https://virgool.ir/feed/@writer313sepidarهر وقت زمین خوردی، طوری بلند شو به راهت ادامه بده انگار زمین نخورده بودیfa2026-11-12 03:14:31https://files.virgool.ir/upload/users/41587/avatar/4e1G6d.pnghttps://virgool.ir/@writer313sepidarhttps://virgool.ir/@writer313sepidar/رمان-ناتمام-تبهکاران-iwnust09ugng به نام پروردگارخلاصه داستان: تاحالا به گذشته و آینده یک تبهکار فکر کردید؟ این داستان درباره یک کلاهبردار تبهکاره که به قول خودش خیلی خفنه و با گروهش، کارهایی می کنن که به عقل جن هم نمی رسه. این پسر قصه ی ما، با اینکه هیکل قوی و زور بازوی زیادی نداره، ولی هوش زیادی داره که همین باعث شده بشه رئیس گروه. البته یکی از اعضای گروه هم تقریبا مثل خودشه. باهوش و چریک. این گروه کلاهبرداری، هرکاری می کنن، از هک حساب های بانکی گرفته، تا خام کردن بچه پولدار های تازه به دوران رسیده و تغییر چهره و... ولی داستان اصلی از جایی شروع میشه که ناخواسته، یک پلیس، از باند کوچیکشون مطلع میشه و مجبور میشن گروگان بگیرنش. و این پلیس محترم، از باندشون خوشش میاد! مقدمه: آیا همه شغل ها شرافتمندانه اند؟ بله. هیچ شغلی را نباید مسخره کرد یا تحقیر نمود. چه وزیر، چه رفتگر، هردو حقوق می گیرند. ولی شغل وزیر، خواه ناخواه شرافتمندانه تر است! درحالی که چه بسا وزیر، دزد باشد. حالا دیگر نمی دانم. به هر طریقی، در هر شغلی می توان دزدی کرد. حتی در همان رفتگری. ما تبهکاریم. کلاه برداریم، دزدیم، قاچاقچی ایم، در بعضی مواقع قاتلیم، سخیف و انگل جامعه ایم. ای کاش می توانستیم به بعضی ها هم بگوییم تبهکار. به هرصورت، ما مجبور شدیم تبهکار باشیم. نه این که بگویم ما رابین هود بازی درمیاوریم، نه، حداقل کاری که ما می کنیم این است که نامردی نمی کنیم. برای همین هم من، به شغلم افتخار می کنم. افتخار می کنم که یک تبهکار حرفه ای ام و کسانی که به خودشان مغرور می شوند را به خاک می نشانم. تبهکاری هم، به نوعش می تواند شرافتمندانه باشد. باور نمی کنید؟ بهتان ثابت می کنم.سخن نویسنده: این رمان سعی دارد همراه با سبک طنز و پلیسی، نکاتی آموزنده را نیز در خود داشته باشد. لذت ببرید.(دانای کل)وقتی باران می بارید، او پسرکی مظلوم در کوچه های تنگ پایین شهر تهران بود که از خانه، بیرون شده بود.شاید به جرم پررویی، گستاخی، و یا زیرکی بیش از حد. به هرحال، خیس می شد و نمی دانست چرا محکوم به خیس شدن است.باران بهاره، فضای عاشقانه ای برای بالاشهری ها درست کرده بود که به آن، هوای دونفره می گفتند ولی پسرک، در هر صورت از باران متنفر شد. چون سردش شده بود و می لرزید. سرنوشت هرکس، به نحوی رقم خورده بود. سرنوشت پسرک و دوستانش هم، بزرگ شدن زیر دست ترساخانم و پسر بی رحمش بود که به هربهانه ای، از نان شب بچه های کار می زد و مال یتیم را می خورد. اگرچه آن بیست نفری که در خانه ی ترسا خانم بودند، بی پدر و مادر نبودند. بلکه کسانی بودند که خانواده هایشان آنهارا نمی خواستند. یا نامشروع بودند یا مایه ی ننگ. هیچ کدام هم داستان زندگی خود را نمی دانستند. در محیطی رشد کرده بودند که باید ساکت می ماندند و سخت کار می کردند. گرچه یکی از مزیت های ترساخانم این بود که به آنها اجازه می داد تا حدودی درس بخوانند. تمامی بچه ها، با وجود نفرتی که از پسر ترساخانم با آن کله ی کچلش داشتند، ولی می خندیدند و فارغ از دنیا، بازی می کردند. قانع بودند به نان شبشان و سقف بالاسرشان.پسرکی که از آن صحبت کردم اما... قانع نبود. پنج سال ابتدایی خواندن برایش کم بود. شام اندازه کف دست خوردن، برایش کم بود. از همین رو، منزوی و گوشه گیر بود و بچه های دیگر یا اذیتش می کردند یا به او محل نمی گذاشتند. و اما این پسرک چهارده ساله ی زیبارو، فقط کسی نبود که غر بزند و از وضعیتش شکایت کند. هر شب و هر شب فکر می کرد. و دنبال راهی برای نجات از مخمصه ای بود که سرنوشت در آن زندانی اش کرده بود. موهای مشکی اش در اثر قطرات باران به هم چسبیده بودند. مقابل درگاه یک خانه نشسته بود تا سایه بان کوچک بالای در، کمی، فقط کمی از باران در امان نگاهش دارد.دوست ندارم از تراژدی حرف بزنم و از بدبختی های آن پسر. چون هرکسی، به نوعی بدبخت است. این دنیا جایی برای خوشبختی دائمی نیست. بنا به قولی، در این دنیای ناعادلانه، تنها مرگ است که عادلانه است. ولی مرگ، خودش دو نوع دارد. جسمی و فکری.به صراحت می توان گفت که همه مرده ای بیش نیستند. به ظاهر زنده اند و نفس می کشند اما جسد هایی هستند که عمودی اند. انگار که آمپول بی حس کننده به آنها زده باشی، چیزی حس نمی کنند. وقتی فردی فقیر ( چه مادی و چه فرهنگی ) می بینند، از کنارش می گذرند. بسیار راحت. گویی چیز عادی و معمولی مشاهده کرده اند.بچه های کار، خودشان هم سِر شده بودند. عادت کرده بودند. برای پسرک هم داستان غم انگیزش چندان اهمیتی نداشت. فقط دنبال راهی برای نجات بود. برای اینکه بتواند چیزهایی مهم به دست بیاورد. غرور و عظمت. ریاست و ثروت. در آبی رنگ خانه ی ترسا خانم باز شد. دختری همسن پسرک، از خانه بیرون آمد و به سمت پسرک رفت. لقمه ای به سمتش دراز کرد. _برات کِش رفتم. بخور.پسرک پاسخی نداد._ ده بخور نمیری. فردا باید بریم دم عوارضی. شلوغ میشه. بخور جون بگیری.پسر سری بلند کرد تا چهره دخترک را خوب نگاه کند. تنها کسی که حس می کرد حداقل از او نفرت ندارد. گرچه، دخترک با همه بداخلاق بود ولی با پسرک همدردی می کرد. شاید چون خودش هم تا حدودی شرایطی مشابه پسر را داشت. با این تفاوت که بقیه از او حساب می بردند._دیگه برام مهم نیست._فردا هم اگه نری سرکار، اون عوضی بازم مثل خر می زنتت. حالا به من چه مربوط. خود دانی. ولی اگه مردی هم نه کسی دفنت می کنه و نه کسی واست گریه زاری می کنه. واس همینه که زنده بمونی بهتره. کسی چمیدونه شاید یه روز تلافی کردی.پسرک پوزخندی تلخ زد: زنده بمونم که چی بشه؟ بزرگ بشم، بشم یکی مثل همینا؟دخترک لقمه را پرت کرد در بغل پسر. خواست برگردد به طرف خانه._صبر کن.دختر برگشت: چته؟_ممنون.دخترک کمی در چشم های پسر زل زد. بعد به طرف خانه رفت. هر دو می دانستند تنها کسانی هستند که هنوز کاملا بی حس نشده اند. در عین کودکی، چیزهایی را می دانستند که واقعا عجیب بود. هردو نگاهی فلسفی به زندگی و شرایط داشتند. این را لازم نبود بنشینند جلسه بگذارند تا متوجه شوند. فقط کمی، تکیه کلام هایشان، برای هم آشنا بود. ولی هیچ وقت مثل دو دوست باهم صحبت نکردند. شاید چون به هیچ کس اعتماد نداشتند.پسرک با ولع لقمه اش را گاز زد و پلک های خسته اش را روی هم فشار داد. وقتش بود که...از قفس فرار کند.میدانست. شاید نمی ارزید. نمی ارزید به آواره شدن و بی پناه ماندن. نمی ارزید به از دست دادن همین خانواده بزرگ و به درد نخور. بقیه بچه ها واقعا از ترسا خانم و پسرش و ملوک، زن میانسال مراقبشان می ترسیدند و شکایتی از وضعشان نداشتند. پس چرا او نمی توانست؟ نمی توانست الفاظ رکیک و پایین شهری را تحمل کند. نمی توانست دور آرزوهایش که تحصیل و ارتقا بود را خط بکشد. نمی توانست تحمل کند که همسن و سال هایش در ماشین های صد میلیون تومانی به او نگاه می کنند که مشغول فروختن گل ها یا آدامس هایش است. نمی توانست تحمل کند که سرنوشت اینگونه تحقیرش کرده باشد. که نه درمیان بی پول ها جایی داشت و نه در میان پولدار ها. و می دانست در این شهر، به جز این دو گروه، گروهی دیگر نیست.یا باید پولدار باشی، یا حداقل خود را به پولدار بودن بزنی، یا باید فقیر باشی یا خود را به فقیر بودن بزنی.ولی برای او چنین چیزی ممکن نبود. نمی توانست تظاهر کند که پولی که نادر، پسر ترسا خانم، از حقوقش کسر کرده برای خرج و مخارج خودش است نه بخور بخور های یک لامنصف.نمی توانست تظاهر کند. و این بزرگ ترین مشکلش بود. نه اینکه استعداد و توانایی اش را نداشته باشد. نه، در کتش نمی رفت.لقمه را تمام کرد. باران بند آمده بود. سرش را به دیواره ی سنگی تکیه داد و فکر کرد، من نمی میرم. نه تا وقتی که جایگاه اصلیم رو پیدا نکردم.سپیده دم بود که نادر در آبی رنگ آهنی را باز کرد و با نفرت به پسرک خیره شد. به سمتش رفت. با کشیدن گوشش بیدارش کرد و کشاندش داخل حیاط خانه. ساعت شش و نیم صبح بود.تمامی بچه ها در حیاط ایستاده بودند و کشیده شدن گوش پسرک را می دیدند._این...سزای کسیه که قدرنشنوسی کنه و نمکدون بشکنه. برگرده به منه بزرگتر، که شما جوجه هارو زیر بال و پر خودم گرفتم، بگه دزد! به منی که خون جیگر خوردم واس شوماها. اینه جزاش. کسی که شاخ بشه، شاخشو می شکونیم. این خونه بی در و پیکر نی. شیر فهم شدین؟عربده آخرش باعث شد بچه ها با صدای نسبتا بلندی تایید کنند. همه به جز دخترک. و پسری که روی زمین نقش شده بود._ قربون فهمتون. جمع کنین برین دم عوارضی. حامد هم باهاتون میاد.بعد با حالت انزجار گوش پسرک را رها کرد تا روی زمین بیفتد. نیفتاد. لگدی به پهلویش زد و گفت: دوبرابر می فروشی. مفهومه؟پسرک که حالا به زمین افتاده بود، چیزی نگفت. نگاهی به دخترک انداخت. در آن لحظه احساس کرد چقدر دلش می خواست زندگی کند. آنقدر منزوی بود که حتی از زندگی کردن، رفاقت، دور زدن دنیا هم عقب مانده بود. ولی خوشحال از این که موقعیت خوبی برایش فراهم شده بود، با سر حرف نادر را تایید کرد. تعدادی از بچه ها با حامد، پسر نوجوون و پاچه خوار، باید با یک اتوبوس خود را به عوارضی نزدیک می کردند و مسیر طولانی ای را پیاده گز می کردند. بقیه هم که گوشتشان شیرین تر بود، می رفتند به جاهای نزدیک تر تا کمتر اذیت شوند.پسرکی که نامش را اجازه ندارم ببرم، با گروه به سمت عوارضی رفت. کوله ی درب و داغانی هم به پشتش بود تا محتویات داخل آن را بفروشد.از آنجایی که در چرب زبانی و فروختن اجناس مهارتی نداشت، همیشه کمتر از بقیه می فروخت. حالا باید دوبرابر هم می شد. ولی زیاد نگران نبود. به موقعیت فکر می کرد. موقعیتی که منتظرش بود.و وقتی کمی از گروه دور شد، به یکی از ماشین هایی که می خواست سرعت بگیرد نگاه کرد. اگر کمی در محاسبه اشتباه می کرد امکان داشت بمیرد. ولی بار ها سرعت ماشین هارا زیر نظر گرفته بود. پسر باهوشی بود و این را همه می دانستند. هرچند انکارش می کردند. نمی خواست بمیرد. فقط می خواست که دیگر به درد نادر و مادر فولادزره اش نخورد. مهم نبود حتی اگر فلج کامل شود که نمی شد. چون محاسبه کرده بود. طوری که فقط طوری آسیب ببیند که ببرنش بیمارستان. اسم هزینه کافی بود تا نادر عقب بکشد.زیر لب گفت: یک...دو...سه...و قدم تند کرد._احمق!صدای جیغ لاستیک ها شنیده شد. دخترک سعی کرده بود جلوی پسرک را بگیرد ولی کار را بدتر کرده بود. پسرک پرت شده بود روی زمین و از سرش خون جاری بود. کمی طول کشید تا دختر به هوش آمد. فقط دستش کمی آسیب دیده بود. از اینکه روی زمین پخش شده بود احساس حقارت کرد.راننده ماشین به سرعت پیاده شد و شماره اورژانس را گرفت.دخترک به عقب نگاهی انداخت. به حامد و دیگر بچه ها. حامد متوجه اتفاق شده بود ولی واکنشی نشان نداد. دخترک می دانست چرا جلو نمی آید. ممکن بود هزینه بیمارستان و بقیه کارها بیفتد روی دست آنها. پسرک، موفق شده بود!_هی دختر...شما می شناسیش؟دخترک نگاهی به راننده انداخت که از ترس و هیجان می لرزید و گوشی اش در دستش بود._آره می شناسمش. ولی ای کاش به اورژانس زنگ نمی زدید. بمیره...براش بهتره.آهسته به سمت پسرک حرکت کرد. با غم کنارش نشست و گفت: خیلی احمقی.ولی نتوانست فرار کند و خودش را مثل حامد به بی خیالی بزند. انسانیتش چنین اجازه ای به او نمی داد. برای همین با ناامیدی منتظر آمبولانس شد. به راننده گفت: شما میتونین برین. من دیدم که خودش اومد جلوی ماشین شما._نه به هر حال...من خیلی سریع سرعت گرفتم. تا آخرش پاش هستم.دختر نگاهی به سرتاپای مرد راننده انداخت. مدل و پلاک ماشینش می گفت که از پولدارهای تهران است. ولی ظاهرش می گفت به احتمال زیاد باید مذهبی و مقید باشد. دخترک هنوز بچه بود ولی خیلی چیزهارا می فهمید. حامد از دور به او چشم غره می رفت که بیاید این طرف و خودش را دخالت ندهد. اما دختر، همراه پسرک و مرد راننده به بیمارستان رفت.چون اجازه ندادند وارد آمبولانس شود، سوار ماشین مرد راننده شد. گرچه موذب بود. تاحالا سوار چنین ماشین مدل بالایی نشده بود. ولی به پسرک فکر می کرد و اینکه آیا زنده می ماند یا نه؟_برادرته؟_بله؟_میگم برادرته؟دخترک فکر کرد...نه. او برادرش نبود. بیشتر به یک همبند و هم سلولی شباهت داشت. که کمی با بقیه برایش فرق می کرد آن هم به خاطر این بود که از نظر عقلی یک سروگردن از بقیه بالاتر بود._نه._پس دوستته. کجا زندگی می کنین؟دخترک نیم نگاهی به مرد کرد. اگر نادر می فهمید که با یک غریبه گرم گرفته و دردودل کرده، تکه بزرگه اش گوشش بود. برای همین به دروغ گفت: خونه ی یکی از فامیلامون. دوستم نیست. پسرعمومه.مرد کمی فکر کرد: فامیلتون چطوری دلش میاد بزاره شماها کار کنین؟_بنده خدا خرج بچه های خودشم به زور میده.مرد نگران گفت: ممکنه هزینه درمان پسرعموت زیاد بشه. فامیلتون ناراحت نمیشه اگه من کمکی بکنم؟ البته به عنوان قرض.عجیب بود. برای این مرد عزت نفس انسان ها مهم بود. دخترک تا آن موقع چنین چیزی ندیده بود. برای همین به بغضش اجازه شکستن داد و گریست.شاید چون مرد را قابل اعتماد دیده بود._دروغ گفتم._چی؟_ما پیش فامیلمون زندگی نمی کنیم. ما بیست تا بچه ایم که زیر دست یه زن بیوه و چاق بزرگ شدیم. یا ننه بابامون مارو نمی خواستن، یا سرراهی بودیم. اگه کار نکنیم، نون بهمون نمیدن بخوریم. این پسره هم دیگه زده بود به سیم آخر. زورش میومد برای اینا کار کنه. کتکش می زنن، باز هم باد به غبغب میندازه و سینه سپر می کنه. هیچ نسبتی باهاش ندارم. ولی دلم براش می سوزه. اینا هم برای نجاتش هیچ پولی نمیدن. منم دعوا می کنن که با شما اومدم. _گوش کن دخترجون. میتونی همینایی که گفتی رو تو اداره پلیس بگی؟دخترک لرزید. مثل بید. با وحشت گفت: به قرآن قسمتون میدم پای منو به اونجا باز نکنین! همینجوری اوضام قاراشمیش هست. فقط سر جدتون نخواید که به کسی زنگ بزنم. هزینه عمل پسره رو هم ندین. بزارین جراحیش نکنن. چمیدونم، کلا بهش کاری نداشته باشن تا بمیره. بگید من فقط یه بچه مثل خودش بودم که دم عوارضی دستفروشی می کردم. چمیدونم یه جا خاکش کنن. خیالم راحت بشه بعد برگردم پیش همون زنه. زدن این حرف ها برایش سخت بود. نمی خواست پسرک بمیرد. شاید می خواست دل مرد به رحم بیاید و نجاتش دهد._نگران نباش. نمی زارم برگردید پیش اونا. ولی فکر می کنم که بهترباشه بقیه دوستات رو از اون وضعیت دربیاریم.دخترک با هق هق آشکاری گفت: نمی خواد. کجا برن؟ پرورشگاه؟ اونجا خیلی بهتره؟_حداقل دیگه زیر بار زور نیستن. دخترک تلخندی زد: اون زنه ادعا می کنه سرپرست اوناست. اون بچه ها هم از ترسشون این رو تایید می کنن. آقا ما دنبال دردسر نیستیم. فقط اگه جوونمردی، پسره رو نجات بده آقا. من تا عمر دارم دعات می کنم. شاید زندگی سخت باشه ولی نمی خوام بمیره. به هرحال رفیقم بود. باهم بزرگ شدیم. شاید دل بقیه براش نسوزه ولی من...مرد سخت به فکر فرو رفت. آهی کشید و گفت: فعلا غصه نخور. تا بعدا ببینیم چی میشه.مدتی بعد، جلوی بیمارستان ترمز کرد. پیاده شدند. وضعیت پسرک حاد نبود. فقط سرش شکسته بود. مرد راننده، هزینه های درمان را تقبل کرد و...با دکتر صحبت کرد تا اجازه دهد دختر، پسرک را ببیند. شده برای چند لحظه.وقتی خیال دخترک راحت شد، در سالن انتظار بیمارستان نشست.مرد هم کنارش._دختر جون...اسمت چیه؟دختر من و مونی کرد و گفت: خیلی لازمه؟_به هرحال. نباید به دوستت اسمتو بگی؟و لبخندی عمیق زد. دختر کمی احساس آرامش کرد. در چشمان آن مرد چیز بدی نمی دید. پاسخ داد: اسمم موناست._خب مونا خانم. من فکر می کنم دیرم شده. ساعت دوازده ظهره و خانومم نگرانم میشه. حال اون پسر هم که بهتر میشه. می خوای چیکار کنیم؟ برگردی پیش سرپرستتون؟دختر کمی فکر کرد. بعد گفت: ترجیح میدم من رو معرفی کنید به یه پرورشگاه. از اون زن خیکی و پسرش نمی ترسم. حتی اگه بیان داد و بیداد کنن و بگن که برای من پول خرج کردن. اگه کمکم کنید...میتونم از شرشون راحت شم؟مرد جوان لبخندی دوستانه زد: آره. میتونم. ولی...کمی به سمت دختر کج تر نشست و گفت: اگه دختر خوبی باشی، دوست دارم بیای تو خونه ی من. همسرم ازت خوشش میاد. ما بچه دار نمی شدیم. یه پسر از پرورشگاه گرفتیم که یکم ازت بزرگ تره.البته خودش این رو نمی دونه چون اون موقع خیلی کوچیک بود. ولی همسرم همیشه دلش یه دختر می خواست.دختر بغض کرد. سربه زیر انداخت و گفت: نه. دوست ندارم سربار کسی بشم. شما حتی نمی دونین ننه بابای من کی بودن. چجوری بزرگ شدم. من تو محله های داغون و کهنه تهرون بزرگ شدم. دله دزدی کردم. زندگی درستی نداشتم. از طرفی هم...به راهروی بیمارستان خیره شد. جایی که در آن پسرک بستری بود.مرد گفت: مونا خانم. راستش من هم همین فکر رو می کردم. ولی درست نیست انسان هارو به خاطر ظاهرشون یا گذشته شون قضاوت کنی. اگه دیروز دیدی که یه کار بدی کرد، روز بعد توبیخش نکن. شاید توبه کرده باشه. درمورد اون پسر هم میتونم کاری کنم بره توی پرورشگاه. اگر هم خودت دوست نداری، میتونم کمکت کنم که بری پرورشگاه یا تحت سرپرستی یه آدم خوب قرار بگیری. اگر هم سروکله اونایی که گفتی پیدا شد، میتونم توی دادگاه یا هرجای دیگه حمایتت کنم._برای چی کمکمون می کنید؟ شما که مارو نمی شناسی._میدونم. ولی اعتقاد دارم از همون دستی که بدی، از همون دست هم می گیری._شاید زیاد راحت نباشه. اونایی که من می شناسم، خیلی کثیفن._ و توهم منو نمی شناسی دخترجان. من یک پلیسم. کسی نمی تونه من رو دور بزنه.با شنیدن اسم پلیس، دست و پای دختر لرزید. یاد سمیرا افتاد. که چطور به خاطر حجاب ضعیفش گشت ارشاد گرفتش. و نادر هم اورا از خانه بیرون کرد. یا آن پسر کوچک که نادر به او ترازویی کهنه داده بود. و پلیس های بی رحمی که ترازویش را توبیخ کردند و او از نادر کتک خورد. یا گروهی از نوجوان هایی که تحت سرپرستی دوست نادر، مراد بودند که موقع فروختن مواد دستگیر شدند و به زندان افتادند. کسی به گذشته شان و نحوه بزرگ شدنشان فکر می کرد؟ نه. همه آنهارا موش کثیف و انگل جامعه می نامیدند. درحالی که مونا می دانست که آنها بازیچه هایی بیشتر نیستند که بی شک، جرئت نمی کنند اسمی از بالادستی هایشان ببرند. آنها که بروند زندان، قطعا آنهارا می کشند.مونا دستپاچه بلند شد و گفت: باید برم._کجا؟دختر با ترس و لرز گفت: منو ببخشین. اصلا فکر کنین من رو امروز ندیدین. باید برم! نمی تونم. نمی تونم به شما اعتماد کنم!خواست راهروی بیمارستان را بدود که مرد، آستینش را گرفت و وادارش کرد بنشیند._چرا از من می ترسی دخترجون؟ مگه پلیس ها چشونه؟_چشونه؟ بگین چشون نیست! وقتی میریم توی پارک ها فال بفروشیم یا گدایی کنیم، همیشه یه نفر دیده بان باید بزاریم تا اگه پلیس اومد در بریم. شدین لولو خورخوره! می زنین، می برین، و هیچی حالیتون نیست به جز انجام وظیفه. انگار از سنگ ساخته شدین.و گریه اش شدید تر شد. مرد نگاهی به اطراف انداخت تا مطمئن شود کسی حرف های دختر را نشنیده._آروم باش دخترخانم. حالت زیاد خوب نیست. بیا بریم خونه ی من._نمی تونم. نمی تونم به شما اعتماد کنم!_فکر می کنی دروغ میگم؟ یا چه فکری درباره ام می کنی؟ نترس ازت سوء استفاده نمی کنم هیچ انتظاری هم ازت ندارم. فقط می خوام به وظیفه انسانیم عمل کنم. اگه مطمئن نیستی، زنگ می زنم به خانمم. باهاش صحبت می کنم. گوشی رو میدم باهاش صحبت کنی. اگه اون راضی بود که مطمئنم راضیه، و توهم مطمئن شدی، می برمت خونه.صدای تلفن اش باعث شد توجه دخترک جلب شود. مرد گوشی اش را از جیبش درآورد و نگاهی کرد. با لبخند گفت: حلال زاده است!و تماس را وصل کرد._الو سلام خانوم. خوبی؟ ... یه اتفاقی افتاد که نتونستم زودتر بیام خونه ببخشید بهت خبر ندادم. ... بیمارستانم. ... نه خودم چیزی نشده زدم به یه پسر بچه. خداروشکر صدمه جدی ندیده. ... خانوم...می خوام درباره یه چیزی باهات مشورت کنم.دخترک گوش تیز کرد به مکالمه بین مرد و همسرش. به نحوه صحبت کردن مرد حسرت خورد. تا آن موقع کسی به او محبت نکرده بود.مرد گوشی را به دست دختر داد. مونا با تردید گوشی را کنار گوشش گذاشت._الو؟_الو سلام. خوبی دخترم؟مونا لب هایش را با زبانش تر کرد و نفس عمیقی کشید: بله من خوبم._من لیلا هستم. همسر آقای نعمتی. می خوام امروز دعوتت کنم خونمون. خوب نیست اونجا بمونی. ممکنه دوستت تا یک هفته بستری باشه. امروز ناهار بیا اینجا. اگه بهت بد گذشت، برگرد به خونه ی خودت. ولی اگه راضی بودی پیشمون بمون. ما خوشحال میشیم. باشه عزیزم؟مونا نمی دانست این شانس است یا یک معجزه. باورش سخت بود. مگر چنین انسان های خوبی هم وجود داشتند که بدون توقع از او چیزی بخواهند؟ این مثل یک قصه ی دروغین بود.با صدایی پر بغض گفت: اگه مزاحمتون نیستم..._نه این چه حرفیه. پس یه غذای خوشمزه درست می کنم! کاری نداری دخترم؟_نه ممنون._خداحافظ.دخترک بعد از شنیدن بوق های ممتد گوشی، آن را به دست مرد که حالا می دانست آقای نعمتی نام دارد، داد. مرد خوشحال شد و گفت: دیدی ترس ندارم؟دختر آب دهانش را قورت داد و با صداقتی عجیب گفت: آقای پلیس نعمتی. من...هیچ وقت مواد جابه جا نکردم. فقط یک بار گوشی یه خانمی رو دزدیدم ولی به خدا دادمش به نادر. هیچی هم بابتش بهم نداد قسم می خورم. من..._هیس. تو دختر خوبی هستی و مطمئنم اگه قبلا کار اشتباهی کردی، مجبور بودی. حالا مهم نیست. من که نمی خوام زندانیت کنم. اونی که باید محاکمه بشه و براش پرونده تشکیل بدم اون نادرخانیه که گفتی. ولی من نه توی این زمینه کار می کنم و نه به من مربوط میشه. بعدشم من که الان پلیس نیستم. وقتی میرم توی اداره میشم سرگرد نعمتی. الان آقای نعمتی ام. دوست جدیدت.و بعد مهربون نگاهش کرد. مونا احساس آرامش کرد. و خیلی آهسته و کم کم، وارد خانواده نعمتی شد. بدون اینکه متوجه شود کی همچین اتفاقی افتاده.به مرور درک می کرد که چرا آن خانواده تا آن حد خوب بودند. نه به خاطر اینکه پولدار بودند و ژن شان خوب بود. به خاطر اینکه وجدان داشتند و به قول ملوک خانم، مسلمان بودند. لیلا خانم حجاب کاملی داشت و پسر آن خانواده، که طاها نام داشت، واقعا به نسبت سنش فهمیده و با اخلاق بود.آقای صالح نعمتی، شد پدر و لیلا خانم شد مادر. و مونا، شد مطهره. نامش را تغییر دادند تا گذشته اش را فراموش کند و چه قدر هم موثر بود. حتی پسرک را هم فراموش کرد! آقای نعمتی نگذاشت تا مونا متوجه شود که نادر و ترساخانم به سراغش آمدند و شکایت و شکایت کشی راه انداختند. ولی آن پلیس زیرک، همه چیز را به نفع دخترک تمام کرد تا دلش نشکند.و اما پسرک، بعد از درمان به یک پرورشگاه انتقال داده شد. به خاطر حافظه نصفه و نیمه اش، مونا را از یاد برد. اما همه چیز اینگونه تمام نمی شد. سرنوشت دست از سر پسرک برنداشت و نگذاشت در پرورشگاه هم دوامی داشته باشد. وقتی حالش کاملا خوب شد، تحصیل را ادامه داد. و با دیپلم ریاضی، تقریبا می خواستند عذرش را بخواهند. پسرک، در پنج سالی که در پرورشگاه بود با کسی صمیمی نمی شد. گویا به طور کلی انزوا در او رسوخ کرده بود. فقط پسری به اسم مهران بود که رفیقش شده بود.نه جایی داشت و نه کاری. تا اعلام نتیجه کنکور هم باید صبر می کرد و بعد از آن، از پرورشگاه پرت می شد بیرون. دانشگاه قبول می شد، که فبها. وگرنه باید کارتن خواب می شد. به پیشنهاد مهران، بایکدیگر به یک فست فودی رفتند تا کار کنند. ولی در آن فست فودی مرموز، چنان غرق شدند که دیگر بیرون نیامدند.اتفاقاتی افتاد که پسرک را از هدف اصلی اش یعنی تحصیل دور ساخت. آن دو پسر هجده ساله، دیدند که تبهکاری برایشان نان و آب بیشتری دارد.برای همین بود که وقتی روزنامه ها چاپ شد، کسی تصویر پسرک را نشانش نداد. چون دیگر اثری از او نبود. برایش هم مهم نبود که سرنوشت چه تصمیمی برایش گرفته. بعد از آن حادثه، دیدگاهش کاملا تغییر کرده بود. دیگر آن نوجوان آینده نگر و ایده آل گرا نبود. تنها مطهره بود که با دیدن اسم پسرک در روزنامه لبخند زد و برایش آرزوی موفقیت کرد. رتبه پنجم سراسری ریاضی، قبولی مهندسی برق شریف، آقای جیم.صاد.و جالبی داستان اینجا بود که مطهره نعمتی، همان سال دانشکده افسری پذیرفته شد. درحالی که آقای جیم. صاد، یک تبهکار شده بود. (جِف – یا همان پسرک)سلام! اجازه بدید خودم رو معرفی کنم! جِف هستم، یک تبهکار! خب، این که چجوری تبهکار شدم و در آینده چجوری دست از این کار می کشم، بعدا متوجه میشین. در هرصورت، فقط وقتی دست از این کار می کشم که...اونقدر پیر شده باشم که ایزی لایف پام کنن! و فکر نکنم اون موقع زیاد خوندن این داستان جذاب باشه. درباره اسمم هم بگم که من یه جور مرد هزار چهره ام و هزارتا اسم دارم. جِف اسم مستعار و ثابتمه و هیچ وقت دوست ندارم کسی اسم واقعیم رو بدونه. هیچ کس به جز مهران هم نمی دونه. شما هم اگه بفهمین یه گوله حرومتون می کنم! به هرحال، یکم از خودم بگم. پسری هستم، خوشتیپ، جیگر، آرتیستی، همه چی تموم، از هر انگشتم یه هنر می باره! ولی فعلا قصد ازدواج ندارم! ها ها ها. خب بی خیال شوخی. دقیقا بیست و شیش سالمه.چشم هایی سبز و موهایی مشکی دارم اما با این حال، بیشتر چهره بانمکی دارم تا جذاب و دخترکش. برای همین هم از چهره ام راضیم. از وقتی یادم میاد، کس و کاری نداشتم. هیچ کدوممون نداشتیم. نه من، نه اختاپوس و نه مهران. ما سه نفر، فقط همدیگه رو داریم.خیلی دلم می خواد از همون اول شروع کنم. ولی هرچی فکر می کنم، نقطه صفر این قضیه رو پیدا نمی کنم. برای همین مجبورم بی خیالش بشم. و ضمنا، یک تبهکار حرفه ای هیچ وقت با هیچ کس صمیمی نمیشه و هرچی تو کیسه داره نمی ریزه بیرون. گرفتید چی شد؟ همین که یکم براتون زبون ریختم از سرتونم زیاده. عجب افکار مسخره ای دارم من. ای بابا. خب تقصیر من چیه؟ دو ساعته منو اینجا کاشتن، حوصلم سر رفت. تازه باسنم هم خواب رفته!دوباره در و دیوار شرکت رو برانداز می کنم. ست سفید – مشکی، بسیار شیک و مجلسی، یه منشی داف و پر عشوه، اممم....خب میشه گفت بدک نیس. اگه زلزله نیاد و از طبقه سی و سوم، خراب نشه تو سی طبقه پایین تر، می ارزه!_آقای رادمنش؟_آقای رادمنش ؟؟از جام پریدم. به منشی نگاه کردم و با لکنت گفتم: ب...بله؟اخمی غلیظ کرد: چرا زودتر جواب نمیدین یک ساعته صداتون می کنم؟ آقای مدیرکل منتظرتون هستن.اوف چقدر این بی اعصابه! خانوم شتره با اون لبات! دوبار بیشتر که صدا نکردی. حالا انگار عمه منه دوساعته اینجا نشسته زخم بستر گرفته.بلند شدم و سری تکون دادم. البته با اخم و جدیت. لعنتی هنوز به این اسم جدیده عادت نکردم. مهرداد رادمنش. چیش. آخه اینم شد اسم؟ اسم خودم خیلی قشنگ تره. اگه با نقشه مغایرت نداشت همون رو می گذاشتم. ولی خب کلاس اسمم به این بالا مالا ها نمی خوره. از این گذشته، خودمون نمی تونستیم انتخاب کنیم. این یه مورد جعل هویته.کراوات مسخره رو یکم سفت تر کردم و با اون کفش های تنگ و خشک، به سمت در چوبی رفتم. دو تقه به در زدم و در رو باز کردم.صدای خنده ی دو نفر که تو اتاق بودن رو شنیدم. یک مرد و یک زن. اووو...پس بگو چرا این خانم شتره این قدر بی اعصاب بوده! گرل فرند رئیسش اومده!تک سرفه ای کردم: سلام. رادمنش هس...مردی که کت قهوه ای و جین آبی پوشیده بود حرفم رو قطع کرد: بَه بَه سلام آقای رادمنش! بفرما بنشین.خانمی که با وضع آرایش افتضاحی کنارش ایستاده بود لبخندی به مرد زد و گفت: خب فعلا من میرم. خدافظ!مرد هم به طور چندش آوری باهاش خداحافظی کرد و نگاهش، دختره رو تا دم در بدرقه کرد. من هم رفتم روی یکی از صندلی های جلوی میزش نشستم._خب...آقای رادمنش چی می خورین بگم براتون بیارن؟لبخندی زدم و گفتم: چیزی نمی خوام فقط یه لیوان آب اگه میشه بهم بدین. دو ساعته بیرون منتظرم سرتون خلوت شه.با دهن باز و متعجب نگاهم کرد و گفت: عه...! چرا خانم بخشنده بهم نگفتن؟ فکر کردم تازه اومدین! الانم فقط به منشیم گفتم ارباب رجوع بعدی رو بفرسته!تو دلم فحش عظیمی نثار عمه ی اون شترخانم کردم و گفتم: اشکالی نداره پیش میاد دیگه. شمام مشغول بودی گویا.خندید. و به سمت آب سرد کن رفت. جالب بود که میلی نداشت دختربازیش رو توجیه کنه._خب...نظرتون درباره پیشنهادم چی بود؟_کدوم پیشنهاد؟_عه...به همین زودی یادت رفت مهرداد جان؟مهرداد جان؟ چه زود پسرخاله میشه. البته اینا کلا عادتشونه. صداقت تو کارشون نیست. به زبون، جونشونو فدات می کنن و به وقتش، به اندازه پشه هم برات ارزش قائل نیستن. کسی که بنده ی پول باشه، وضعش همینه.من و مونی کردم و گفتم: آها یادم اومد. ولی.... راستش برای یه کار دیگه ای اومدم خدمتتون.لیوان یک بار مصرف پر از آب رو به سمتم گرفت و پرسید: چه کاری؟زیر لب تشکری کردم و لیوان و ازش گرفتم. گفتم: بشینید.نشست. توی چهره جذاب و خفنش دقیق شدم و گفتم: میتونید برام یه وام جور کنید؟لبخندش عمیق تر شد: آره. چرا که نه؟ تو باما دوست باش، ماهم باهات دوستیم! خب نگفتی...موافقی همکاری کنیم؟به دروغ گفتم: هنوز دارم فکر می کنم. نفس عمیقی کشید و گفت: ای بابا. چقدر طولانی فکر می کنی.هه. زهی خیال باطل. دستاش رو توی هم قلاب کرد و گفت: خب...بگذریم. چقدر وام می خوای؟_ حدودا صد و بیست میلیون.لبخندی زد و ابرو بالا داد: چی تو سرته ؟مثل خودش لبخند زدم: یه کار شخصیه. ولی خب چون شما دیگه رفیق ما حساب میشی بهتون میگم. بیشتر پولشو خودم جور کردم ولی خب دوست ندارم همه پولامو خرج کنم. راستش...می خوام یه ویلا توی شمال بخرم. مادرم می خواد برگرده ایران. ولی چون بیماره آب و هوای تهران بهش نمیسازه، براش بهتره که بره شمال.چشمکی زد: پسر خوبی هستیا. مشکلی نیس. از اونجایی که خودم گفتم هروقت کمک خواستی روم حساب کن، زیرش نمی زنم. تا هفته ی دیگه حله قضیه.با همون لبخند احمقانه ام گفتم: جبران می کنم.با کلافگی برگشتم خونه. هوای بیرون فوق العاده گرم بود. لامصب تهرانه یا کویر لوت؟ هوف.خونه ی ما بالای یک کافی شاپ بود. فضای جمع و جوری داشت. برای سه تا پسر مجرد خیلیم خوب بود. توی یکی از خیابون های شیک تهران، ماهم یه کافی شاپ شیک تر داشتیم. البته من حوصله اش رو نداشتم. بیشتر اختاپوس و مهران اداره اش می کردن.اتاق من تنها اتاقی بود که شخصی بود. مهران و اختاپوس اتاق مشترک داشتن.فضای خونه هم مدرن و شیک بود. و بهم آرامش می داد. گرچه، خونه هم محیط کار بود. برای ما سه نفر، زندگی معنای خاصی نداشت. چون ما خونواده نبودیم. فقط سه تا رفیق بودیم.اختاپوس، پسری کچل بود که به خاطر دماغش و حالت پوکر فیسش بهش می گفتیم اختاپوس. اسم داشت. منتهی همونطور که گفتم دوست ندارم پته خودم و گروهم رو براتون بریزم رو آب. اختاپوس سرطان داشت. شدید نبود ولی برای اینکه خرج دوا درمونش رو بدیم، مجبور بودیم یکم بیشتر از حد معمول زیرآب مردم رو بزنیم.یه دوش سرسری گرفتم تا عرقم خشک شه. طبق معمول شام نداشتیم. هیچکس اعتراضی نداشت. هرکسی یه چیزی می خورد ته دلشو بگیره. ماها عادت نداشتیم شام زیاد بخوریم.رفتم توی آشپزخونه. در یخچال ساید بای ساید رو باز کردم و بطری شیر رو درآوردم. یک لیوان شیر برای خودم تو لیوان شیشه ای ریختم و توی ماکروویو گذاشتم تا گرم شه. یه بار خواستم جورابمو بزارم توش خشک شه که آتیش گرفت. جدا از مغز فوق العاده ام، یکم چل می زنم و خرابکاری می کنم. مهران هم همیشه به خاطر این دعوام می کنه.خوبه گفتم نمی خوام همه چیز گروه رو لو بدم. به هرحال، زیاد هم مهم نیست. هرچیزی هم راجع به ما بدونید، هیچ غلطی نمی تونید بکنید. چون پلیس هنوز که هنوزه گروه مارو دقیق نمی شناسه. وقتی هر ماموریتی به اتمام می رسه، ما یه کاغذ از خودمون به جا می زاریم.که روش نوشته: تبهکاران شریف. کی لهتون کرد؟ تبهکاران شریف! کی اونجاتونو سوزوند؟ تبهکاران شریف! چی؟ تبهکاران شریف! چرا؟ تبهکاران شریف! کجا؟ تبهکاران شریف! تلفن، یک دو سه دوتا سه!البته خودمون تشخیص میدیم این کاغذ رو بزاریم یا نه.این دیگه بستگی به نوع ماموریت داره.شیر گرم رو به دستم گرفتم و آروم مشغول خوردنش شدم.مهران از در اومد تو: عه سلام جف. خوبی؟ چه خبر؟_هیچی. وام جور شد._دمت گرم پسر._چاکریم. ماری کجاست؟ اختاپوسم که نیست._رفتن بیمارستان. برای چک آپ مجدد. پوفی کشیدم و گفتم: خداکنه این بچه دیگه خوب شده باشه. خیلی درد می کشه._آره. یه بچه هفده ساله خیلی زوده که این همه درد بکشه. ای کاش حداقل می مرد راحت می شد.اخمی کردم و گفتم: این حرفا چیه می زنی؟به سمت من اومد و به اپن تکیه داد. با ناراحتی گفت: این زندگی نمی ارزه این همه درد بکشی. نصف درآمدمون هم داره خرج درمونش میشه. که چی بشه؟ به جز ماها، کی تو دنیا مشتاق زنده موندنشه؟ ماها که به دردش نمی خوریم.لیوان خالی شیر رو تقریبا محکم کوبیدم روی میز: مهم نیست. وقتی من میگم، یعنی باید زنده بمونه. حالش که خوب شد یه شناسنامه ای چیزی براش می گیرم می فرستمش درس بخونه. این استعدادشو داره. باید دبیرستان بخونه، بره دانشگاه، پروفسور بشه!مهران دیگه چیزی نگفت.برای خواب زود بود. ساعت نه شب. برای همین رفتم توی اتاق و لبتابم رو برداشتم. برگشتم توی پذیرایی. مودم و تشکیلاتم رو روشن کردم و مشغول شدم.باید یکم اطلاعاتم رو درباره خانواده رادمنش آپدیت می کردم. خانواده ای که همشون توی کانادا زندگی می کردن منتهی پسرخانواده به دروغ گفته برگشته ایران. درحالی که در رفته استرالیا و داره با دوست دخترش عشق و حال می کنه. ماهم از موقعیت سوء استفاده کردیم و موقعیتشون رو اینجا قاپ زدیم. مدارک و بقیه چیزهایی که لازم بود توسط کسی که این سفارش کار رو بهمون داده بود جعل شده بود.گروه تبهکاران شریف، صرفا خودش کار نمی کنه. ما برای افرادی که به جاسوس و خلافکار حرفه ای نیاز دارن کار می کنیم و دستمزد می گیریم. الان هم از طرف یکی از دشمنان قدیمی این خونواده، قراره شرکتشون رو ورشکست کنیم و هرجور شده کاری کنیم به خاک سیاه بشینن. خب دیگه حالا که فهمیدید می تونید برید به پلیس اطلاع بدید. نه میتونه رد مارو بگیره، نه هیچ غلط اضافه دیگه ای بکنه! ما حرفه ای تر از این حرفاییم.نمی دونم چقدر مشغول ور رفتن با لبتاب شده بودم که در خونه باز شد و ماری و اختاپوس اومدن داخل.ماری، دختری حدودا بیست و دو ساله بود که به تازگی باما دوست شده بود. دختر صاحب کافه بود. این خونه رو ما به هر زحمتی بود خریده بودیم ولی کافی شاپ، اجاره ای بود. چرا باید کافی شاپ رو اجاره می کردیم؟ اصولا توی باند خلافکارا و تبهکارا هرکسی باما کار داشته باشه میاد توی همین کافه. درواقع یک پاتوق مخفیه.به هرحال، ماری توی خیلی جاها کمک دستمون بود. به هرحال دخترا حواسشون جمع تره. مراقب نوبت دکتر اختاپوس هست و اگه تزریقات داشته باشه براش انجام میده و...تنها با پدرش توی طبقه بالایی ما زندگی می کنه و یکی از خوبی هاش اینه که بی نهایت کدبانوئه. باباش، مهندس حسام عابد، فرد باهوشیه. تا همین چندسال پیش تو باند قاچاق مواد مخدر و مشروبات الکلی فعالیت گسترده ای داشت ولی کنار کشیده و شده پیشکسوت ما. هرچی باشه تبهکار بوده دیگه. درسته دایره ی کاریش از ما گسترده تر نبوده ولی تجربیاتش خیلی مفیده.اختاپوس بدون هیچ حرفی رفت توی اتاق. اما ماری اومد جلوی من ایستاد._میگن وضعیتش بهتره.زیرلب گفتم: خب خداروشکر.با حرص گفت: میشه کلت رو از اون لبتابت بیاری بیرون؟با کلافگی گردنم رو عقب کشیدم و زل زدم توی چشم های قهوه ایش. برای همینه که از ازدواج متنفرم. زن ها یا غر می زنن، یا نق می زنن، یا گیر میدن، یا گریه می کنن، اصولا مزخرفن. اگه ماری رفیقمون نبود نمی گذاشتم پاش تو خونه باز بشه._جف...من نگرانم. بابا میگه این کار جدیدی که شروع کردی خطرناکه.پوزخندی زدم: از کارای قبلیمون خطرناک تر نیست ماری. بی خیال. راستی...اون سیستمی که اینترنتی سفارش داده بودم نیومد؟پوفی کشید و روی مبل روبه روییم نشست._نه. من که خونه نبودم.شال و مانتوش رو درآورد و نفس عمیقی کشید. به من غر زد: لنگاتو نزار روی میز! مگه تو طویله بزرگ شدی؟_یه چیزی تو همین مایه ها.زیرلب غرغری کرد و مدتی سکوت کرد تا حرف ناجوری نزنه. بعد گفت: مهران کو؟_چمیدونم. فکر کنم رفته پایین._آها. خب من دیگه میرم بالا. کاری نداری؟_نه قربون دستت. شب به خیر.خواست بلند شه که یکدفعه انگار چیزی یادش اومده باشه رو به من گفت: راستی جف..._بله؟_امروز توی دانشگاه یکی رو دیدم. خیلی شبیه تو بود.با پوزخند گفتم: هنوز دست بردار نیستی؟ خودم گفتم نمی خوام خونوادم رو پیدا کنم. بابا اونا اگه مارو می خواستن که ولمون نمی کردن._حالا هرچی...مثل تو چشماش سبز بود، موهاش سیاه بود، دماغش این مدلی بود، مژه هاشم مثل خودت بود. فکر کنم خواهرت بود! بزرگ ترین عیبش این بود که پلیس بود. ولی اگه چادر سرش نبود شاید از رو هیکلش می فهمیدم خواهرت بود یا نبود._با بود و نبود قافیه می سازی؟ خخخ. حالا پلیس برای چی اومد دانشگاهتون؟_یکی از دخترا هار شده پریده به یکی از استادا. سر اینکه مسخرش کرده. دست طرفو شکونده.سوتی کشیدم و گفتم: بابا چقدر دخترای تهرونی وحشی شدن جدیدا! نیمچه اخمی کرد و گفت: جف..._غلط کردم بابا تو خوبی._خلاصه اینکه هروقت خواستی بگو. جیک ثانیه برات آمارشو می گیرم. فعلا. شب به خیر.و بلند شد و شال و مانتوش رو برداشت و رفت.پوفی کشیدم و لبتاب رو بستم. رفتم توی اتاق تا اختاپوس رو ببینم. دراز کشیده بود و به سقف زل زده بود. _حالت بهتره؟سرش رو به نشونه مثبت تکون داد. آهی کشیدم و گفتم: بخواب. چشمات گود افتاده.بعد لامپ رو خاموش کردم و رفتم بیرون. با تی شرت و شلوار اسپرت رفتم پایین. آخر شب بود و کافه خلوت. از همین جهت، رفتم به سمت کتابخونه ی کنار کافه. مربع مربع بود و باحال. خوشم میومد.کتاب " روایت عهد " رو برداشتم و لاش رو باز کردم. صفحه دویست و شصت.کاغذی توی کتاب بود. بازش کردم." کارت خوبه جف. همینجور ادامه بده."کاغذ رو برداشتم و جاش یه کاغذ دیگه گذاشتم که توش نوشته شده بود: به یک سری خوصیات دختره برای اجرای بهتر ماموریت نیاز دارم.کتاب دیگه ای برداشتم. صفحه چهارصد." میتونید برام یه نفر رو بکشید؟ تعریف کار شمارو خیلی شنیدم و می خوام خیلی تمیز و آروم پسری با مشخصات زیر رو برام بکشین. دانشجوئه و مهندسی صنایع می خونه. پول خوبی هم میدم."نفسم رو فوت کردم و به ذهنم سپردم تا جوابش رو بعدا توی یک کاغذ دیگه بنویسم و بزارم همینجا.چند کتاب خاص بودن که توی صفحات خاص، راه ارتباطی ما و مشتری هامون قرار داشت. الکی که نشدیم بهترین گروه تبهکاری ایران. البته با یک سری گروه های دیگه همکاری داریم و اگه کار راحتی داشته باشیم به اونا نون قرض میدیم. گفته بودم که ما شریف و جوون مردیم؟سایر کتاب های هدف رو هم چک کردم و بعد، از کافه خارج شدم. برگشتم توی خونه. اختاپوس خوابیده بود و مهران هم که هنوز پایین بود.رفتم توی اتاقم. تبلتم رو روشن کردم و سریع وصل شدم به شبکه.AfsaAfsaSun, 21 Apr 2019 23:43:11 +0430https://virgool.ir/@writer313sepidar/تکه-رمان-انعکاس-ماه-در-آب-چاه-ntziju8e1wjf ترنج کراوات رو دقیق و کامل تنظیم کرد و یکم عقب تر رفت و با لبخند گفت: واقعا ماه شدی. حیفت نیست برات زن بگیریم؟گوشه چشمی بهش نگاه کردم و گفتم: چرا. دقیقا حیفه. و ضمنا من قصد ادامه تحصیل دارم.خندید و گفت: ای نمیری علی! بدو من میرم پایین تو هم بیا. خاله اینام تا یه ساعت دیگه می رسن. دیر نکنی ها مامان نصفت می کنه.باز خودم رو توی آینه نگاه کردم:_باشه. نمی خواد مثل بچه ها بهم یادآوری کنی. راستی نازنین خوابید؟ترنج_آره پرستارش اومده تا مراقبش باشه. پوفی کشیدم و دور از چشم ترنج که داشت از اتاقم خارج می شد، کمی کراوات رو شل تر کردم. دستی به موهام کشیدم تا از مرتبیش اطمینان حاصل کنم. یکم دستم ژل مویی شد که با وسواس، دستمالی از جیبم درآوردم و پاکش کردم.واقعا خوشتیپ شده بودم. دمم گرم.دستم رو دراز کردم و از روی میز توالت کوتاه اتاقم، ادکلن گرون و محبوبم رو برداشتم و به گردنم و مچ دستم زدم.یک پیراهن سفید و شلوار مشکی براق و البته گرون قیمت. و یک کراوات راه راه خاکستری – سیاه. خب قاعدتا باید کت همراه شلوارم رو می پوشیدم ولی خب، هوا یکم گرمه و ترجیح میدم کت نازک و بلندم رو تزئینی بندازم روی بازوم و جهت خالی نبودن عریضه یه وقتی هم بپوشمش! مشکی بود و یقه خوش فرمی داشت.چه مرگم شده دارم اینقدر شیک می کنم؟ هیچی فقط حالم خوب نیست. بی دلیل. شاید چون به هر نحوی که بود، ترسا مجبورم کرد اون تابلوی محبوبم رو بدم یه قاب سفید بزنن تا امشب، توی یکی از بهترین رستوران های شهر که نزدیک برج میلاده تقدیمش کنم. یعنی نمی فهمم چرا اینقدر به این تابلو علاقه پیدا کرده. شایدم می خواست حرص منو دربیاره. دم گرفته بود که آره علی خسیسه، علی گدائه، علی امله و... آخرسر هم بابا، دقت بکنید بابا برگشت بهم گفت خاک بر سرت. اونی که دوزار این خاله زنک بازیا براش مهم نبود!با حرص کتم رو از روی تخت برداشتم و روی بازوم انداختم و از اتاق خارج شدم. نازنین تازه مرخص شده بود و برای همین دلم رضا نبود بریم. ولی انگار همه راضی بودن به جز من. همیشه هم همینجوره. شوهرخالم یه تولد توپ قراره برای دخترش بگیره و... حتما چند ماه دیگه ترنج برای رو کم کنی توپ ترشو می گیره! توپای بسکتبال هم همش میخورن تو سر منه بدبخت!تند تند پله هارو طی کردم و با مشاهده مامان و ترنج که منتظر بودن پرستار بچه بیاد، رفتم به سمت اتاق ته راهروی پایین. نازنین خیلی آروم خوابیده بود و خرخر می کرد.کنارش، روی تخت دو نفره اتاق مامان و بابا نشستم. موهای سیاه رنگش که روی پوست مهتابیش نشسته بود رو کمی کنار زدم و بوسه ای روی پیشونیش نواختم. دلم می خواست یه دایی خوب براش باشم. مثل دایی وحید. که معلمم هم بود. ولی حس می کردم توانش رو ندارم. من خیلی چیزارو کم داشتم.نازنین مثل یک فرشته ی پاک و معصوم خواب بود و به خاطر بیماری، لاغر شدنش رو حس می کردم. چیزی توی گلوم سنگینی می کرد. اگه اون دوتا گوگولی مگولی احمق اینقدر درگیر دعواهای خودشون نبودن، زودتر متوجه بیماریش می شدن و اینقدر حاد نمی شد.مامان_علی جان...بچه رو بیدار نکنی.برگشتم به سمت در. مامان نگران نگاهم می کرد. آهی کشیدم و بدون اینکه چیزی بگم بلند شدم و به سمتش رفتم. از کنار مامان رد شدم. بین راه بودم که زنگ در خونه زده شد و ترنج گفت: بالاخره اومد.و به سمت آیفون رفت و ورودی خونه رو باز کرد. سوئیچم رو از تو جیب شلوارم درآوردم و بی توجه به همه، رفتم سراغ ماشین. توی حیاط، دختر جوونی مشغول رفتن به سمت ساختمون بود که با دیدنم آروم سری تکون داد و سلام کرد.جواب سلامش رو دادم و خوشامد گفتم. یکی از بچه های کلاس مراقبت حاج آقا کاظمی که اتفاقا داشت تخصصش رو توی رشته روانشناسی می گرفت و خانوادش از ما هم گردن کلفت تر بودن ولی پرستاری بچه هارو می کرد. مثل من و مجتبی که فلافل فروشی می کردیم. یه وقتایی باید به خودت حالی کنی که هرچه قدر هم تو دنیا برای خودت دم و دستگاه داشته باشی، چیزی نیستی.از استاد کاظمی، زیاد نگفتم. فقط همین بس که بگم، کسیه که بهت کمک می کنه روحت رو بشناسی و دلیلت برای زندگی رو. انسانیتت رو و تعالیم و علوم اسلامی رو. یه جورایی، من و امثال من که سر کلاس استاد کاظمی حاضر می شدن، نسل جدیدی از آدم ها هستیم که توی تاریخ نظیرش وجود نداشته. یه عده که ثابت می کنن انسانیت، چیزی جدا از مذهب نیست. حالا فعلا تو خماریش بمونید تا بعدا بریم سر کلاس.رفتم پشت ماشین نشستم و روشنش کردم. طولی نکشید که مامان و ترنج هم اومدن و سوار شدن. با ریموت در رو باز کردم و از خونه خارج شدم. خیلی وقت بود سوار این غول مشکیه نشده بودم. لامصب فرمونش زیر دستم بدجوری نرم و خوش فرم بود. " تو یک فلافل فروشی علی. یادت نره. توی یکی از خیابون های شلوغ تهران، ساندویچ چرک و مضر پر روغن درست می کنی و تحویل مردم میدی و دونه ای سه هزار تومن می گیری."مامان همونطور که حین طی کردن کوچه تا رسیدن به خیابون اصلی آیت الکرسی می خوند، گوشیش رو درآورد و شماره بابا رو گرفت. هوف. حاج خانوم اگه یکم به اندازه ای که به آقاتون اهمیت میدین به پسرتون اهمیت می دادین به جایی برنمی خورد! حسودیم شد. اه.بعد از یک مکالمه کوتاه گوشی رو قطع کرد و رو به من گفت: یکم سریع تر برو دیر شد._بابا چی گفت؟مامان_میگه تا یک ساعت دیگه کارش تموم میشه.ترنج همچنان به شیشه تکیه داده بود و حرفی نمی زد. چقدر فرق بود بین این دختر، و اون خانومی که پرستار نازنین بود و کسی به جز من نمی شناختش. دنیا چقدر مسخره و عجیبه. خانم شانا سلامی، وقتی که قاعدتا الان باید با نامزدش بگذرونه رو از بچه های مردم پرستاری می کنه!ترنج یکدفعه انگار چیزی یادش اومده باشه گفت: علی تابلوی نقاشی!_تو صندوق عقبه.نفس عمیقی کشید و گفت: خداروشکر! فکر کردم یادت رفته. اگه یادت می رفت ترسا آبرومون رو می برد. تو که این دختر رو می شناسی._آره خیلی شبیه توئه.غرید: علی!خندیدم: بی خیال بابا شوخی کردم.لحنم شبیه شوخی بود ولی خب تا حدود زیادی حرفم حقیقت داشت. ترسا گذشته ی ترنج بود.دقیقا موقع اذون بود که توی پارکینگ برج میلاد پارک کردم. پیاده شدیم و تا محل مورد نظر، پیاده روی کردیم. من هیچی. کفشام راحت نبود ولی ترنج با اون جک و زاپاس ها نمی دونم چطوری سربالایی ها و ناهمواری هارو پشت سر می گذاشت! انگار مجبورش کردن این همه شاسی بلند بزاره بیاد بالا!تابلو رو با یک فوم شیک پوشونده بودم و داده بودم دست ترنج. پنجاه در هشتاد بود و یکم جاگیر. برای همین آخرش مجبور شدم خودم ببرمش. دم در تالار پذیرایی، بابا هم به ما ملحق شد. واقعا سالن قشنگ و بزرگی بود. مجلس مختلط بود ولی نه اونجوری که شما فکر می کنین. از اونجایی که این بچه هجده سالگیش تموم می شد، بر عکس تولد های قبلیش، یه مجلس سنگین قرار بود بگیرن و ارکستر و... چمیدونم از این کوفت زهر مارا. یادمه تا دوازده سالگیش، میومد وسط می رقصید. اون پسرعموهای بدقوارش هم دورش. من هم با قیافه ای کاملا پوکرفیس شده می رفتم یه گوشه نگاهش می کردم بهش فحش می دادم. می دونست از این سبک بازیا متنفرم. از قصد حرصم رو درمیاورد. از بچگی باهام لج بود.یک پیشخدمت تا کمر برامون دولا شد و به سمتی راهنمایی مون کرد. نمی خواستم اینجوری باشم، ولی ناخودآگاه، صدبرابر از حالت عادی مغرور تر و عوضی تر به نظر میومدم. این رو وقتی فهمیدم که نگاهم توی یکی از آینه های تالار افتاد.مامان استرس داشت. هم نگران نازنین بود و هم از صبح درگیر حاضر شدن خودش و ترنج. مدام حساسیت به خرج می داد که لباسش پوشیده باشه و کلی با ترنج، (با ملایمت البته) جر و بحث می کرد که کمتر آرایش کنه. آخرشم ترنج مجبورش کرد چادر معمولیش رو بزاره کنار و چادر عربی نگین دار بپوشه. یه آرایش ملیح هم روی صورتش بود که از همیشه زیباترش می کرد و البته بابا رو عصبانی. منتهی بابا از هر بحثی که مجبور بشه با ترنج کل بندازه پرهیز می کرد. هم نمی خواست ترنج عصبی نشه و هم اعصاب گریه اش رو نداشت. تالار تقریبا خالی بود. به جز ما، چند خانواده از فامیل های پدری ترسا بودن. همون پسرعموهای گوگولی مگولیش! به محض ورودم، حاضرم شرط ببندم با دیدنم هم کپ کردن هم یه پوزخند ملیحی روی لبشون هویدا شد. طولی نکشید که خاله اینا اومدن بهمون خوشامد بگن و ماهم بلند شدیم برای احوال پرسی و اینا. خاله وحیده ترکونده بود. جوری موها و صورتش رو آرایش کرده بود که با یک شال خوشرنگ شیک و لباس یقه شونیز دار، سر و ته قضیه "مذهبی بودن خاندان" رو هم آورده بود. ترسا هم همینطور. موهای قهوه ایش یه حالت خاصی از جلو یک موج می خورد و به عقب می رفت و از پشت شالش، دنباله ی بافته ی تمیز موهاش بیرون بود. پیراهنش یاسی رنگ بود. شالش هم همینطور. آرایشش هم ست بود. برای اولین بار تو عمرم نتونستم بهش خیره نشم. اون هم همینطور شده بود. با چشم های گنده شده بهم زل زده بود. فکر نمی کرد اینقدر خوش تیپ باشم. منم فکر نمی کردم اینقدر زود بزرگ بشه و جفت پا بشه پرنده ی آسمان اعصاب و روان من! ( من نمیگما ولی خودش گفت که به این گوگولی مگولی نمی بازه! )به زحمت چشم های عسلیش رو از من گرفت و با لبخند، همراه خاله و شوهرخاله از ما دور شد. هنوز چشمم دنبال دنباله بافته ی موهاش بود. به هرچیزی فکر می کردم جز چیزی که شما فکر می کنید! مامان برگشت به سمتم و با لبخند گفت: پسرم یه تیکه ماه شده!با لبخند سری به زیر انداختم. بزار خوش باشه و ندونه که یه فلافل فروشم. ننگ نیست. به هیچ وجه. ولی من اگه در آینده خواستم برم خواستگاری شغل اصلیم رو همین معرفی می کنم. دلایل خاص خودم رو هم دارم. درهرحال، فلافل فروش بودن از عضو این خونواده بودن شرافتمندانه تره.ترنج_علی چرا رنگت پریده؟_چی؟ترنج یکم تو صورتم دقیق شد: مثل گچ شدی.مامان ناگهان ناراحت شد و گفت: آخی! یادم نبود بچم ناهار نخورده! ضعف کردی نه؟ امروز اصلا حواسم بهت نبود. نچ. من حواسم نباشه نباید به فکر خودت باشی؟ترنج یه لبخند شیطنت آمیز زد و با چشم و ابرو به ترسا اشاره می کرد و منم عین خیالم نبود انگار داره بهم گوسفند نشون میده. درواقع اگه گوسفند بود بیشتر واکنش نشون می دادم.توی محیط تالار چشم گردوندم. و بالاخره سماور برقی بزرگ رو در گوشه سالن کشف کردم.خب خداروشکر میشه یه لیوان چای خورد. اینجا دست کمی از کاخ نداشت. یعنی برای یکی عروسی معمولی، خیلی خیلی بزرگ تر و مجلل تر از حد معمول بود! چه برسه به تولد. بیا. مردم نون شب ندارن بخورن اون وقت این دخترخاله ما...بابا در جواب نگرانی مامان گفت: لوسش نکن. دیگه بزرگ شده بچه که نیست.ترنج: راست میگه مامان. همینکارا رو کردی لوس شده برای همه خودشو می گیره. خودشم اعتراف می کنه که لوسه مگه نه علی؟بابا به تمسخر و پوزخندی که کاملا شبیه مال خودم بود ازم پرسید: نکنه به جای اینکه چند سال دیگه برات زن بگیریم باید همین الان شوهرت بدیم تا یکی حواسش بهت باشه که از شدت ضعف با رنگ روغن های نقاشیت یکی نشی؟خیره به چهره خندان بابا نگاه کردم و لبخندی زدم دقیقا مثل خودش. چیزی نگفتم و بلند شدم. عذرخواهی کوتاهی کردم و به سمت سماور آب جوش رفتم. صدای مامان رو می شنیدم که آروم به بابا می گفت: اینطوری که حرف می زنی فکر می کنه برات مهم نیستش! بچم مگه چشه؟ چه بدی ای کرده بهت؟بابا غرید: سلیمه دوباره شروع نکن!داشتم به جلو قدم برمی داشتم ولی از پشت هم می تونستم چهره بابا رو تصور کنم. با اون چشم های آبی و چهره ای کشیده و موهایی نقره ای شده، و ته ریش نسبی. هیکلش هم به نسبت بقیه افرادی که باهاشون سروکار داره، متناسبه. مثل خودم رو فرم بود اگه یکم شکم نمی آورد و شونه هاش افتاده نمی شد. همیشه وقتی می خواست به مامان اخطار بده که الکی غرغر نکنه، مثل من اخم می کرد. لیوان کاغذی رو برداشتم و زیر شیر سماور گرفتم. یک چای کیسه ای داخلش گذاشتم و بعد از رنگ دادنش، بسم الله گفتم و جرعه جرعه سر کشیدم. در همین فاصله، بیشتر مهمون ها اومده بودن. البته فکر کنم قبل از اینکه مهمونی خانوادگی برگزار بشه، یه سری این خانوم رفقاشون رو هم دعوت کرده و یه دور قر داده بودن. بعید بود بتونه اینقدر تیپ بزنه و جلوی خودشو بگیره!وای که اگه مجتبی اینجا بود حسابی چپ و راستم می کرد. بس که فکر و چشمم هرز میره. لعنت به من!با خوردن چای، جون دوباره به بدنم برگشت. با این تمرینات سخت استاد دارم جون میدم. نمی دونم چند وقته که هر هفته در روزهایی نامنظم روزه می گیرم اونم طوری که کسی متوجه نشه و از اونجایی که معمولا چیزی نمی خورم، کسی نمی فهمه.یک قند هم با چایم خوردم. دوست نداشتم برگردم پیش مامان اینا و باز هم گوشم پر از حرفای مامان و ترنج بشه. یا پشت سر خاله حرف می زنن یا با بابا شروع می کنن به غر زدن درباره وضعیت مراسم. من موندم واقعا ترنج با چه رویی پاشده اومده وقتی از شوهرش قهر کرده. گرچه هرکی ازش می پرسه آرشام خان کجا هستن؟ فقط میگه درگیر مریضی نازنینه. طوری که کسی متوجه ام نشه، رفتم توی اتاق عقد تالار تا نماز بخونم. ظاهرا نمازخونه نداره. تو مملکت اسلامی! بعد باید بیام تو همچین جای مقدس و البته شیک و درجه یکی نماز بخونم. بابا دمش گرم.اگه خواستم زن بگیرم، کسیو می گیرم که اونقدرکمالات داشته باشه که به یک کاسه آب سر سفره عقد هم راضی باشه. این زلم زیمبو ها چیه میزارن؟ اوه اوه. اگه مجتبی اینجا بود می گفت فقط جای شهربانو خالیه که کارو یکسره کنم! ولی خیلی اتاق عقدش قشنگ بود. البته...نه از دیدگاه من. از دیدگاه ظاهری و عینی.نمازم رو خوندم و از اتاق بیرون رفتم. توی سالن داشتم راه می رفتم که ناگهان...لرزش گوشیم توی جیبم رو احساس کردم! (نکنه فکر کردید ترسناک میشه قضیه؟) از جیبم درش آوردم. مجتبی بود. بَه چه حلال زاده است!تماس رو وصل کردم و گفتم: بله؟مجی_علی راه حلشو پیدا کردم!_علیکم السلام و رحمه الله و برکاته. کیف حالکم ان شاءالله؟خندید: شرمنده! سلام. علی فهمیدم چطوری به شهربانو برسم!_منم خوبم. شما خوبی؟ خانواده خوبن؟ برادرزاده تون از اون دنیا سلام دارن؟ ای بابا ما توقع عرض ارادت نداشتیم که نمی خواستیم مزاحم لگد پرونیشون به حفره شکمی زن داداش بشیم!به زور خنده اشو جمع کرد: علی دارم جدی حرف می زنم!_منم جدی میگم. موندم اون مصطفی با اون حالش چه وقت بچه دار شدنشه. مجی_وا مگه مصطفی می خواد بچه بزاد؟ دست آزادم رو محکم کوبیدم توی پیشونیم و با عجز گفتم: مجتبی من چند دفعه گفتم نگو " وا " ؟ این مال دختراست! به خدا اینجور مواقع اگه در دسترس باشی از وسط جرت میدم!خیلی جدی گفت: وا! کی گفته " وا " برای دختراس؟_خوبه میدونی بدم میاد و هی تکرار می کنی! چرا عادت داری مثل این دخترای لوس و ننر لج کنی با من؟مجی_ وا ! کی خواست لج کنه! توهم هرچی خوشت نیومد یه گوله مف دماغ کن بچسبون به دخترا! مگه چه گناهی کردن بندگان خدا؟ همین دیشب مشخص گردید برادرزاده ی گرام ماهم دختره. اخ...علی دایی شدن به نظرت بهتره یا عمو شدن؟ اووو! تو چه شاخی هستی! علی دایی! دایی علی! حیف نازنین پسر نیست وگرنه بزرگ می شد عشق می کرد با صدا کردنت!_تا اون موقع دیگه علی دایی از مد افتاده. همین الانشم دیگه بازی نمی کنه.مجی _خب حالا وللش. مثل این دخترا نشستیم فک می زنیم! بپرس چه کردم ای علی!_چه کردی ای مجتبی؟سرخوشانه خندید و گفت: یکی از دوستای شهربانو خانوم، بر حسب اتفاق دوست دختر جدید سورنه. باهاش حرف زدیم و آمار گرفتیم. میگه گویا از کلاس هایی که توش مراقبت باشه خوشش میاد! منم به راحله خانم گفتم که از طرف من کلاس استاد کاظمی رو معرفی کنه. قراره تو جلسه ی بعدی بیاد!لبخندی زدم و گفتم: خیلی خوبه. تو محیط کلاس استاد، میتونی خیلی چیزا دربارش کشف کنی. امیدوارم سینترلای رویاهات بهت بله بده! راستی می خوای با استاد یه صحبتی هم بکنم که باهاش در این باره هماهنگ کرده باشیم؟مجی_چی؟ نه بابا. لازم نیست. من یکم از استاد خجالت می کشم بگم دل دادم._دل ندادی فرزندم تو کلا عقلتو دو دستی دادی خدمت خانوم.یکم ژست عصبانیت گفت: حالا بزار وقتی خودت دلت یه جا گیر کرد نشونت میدم. حالا بیخیال. الان کجایی؟_تولد تری.چند سوت ریتمیک زد و گفت: اینم سینترلای تو.خندیدم: داماره! (خفه شو)_جان؟ باز تو چشم بادومی شدی؟ چند دفعه گفتم این کارتوناشونو نگاه نکن دیوونه میشی، به قول خودت هِنتایا(منحرف) میشی! گوش ندادی. اینم شد این!اینبار قهقهه سردادم. وقتی نوجوون بودیم علاقه مضحکی به انیمه ژاپنی پیدا کرده بودیم. ولی خب، سروته نداشت، ماهم بوسیدیمش به خداوند منان سپردیمش! هنوز آثار انحراف از اون انیمه های بدون سانسور یکم تو وجودم هست!یک نفر زد رو شونم و گفت: داداش بی خیال اینجا دیگه بزار کنار این گوشیو.سری تکون دادم و به مجتبی گفتم: ببین بعدا حرف می زنیم. الان باید برم._خوش باشی. آییش دِماس! سایونارا. (دوستت دارم. بای)_شینته...! (بمیر)قطع کردم. خیلی وقت بود اینجوری نبودیم. نمی دونم من چی زده بودم یا این مجتبی چه مرگش بود. هرچی بود اون خوشحال بود و منم از خوشحالیش خوشحال بودم. مجتبی اصولا توی همه چیز از من عاقل تر بود. قبل از اینکه این اتفاق براش بیفته و من واقعا نگرانشم. میگن عشق کور و کر می کنه و عقل رو از بین می بره.واقعا همین طوره. ای کاش اینطوری نمی شد ولی هرکسی، بالاخره یه جایی تجربه اش می کنه. با لِوِل های مختلف.ولی همین خوبه که داره با عقل جلو میره تا اگه متوجه شد ملکه ی انگلیس بهش نمی خوره، بی خیالش بشه. و من بهش افتخار می کنم. و تنها کاری که می تونم بکنم اینه که همه چیز رو عادی جلوه بدم انگار هیچ اتفاقی نیفتاده._تلفنت تموم شد علی آقا؟به همون مردی که به شونم زده بود نگاه کردم. عمو بزرگ بزرگه ی ترسا. ماشالا حافظم داشت بهتر می شد!لبخندی زدم و گفتم: بله ممنون. شما خوب هستین؟_چه عجب ما خنده ی شمارو دیدیم! (همچنان تظاهر من به لبخند و سری افکنده)خیلی گرم باهام دست داد و گفت: خیلی بزرگ شدی. آخرین بار که دیدمت هفده سالت بود فکر کنم.سری تکون دادم و گفتم: آره زمان خیلی زود می گذره. خودمم متوجهش نشدم.مردونه، دستش رو پشت کتفم گذاشت و به سمت داخلی سالن هدایتم کرد و همونطور که راه می رفتیم گفت: شنیدم هنرمندی شدی برای خودت._بله. جسارتا. مینیاتور کار می کنم._پدرت هم هنر دوست داشت. حیف که ولش کرد. اگه تجارت و طراحی فرش رو کنار نمی گذاشت الان موفق بود. گرچه تو همین شغلش هم حسابی موفقه. اما من همیشه فکر می کردم شما پدر و پسر از اولشم به هنر تعلق داشتین.قسم می خورم بی اختیار و از روی عادت پوزخند زدم: از کجا فکر می کنید نقاشی چیزیه که من بهش تعلق دارم؟انگار خیلی از رفتارم بدش اومده بود که اخمی ظریف روی پیشونی چروکیده اش جا خوش کرد. نفس عمیقی کشید و گفت: ترساجان بهم گفت. عکس چندتا از کار هات رو هم بهم نشون داد. راستش می تونم ببرمت توی یکی از نمایشگاه های فرانسه یا لندن. کارهات فوق العادست! به عنوان یک جوون بیست ساله...دست هام رو از خشم مشت کردم. ترسای....لااله الی الله! چطور به خودش اجازه داده بدون پرسیدن از من از تابلوهام عکس بگیره؟ اگه گیرش بیارم! خفش می کنم!_هان نظرت چیه علی آقا؟دستش رو از روی کتفم برداشت و ایستاد. من هم به سمتش چرخیدم. از شدت گرما، کتم رو درآوردم و روی بازوم انداختم. یه دستم رو توی جیب شلوارم انداختم و گفتم: راستش زیاد دوست ندارم کارهام رو به همه نشون بدم. استادم اصرار داره به روح نقاشی و حرف های طرحش فکر کنیم نه اینکه کجا و به کیا نشونش بدیم. به هرحال، ممنون از پیشنهادتون. ببخشید.و بدون کمترین توجهی بهش، به سمت دیگه ای رفتم. درواقع فرصت هر حرف دیگه ای رو ازش گرفتم. چه فرصت طلبه! اون ترسای گوگولی مگولی هم معلوم نیست با خودش چه فکری کرده که...بی خیالش. حوصله جروبحث با این افریته رو ندارم.بعد از یک اجرای یک گروه ویلون نواز و مسخره بازی های اون پسرعمو ها، حالا داشت شام سرو می شد تا بعدش کیک و کادو و اینا.رفتم پیش مامان اینا نشستم و مثل پسر خوب، دست به سینه، صدام در نیومد و شامم رو تا ته خوردم. (گرسنه ی بدبخت! :/)بعد از شام، مراسم شروع شد. طبق معمول خواستم برم یه گوشه با گوشیم خلوت کنم (لا اله الی الله!) که خانجون دستم رو گرفت. با تعجب گفتم:_عه سلام خانجون شما کی اومدی؟خانجون_سلام و زهر مار! این چه وضعیتیه چرا کنار زنت نیستی؟ بگیرم بزنمت؟ نکنه سرت جای دیگه بنده؟ بگیرم با همین عصا...خاله وحیده تند اومد به سمتم و عصای خانجون رو روی هوا گرفت.خاله_عه مامان چرا می زنی علی رو؟خندیدم و خم شدم و روی موهای سفید و فرفری خانجون رو که از زیر روسری بیرون زده بود بوسیدم. آلزایمر داشت بنده خدا. دلم براش کباب بود.خانجون با اخم بهم گفت: حالا بخشیدمت! برو کنار زنت بشین مثلا تولدشه. وای به حالت اگه من آخر شب چشمای این دخترو گریون ببینم! اون دوتا بلوبری های گنده ات رو از کاسه میارم بیرون!با خنده دستش رو گرفتم و گفتم: خانجون چندبار بگم تری که زن من نیست.خانجون_پس من پارسال شام عروسی عمم رو خوردم؟ فکر کردی فراموشی دارم میتونی سرم رو گول بمالی بچه؟ حرف نزن ببینم پسره ی آسمان خراش! (زرافه از شدت عظمت این تشبیه، تخم گذاشت!)عصا زنان به سمتی رفت. همه دست می زدن و ترسا هم روی جایگاه مخصوصش نشسته بود و حواسش به ما نبود. خانجون یکدفعه با صدای بلند گفت: هوی سلیطه ی بنفش! پاشو بیا پایین ببینم شوهرداریم بلد نیستی! نگاه کن شده برج زهرمار! میری با اون پسرعموهات می خندی نمیگی رگ غیرتش باد می کنه می ترکه می میره از دستت راحت میشه؟همه از این طرز صحبت خانجون خنده شون گرفته بود. لحن خانجون هم شوخ بود ولی اصلا حواس نداشت. هیچ کس هم دلش رو نداشت که دلشو بشکنه. یه وقتایی آقاجون خدابیامرز رو تصور می کنه، همه جاهم باخودش می برتش. یه وقتایی منو با اون خدابیامرز اشتباه می گیره! اصلا یه وضعیتیه. (باباپنجعلی توی پایتخت خیلی حالش خوبه نسبت به خانجون!)ترسا با دیدن خانجون برق اشک تو چشم هاش دوید و به این سمت اومد. نیم نگاهی به من کرد و بعد خم شد سمت خانجون:_وای خانجون فکر نمی کردم برای تولدم بیای!خانجون بیشتر اخم کرد: زودتر از اینا اومده بودم! همتون داشتین شام می خوردین کسی منو ندید. یه چیزی دیدم خیلی حقیقتش آتیش گرفتم.ترسا_ چی شده خانجون؟_چرا علی پیش سلیمه و حاج سلمان نشسته بود؟ قهری مگه باهاش ننه؟نمی دونم خدا چه قدرتی داده به این پیرزن که یکدفعه جوری گوشم رو گرفت و چهل و پنج درجه به راست متمایل شدم!خانجون_بگو! اگه اذیتت کرده بگو حال اینه من جا بیارم! دلتو شیکسته؟ زدتت؟ بی مهری کرده؟ترسا ابروهاش رو با ترس بالا داد و نیم نگاهی به من کرد. تاحالا یک بار بیشتر پیش نیومده بود مارو باهم نسبت دار بدونه. اونم در حد نامزدی! الان اینطور که معلومه تا ترسا خوب نقش بازی نکنه من توسط خانجون گوش گوجه ای میشم! باز این خوبه. نکنه فردا بیاد بگه بچتون کو؟همهمه ی توی سالن نمی گذاشت خوب بشنوم ترسا چی زیر لب زمزمه می کنه. ولی بالاخره اون چهره درهم کشیده اش که خانجون رو تحریک می کرد بیشتر گوشمو بکشه، باز شد و با نگرانی گفت: نه توروخدا گوشش رو ول کنید خانجون دردش می گیره.خاله وحیده آروم داشت می خندید. وای خدا راه حل بهتری نبود منو خورد کنی؟بالاخره رها شدم! خدایا شکرت!با اینکه هنوز تریپ غرورم رو حفظ کرده بودم، ولی اعتراف می کنم گوشم واقعا می سوخت! آی با درد نمیری خانجون.خانجون لبخندی زد و گفت: عا حالا شد. حالا میگی چه کرده این آسمان خراش یا نه؟ترسا یکم بهم نگاه کرد و با من و من گفت: هیچی...یکم بحثمون شد. اونم رفت تا سرم داد نزنه. خیلی خونسرد و خودداره خانجون. باور کن.نگاه برزخی خانجون من رو مخاطب خود قرار داد. با اخم کمرنگی گفت: قول میدی تکرار نشه؟_بله بله. قول میدم.خانجون_آفرین حالا همو بغل کنید ماچ کنید تموم شه بره منم اینقدر حرص شمارو نخورم!نفس عمیقی کشیدم و گفتم: خانجون. میدونی که من متعصبم. جلوی این همه آدم...نمیشه.خانجون نگاهی به اطراف کرد و انگار چیزی یادش اومده باشه، از حالت شوخی دراومد: آها. راست میگی. همیشه خانواده پدری من از خانواده مادریم متعصب تر بودن. این طرف اینا اینقدر باز و راحت، اون طرف عموهای من همه یا روحانی ان و یا مجتهد و جانباز و ایثارگر و... سه تا عمه هام هم که شیخه و میعنه و... کلا طایفه ما از بنی هاشم آباد تره.ترسا_ اشکال نداره که! الان آشتی آشتی ایم. جون تری راست میگم خانجون.خانجون لبخندی زد و سر ترسا رو پایین آورد و پیشونیش رو بوسید.خانجون_میدونم دخترم. خوشبخت بشی.تا آخر مراسم، به اجبار، صاف نشسته بودم کنار ترسا. پسرعموهاش و بقیه بروبچ اینقدر سربه سرم گذاشتن که نگو. شده بودم مضحکه جمع. سر کادو باز کردن و کیک بریدن، جونم به لبم رسید. وقتی تابلو نقاشی من از کاور درآورده شد، ترسا با دیدنش توی اون قاب سفید، خیلی ذوق کرد ولی یک بار هم ازم تشکر نکرد! حتی صرف اینکه جلوی جمع باشه! دختره ی ... لا اله الا الله.موقع عکس گرفتن دیگه داشتم روانی می شدم. از قصد جوری ژست می گرفت که من حرصم دربیاد. ترنج و مامان و بابا هم از اونجایی که نشسته بودن بهم لبخندی می زدن که "عجب خری شده با این قیافه" تو چشماشون داد می زد.بعدش خداروشکر موقع اجرای کنسرت شد که باید سن رو خالی می کردیم. ولی بازم نگاه خانجون باعث شد نتونیم از هم فاصله بگیریم. امیدوارم دیگه خانجون اینجوری توهم نزنه. واقعا طاقت ندارم.سالن سرتاسر سکوت بود. گروهی که برای کنسرت آورده شده بود یکی از اون معروف هاش بود که البته من ازش چیزی سردرنمیاوردم. ولی ترسا داشت غش می کرد و هی بوس های چندش آور برای باباش می فرستاد. خدایا همین الان باهات قرارداد امضا می کنم، قول میدم آدم بشم به شرطی که اگه احیانا در آینده ای دور بچه دار شدم دختر نباشه.فضارو تاریک هم کردن که حسابی عشقولانه و رمانتیک بشه. ترسا هم آستین بدبختم رو ول نمی کرد. اینقدر هلاک شوهری چرا نمیری یکی از اون پسرعموهای گوگولی مگولیت رو تور نمی کنی؟ لعنت خدا بر دل سیاه شیطون. از جیغ زدن های خواننده چیزی سرم نمی شد ولی صدای همخوانی زیرلبی ترسارو می شنیدم. پوزخندی زدم و به نقطه دیگه ای خیره شدم. اصلا متوجه نشدم اون نمایش مسخره کی تموم شد و لامپا روشن شد.با صدای ترسا به خودم اومدم: هی...علی.برگشتم به سمتش: هوم؟_یقه ات خراب شده. سرم رو پایین آوردم ولی چیزی ندیدم. ترسا پوفی کشید و با وجود کفش های پاشنه بلندش، یکم خودش رو بالاتر کشید و مشغول تنظیم یقه پیراهنم شد. اونقدر وسواس و دقت توی چهره اش ریخته بود که آدم خندش می گرفت. بی خیال بابا یه پیراهنه دیگه.بعد از یقه ام، کراواتم رو هم گرفت و گفت: اوه اوه با این دیگه چه کردی؟ کلا اونجوری که باید باشه نیست. از بس شیطونی می کنی.و بعد با همون اخم غلیظش به کراواتم ور رفت.به آرایش غلیظ و رنگ طبیعی موهاش نگاه کردم. گرچه من امشب علی همیشگی نبودم. قاعدتا باید چشم هام رو می گرفتم و به زمین می دوختم. ولی نمی دونم چه کار کرده بودم که شیطون اینقدر راحت می تونست افسارم رو به دست بگیره.ترسا_خب تموم شد.و با خیال راحت فرود اومد!یکم به چهره رضایتمندش، خنثی نگاه کردم و گفتم: هیچ مردی خوشش نمیاد پسرعموی زنش، با همسرش اونقدر راحت توی راهرو خلوت کنه. نه؟رنگ از چهره اش پرید. با نگرانی گفت: علی...پوزخندی زدم: من برای خودت و اون بدبخت گوگولی مگولی ای میگم که قراره بگیرتت. به فرض که همون شازده شاهرخی که وقتی داشتم نماز می خوندم درست پشت سرم خیلی راحت....ترسا_هیس!! علی!_چرا؟ بزار بگم. به فرض که خاله وحیده راضی شد ازدواج کنین. اون گوگولی مگولی اصلا براش مهم هست که پسرخالت...الان هفتاد ثانیه تمامه که داره بهت نگاه می کنه؟ تو همچین کسی رو انتخاب کردی؟ به فرض که اون برات بهترین و مهم ترین باشه. توهم براش مهم ترین هستی؟نزاشتم زمزمه ام بلند بشه. طوری حرف زدم که فقط خودش بشنوه.درمقابل بهت و تعجب ترسا خونسردانه گفتم: نمی خوام بلایی که سر ترنج اومد سر توهم بیاد.خواستم راهم رو بکشم و برم که آستینم رو گرفت و وادارم کرد بایستم. به خاطر امضا گرفتن از خواننده و شلوغی مجلس، کسی حواسش به ما نبود.ترسا به سرعت جلوم ایستاد و با شهامت گفت: اونطوری که تو فکر می کنی نیست! من هلاک و کشته مرده اون شاسکولا نیستم.شونه بالا انداختم: من مواخذه ات نکردم. لازم نیست به من جواب پس بدی.اینبار برای اینکه بی تفاوت از کنارش رد نشم، دستش رو یک طرف صورتم گذاشت. با غضب نگاهش کردم که خودش فهمید و دستش رو انداخت.برام جالب بود با چه رویی هنوز این قدر جسورانه حرف می زد.ترسا_دوست ندارم هرفکری که دوست داری راجع به من بکنی. من اونجوریاش نیستم. حالام دور برت نداره که فکر کنی چون به خاطر خانجون باهات خوش اخلاق بودم خبریه. ولی تو در هر صورت یه سر و گردن از اون پسرعموهام بهتری. حداقل تا قبل از این اینطوری فکر می کردم. پوزخند شماره ی نمی دونم چند رو زدم و گفتم: عه؟ رده بندیه؟ چه جالب. الان من بالای لیستتم آره؟با عصبانیت از لای دندون هاش غرید: علی خر نباش! تو برای من نسبت به اونا زمین تا آسمون فرق داری.خیلی سرد گفتم: ولی من هیچ فرقی بین تو و بقیه دخترهای اطرافم نمی بینم.قشنگ برق زدن رطوبت اشک توی چشم هاش معلوم بود. نفس پر بغضی رو بیرون داد و با لحنی که توش خشم و تنفر موج می زد گفت: تو... یه آشغالی! خاله سلیمه واقعا بهت افتخار می کنه. به کسی که هیچی به جز یه خودخواه کور نیست!بعد راهش رو گرفت و رفت. دست هام رو کردم توی جیب شلوارم و به رفتنش نگاه کردم. این دختر هیچ وقت بزرگ نمی شد. قدم زدنم رو به سمت دیگه ای استارت زدم. گوشیم رو در آوردم و عکسی رو باز کردم. عکس همون نقاشی مینیاتوری که ترسا به زور تصاحبش کرد. داشتیم سر چی دعوا می کردیم؟ سر تصویر کسی که ذره ای بهش شباهت نداریم. خدا از آفریدن چنین انسان هایی چه هدفی داشت؟بعد از جشن، برگشتیم خونه.AfsaAfsaFri, 19 Apr 2019 14:24:39 +0430https://virgool.ir/@writer313sepidar/تکه-رمان-تهران-دود-yjpdsjsqke2h به نام او که خالق برتر استدودها موجوداتی هستند، کاملا شبیه به انسان ها که درمیان آن ها زندگی می کنند. درواقع، زمانی انسان بودند ولی نیروهایی شیطانی تغییرشان داد و خوی درندگی و وحشی گری را در آنها تقویت کرد. این موجودات برای ایجاد رعب و وحشت، در قرن بیست و یک، در پایتخت استراژیک ترین کشور خاورمیانه، ظاهر می شوند و شروع به خوردن انسان ها می کنند.تفاوت های آنها با انسان ها احساس نمی شود مگر در مواقعی که خشمگین یا گرسنه شوند که در این مواقع، به شکل یک جسم شعله ور در آتشی خاکستری، به قربانی خود حمله می کنند و مثل آتش آن را می سوزانند. در این حالت، شباهت خیلی کمی به انسان دارند و مثل یک دیو یا خوناشام یا هر موجود فراطبیعی دیگر به نظر می رسند.به خاطر قابلیت های خاصشان در این حالت، به راحتی فرار می کنند ولی اگر تضعیف شوند، قابل دستگیری اند. و چیزی که آنهارا ضعیف می کند، آب است. مدیر کل اداره نیروی نظامی دینا، می گوید که ما فکر می کنیم به وجود آمدن ناگهانی این موجودات در این برهه خطرناک وضعیت ایران اتفاقی نیست. ده سال می شود که این موجودات به وجود آمده اند ولی در سه سال اول، هیچ اقدامی برای مبارزه با آن ها نشد. ولی بعد از اینکه پسر یکی از نمایندگان مردم تهران در مجلس توسط دودها خورده شد، دولت مجبور شد دستور تشکیل سازمان دینا را صادر کند و ما با توجه به فتاوای مراجع تقلید و متخصصان مبحث متافیزیکی، شروع به کار کردیم.طبق تحقیقات ما، در ابتدا یک فرقه انحرافی به نام دودمان خاکستری در جنوب تهران و بین بی خانمان ها رایج شد و از آنها چنین موجوداتی ساخت. انسان هایی که گرفتار این نیروهای شیطانی می شوند، به طور کلی تغییر می کنند. پس از مدتی این موجودات شروع به زاد و ولد کردند. این دود ها دیگر نمی توانند به انسان تبدیل شوند و وقتی ما دستگیرشان می کنیم، چاره ای به جز کشتن آن ها نداریم.تا قبل از این ایران مشکلات اقتصادی زیادی داشت. مشکلات فرهنگی زیادی هم داشت. همینکه نظام جمهوری اسلامی همچنان پابرجا بود برای همه غیر قابل درک بود. حالا، با حضور این موجودات، ثابت شده که ایران مثل همیشه سرسختانه به نفس کشیدن ادامه می دهد. ولی آیا در این جنگ هم پیروز می شوند؟در تهران، سازمان دینا پیروز می شود یا دود ها؟***اخبار شبکه یک: قربانیان حادثه حمله ی دود ها به عده ای از مردم، 59 نفر اعلام شد. صبح امروز، تعدادی از دود ها داخل یکی از سینماهای تهران، با حبس کردن قربانیان و شروع به کشتار آنها، خانواده های ایرانی را داغدار کردند. به محض رسیدن پلیس، دود ها ناپدید شدند. سازمان دینا همواره درحال تلاش برای مقابله با دودهایی ست که جان مردم را به خطر انداخته اند. حمله های دسته جمعی و حتی منفرد این موجودات پلید، خطری جدی برای تهران محسوب می شود که با تلاش های بسیار پلیس و سازمان دینا ...خانم نیکو سخن تلوزیون رو خاموش کرد و گفت: اعصاب آدم به هم می ریزه. اه.لبخندی کم رنگ زدم و به کارم مشغول شدم. کارگاه کوچیک توی گرمای تابستون یکم آزاردهنده می شد. خصوصا که کولر اینجا خراب بود و گوش خانم نیکو سخن هم برای تعویضش بدهکار نبود.عینکم رو یکم جلوتر کشیدم و روی کارم تمرکز کردم. من سرکارگر اینجا هستم و خانم نیکو سخن هم مدیر و صاحب کارگاه. برای همین این که همش سر کارگرها غر بزنم باعث شده به مرور توی این چهارسال، اخمو و عصبی به نظر بیام. ولی یک زمانی، من هم لبخند زدن بلد بودم. یک زمانی...توی این کارگاه کوچیک تولید کفش، این منم که با جدیت کار می کنم. اونم شاید به خاطر اینکه فراموش کنم. خاطرات تلخی که مزه ی تلخیش همیشه آزارم می داد.نیلوفر، همکارم که کنارم نشسته بود آروم بهم گفت: هی دختر! امشب پایه ای بریم یه جایی؟کمی سرم رو کج کردم و موشکافانه گفتم: کجا؟نیلو: یه مهمونی کوچیکه. تولد پسرعموی لیلا. من دوست دارم برم ولی تنهایی می ترسم. مامانم هم گفته فقط باتو بهم اجازه میده.اخمی کردم و گفتم: اجباری در کاره؟خودش رو لوس کرد: خواهش کنم چی؟!من: نه.نیلو: ولی...من: گفتم نه.پکر شد و قهر کرد. اهمیتی ندادم. به هرحال، دوست نداشتم از یه دوست معمولی بیشتر باهاش ارتباط داشته باشم.خانم نیکو سخن همونجوری که قدم می زد و مغرورانه نظاره می کرد، به سمت من اومد. سربلند نکردم. سرفه ای کرد. بازم اهمیت ندادم. این زن احمق یعنی این قدر بدش میاد اسم منو صدا بزنه؟ اینقدر منو پایین می دونه؟ آخه آدم اینقدر عوضی؟بالاخره گفت: خانم شاکری!سرمو بلند کردم و سرد گفتم: بله.یاد گرفته بودم با این زن پول دوست و اشرافی چجوری رفتار کنم. حتی از کارگر ها هم باهاش سرد تر رفتار می کردم. شاید بالاخره متوجه بشه مال و منالش و پورشه ی دم درش پشزی ارزش نداره.خانم نیکو سخن: بازار یابمون می خوان تو رو ببینن. طراحی بیشتر کفشامون با تو بوده. بیا تو دفترم. سری تکون دادم و گفتم: کارم که تموم شد میام._ گفتم الان بیا!از لحن دستوریش عاصی شدم. سرمو بلند کردم و با خشمی مخفی گفتم: کارم تموم بشه میام. زیاد نمونده.ترسید. چیزی نگفت و همونجور باد به غبغب انداخته، راهشو گرفت و رفت.دیگه دستو دلم به کار نمی رفت. به زور جفت این یکی رو هم درست کردم و پاشدم. عینکم رو عقب دادم و بلند شدم.به سمت دفتر مدیریت رفتم. در رو که باز کردم، با خانم معصومی روبه رو شدم. خانم چادری و مهربونی که تازه بازاریاب ما شده بود. دختر خوبی بود. ازش خوشم میومد.معصومی: سلام شاکری جان! چطوری دختر خوب؟لبخندی سرد زدم و گفتم: خوبم ممنون. کاری داشتید با من؟معصومی: آره عزیزم بشین. خانم نیکو سخن انگار رفتن.من: بله. درسته.نشستم. معصومی هم جلوم نشست. لبخندش کم کم داشت روی مخم می رفت. با مهربونی گفت: مدل جدید طراحی نکردی؟من: فعلا که نه. معصومی: دختر خوب و با پشتکاری به نظر میای.من: نظر لطفتونه.ریز خندید و گفت: چه متواضع هستن پرنسس! راستش استعدادت قابل تحسینه. دیپلم فنی حرفه ای داری؟من: نه. من تجربی خوندم. ولی علاقه ای بهش نداشتم. طراحی کفش رو بیشتر دوست داشتم.خودم تعجب کردم که چطوری بیشتر از سه جمله حرف زدم. شاید به خاطر این بود که واقعا از این دختر خوشم میومد. مغرور و خشک مقدس نبود. مثل بعضی از چادری ها جلف و مضحک هم نبود. حتی خنده اش هم به دل می نشست. معصومی: آها...عجب دنیای عجیبی. منم لیسانس بازرگانی دارم. من: کار خاصی باهام داشتید که گفتید بیام؟سرش رو که از تو فکر رفتن پایین انداخته بود بالا آورد و یهو دوباره لبخند زد و گفت: آره یه موردی بود که خانم نیکو سخن گفت که خودم بهت بگم. یکی از ارگان های پخش و صادرات از چند مدل خوشش اومده و تعداد بالا سفارش داده. خواستم بپرسم می تونی توی مدت کمی آماده شون کنی؟ به هرحال سرکارگری گفتن!دستور رو در قالب خواهش بیان می کرد. چه جالب! تاحالا همچین آدمی رو از نزدیک ندیده بودم.من: بله البته. اینکه از هر مدل چه تعداد باید باشه رو برام بنویسید ماهم در اسرع وقت آماده می کنیم.معصومی لبخندی زد و گفت: خوبه. راستی... میای ناهار مهمون من؟من: چی؟معصومی: تعارف نکن دیگه! بعد از تعطیل شدنت میام دنبالت. من: آخه کارگاه ساعت 3 تعطیل میشه! ما که عادت داریم ولی برای شما ناهار خوردن توی این ساعت دیر نیست؟معصومی: نه! خیلیم عادیه اصن! راستی...شاکری جان اسم کوچیکت چیه؟توی چشم هاش نگاه کردم. باید اسمی رو به زبون میاوردم که تقریبا ازش متنفر بودم. اسمی که بارها و بارها از زبون پدر و مادرم اونو شنیده بودم.دهنم رو باز کردم و گفتم: دلارام. دلارامم.خندید و دستش رو به سمتم دراز کرد: منم زینبم!***با هیچ بهونه ای نتونستم حریف زبون چرب و نرمش بشم. لامصب زبون نیست که. موندم این دختره از کدوم سیاره اومده که اینقدر زبون داره. بی اختیار لبخندی زدم. دوستش دارم. روحیه قشنگی داره. ای کاش همیشه همینقدر قشنگ بمونه.تقریبا همه کارگرها رفته بودن. در کارگاه هم بسته شده بود. ساعت 3 و نیم بود و من هنوز معاطل این خانم بودم. نمی دونم. اگه بهش قول نداده بودم که منتظرش بمونم شاید تا الان می رفتم. ولی به هرحال، شاید کاری براش پیش اومده.شماره اش رو هم که ندارم. پس بی خیالش اصلا.قاعدتا باید نیم ساعت پیش به مامان یا بابا پیامک می دادم که من نمیام خونه. ولی خب برای اونا زیاد مهم نیست. به نظر اونا من حق آزادی دارم. حتی اگه تا دو ماه خونه نرم اعتراضی نمی کنن. زیادی بهم اعتماد دارن!بالاخره سروکله ی ماشینش پیدا شد. یه پژوپارس سفید بود. به سمتش رفتم و سوار شدم. سلام کردم.جواب سلامم رو داد و بلافاصله گفت: به خدا شرمنده ام! یه کاری پیش اومده بود.من: اشکالی نداره.زینب: به خدا فکر کردم الان بیام نیستی! امیدم داشت نا امید می شد! چرا موندی خب؟ خندیدم و به شوخی گفتم: کی حاضره از ناهار مجانی بگذره؟خندید و گفت: تازه داره زبونت باز میشه ها!لبخندی زدم و چیزی نگفتم.زینب: بریم یه رستوران توپ...به مناسبت اولین روز دوستیمون! عا راستی تو چند سالته دلارام؟من: بیست و چهار.زینب: عه هم سنیم! بعد با لحنی شیطنت آمیز گفت: بهت میخوره تک فرزند باشی!من: آره ! درست حدس زدی!زینب خندید و گفت: منم تک فرزند بودم.من: بودی؟زینب: آره قبل از خورده شدن پدر و مادرم توسط دود ها.سکوت کردم. به جلو خیره شدم. دود ها. عجب موجوداتی ان. همه جا هستن.من: متاسفم.زینب اما انگار اصلا متاسف نبود: آره دیگه بعدش صاحب دوتا داداش و یه آبجی شدم!با تعجب برگشتم به سمتش. لبخندی زد و گفت: چهارده سالم بود که عموی بزرگم منو برد توی خونوادشون. من رو مثل دختر خودشون بزرگ کردن. ما با خونواده عموم خیلی صمیمی بودیم. با پسرعموها و دخترعموم همشیره بودم. برای همین برام سخت نبود که بتونم بشم دختر واقعیشون.بعد با حسرت گفت: ولی خب پدر و مادر واقعی یه چیز دیگه ان.من: درسته.زینب: ای بابا دارم روضه میخونم که! خوبه ها! ازین دخترایی نیستی که زود اشکت دربیاد! عین خودم!لبخندی زدم و چیزی نگفتم. لبخندی تلخ. شاید تلخ تر از قهوه های جمعه عصر که برای خودم درست می کردم و با نفرت می خوردم.بازهم خودش یکه تاز گپ نصفه نیمه مون شد: عا راستی عمه هم شدما! البته قراره به زودی خاله هم بشم. ولی خب عمه شدن خیلی رو مخه! دو تا برادرزاده شیطون دارم. یک سال فاصله دارن ولی مثل دوقلو می مونن. فائزه و فرهاد. باید ببینیشون! اینقدر گودزیلان که می خوای خفشون کنی!خندیدم. گفتم: عمه یا خاله شدن هم عالمی داره ها! حیف که هیچ کدومو تجربه نمی کنم.زینب هم خندید. کم کم از این خنده هاش بیشتر خوشم اومد. این دختر واقعا با آدم هایی که تاحالا می دیدم متفاوت بود. با همه دوستایی که تا الان داشتم و اکثرا فراموشم می کردن یا فراموششون می کردم. اونم فقط به مدرسه محدود می شد.با یادآوری دوران مدرسه یک جوری شدم. از مدرسه بدم نمیومد ولی عاشقش هم نبودم. با این وجود، خاطرات خوبی ازش برام نموند. خاطراتی که شاید ربطی هم به مدرسه نداشت! ولی مال اون دوران بود.یک دفعه، زمان برام متوقف شد. داشتم چی کار می کردم؟ می خندیدم؟ داشتم... دوست پیدا می کردم؟ گپ می زدم و لذت می بردم؟ آره ولی برای چی؟ به زینب حس اعتماد داشتم. ولی نمی دونستم چرا. شاید فکر کنید من از احتمال دود بودنش می ترسم. خب آره! توی این وضع و اوضاع هر کسی دعوت ناهار رو به این راحتی از یه غریبه قبول نمی کرد!ولی خب من دود هارو می شناسم. هیچ کس بهتر از من نمی تونه اونارو تشخیص بده. حتی اعضای سازمان دینا.زینب: هوی دوباره رفتی تو خودت که!لبخندی زدم و گفتم: چیزی نیست یکم فقط حرف کم آوردم!زینب: به نظر خیلی تنها میای.من: آره زیاد با هرکسی صمیمی نمیشم.زینب: اووو! من چه آدم خاصیم! (و بی قید و بند سرش را عقب برد و خندید) راستی دلی جون، به خاطر دود ها زود با کسی صمیمی نمیشی؟خواستم بیخیالم شه برای همین گفتم: آره.زینب: نمی ترسی من دود باشم؟تک خندی زدم و گفتم: من دود هارو می شناسم. تو دود نیستی.زینب: اووو! حالا تو دود هارو می شناسی. من از کجا بفهمم یه وقت تو دود نباشی؟تک تک کلماتش لحن شوخی داشت. برای همین خندیدم و گفتم: میتونی ریسک کنی! ببین می خورمت یا نه. بازم خندید و بعد یکم جدی تر شد: تو دختر خوبی هستی. نمی دونم چرا ولی حس می کنم حتی اگه دود هم باشی، دود خوبی میشی. ولی اگه خواستی تعارف نکنا! یه گاز بزن ازم!خندیدم. چه خوبه. برای لحظاتی حس می کنم این دنیا حد و مرز نداره. از خونه ی سرد و خاکستری خودمون زیاد خوشم نمیاد.منو برد به یه رستوران خیلی شیک. یکم نگران هزینه اش شدم ولی انگار ازین مایه دارها بود. از ماشین صفری که عموش انداخته زیر پاش مشخصه.ازم خواست سفارش بدم. من هم می خواستم غذایی بگم که گوشتی نباشه. با گوشت میونه خوبی ندارم. چه گوشت مرغ چه گوسفند.ولی زینب گفت: وا! دختری مثلا! دخترا به آهن و ویتامین ب نیاز دارن. آقا دو پرس میکس...نه نه! باقالی پلو با گوشت بیارین.آه از نهادم براومد. دیگه مطمئن شدم دود نیست. دود ها یا گوشت نمی خورن یا گوشت آدم می خورن!گفتم: زینب من گوشت دوست ندارم!اخمی کرد و گفت: تعارف می کنی؟من: نه واقعا میگم! من قیمه بادمجون رو ترجیح میدم. سری تکون داد و گفت: باشه هرجور دوست داری. و سفارش رو عوض کرد: آقا دوپرس قیمه بادمجون.گارسون هم سفارشش رو گرفت و رفت. البته قبلش نگاه هیزی به من انداخت که از دیدم هم دور نموند ولی اهمیت ندادم. دقت که کردم، زینب واقعا شیک پوش بود. مانتو گل بهی خوشرنگ که پارچه اش طرح های گل رز های تک داشت. آستینچه های سفیدی هم دستش کرده بود که تا پایین شصتش رو می پوشوند. روسری سفید طرحدارش رو هم لبنانی می بست و طلق هم به بالاش یه حالت قشنگی میداد. چادرش رو هم روی روسریش قرار می داد.به افق خیره شده بود. جالب بود اینبار اون ساکت شده بود. نگاهم تازه به حلقه ی توی دستش افتاده بود. پس شوهر داشت و به من می گفت بیام ناهار؟صداش کردم: زینب جان..برگشت به سمتم و گفت: بله ؟لبخندش خیلی دلنشین شده بود. گفتم: ازدواج کردی؟به حلقه توی دستش نگاه کرد. خندید و گفت: الکی مثلا! هنوز عروسی نکردیم. ولی خب زیاد هم همو نمی بینیم.خواستم سکوت کنم. زیاد عادت نداشتم پرس و جو کنم ولی انگار خودش دوست داشت ادامه بده: خیلی سرش شلوغه. وقت نداره تا باهم غذا بخوریم. من هم که معمولا دیر می رسم خونه. عمو اینا غذاشونو خوردن. من تنها غذا می خورم. برای همین خواستم باهم ناهار بخوریم.من: من هم معمولا تنها غذا می خورم. زینب: پدر مادرت خونه نیستن؟به دروغ گفتم: نه. به خاطر همون دیر خونه رسیدنمه که تنها ناهار می خورم.خندید و گفت: بازم خوبه! خیلی بده که یه نامزدی داشته باشی که...آهی کشید و ادامه نداد. سرشو انداخت پایین. می گفتن آدمای شاد غصه هاشون زودتر پیدا میشه. مثالش خود این. گفتم: خب برای چی انتخابش کردی؟لبخندی روی لبش نشست و سرشو بلند کرد. همونطور که دستش رو پایه ی چونه اش می کرد به افق خیره شد و گفت: احمد خیلی با احساسه. ولی درون گراست. بروز نمیده.آدم خوبیه. اخلاقش و منطقش رو دوست دارم. ولی شغلش یکم رو مخه. خصوصا برای منی که توی بچگیم پدرومادرم توسط دودها از بین رفتن. نمی خوام احمد رو هم از دست بدم.آهی کشیدم: پس از مامورین سازمان دیناست.زینب: آره. راستی میدونی دینا یعنی چی؟من: نه!زینب: مخفف " دود یعنی ننگ ایران" هست. لبخندم جمع شد. سرمو زیر انداختم و گفتم: که اینطور.زینب خندید: وا! چرا به تو برخورد؟بازم خندید. منم سریع خندیدم و گفتم: نه آخه دلم واسه دودها سوخت! همین.بعد ناشیانه گفتم: ولی فکر نکنم تو دلت به حال دود ها بسوزه. نه؟زینب: نمی دونم. همه فکر می کنن خیلی باید از دود ها بدم بیاد یا ازشون بترسم که ننه بابامو کشتن. ولی اینطور نیست. حس خاصی نسبت بهشون ندارم. ولی خب به نظرم به هرحال موجوداتین که بندگون خدا وجود دارن دیگه! هرچند گناهکارن که خدارو فراموش کردن. گرچه خیلی جنایت کردن ولی به نظر من، هرچی باشن، روح دارن.سری تکون دادم و گفتم: درباره سازمان دینا چه فکری می کنی؟زینب: چمیدونم! این مملکت کم مشکل داره! این دودها هم فقط بهونه دادن دست دولت که به بقیه مشکلات نرسه. این همه گرونی و فقر فرهنگی و مالی توی جامعه هست. دولت خودش یه پا دوده که داره شیره مردم رو می کشه. مالیات های مختلفو افزایش میده. بخور بخوره دیگه تو مملکت!خندیدم و گفتم: انگار دلت خیلی خونه!زینب: خیلی! بازم به نظر من اونجور که باید و شاید با دود ها مبارزه نمیشه. کار دولت همیشه نصفه نیمه است! دود ها کیارو فکر می کنی می کشن؟ پولدارارو که توی خونه هاشونن یا تو ماشینای شاسی بلند لم دادن؟ نه بابا میرن همونی که سر کوچه بیکاره مفش آویزونه رو می کشن. گرچه میگن براشون فرقی نداره کیو بخورن. ولی به محض اینکه دود ها چندنفر از اون آقازاده هارو به فنا دادن، سازمان دینا برپا شد!سری تکون دادم: آره. مثل زالو افتادن به جون ملت. حتما باید یکی از خودشون کشته شه تا به فکر بیفتن.زینب خندید: باز خدا خیر بده اون دودی رو که رفت پسر یکی از همون وزیر وزرارو خورد! بلکه اینا یکم به فکر بیفتن!یکم فکر کرد و گفت: البته از حق نگذریم کلا این چندسال اخیر خیلی قتل هاشون هدفمند تر شده. کسایی رو می کشن که آدم فکرشو نمی کنه.گارسون غذارو آورد. زینب با عشق به قیمه بادمجون ها نگاه کرد و گفت: دمت گرم با این انتخابت! منم اینو از چلو گوشت بیشتر دوست دارم. مزه اش بیشتر می چسبه.لبخند عمیقی به زینب زدم و انگار که چیزی یادم افتاده باشه گفتم: آخ! دستامو نشستم! شرمنده من چند دقیقه...اومدم بلند شم که زینب گفت: بی خیال بشین. اینجا دستمال مرطوب داره.و به بسته های کوچیک روی میز اشاره کرد. یکم از حواس پرتیم خجالت کشیدم و فقط گفتم: آها.دست هامونو تمیز کردیم و مشغول غذا خوردن شدیم. دقت که می کردم، وجه اشتراک هام با زینب کم نبود. من هم خانواده ام مذهبی بودن و توی سازمان دولتی کار می کردن.پدر و مادر من آدمایی ان که بیشتر توی کارشون غرق شدن تا زندگیشون. نمی فهمن چجوری دارن زندگی می کنن. نمی فهمن دخترشون داره چه کار می کنه. اصلا زنده است؟توی به دست آوردن پول و قدرت بیشتر دست و پا می زنن ولی از وقتی یادم میاد وضع ما متوسط رو به پایین بود. هنوز نتونستم آپارتمانی بزرگ تر از 80 متر بخریم و هنوزم ماشین بابا در حد پراید و تیبا مونده. چرا؟ چون اینجا تهرانه. یک شغل دولتی ساده به تنهایی نمی تونه کمک زیادی به بالا کشیدن سطح زندگی کمک کنه.بابا و مامان همیشه می خواستن موجبات آسایش منو فراهم کنن. خدا شاهده قصد بدی هم نداشتن. ولی من اینجوری شدم. این همه بلا سرم اومد و هیچ صدایی هم در نیومد. هیچ کسی نفهمید. نفهمیدن سر دختر سوگلیشون، بین این همه گرگ چه بلایی اومد. اگه فقط یکم بیشتر توی خونه بودن شاید این اتفاق نمی افتاد.دقت که کردم، دیدم موقع غذاخوردن زینب حرفی نمی زنه. ای کاش می زد. اونجوری من دیگه اینقدر فکر نمی کردم.بعد از غذا، رفت حساب کرد و رفتیم بیرون. ازش تشکر کردم و اونم همچین برگشت گفت بتمرگ سره جات که یک لحظه تعجب کردم! یادم نبود این زینب چادری، خیلی شوخ و بی شیله پیله است!منو تا دم خونه مون رسوند و بعد رفت. البته شماره ام رو هم گرفت. بد نیست. حداقل گاهی وقت ها باهم سرگرم میشیم.یکم دلم براش سوخت. نامزدش وقت نداره، منو گیر آورده بردتم ناهار! عجب زمونه ای شده.کلید انداختم تو و درو باز کردم. وارد پارکینگ آپارتمان شدم. هوا هنوز روشن بود. اهل تعارف نبودم و الکی برنگشتم به زینب بگم بیاد تو. چون دوست ندارم تنهاییم و سکوتش رو خراب کنم.رفتم سراغ آسانسور و دکمه چرک گرفته اش رو فشار دادم. روی شماره 5 مونده بود تکون هم نمی خورد. چند تا چشمک زد و بالاخره صداهای داغونش بلند شد و با پت و پت راه افتاد که بیاد پایین. آهی کشیدم و به حالت دعا روبه آسمون گفتم: خدایا این بار هم سالم منو برسون بالا!درش باز شد ولی وسطاش گیر کرد. تقریبا همه عادت کرده بودن. اگه سایزت متوسط بود می تونستی ازش استفاده کنی!رفتم تو و شماره 4 رو زدم. در بسته شد و دوباره پت و پت ها شروع شد. همینجوریه دیگه. اینقدر جنس آشغالی میسازن به چهارسال نکشیده زرتش درمیاد. مال حروم می خورن بعد میگن چرا فساد و ظلم تو جامعه است!به افکار ایده آل گرایانه خودم پوزخندی زدم و گفتم: همچین از مال حروم و حلال حرف می زنم انگار خودم خیلی آدم بی گناهیم.آره من بی گناه نیستم...مثل اون روز که فهمیدم برعکس، چه قدر آشغالم...***خون بود...چکه می کرد از دست هام. نمی تونستم باور کنم تبدیل به همچین حیوونی شدم...می خواستم جیغ بزنم یا گریه کنم ولی نمی شد. کیمیا گریه می کرد و صدام می زد: دلارام! زود باش باید بریم. اینجا جای موندن نیست.به هشت نفری نگاه کردم که کف سالن نفله شده بودن و جسد هاشون هم یکم پاره شده بود. آراد یکیشون رو با لگد کمی جابه جا کرد و به سمتمون اومد._حالت خوبه دلارام؟_من...چیکار کردم؟_کاری که باید می کردی._ولی من...بغضم نمی گذاشت نفس بکشم. فضا خفقان آور بود. نمی تونستم تکون بخورم. نشسته بودم روی زمین و نگاه می کردم به اون جسد هایی که توی چند حرکت ترکیبی از پا درشون آورده بودم.من یک درنده شده بودم._آراد...اینا آدمای بدی بودن؟آراد آهی کشید: دلی خودت که دیدی. سر دخترها و خدمتکاراشون قمار می کردن. نفوذ زیادی توی یکی از بانک های مهم تهران داشتن. دلارام اونا باید از راه برداشته می شدن!_ولی یکیشون قمارباز نبود! آدم خوبی بود._خشک و تر یه وقتایی باهم می سوزن. مهم نیست. خودت رو درگیر نکن. بیا...حمید داد زد: یگان ویژه خونه رو محاصره کردن! باید بریم.و محو شد. ولی من و کیمیا و آراد زخمی بودیم. انرژی از دست داده بودیم. نمی تونستیم تمرکز کنیم و دود بشیم. کیمیا با ترس به آراد گفت: آراد چه کار کنیم؟آراد: چاره ای نیست. بریم سمت پشت بوم!و دستم رو گرفت و شروع کرد به دویدن. مثل مرده ها دنبالش بودم. صدای ریختن اون کماندوهای سیاهپوش رو به داخل خونه می شنیدم. می تونستیم بهشون غلبه کنیم؟ نه.هرسه ی ما می تونستیم حضور یک مرد خدا رو بین اونا حس کنیم. کسی که جادوی دودمان خاکستری رو می تونست با یک اراده خنثی کنه. اون مرد خدارو می شناختم. یکی از همکار های بابا بود که بهش عمو می گفتم.مشغول دویدن از پله ها بودیم که پام پیچ خورد و نتونستم ادامه بدم. آراد منو کول گرفت و فرار کردیم. رفتیم روی پشت بوم. ولی اونا رسیدن. مجبور شدیم با چنتاشون درگیر بشیم. درگیری ای که یک رد پارگی عمیق روی بازوم کاشت و در نهایت، با وقاحت اون مرد خدارو کشتم. هیچ وقت نفهمیدم چرا...چرا از خودش دفاعی نکرد؟فرار کردیم. برگشتیم به مخفی گاه. ولی بعد از اون، من دیگه هیچ وقت اون آدم سابق نشدم.AfsaAfsaThu, 18 Apr 2019 14:18:06 +0430https://virgool.ir/@writer313sepidar/تکه-رمان-شمشیر-سفید-ryt98qk9blon (دانای کل)یک دختر چهارده ساله است. خیلی ها می گویند چون نحس و بدشگون است کسی اورا به فرزندخواندگی نخواهد گرفت. موهایی عجیب غریب دارد. مردم اینجا خرافاتی نیستند. نه، او زیادی عجیب غریب است. برایش بهتر است که در پرورشگاه باقی بماند. خیلی ساکت و آرام است. وقتی به چشمانش نگاه می کنی، دریای عمیق و ژرفی می بینی که از ترس غرق شدن درآن، زود چشم هایت را از آن دو گوی سیمین می گیری.گیسوانش، ترکیبی از سه رنگ مشکی، نقره ای و سفید هستند. شاید به نظر جوان بیاید ولی موهایش خیلی زود سپید شده. از همان کودکی. وقتی نوزادی یک ساله بود.به شدت به دنیای فانتزی علاقه دارد و عاشق عروسک های باربی است. انیمیشن های جدید و جذاب را با علاقه دنبال می کند، روحیاتش لطیف و شکننده است! هر از چند گاهی از من می خواهد ناخن هایش را لاک بزنم. دلم برایش می سوزد. ولی هروقت می خواهم بهش محبت کنم مرا پس می زند. از ترحم متنفر است! چرایش را نمی دانم. وقتی فهمیدم از تاریکی می ترسد، خواستم برای اتاق شش متری اش یک چراغ خواب بگیرم که با این هم مخالفت کرد.درسش هم خوب است. نمرات درخشانی دارد. شایسته ی تقدیر و تشکر است. منظم کارهایش را انجام می دهد. به نظر همه چیزش خوب است ولی، من نگران بزرگسالی اش هستم. از آنجایی که دولت فقط تا هجده سالگی هزینه ی سرپرستی اورا می پردازد، بعد از آن از پرورشگاه می رود. از آنجایی که درسش خیلی خوب است امید دارم در یک دانشگاه دولتی عالی قبول شود و آینده ی خوبی داشته باشد. به عنوان سرپرستش، نگرانش هستم. مشکلات جسمی خفیفی دارد که هنوز نتوانستم مجوز درمانش را بگیرم. ظاهرا بلوغ دیر رس دارد. کمی هم تنگی نفس که مشکوک به آسم است. به هر حال، بنده تاکید دارم که توجه بیشتری به او بکنید. می دانم که اگر اسمش را بیاورم ممکن است ناراحت شود.خودتان فهمیده اید کدامشان را می گویم. خودتان غیر مستقیم هوایش را داشته باشید. کمی حساس است. با سپاس، ریحانه صفوی، سرپرست بخش 2 نگهداری از کودکان بی سرپرستمرتضوی، رئیس بهزیستی گزارش نامه وار ریحانه را کنار گذاشت تا بعدا به آن رسیدگی کند. از این که خواهرزاده اش این گونه در رسیدگی به بچه ها حساسیت به خرج می داد و هوایشان را داشت خسته شده بود. در طول سال های کاری اش، هیچ سرپرستی را ندیده بود که این گونه با شهامت درخاست رسیدگی به مشکل یک مورد خاص را تقاضا کند. برای مرتضوی هم شیرین بود و هم تلخ. زیاد حوصله ی ریزه کاری هارا نداشت. ولی خب برای این که دل خواهرزاده ی دردانه اش را نشکند، سعی می کرد آرام تر و با حوصله تر روی مورد ها کار کند.همزمان با نزدیک شدن به امتحانات ترم یک، ریحانه حس می کرد به دخترک وابسته تر و وابسته تر می شود. در فکر آن بود که به نامزدش پیشنهاد بدهد که آن دختر عجیب را به فرزندخواندگی بگیرند. ولی با یادآوری روحیه ی خشک و غیرقابل انعطاف نامزدش از این افکار منصرف می شد.قدم هایش در سالن بر زمین کوبیده می شد و درد ناحیه کمرش را می افزود. صدای بچه ها روحش و نوشیدن لیوان شیرکاکائوی گرم داخل دستانش، جسمش را نیرو می بخشید. با نگریستن به دیوار های سالن وقت گذرانی می کرد تا به انتها برسد. با این که بار ها و بار ها آن تصاویر و تابلو هارا دیده بود. چند تقه به در اتاق زد. با شنیدن صدای بفرمایید داخل، وارد اتاق شد و با لبخند به دخترکی که هم دوستش داشت و هم از او می ترسید نگریست. سلام گرمی کرد و در را از پشت بست. دختر جوان و زیبا روی را نظاره کرد. دختر، به احترام سرپرست مهربان و خوش اخلاقش از تخت کوچکش بلند شد و جواب سلام ریحانه را داد.ریحانه به گرمی پرسید: خوبی "رها" جان؟ رها نزدیک ریحانه شد و با او روبوسی کرد.ریحانه با خوشحالی گفت: خوب رها ژونم! چه خبر مبر؟ شنیدم امتحانای میان ترمو خیلی خوب دادی! فقط یه نوزده داشتی!رها با لبخند همیشگیش گفت: آه. آره خانوم صفوی همیشه توی مطالعات کم میارم. ریحانه: خب اشکالی نداره! برات کاری نداره که ! توی ترم یک جبران می کنی. می خوام ببینم چه می کنی ها! ببینم می تونم به عنوان جایزه با شاگردای ممتاز پایه نهم ببرمت اردو؟ بستگی به خودت داره!رها در دلش خدا خدا می کرد که ریحانه زودتر از اتاقش خارج شود. تنهایی را ترجیح میداد. محبت های خانم صفوی را دوست نداشت. حس کوچک بودن به او دست می داد.ریحانه وقتی سکوت رها را دید دلخور شد ولی به روی خودش نیاورد. ریحانه: خوب بشین روی تختت. یکم باهم حرف بزنیم؟رها سری تکان داد. و کنار ریحانه روی تخت کوچکش نشست. ریحانه با انرژی گفت: من به آینده تو خیلی امیدوارم. با این که کسی تورو به فرزندی نگرفت ولی درست خوبه، میتونی بعد از دبیرستان بری دانشگاه. مطمئنم که توانشو داری! فقط نمی دونم تو چه رشته ای رو دوست داری. واقعا دلم می خواد بهت کمک کنم.رها خونسرد جواب داد: دوست دارم معلم بشم. معلم ابتدایی. پس زیاد مهم نیست چه رشته ای می خونم نه؟ریحانه: چرا مهمه. باید ببینی به چی علاقه داری.رها: چه فرقی داره من چیو دوست دارم؟ دنیا هیچ وقت اون جوری نیست که من می خوام. دنیا هیچ وقت هم بر طبق خواسته ی من تغییر نمی کنه! ریحانه: وا! تو چیکار به دنیا داری ؟ این زندگی توئه! حق داری براش تصمیم بگیری!رها آهی کشید و جوابی نداد. نمی خواست افکارش را با ریحانه درمیان بگذارد.چون میدانست برایش قابل درک نیست. درواقع، هیچ کدام از حرف ها و افکار او برای بقیه قابل درک نبود.سکوتش و دادن جواب های کوتاه به ریحانه، خانم صفوی را مجاب کرد تا اتاق را ترک کند. این رابطه فقط در همین حد خلاصه می شد. سوال و جواب های سرسری و کوتاه و عطش شدید ریحانه برای کشف راز های رها.رها بعد از رفتن ریحانه، سراغ دفتر کوچکش رفت. با باز کردنش، طبق معمول دانسته هایش راجع به خانواده سابقش را مرور کرد. مدام می خواست بداند که چرا سر از اینجا در آورده.طبق گفته ها، شواهد و مدارکی که رها یافته بود، یک روز سرد زمستونی سال 1380، آقایی بچه به بغل، ساعت 6 عصر که اکثر کارمندها درحال رفتن از شیرخوارگاه بودند، وارد آنجا می شود. کودک یکی دو روزه را، سریع به یکی از مستخدمین می دهد و از ساختمان خارج می شود. اون مرد، شال خاکستری بزرگی دور دهانش بسته بوده که موجب شده هیچ کس چهره اش را نبیند. ولی رازیه خانوم، همون مستخدمی که رها را گرفته بود، برایش تعریف کرده بود که آن مرد، چه قدر خوش هیکل بود، چشمانی توسی رنگ داشت، پالتویی فاخر خاکستری تیره پوشیده بود و موهایی جوگندمی خوش حالت داشت. به ظاهرش نمی خورد فقیر باشد.بعد از آن، مسئولین پرورشگاه به نیروی انتظامی خبر می دهند، ولی هیچ جا اثری از چنین مردی دیده نمی شود. نام رها درویش رو مسئولین پرورشگاه برایش انتخاب کردند.رها دوباره به فکر فرو می رود. آن مرد خوش سیمای چشم خاکستری را تصور می کند. نقاشی اش می کند، با او حرف می زند و در دفترش تمام این ها را یاد داشت می کند.و حالا، رها درویش، یکی از بچه های پرورشگاه است. درواقع، یکی از بزرگ ترین آنها. رها بعد از انجام تکالیف مدرسه اش، کنار پنجره کوچک اتاقش رفت. به آسمان مهتابی نگاه کرد. اینقدر عمیق نگاه کرد که خسته شد. رفت سراغ کتاب داستان های کوچکش.دنیایش خیلی کوچک بود. همسن های او، با گوشی و تبلت سرگرم می شدند و چه بسا فراتر از این هارا داشتند. ولی رها شاید تنها سرگرمی اش خواندن کتاب بود و درست کردن کار های دستی فانتزی. به پیشنهاد ریحانه، توی کارگاه قالیبافی هم کار می کرد تا بتواند یک سری کتاب های جدید بخرد یا حتی یک موبایل برای خودش داشته باشد.طبق نحوه نگهداری کودکان بی سرپرست، افرادی هزینه های ماهیانه آنها را می پذیرفتند. و ماهیانه مقداری پول برای هزینه های آنها میدادند. برای رها هم همینجور بود. اگر چیزی لازم داشت، طبق مبلغی که برایش در حساب بانکی باقی می ماند، خرج می کردند. رها از وقتی دوازده ساله شد، اجازه پیدا کرد که جدا از هم اتاقی های سابقش یک اتاق داشته باشد. این دختر ساکت و منزوی، به این تنهایی عادت کرده بود.پرده پنجره اش را کشید. نشست روی تخت. از تنهایی می ترسید. از تاریکی می ترسید. ولی چاره ای نداشت. " از آدم ها هم می ترسید "دفتر کوچکش را باز کرد و گوشه اش نوشت: می دونم که دنیای بیرون متعلق به من نیست. دنیای آدم بزرگ ها. دنیای بچه ها هم که از اول توش جایی نداشتم. در هیچ جا جایی نداشتم که پیداش کنم. خونوادم هم که من رو نمی خواستن. ولی هر کسی جایگاهی داره. مگه نه؟و ورق زد و شروع کرد رقم زدن افکارش را: تاحالا افکارم رو روی کاغذ نیاورده بودم. ولی فکر کردم شاید کاغذ بهترین راه برای خالی کردم افکار آدم ها باشه. کاغذ دوست خوبیه. وقتی راز هاتو باهاش درمیون میزاری، به کسی نمیگه. این مهم ترین حسن اونه. چیزی که خیلیا ندارن.دستش دیگر نمی نوشت. حس کرد ذهنش خالی شده. دفترچه را بست. فردا پنجشنبه بود. رها اجازه داشت فردا برای اولین بار بدون سرپرست از پرورشگاه خارج شود. از ساعت 4 تا 7. البته ریحانه به شیما سپرد که باهاش بره. رها می خواست نگاهی به یکی از پارک ها بندازد. ولی طبق گفته های ریحانه، رها فقط اجازه داشت دنبال شیما، دختر 17 ساله داخل پرورشگاه برود و مطیع او باشد. شیما هم به رها پیشنهاد داده بود به خرید بروند. او هم قید قدم زدن در هوای باز را زد. هوای سرد شهر تبریز هم پذیرای این خواسته ی رها نبود.رها، با خیال پردازی درباره دنیای بیرون، لامپ اتاقکش را خاموش کرد و خوابید. ولی طول می کشید تا خوابش ببرد. ترس، از تاریکی مانع این می شد که راحت بخوابد. علت ترسش از تاریکی، کاملا بدیهی بود. رها در تاریکی سایه هایی محو می دید که برایش خوشایند نبود. هم می ترسید و هم نمی ترسید. چاره ای نداشت. AfsaAfsaThu, 18 Apr 2019 13:50:29 +0430