی خالی کند روی سرم. چهره عمه گلاب با آن عینک ته استکانی و دست‌های خالکوبی‌دارش آمد جلو چشمم و دعایش تازه برایم رنگ گرفت.دوستم راست می گفت. ذوق نداشتیم و تازه می‌فهمیدم پیرزن هربار چه آرزوی قشنگی برایمان می‌کرده و ما در عالم کودکی و بی‌خبری نمی‌فهمیدیم. ذهنم رفت پی اینکه چه کشیده بود که حاصل عمر و دعای پیریش برای ما شده بود " الهی ذوقت کور نشه ننه"..یلدا تحویلداریلدا تحویلدارTue, 09 Sep 2025 13:49:36 +0330