https://virgool.ir/feed/@vchakoshyjust a techfa2026-11-11 03:49:35https://files.virgool.ir/upload/users/3667/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@vchakoshyhttps://virgool.ir/@vchakoshy/موفقیت-در-دنیا-و-عالم-خاکی-khf3f1h1flcpروزهای زیادی بود به این مساله فکر می کردم که در این دنیا چه کاری باید انجام بدم؟؟ با نگاه کردن به زندگی مردان پیشرو در عصر ما مثل ایلان ماسک و جف بیزوس و وارن بافت و خیلی های دیگه ذهنم خیلی مشغول بود که ما چرا نمی تونیم مثل اونها بشیم و چه کاری باید انجام بدیم که به اصطلاح مثل اونها موفق بشیم.. و اینکه اساسا موفقیت انسان در دنیا چی هست؟ نکته ی مهم این هست که واقعا نگاه کنیم هدف خداوند متعال از خلق انسانها و فرستادنشون به این دنیا چی بوده؟؟؟!!! شاید این سوال عجیب باشه ولی واقعا تکلیف انسانی که توسط خدا به این کره خاکی و این عالم فرستاده شده چی هست؟ هدف اصلی انسان چیه؟جواب سوال خیلی ساده است ولی یک عالمه شرح و بحث می شه در موردش داشت. به عقیده من فرستادن انسان به این کره خاکی و این عالم تنها با هدف آباد کردن و ساخت آخرت بوده. که البته فهم این جواب احتیاج به درک عمیقی از خود واقعی انسان داره. یعنی حالا که فهمیدم من اصل وجودم از خداست باید خدایی بشم و برای حضور در محضر خدا خودم رو آماده کنم.حالا که این پاسخ داده شد نگاه کنیم به تمام اتفاقاتی که در اطراف ما می افته. تمام چیز هایی که می بینیم و می شنویم و کارهایی که می کنیم یا در مسیر رسیدن به آخرت و به تعبیری در مسیر خداست و یا نه. اگر در مسیر خدا باشه خیلی فرقی نداره که داریم چی کار می کنیم. با توجه به توانایی ها و ظرفیت های اطرافمون فقط کافیه با نیت الهی مشغول به انجامشون بشیم و به تعبیر استاد ما به وظیفمون عمل کنیم و نتیجه رو بسپریم به خدا و دنبال اجر و مزد فقط در این دنیا نباشیم چرا که این دنیا ظرفیت جبران زحمات و خیلی چیزهای دیگه رو نداره و همه چیز در این دنیا تعیین تکلیف نمیشه.و اگر خدای نکرده در مسیر خدایی نیست خوب اون طرف خبری نیست.. اگر هدفم پول باشه احتمالا آروم آروم بهش می رسم و ممکن هم هست نرسم ولی خوب تو همین دنیا کار تموم میشه و برای آخرت چیزی با خودم ندارم.حالا به سراغ همون افراد بریم که خیلی میان جلوی چشم.. آیا کارهایی که می کنن با هدف الهی و رسیدن به کمال هست؟ آیا در حال ساخت آخرتشون هستن؟ در یک کلام به نظرم میرسه که هدف انسان از این عالم اینه که خودش رو بشناسه و در مسیر سعادتش قدم برداره و اینکه در دنیا داره چه کاری انجام میده.. مشهور هست یا نه.. پولدار هست یا نه... در واقعیت خیلی مهم نیست. به قول معروف نیت مهمه. من عمر با ارزش خودم رو قرار شده صرف آبادانی دنیا بکنم؟؟ امیدوارم این کار رو با خودمون نکنیم.خدا عاقبتمون رو به خیر کنه و کمک کنه تا با واقعیت این عالم و هدفی که از اومدن بهش داریم بیشتر آشنا بشیم.vahid chakoshy (‫وحید چکشی‬‎)vahid chakoshy (‫وحید چکشی‬‎)Sat, 12 Mar 2022 05:22:14 +0330https://virgool.ir/@vchakoshy/در-جستجوی-عدالت-v77va9slysq6مدت ها بود در اطرافم این سوال مطرح می شد که اساسا بنای این دنیا بر عدل استوار است یا نه؟ اگر این دنیا را خدای عادلی به وجود آورده و برنامه ریزی این دنیا توسط خدای با تدبیر و با حکمت و پروردگاری که عدل جز صفات اوست پس چرا ما عدل را حس نمی کنیم و نمی توانیم در اطرافمان یا در نقاط مختلف دنیا این عدل را ببینیم؟چرا در آفریقا هر روز انسانهایی به علت گرسنگی می میرند و از طرفی در آن طرف دنیا افرادی دور ریز غذایشان آنقدر زیاد است که می توان با دور ریز همان خوراکی ها جمعیت قابل توجهی از مردم دنیا را از گرسنگی نجات داد؟وضعیت زندگی بشر با وجود برنامه ریزی خدای عادل چرا باید این همه متفاوت باشد؟از طرفی چرا در جامعه ی اسلامی ایران باید این همه ظلم و تبعیض را ببینیم؟ ایراد کار کجاست؟ باید سران مملکت را اصلاح کنیم؟ انتخاب های مردم در برگزیدن رهبران جامعه را هدف بگیریم؟ اصلا چه کاری باید کرد؟توضیح مطالب بالا خیلی کار سختی نیست و خواننده می تواند هزاران سوال دیگر از زندگی شخصی خود و یا جامعه مطرح کند. به نظر حقیر مشکل اصلی در نوع نگاه ما به این مسائل و مشکلات است.چند نکته ی اساسی که من همواره به عنوان شاه کلید از آنها نام میبریم قابل ذکر است و امیدوارم خدای متعال به نویسنده و خواننده فهم حقیقی و ایمانی این مسائل را عنایت فرماید.مقصد نهایی کجاست؟هنگام مطرح شدن این مباحث اصلی ترین نکته ای که باید به آن دقت شود این است که اساسا مقایسه های ما و جستجوی عدالت ما منحصر در عالم دنیا و عالم ماده شده است و حال آنکه انسان الهی همواره خود را در مسیر به سمت آخرت باید حس کند و همواره باید قیامت و سرای ابدی و منزلگاه قیامتی را مد نظر داشته باشد. با مد نظر قرار دادن مساله آخرت و اینکه اساسا خیلی از اتفاقات قرار نیست در دنیا اتفاق بیفتد و اگر فرض کنیم به شخصی ظاهرا ظلمی در این دنیا شد آیا جبران این ظلم و یا پاداش کار خیر او در این دنیا باید باشد؟ و نکته ی مهم تر اینکه آیا دنیا ظرفیت جبران تمام نیکی ها و بدی ها و همچنین رنجها و مصائبی که ما در دنیا تحمل می کنیم را دارد یا خیر؟ مسلما مقصد نهایی یک انسان الهی آخرت و بعد قیامتی اوست و اتفاقات دنیا را نه می تواند به حساب اجر و مزد کارهای روزمره اش بداند و نه می تواند عقاب و بازخواستی برای گناهانی که مرتکب شده در نظر بگیرد.دنیا مزرعه آخرت است. همه ی ما این جمله را حفظ کرده ایم ولی به معنای آن پی نبرده ایم.ما باید در دنیا با اطاعت از حق تعالی آخرت خود را آباد کنیم و از همه مهمتر اینکه این دنیا نهایت کار هیچ یک از انسانهای روی زمین نیست.علی علیه السلام می فرماید: الدُّنْيَا دَارُ مَمَرٍّ لَا دَارُ مَقَرٍّ دنيا سراى گذشتن است نه سراى ماندنقرار نیست کسی در این دنیا بماند و همه ی ما رفتنی هستیم. پس اگر این دنیا محل عبور است و سرای ماندن نیست چرا اینقدر اتفاقاتی که در دنیا برای ما و دیگران رخ می دهد باید ما را خوشحال و یا ناراحت کند در حالی که می دانیم بعد از رحلت از این دنیا به سوی سرای ابدی خود رهسپار می شویم و جزا و پاداش تمام اعمال خود را در آن دنیا می بینیم.امام باقر علیه السلام می فرماید:نِعمَ العَونُ الدنیا عَلی طَلَبِ الآخِرَةِ چه خوب کمکی است دنیا برای به دست آوردن آخرت.نتیجه اینکه دنیا به هیچ عنوان نباید و اساسا نمی تواند هدف یک انسان الهی باشد و باید تمام اعمال و رفتار او در جهت بندگی حق تعالی و رسیدن به کمال آخرتی او باشد.در قسمت بعدی مقاله سعی می کنم در مورد نعمات دنیا و اینکه اساسا دنیا ارزش دارد یا نه کمی صحبت کنم.vahid chakoshy (‫وحید چکشی‬‎)vahid chakoshy (‫وحید چکشی‬‎)Mon, 25 May 2020 01:46:31 +0430https://virgool.ir/@vchakoshy/فهم-راه-خودشناسی-w4vv3ymm0ounانسان همواره به دنبال گمشده ای در عالم است، دوست دارد به حقایق عالم آشنا باشد و هر چیزی را در جایگاه واقعی خودش ببیند. این مسئله که هر چیزی در جایگاه واقعی خودش باشد را عدل می نامیم.در واقع حق و عدل نیاز انسان و بهترین چیز در این عالم هستند. باید توجه داشت که هیچ چیز به جز عدل مطلق نیست. دلیل مطلق نبودن هیچ چیز به جز عدل در عالم هم کاملا مشخص است، چیزی را نمی توان یافت که همیشه و همه جا خوب باشد. به عنوان مثال صداقت و راستگویی خیلی خوب است ولی آیا می توان گفت که صداقت همه جا خوب است؟!عده ای می گویند دروغ گفتن بد است و همیشه بد است ولی با کمی دقت در میابیم که بعضی اوقات دروغ گفتن واجب میشود. در میدان ها جنگ اگر قرار باشد که انسان با دشمن هم صادق باشد تمامی امکانات جبهه اسلام تضعیف شده و شکست در جنگ حتمی است.رسول خدا فرمود: «لیس بکذاب من اصلح بین اثنین فقال خیرا» . «هر که میان دو تن اصلاح دهد و سخن نیکوئی بگوید دروغگو نیست».قتل و کشتن انسانها یکی از بزرگترین گناهان است ولی در جایگاه خودش که قصاص باشد موجب حیات جامعه و نجات می شود. در جنگ هم به همین صورت می توان قتل را تعریف کرد. عمل همان عمل است ولی جایگاه و محلی که اتفاق می افتد متفاوت است.اولیاء خدا تمام تلاش خود را کرده اند تا ما فهیم و عاقل بشویم و از نفهمی نجات پیدا کنیم و برای عدل در زندگی خود حساب باز کنیم. قدرت تشخیص عدل و اینکه آیا چیزی در جایگاه واقعی خودش قرار گرفته یا نه را عقل میگوییم.نتیجه اینکه هیچ چیزی در عالم همیشه خوب نیست به جز عدل. اگر در جای واقعی خود دروغ گفته شود ثواب هم دارد. به جز عدل و حق همه چیز نسبی است. ما اگر عدل و حق را پیدا کنیم و بفهمیم به خودشناسی میرسیم و خدا شناس میشیم خود شناسی و شناخت خدا فهمیدنی است و عقل می خواهد.خدا یعنی عدل ---- خدا یعنی حقفهم با عمل فرق دارد بقیه چیزهایی که در اطراف ما هستند را باید به چشم وسیله دید به عنوان مثال نماز، روزه، حج و جهاد را اگر بخواهیم با نگاه درست ببینیم فقط وسیله هستند. تلاش ما باید به سمتی باشد که موجب رشد کردن فهم و عقل ما بشود و توجه داشته باشیم به اندازه ای که میفهمیم خدا را می شناسیم. در غیر اینصورت بقیه مسایل صرفا حجاب هستند چه نورانی و یا ظلمانیباید قبول و باور داشت که اعمال خوب هستند ولی در حد وسیله، انسان الهی دنبال عمل نیست. عمل را جز وظایف و تکالیف ظاهری خود می بیند. امیرالمومنین علی علیه السلام بر روی قبر سلمان می نویسد: وفدت علی الکریم بغیر زاد *** من الحسنات والقلب السلیمی وحمل زاد اقبح کل شیی *** اذا کان الوفود علی الکریمی ترجمه:بدون هیچ زاد و توشه ای از حسنات و قلب سلیم بر شخص کریمی وارد شدم و در پیشگاه کریم بردن زاد و توشه زشت ترین کار استامام العارفین چقدر زیبا و دقیق می فرماید که اوج خداشناسی این است که اعمال خویش را جز وظایف نبینیم. یعنی آنهایی که در بالاترین سطح از حضور در محضر پروردگار هستند اعمال خویش را نمی بینند و آنها را هدف نمی دانند. و اصلا پیش کش کردن اعمال را در محضر پروردگار زشت و قبیح می دانند.نباید صرفا به دنبال عمل بود، باید به دنبال فهم بگردیم. تنها چیزی که راه به خدا دارد فهم و شعور و عقل است. اعمال و وظایف در جایگاه واقعی خود هستند ولی فهم شاه کلید است.اطراف ما پر از حکمت است.حضرت امیرالمؤمنين عليه‌السّلام مي‌فرمايند: ما رَأَيتُ شَيئاً اِلاّ وَ رَأَيتُ اللهَ قَبلَهُ وَبَعدَهُ وَ مَعَهُ وَ فيهِ؛ «به هیچ چیز نظر نينداختم مگر آن که خدا را پیش از آن، پس از آن، همراه آن و درون آن مشاهده کردم»حکمت هایی برای فهمیدن و درک کردن وجود دارند اما قدرت محدود و حجاب هایی که جلوی چشم ما قرار گرفته اجازه فهمیدن را به ما نمی دهد. و به تعبیر عامیانه زور ما به درک و فهم این مطالب نمی رسد، باید کسی باشد که کمک کند و دست ما را بگیرد و آیینه ی ما باشد.پیامبر اکرم (ص) فرمودند:  «المومن مرآه المومن» مومن آیینه ی مومن است. یکی از معانی این حدیث یعنی دنبال کسی باش که آیینه شما باشد و خودت را در آن آیینه ببینی و به فهمت اضافه شود. مثل اولیای خدا که به محضرشان میرویم و خود را در آیینه آنها می بینیم.اولیای خدا کمک می کنند تا بفهمیم که هستیم و چطور موجودی هستیم و زمانی که از این مرحله عبور کردیم و اشراف واقعی نسبت به خود و خدای خویش پیدا کردیم و هر چیزی را در عالم در جایگاه واقعی خودش یافتیم، انشاءالله کار تمام است و وارد در بهشت سعادت خویش می شویم. هیچ هدفی در عالم اگر ابزارها و امکاناتش در اختیار ما قرار بگیرد دست نیافتنی نیست. بسیاری از هدفهایی که در دنیا داریم و مربوط به دنیای ما می شود الزامات و مقدمات فراوانی دارند، ولی پیدا کردن خود و شناخت خدا همیشه و همه وقت ابزارش در اختیار ماست چرا که ابزار خود ما هستیم که باید قدم به قدم در این مسیر حرکت کنیم و دقت کنیم که همه چیز در درون ماست. همه چیز یعنی عدل و حق.. یعنی خدا.انسان غافل که گم شده ای دارد همواره به دنبال ابزار های جدید و امکانات جدید و سرگرمی های جدید برای خویش می گردد، به هر چیزی هم که می رسد باز تشنه است. در حقیقت انسان به دنبال خود می گردد و خودش را گم کرده اما گمشده ی او که به دنبالش می گردد در هیچ کجا نیست... در کتاب ها نیست... در نماز نیست... در فلسفه نیست...باید برای خودمان وقت بگذاریم، یعنی برای فهم خود تلاش کنیم و سعی کنیم بر فهم ما افزوده شود. فهم هم آیینه میخواهد. به دنبال آیینه ای برای خود باشیم تا چشم ما به روی حقایق عالم باز بشود و کمک کند تا پرده ها از جلوی چشم ما کنار برود.پرده ی اول جسم و اعصاب ماست که مربوط به ظاهر ما می شود و غالبا انسانها در همین مرحله هستند.پرده دوم روان ماست که شامل بُعد برزخی ما می شود.بعد از اینها به روح می رسیم که همان فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا است.جان کلام این که ما با روح کار داریم و باید با آن ارتباط برقرار کنیم.وسیله ی شناخت روح هم فهم و عقل می باشد.vahid chakoshy (‫وحید چکشی‬‎)vahid chakoshy (‫وحید چکشی‬‎)Sat, 16 Jun 2018 22:28:33 +0430