https://virgool.ir/feed/@whispersfa2026-11-11 20:29:22https://files.virgool.ir/upload/users/119669/avatar/owOLkX.pnghttps://virgool.ir/@whispershttps://virgool.ir/@whispers/شش-pqmk032coycvمدام در حال از دست دادنم، می‌توانم بگویم دیگر چیزی ندارم، مطلقا هیچ چیز. این پوچی و بیهودگی تمام زندگی مرا احاطه کرده.دوست داشتن تنها سلاحم برای بقا بود، دیگر آن را هم ندارم. مهر ورزیدن، مهر طلبیدن، همه این‌ها را خیلی وقت است که از دست داده‌ام. من هم مانند خیلی دیگر از آدم‌ها مدام از خودم می‌پرسم که گناه من چه بود؟ کجا راه را اشتباه رفته‌ام که اینچنین هر بار باید عذاب بکشم و روزهای زیادی را در سوگ از دست دادن چیزی یا کسی سپری کنم؟من شکسته تر از هر بار دیگرم، دیگر هفده ساله نیستم، چین‌های دور چشم‌هایم عذابم می‌دهند، سپیدی موهایم از سیاهی‌ بیشتر شده‌اند و هنوز به دنبال پر کردن جای خالی چیزی در وجودم هستم که نمی‌یابمش.دشواری و دردناکی زمانی است که پیدایش می‌کنی، در تمنای داشتنش هستی ولی دستت یاری نمی‌کند. هر چقدر هم که در طلبش باشی به آن نمی‌رسی و من همه این سال‌ها، تنها و تنها به نرسیدن رسیدم.Hear my whispersHear my whispersSat, 07 Nov 2020 00:00:53 +0330https://virgool.ir/@whispers/پنج-tedgbqvfsllyامروز از صبح حالم ناخوش بود، غم داشتم و تقلایی برای بهتر شدنش نکردم. بعد از ظهر چند ساعتی خوابیدم و یکی از عجیب‌ترین خواب‌هایم را دیدم، عجیب نه به این خاطر که اتفاق ویژه‌ای را در خواب دیده باشم، نه. از آن خواب‌هایی بود که وقتی بیدار می‌شوی هنوز هم انگار داری آن را تجربه میکنی، ملموس است و دوست نداری هیچ کدام از آن صحنه‌ها را از یاد ببری. از آن خواب‌هایی که همیشه در ذهنت می‌مانند.پاییز بود و کمی از غروب گذشته. توی یکی از خیابان‌های تهران بودم، شبیه خیابان کارگر شمالی، همان نزدیک‌های میدان انقلاب ولی توی خواب آنجا خیابان فلسطین بود. یادم می‌آید که داشتم از وسط خیابان رد میشدم و یک گروه پنج، شش نفری از کنارم در حال عبور بودند، به یکی‌شان لبخند زدم. موهای فرفری جوگندمی، قد بلند و پلیوری زرشکی تنش بود. او هم جواب لبخندم را داد و گفت داریم میرویم آنجا کتابی بخوانیم، تو هم بیا و با دستش کافه‌ای را نبش یکی از کوچه‌ها نشانم داد. کافه‌ای که حیاط داشت و در سبزرگ بزرگش باز بود. یادم می‌آید توی خواب فکر می‌کردم چقدر تنها هستم و چقدر به این معاشرت‌ها نیاز دارم. آشنا شدن با آدم‌های غریبه در خیابان، کاری که روزهای جوانی‌م زیاد انجام می‌دادم. به آن جمع کوچک ملحق شدم، یکی از همان‌ها، که آقایی مسن‌تر بود، شاید 45 ساله، آمد کنارم، دو تا کتاب داد دستم و گفت این‌ها برای تو و بعد همقدم با هم داخل کافه شدیم. شلوغ بود، خیلی شلوغ. رفتیم بالا. از پله‌ها رفتیم بالا و همان آقا داشت ازم می‌پرسید که چندسالم است و چه می‌کنم و از این سوال‌ها. رسیدیم به پشت بام، شاید 50 نفر آنجا نشسته بودند، بیشترشان جوان. این دوست جدیدم من را نشاند کنار خودش و کتابی را باز کرد و بلند خواند. همه آن جمعیت ساکت شدند و به صدای او گوش کردند، منتظرش بودند. یادم می‌آید وسط‌های خواندنش کلمه‌ای برایش نا‌آشنا بود، یه کلمه لاتین و یکی از دخترهای آنجا کلمه را برایش خواند. همان لحظه، تمام آن جمعیت شروع کردند به خواندن این شعر، با لحنی محزون و در عین حال محکم: غم، درد، باغ آلبالو، فلسطین غم‌آلود.همین جا بود که خوابم تمام شد. هیچکدام از آن چهره‌ها را در زندگی واقعی‌م ندیده‌ام. به همچون خانه‌ای هم تا به حال نرفته‌ام. وقتی بیدار شدم، شروع کردم به گریه کردن. نمی‌دانم چرا. شاید از تنهایی خودم دلم سوخت. از شهری که 10 سال در آن زندگی کرده بودم، رفته‌ام، شهری که در هر کوچه و خیابانش یکی را میشناختم و حالا اینجا در شهری جدید، بدون حتی یک آشنا، مطلقا غریبه دارم زندگی می‌کنم. و این برایم دردناک است.چهره آن دوست‌های جدیدم را در خاطرم سپرده‌ام. شاید این هم یکی از همان صدها خوابی باشد که به واقعیت پیوسته است. شاید قرار است روزی در خیابان آن‌ها را ببینم و بگویم سلام آقا، من شما را در خواب دیده‌ام و به من دو کتاب هدیه دادید. Hear my whispersHear my whispersThu, 11 Jun 2020 22:59:24 +0430https://virgool.ir/@whispers/چهار-u4uxj6ujmq4aتمام شدن هرچیزی من را ناراحت می‌کند. یک اتفاق، یک زندگی، یک سفر یا تمام شدن قصه یک خانه. مثلا یادم می‌آید که یکی از روزهای مهر، من را برد طبقه دوم آن خانه قدیمی، جایی که برای عوض کردن لباس‌ها بود، من را میان لباس‌ها بوسید، محکم بغلم کرد و لب‌هایم را برای مدتی طولانی بوسید. حتی یادم می‌آید که بعد از بیرون آمدن از اتاق، از سرخی لب‌هایم خجالت می‌کشیدم چون هرکسی می‌فهمید آن بالا چه مهر پر شوری به من رسیده. حالا آنجا دیگر وجود ندارد.یا اینکه یکی از روزهای بارانی زمستان، توی آن شیرینی‌پزی کوچک گوشه حیاط رفتیم که مرا با خیال آسوده به آغوش بکشد، اما نشد، چون تنها نبودیم. حالا دیگر آنجا وجود ندارد.یا غروب یکی از ماه‌های سال بود که کنار صندلی‌های قدیمی شکسته از من پرسید که دیگر دوستم نداری نه؟ و من خجالت کشیدم که راستش را بگویم. حالا دیگر آنجا وجود ندارد.یا آفتاب بی‌جان ظهر زمستان که پخش شده بود وسط خانه‌اش، و من توی همان آفتاب دراز کشیده بودم و شاملو گوش می‌دادم، یادم می‌آید که موهایم را نوازش کرد و گفت از من که دلخور نیستی؟ و من چرا باید دلخور می‌بودم، بهترین روزهای عمرم بود. بوسه‌ای که در آن آفتاب بی‌جان بر گونه‌ام زد بهترین بوسه بود. حتی آنجا هم دیگر وجود ندارد.برای از دست دادن آدمی که عمیقا من را دوست داشت، پشیمانم، برای از دست رفتن خانه‌ای که شروع آشنایی ما بود و حالا دیگر نیست ناراحتم. خانه‌ای که بار آخر با ناراحتی از آنجا رفتم، چون فهمیده بودم که دیگر میلی به این دیدارهای گاه به گاه هم ندارد. اما حالا که خبر تمام شدن آن خانه را شنیدم، انگار تکه‌ای از قلبم را برای همیشه از دست دادم، من خالص‌ترین دوس داشتن را از آن خانه پیدا کردم و حالا دیگر آنجا وجود ندارد.Hear my whispersHear my whispersSun, 19 Apr 2020 22:13:26 +0430https://virgool.ir/@whispers/سه-wjxqr4xhllvhصدا کردن اسمی که همیشه دوست داشتم و در تصوراتم با آن زندگی می‌کردم مثل زندگی کردن با یک رویاست. رویایی که به آن نرسیده‌ای ولی در زندگی‌ات جریان دارد. واقعی نیست اما برایت ملموس است. با وجود تخیلی بودنش تاب از دست دادنش را نداری. می‌ترسی که از دستت سر بخورد. می‌ترسی رویایی که برای تو بوده از دستت سر بخورد و بیفتد پایین، رویای زیبایت حیف شود.مزه کردن تمام حروفی که عاشقشان هستی. با احتیاط این کار را می‌کنم. هر بار می‌ترسم که دیگر مال من نباشند، دیگر توان آواهای زیبای آن اسم را نداشته باشم. بگذارید صادق باشم، در خواب هم نمی‌دیدم روزی بتوانم این اسم را با صدای بلند بیان کنم. هرچقدر هم این نام تماما آن چیزی را که می‌خواستم برایم نداشته باشد، اما دلخوشی این روزهایم است. در آغوش کشیدن یک رویای کهنه، دوستش دارم.Hear my whispersHear my whispersWed, 01 Apr 2020 22:41:34 +0430https://virgool.ir/@whispers/دو-idywbws82ywc توی این روزهایی که مرگ بیشتر از هر چیزی به همه‌مان نزدیک شده، توی همین روزهایی که مدام با وسواس دست‌هایمان را برای فرار از نیستی می‌شوییم، دارم به مرگ یکی از ما دو نفر فکر می‌کنم. به از دست رفتن یکی از ما و تماشای دیگری به نبودن او. ما به حرف زدن با یکدیگر عادت کرده‌ایم، به نوشتن هر چیزی حتی بی‌اهمیت برای یکدیگر خو گرفته‌ایم. به اینکه هر روز صبح، قبل از هرچیزی سراغی از یکدیگر بگیریم و خبرها را برای هم بازگو کنیم، در نیمه‌های روز سکوت کنیم و نیمه‌شب‌‌ها را برای گلایه کردن بگذاریم.دارم تصور می‌کنم توی یکی از همین روزهایی که طبیعت قوایش را برای انتقام گرفتن از ما جمع کرده، یکی از ما از بمیرد. تصوری دردناک، لااقل برای من. و گمان می‌کنم برای او هم اینگونه باشد. چرا که این عادت به حرف زدن، نوعی تسلی برایمان آورده. هر دو می‌دانیم که آن یکی گوش می‌دهد، مهم نیست که چه می‌گوییم یا از چه می‌نالیم، آن یکی گوش می‌دهد و آزاری نمی‌رساند و این برایمان همه‌چیز است؛ حفظ یک فاصله ایمن.میلی به جلوتر رفتن نداریم، هیچکداممان. در بهترین فاصله و نزدیک‌ترین جایی هستیم که می‌توانستیم باشیم، نزدیک‌تر از آن همه چیز را خراب می‌کند و این را هر دو می‌دانیم. ترس از دست دادن آن یکی به جانم افتاده، هر کدام از ما که بمیرد فرقی نمی‌کند، برای آنکه می‌ماند قلبم به درد می‌آید. "هزار کس می‌آیند و هزار کس می‌روند" ولی می‌دانم که هیچ‌چیز، برای هیچ‌کدام از ما دو نفر، هیچ‌وقت به این زیبایی تکرار نخواهد شد.Hear my whispersHear my whispersSat, 29 Feb 2020 02:27:04 +0330https://virgool.ir/@whispers/یک-vqsumyaqcrekیکی از شب‌های تابستونه. خونه مادربزرگیم؛ جایی که زندگی می‌کنیم. پدربزرگ توو اتاقش خوابه، مادربزرگ تکیه‌ش رو داده به دیوار و قلیون می‌کشه. دختر دایی مامان که میشه دختر خاله بابا اومده خونمون. مامان نشسته پیشش، عمه سینی چای رو میاره و لبش خندونه، داره به دختر خاله متلک می‌ندازه. یادم نیست سینا کجاست ولی خودمو یادمه. 4 یا 5 سالمه، لم دادم وسط اتاق، باد خنک کولر رو روی پوستم حس می‌کنم، روی موهای فرفری کوتاهم، روی انگشت‌های پام. کتاب رنگ‌آمیزیم جلومه و دارم برای موهای دختر توی نقاشی مداد رنگی انتخاب می‌کنم. یادمه که رها و خوشحال بودم اون لحظه، یادمه که به آدمای اتاق نگاه کردم، خندیدم و نقاشیمو رنگ کردم.این لحظه ثبت شده از کودکیم بارها و بارها به ذهنم میان و من نمی‌دونم چه چیز خاصی توو اون دقیقه‌ها بود که هنوزم دلم برای اون خوشبختی تنگ میشه.پدربزرگ بود، مادربزرگ بود، عمه بود و کودکی من هنوز اونقدر دردناک نشده بود.Hear my whispersHear my whispersFri, 21 Feb 2020 01:17:24 +0330