https://virgool.ir/feed/@violet.koko28fa2026-11-11 21:50:54https://files.virgool.ir/upload/users/4135421/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@violet.koko28https://virgool.ir/@violet.koko28/دنیای-مردگان-mstcgnp7z0we(حق انتشار فقط و فقط با نویسنده است )پارت سوم :به سمتش رفتم. لبخندش پابرجا بود. سعی کردم آداب گفت‌وگو را رعایت کنم. به‌آرامی شروع به صحبت کردم: «سلام، اسم من امیلیه... اسم تو چیه؟ راستش می‌دونی، من خب، برام یه سوالی پیش اومده. می‌تونم بپرسم؟»لبخندی عمیق زد و گفت: «سلام! اسم من جوزفه. چند باری متوجه نگاهت شده بودم. آره، حتماً بپرس.»امیلی: «چرا می‌خندی؟»جوزف: «اوه، این خیلی یهویی بود...» کمی مکث کرد و ادامه داد: «خب، نمی‌دونم، فقط این وضعیت برام مسخره و خنده‌داره.»انگار منتظر بود کسی از او این سوال را بپرسد. بدون اینکه من چیزی بگویم، ادامه داد: «می‌دونی، من یه کارگردانم که هیچ‌کدوم از فیلم‌هام موفق نبودن.»چهره‌اش تغییر کرد. با خودم گفتم وقتش رسیده من هم داستانم را بگویم. صدایم را صاف کردم تا توجهش را جلب کنم:امیلی: «منم یه نویسنده‌ام که بعد از اینکه نوشته‌م دزدیده شد، به قتل رسید.»سرش را بالا آورد، انگار که قضیه برایش جالب شده باشد: جوزف: «اوه، خیلی حس مزخرفیه... می‌فهمم.»امیلی: «آره، همین‌طوره. حس خیلی بدیه.»سکوت کردم. چشمانم را بستم. تمام صحنه‌های درد کشیدن، اشک‌های اِما، و لحظه‌ی قتل را به یاد آوردم.جوزف: «خب، می‌تونم بپرسم چطور به قتل رسیدی؟»امیلی: «یکم مسخره‌ست... قاتل منو اشتباهی گرفته بود.»جوزف: «یعنی چی که اشتباهی گرفته؟ چطور ممکنه؟»امیلی: «مثل اینکه هدفش یه نفر دیگه بوده، ولی چون من خیلی شبیهش بودم، منو کشت. می‌دونم منطقی نیست ولی چیزی بود که اتفاق افتاد.»دیگر نمی‌خواستم این بحث ادامه پیدا کند، اما جوزف همچنان حرف می‌زد.جوزف: «این خیلی ناراحت‌کننده‌ست که به جای یکی دیگه بمیری... متاسفم.» امیلی: «مشکلی نیست. دیگه اهمیت چندانی نداره.»در کنارش نشستم و نگاهی به اطراف انداختم. اتاقی بزرگ و سفید بود. همه چیز در اینجا سفید بود، به‌جز یک در.امیلی: «پشت اون در چیه؟» جوزف: «کدوم در؟»به سمت در اشاره کردم: امیلی: «همون دری که اونجاست.»جوزف: «من که دری نمی‌بینم.»حرف جوزف یعنی فقط من این در را می‌دیدم. باید می‌فهمیدم پشت آن در چه چیزی پنهان شده.از جایم بلند شدم.جوزف: «کجا داری میری؟» امیلی: «برمی‌گردم.» جوزف: «خب کجا میری که برمی‌گردی؟» امیلی: «خودمم نمی‌دونم.»به سمت در رفتم. خیلی نزدیک‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم. در را باز کردم و با چیزی مواجه شدم که انتظارش را نداشتم...VioletVioletWed, 30 Jul 2025 01:36:32 +0330https://virgool.ir/@violet.koko28/دنیای-مردگان-ujx2qoiafqvcپارت دوم:اِما تنها کسی بود که از دوران دبیرستان همراه من ماند و همیشه کنارم بود. ما تمام کار های اشتباهمان را همراه هم انجام دادیم. همه چیز را برای هم تعریف میکردیم و برایمان مهم نبود بقیه چه راجبمان می گویند. دلیل این دوری چند ماهه هم کارِ اِما بود. اِما نوازنده یک گروه موسیقی است. او موفق ترین فردی است که دیده ام. این چند ماه به دلیل تور های گروه موسیقی اش مجبور بود از من دور بماند، در آن مدت او حتی با من تماس هم نمیگرفت، من هم فکر کردم، که دیگر نمیخواهد با من صحبتی داشته باشد و رفته است. اما اشتباه میکردم و خوشحالم که او برگشته است. اِما مراسم خاکسپاری را انجام داد و به من ادای احترام کرد. سعی میکرد اشک هایش را کنترل کند اما نمیتوانست. او شیشه خاکستر مرا در آغوش گرفت و با صدایی آرام گفت :« دلم برات تنگ میشه. » من هم همین طور، من هم دلم برای تو تنگ میشود اِما، تنها دوست من.دیگر باید زندگی ام را فراموش کنم و به مرده های دیگر نگاهی بیندازم. تمامی مرده‌ها همانند من به زندگیشان نگاه میکردند. هرکس در گوشه‌ای ایستاده بود و به جسم بی‌جان خود نگاه میکرد. در آنجا کسی بود که با همه متفاوت بود، او به زندگی اش نگا نمیکرد. او به دیگران نگاه میکرد، به بقیه ی مرده ها. می‌گویند طبیعت انسان، غیبت است. روح‌ها هم روزی انسان بودند؛ پس از غیبت دست برنمی‌دارند. روح هایی که دیگر تکلیف جسمشان مشخص شده بود، با یکدیگر غیبت میکردند و درباره آن پسرک جوان که لبخندی بر لب داشت صحبت میکردند. دیگر طاقت نداشتم باید با او صحبت میکردم. باید میفهمیدم که چرا لبخند بر لب دارد آن هم وقتی که دیگر زنده نیست. به سمتش رفتم...VioletVioletFri, 18 Jul 2025 14:01:11 +0330https://virgool.ir/@violet.koko28/دنیای-مردگان-qch5pn9htag6پارت اول :چرا هیچ‌کس از مرده‌ها برای کارهایی که با آن‌ها می‌کنند، اجازه نمی‌گیرد؟ مثلاً همین کالبدشکافی. تمام اطرافیانم می‌خواهند من کالبدشکافی شوم، اما من نمی‌خواستم. بله، درست است... من مرده‌ام، و نمی‌خواهم کسی با من کاری کند. فقط می‌خواهم در قبری آرام بگیرم. اما مگر این زنده‌ها می‌گذارند؟دلیل مرگ من خنده‌دار است. قاتلی که می‌خواست فرد مشخصی را به قتل برساند، به‌خاطر شباهتم با آن فرد، اشتباهی مرا کشت. همین‌قدر مسخره.کاری از دستم برنمی‌آمد. دیگر زنده نبودم. این‌ها برایم اهمیتی نداشت. در هر صورت، من می‌خواستم زندگی‌ام تمام شود. اما نه این‌طور. نه با کالبدشکافی. نه با این بی‌احترامی.برای اثبات دلیل مرگم، قرار بود بدنم را تکه‌تکه کنند. ولی من نمی‌خواستم کسی بداند چرا مردم. فقط می‌خواستم در جایی، بی‌صدا به خاک سپرده شوم و بعد، آرام بگیرم.در زندگی‌ام تنها بودم. هیچ‌وقت مهمانی نداشتم. فقط یک نفر گاهی به من سر می‌زد. اما حالا که مرده‌ام، هر کسی به شکلی به ثروتی که جمع کرده بودم چشم دوخته. بعضی‌ها گریه می‌کردند، بعضی‌ها لبخند می‌زدند... و من با نگاهی سرد، از دور تماشا می‌کردم.دلم می‌خواست کاری بکنم، جلویشان را بگیرم. اما یک روح چه می‌تواند بکند؟همان موقع، کسی وارد بیمارستان شد. به سمت مسئولی رفت که قرار بود مجوز کالبدشکافی‌ام را صادر کند. گفت:— «این دختر قرار نیست کالبدشکافی بشه. واضح گفتم؟»باید حدس می‌زدم که او کیست: اِما. دوست قدیمی‌ام. کسی که چند ماه بود هیچ خبری از او نداشتم. فکر می‌کردم دیگر از من بریده. اما اشتباه می‌کردم. او هنوز هم به فکر من بود.با مسئول بحث کرد. اصرار داشت، با تمام وجود. بالاخره هم موفق شد. پس از تمام شدن مکالمه، روی یکی از صندلی‌های راهروی بیمارستان نشست. سرش را میان دستانش گرفته بود. اشک‌هایش بی‌صدا سرازیر می‌شد.در سکوت راهرو، فقط صدای هق‌هق اِما شنیده می‌شد.با صدایی شکسته گفت:— «اِمیلی... معذرت می‌خوام... نباید این‌همه مدت ازت دور می‌شدم...اگه پیشت بودم، شاید این‌طور نمی‌شد. نمی‌دونم باید چیکار کنم.»کاش می‌توانستم بغلش کنم...حق انتشار فقط با نویسنده استVioletVioletFri, 18 Jul 2025 01:21:48 +0330