https://virgool.ir/feed/@www.nshrr84fa2026-11-11 21:34:45https://files.virgool.ir/upload/users/1641705/avatar/IekKvc.jpeghttps://virgool.ir/@www.nshrr84https://virgool.ir/@www.nshrr84/آزادی-w2ka2izqln9pروزی روزگاری دختری با موهایی به سرخی رز و چشمانی به سبزی جنگل در قلعه‌ای زندانی شده بود. همه‌جا را برای آزادی‌اش می‌گشت؛ هرروز، هر ساعت و هر ثانیه اما بعد خستگی بر وجودش رخنه و او را تسلیم می‌کرد. نمی‌دانست قرار است تا کی آنجا بماند؛ تا ابد... یا شاید هم تا روزی دیگر.قفسش آنقدر بزرگ بود که گاهی با خاکستر قدم‌هایش را علامت‌گذاری می‌کرد تا راه برگشت به اتاقش را گم نکند. گم شدن در آن قلعه وحشتناک بود؛ اما نه به اندازه‌ی فریاد‌های شبانه‌ای که در سراسر قلعه بخش می‌شد. هرچند با اینکه اتفاق نیوفتاد بود اما بزرگترین ترسش این بود که صاحبان آن صدا وارد اتاقش شوند. وارد مکان امنش.بعد از مدتی طولانی دری متقاوت پیدا کرد. دری که شرط می‌بست راه آزادی‌اش است اما وقتی صدای فریاد را شنید جدا شدن روحش از بدنش را به وضوح حس کرد و فورا به مکان امنش برگشت. برایش خیلی سخت بود حتی سخت‌تر از زمانی که سردرگم هیچ گزینه‌ای برای فرار نداشت. یا باید تا اخر عمرش در این مکان می‌پوسید یا اینکه برای آزادی با آنها می‌جنگید. و او با تمام تردید‌ها برای اخرین بار نگاهی به اتاقش انداخت و به دل خطر رفت. صدای تپش قلبش در گوشش اکو می‌شد. رو به روی در ایستاد و چشمانش را بست. با دستانی لرزان دستگیره‌ی در را گرفت و در را گشود و قدمی به داخل برداشت. نفس عمیقی کشید و چشمانش را باز کرد و ناگهان تمام آن فریادها خاموش شد. با چیزی که دید قلبش برای لحظه‌ای از حرکت ایستاد. هیچ چیز وحشتناکی آنجا نبود و بی‌‌شک می‌توانست بگوید این همان چیزی بود که همیشه آرزوی دیدنش را داشت.آزادی.همه‌ی ما در طول زندگی قفس‌هایی داریم که می‌تونه ساخته‌ی والدین، محیط اطراف، یا حتی خودمون باشه اما چیزه مهم اینه که تو هر شرایطی باید شجاعت این رو داشته باشیم که باهاش بجنگیم و آزادی ارزش این رو داره. ‌NiaNiaSun, 22 May 2022 16:36:06 +0430https://virgool.ir/@www.nshrr84/تکه-ای-از-زندگی-پیرمرد-qo0153zmg8a0 روز دوم آپریل بود. نسیم بهاری در سراسر مزرعه می‌وزید و صدای بازی کودکان و فریادهای شادشان همراه با آواز پرندگان آرامش عجیبی به او می‌داد. برگ‌های درختان خش خش کنان تکان می‌خوردند و او به این فکر می‌کرد که شباهت نزدیکی به حرکت لباس همسرش در روز عروسی‌اشان دارد. سال‌های زیادی می‌گذشت و با اینکه مغزش او را به خوبی همراهی نمی‌کرد می‌توانست آن زیبایی را به یاد بیاورد.ابرهای پنبه‌ای در آسمان به شکل های مختلفی در می‌آمدند و او عاشق این بود که آن معماها را حل کند و بتواند نقاشی ابرها را تشخیص دهد. در ایوان خانه‌ی پیرش نشسته بود و می‌کوشید که چقدر بوی پای سیبی که درست کرده بود لذیذ است. استعداد‌های زیادی داشت که باید کشف می‌کرد. نگاهی به اسبش اداخت که آزادانه در اطراف مشغول گشت و گذار بود، شاید تنها دوست واقعی‌ای بود که داشت. رنگش به سیاهی شب بود و به همین دلیل زیباترین اسم را برایش گذاشت؛ نایت.کتاب شعرش را بر زمین گذاشت و از جایش بلند شد؛ بر روی پله‌ها ایستاد و چشمانش را بست. سعی کرد گذشته را به یاد بیاورد. گذشته‌ای که با او داشت. زندگی آنقدر به او علاقه‌مند نبود که بگذارد بیشتر کنار همسرش بماند، اما انقدر احترام به او می‌گذاشت که اجازه داد خاطراتش را حفظ کند. قریب ده سال از جدا شدن تکه‌ای از روحش می‌گذشت اما زخمش مانند روز اول تازه بود. از آن روز تصمیم گرفت تک تک خاطراتی را که با او داشت را در دفتری ثبت کند و به هیچ عنوان حاضر نیست حتی ذره‌ای از آن را از یاد ببرد.برگشت و به خانه رفت. سعی می‌کرد محکم قدم بردارد طوری که به خود گوید من حالم خوب است و مانند همیشه سرحالم؛ اما بدنش هر لحظه واکنش دیگری نشان می‌داد.NiaNiaFri, 20 May 2022 13:59:32 +0430