https://virgool.ir/feed/@www.parto.safdelfa2026-11-11 18:05:52https://files.virgool.ir/upload/users/258456/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@www.parto.safdelhttps://virgool.ir/@www.parto.safdel/آیا-همه-انسان-ها-صلاحیت-پدر-یا-مادر-شدن-رو-دارند-qkrfq6g4iewmمادران و پدران آینده سرزمینم بخوانندگاهی اوقات یه حرفایی درون من شروع به گفتن می‌کنه؛نمی‌دونم این حرفا از کجا میاد یا دلیلی برای مطرح شدنش هست یا نه؛نمی‌دونم چی میشه که شورای حل اختلاف دادگاه درونی من، سر این مسائل کلی سر و صدا را میندازه و تا زمانی که قاضی دادگاه درونی تنفس اعلام نکنه، اون قائله‌ها نمی‌خوابه.اما چند وقتیه به دختر بودن تو این اجتماع فکر می‌کنم.خیلی وقته که قبول ندارم این حرفو"بهشت زیر پای مادران است"قبول ندارم اینو که هر مادری، مادره یا هر پدری، پدر؛آره من خودم قبلاً عاشق این بودم که یه روزی مادر شم؛اما الآن اونقدرا هم نمی‌خوامآیا می‌تونم کاری کنم که بچم، وابسته به خودم بزرگ نشه؟آیا می‌تونم از وابستگی عاطفیش "سوء" استفاده نکنم و بهش نگم اگه فلان کارو نکنی یا بکنی دیگه منو دوست نداری؟ آیا می‌تونم وقتی بزرگ شد، بذارم کارایی رو بکنه که اون دلش می‌خواد و من نمی‌خوام؟ می‌تونم بذارم مهاجرت کنه در حالیکه عمیقاً ناراضی باشم؟آیا می‌تونم یه عمر، از گوشه غذای خودم، از تفریحاتم یا حتی کلسیم استخونام بزنم، اما تهش ازش انتظاری نداشته باشم؟من دوست ندارم به بچم بگم که تو موظفی منو تا آخر عمرت نگه داری.آیا می‌تونم وقتی وقتش شد، خودم پاشم برم خونه سالمندان؟می‌دونی می‌خوام چی بگم؟من حس می‌کنم این خودخواهیه، با این هدف که در آینده عصای دستم بشه، بچه‌ای رو به وجود بیارم.آیا من می‌تونم مادری بشم که "فقط" خوشحالیه بچشو می‌خواد؟نه تو حرف، تو عمل.تو چی؟ تو می‌تونی تمام و کمال پشت بچت باشی؟ می‌تونی در هر شرایطی از لحاظ روانی ساپورتش کنی؟Pari PariPari PariTue, 09 Mar 2021 23:13:37 +0330https://virgool.ir/@www.parto.safdel/قراره-چی-بشه-hd5cnk1bmmd3آِیندهمنم مثل 90 درصد از جوونای دیگه، این روزا به این فکر میکنم که قراره چی بشه تهش؟دوست دارم تو لحظه زندگی کنم، اما مجالی براش پیدا نمیکنم. تو لحظه زندگی کردن تا حدی به وجود پول بستگی داره. حتی در صورت موجود نبودنش تو همین لحظه هم، نیاز داری بدونی در آینده تأمینی.منی که امنیت مالیِ آیندم تأمین نشده چجوری تو حال زندگی کنم.الآن دو راه برای زندگی دارم:1- به حال فکر کنم و دست از کار کردن به شکل تمام وقت بکشم (که به احتمال زیاد در آینده‌ای نزدیک به مشکل بخورم)2- رو آینده تمرکز کنم ( که حال رو از دست میدم)و حس میکنم در هر صورت زندگی رو باختم.حتی نمیتونم از خدا بخوام که این مرحله رو بندازه رو دور تند، چون جوونیمم باهاش میره.شما ها چیکار می‌کنید تو این روزا؟پی نوشت: البته می‌دونم و می‌دونید شرایطمون یکسان نیست؛ بعضیاتون تو شرایطی بهتر از من، و بعضیاتون تو شرایطی بدتر از منید.Pari PariPari PariSun, 06 Sep 2020 22:58:01 +0430https://virgool.ir/@www.parto.safdel/آینده-همین-glwrtbbox6w0الان که یه دختر ۲۱ سالمالان که کلی اتفاق از سر گذروندم و شاید تلخ‌ترین روزامو رد کردم، وقتی یه دختر بچه یا پسر بچه ۶ یا۷ ساله میبینم پرت میشم به آیندشون. وقتی یه پسربچه در حال شیطونی میبینم، به اون آدمی فکر میکنم که میخواد در آینده بشه، اون آدمی که کمی تا قسمتی زرنگ شده و برای منافع خودش، منافع دیگران رو نادیده میگیره. اونیکه در آینده قراره دلی رو بشکونه یا شایدم دلش شکسته بشه. ممکنه چشاش پر اشک بشه یا چشای بقیه رو پر اشک کنه...اینجور موقع‌ها یکی در درونم میگه ایکاش هیچ وقت بزرگ نمیشدن... ایکاش همه ما بچه میموندیم. بزرگ شدیم، ولی داریم زندگی رو معنی میکنیم؟Pari PariPari PariThu, 03 Sep 2020 22:52:49 +0430