https://virgool.ir/feed/@vania.ro.1387من وانیام، و اینجا قراره بعد و روحیه ادبی منو ببینین???fa2026-11-11 23:51:34https://files.virgool.ir/upload/users/2566624/avatar/L4okhV.pnghttps://virgool.ir/@vania.ro.1387https://virgool.ir/@vania.ro.1387/افرادی-که-مینویسند-qtesvbt3cv8dیادم نمیاد دقیقا کجا و چه سایتی، اما شاید حدود یکسال پیش سایتی درباره اینکه چطور نویسنده بهتری بشیم پست گذاشته بود و یکی کامنت گذاشته بود: این روزا هرکی الفبا بلد باشه نویسندست!یادمه اونموقع خیلی اهمیتی ندادم؛ اما امشب یکدفعه یاد اون کامنت افتادم و یادم اومد که چقدر با این نظر، حتی اگه یک شوخی ساده هم بوده مخالفم!افرادی که مینویسند جدا از قوه تخیل باید تا حدیچ خودشون رو جای شخصیت های داستان بزارن و حس و حال و شرایط اون فرد رو درک کننشاید از بیرون خیلییی ساده تر بنظر بیاد، اما وقتی کار رو شروع میکنی باید فکر کنی تو اون آدمی؛ بر فرض مثال اگه یک فردی مثل جین وبستر کتاب بابا لنگ دراز رو نوشتهدر حین نوشتن اون جین وبستر نبوده، اون جودی ابوت شیطون و بی پناهی بوده که یکدفعه فردی پیدا میشه که بصورت ناشناس قبول کرده هزینه دانشگاه رفتن جودی رو بدهمن بر این باورم که جین وبستر و هزاران هزار نویسنده، چه شناخته شده و معروف چه گمنام این مرحله رو باید بگذروننو این فقط مختص شخصیت اصلی داستان نیست توی داستان افراد دیگه ای هم وجود دارن که نویسنده خلقشون میکنهبا روحیه، طرز فکر، عقیده و هرچیزی که خودش بخواد؛ اون شخصیت رو میسازه و بهش جون میبخشه، پس باید بلد باشه شخصیتی رو بسازه که مخاطب ها رو جذب کنه هزاران هزار دلایل دیگه هست که میشه فهمید نویسندگی چیزی نیست با چندتا حرف کنارهم قرار گرفتن تموم بشهولی بنظرم کسانی که مینویسند، چیز هایی بیشتر از الفبا و حروف نیاز دارند…VaniaVaniaWed, 26 Jul 2023 23:08:35 +0330https://virgool.ir/@vania.ro.1387/جهانی-دیگر-gm2y4ubwz8n9دیگر خسته شده ام! نگاهی به ساعتم با شیشه شکسته اش می اندازمچند دقیقه است که کنار جاده ایستاده ام، اصلا برای چه ایستاده ام؟یادم نمی آید که چه اتفاقی افتاده، فقط یک کرولا‌ی قدیمی قرمز به من زد؛ وقتی به هوش آمدم کنار کیسه های آشغال افتاده بودمنه گوشی ام هست، نه کیف و نه … فقط رده هایی از زخم بر روی صورت و دستانم هستنداز اون دورها چیزی دیده میشود، مثل نوری که مدام به من نزدیک و نزدیکتر میشودآه، ماشینی دیگر است؛ فریاد میزنم وایسا: ولی بعید میدانم صدایم را حتی شنیده باشدجلوی ماشین میپرم و امیدوارم برای بار دوم تصادف نکنم و راننده به موقع مرا ببیند، دقیقا چند سانت با من فاصله دارد که پایش را روی ترمز فشار میدهد و ماشین می ایستدیک سوناتا سفید که چراغ عقبش شکسته و پشت شیشه علامت “بچه توی ماشین است” دیده میشودشیشه ی طرف دستیار راننده را پایین می کشدزنی حدودا ۳۰ ساله با موهای قهوه ای و لباس فرمی رسمی و چشم بادومی به من با تعجب و ترس نگاه میکند. شبیه آسیایی هاست و مشخصا خسته و کوفته استمیخواهم شروع به صحبت کنم که میگوید: 부인 잘 지내세요?( حالتون خوبه خانم؟)무슨 일 있었어?( اتفاقی افتاده؟)وای! کره ای… باید از حالت چشمانش متوجه میشدمکاش آن آموزش های یوتیوب (youtube ) را نگاه کرده بودم و میتوانستم حداقل چند کلمه ای کره ای صحبت کنم، اما خب کسی که به انگلستان مهاجرت میکند، باید بلد باشد انگلیسی هم صحبت کند؛ مگر نه؟میپرسم: English? با سر جواب میدهد: بلهبعد همه چیز را برایش میگویم: تصادف، کرولا ی قرمز، کیسه های زباله و…زن دوباره ور اندازم میکند و میگوید: اهل اینجا نیستی، مگه نه؟چشمانم گرد میشود، او چطور این حرف را میزند؟ لهجه بریتیش من که خیلی واضح است؛ میدانید یک نوع رسم است… یعنی رسم نه اما خب از مادر و پدر به فرزند منتقل میشود، مثل نوع لباس پوشیدن یک منطقه خاص آفریقاسرم را به تکان میدهم و میگویم: چرا! اتفاقا از گذشته های خیلی دور نسل های قبل از من هم همینجا بوده اندزن لبخندی میزند و میگوید: فکر کنم لهجه بریتیش خیلی موندگاره، به هر حال کجا زندگی میکنی؟ باید حتما بری بیمارستانبا عجله میگویم: خیابون هارلی( خیابانی در لندن)نترس نزدیکم کلیییی دکتر و درمانگاه هستانگار سطل آب یخی روی زن ریخته باشند، میگوید: چیییی؟ لندن منظورته؟با قیافه ای هاج و واج میپرسم: مگه الان کجاییم؟ فکر نمیکنم اینجا خیلی تا شهر فاصله داشته باشه، کلا ۱۰ تا ۱۵ دقیقه بیهوش بودمزن دستش را روی پیشانی ام میکشد و زیر لب میگوید: نه تبم نداریبا لرزی در صدایم میپرسم: من… کجام؟ زن به خودش در آیینه نگاه میکند و میگوید: جالبه! از لندن تا بوسان… ببخشید که میپرسم خانم جوان؛ اما تو مطمعنی که تحت تاثیر مشروبات الکلی، چمیدونم مواد خاصی یا روان گردان نیستی؟ چون این مسیر چیزی نیست که انقدر سریع طی کرده باشییعنی چه؟ من تا قبل از تصادف در خیابان های شلوغ لندن بودم و حالا بوسان؟زن میگوید: ببخشید، اما من از سر کار برمیگردم و فوق العاده خستمه، تازه پسرمم پیش مادرمه و باید برم دنبالش؛ اگر کمکی از من بر نمیاد…با صدایی آرام میگویم: بله، ممنون بابت کمکهنوز نتوانسته ام قبول کنم که چه اتفاقی افتادهزن محض احتیاط شماره پلیس را برایم مینویسد و به من میدهد، سپس خداحافظی ای میکند و می رود.پس از رفتن او سعی میکنم همینطور پیاده به طرف شهر بروم؛ تابلو هایی که میبینم نشان میدهند خیلی هم از شهر دور نیستمشاید اگر همینطور ادامه بدهم تا صبح فردا یا حتی امشب به شهر برسماما وایسا… من وسط جاده هستم، یک کرولا‌ی قدیمی قرمز با شتاب به سمتم می آید. تلاش میکنم تا بدوم، تا به آنطرف جاده بروم قبل از اینکه دوباره به سمتم هجوم بیاوردجیغ میزنم و کمک میخواهم، هرچه پاهایم را بکار میگیرم انگار به زمین چسبیده اند…ساعت ۱۰:۴۵ صبح/خیابان اکسفورد/ لندنچشمانم را باز میکنمیکی فریاد میکشد: زندس، دختره بهوش اومدچند نفر دیگر بالای سرم می آیند.آرام آرام به حالت عجیبی نیمه می نشینم، کمی آنطرف تر از من یک کرولا‌ی قدیمی قرمز پارک کرده و مردی کنار آن نشسته و پلیس هم کنارش است و انگار میخواهد گواهینامه و سایر مدارکش را ببیندمرا که به حالت تقریبا نشسته و تکیه داده به جدول های کنار خیابان میبیند، انگار حالش جا می آید و آبی روی آتشش میریزندپرستاری به طرفم می آید: شما خوبین خانم؟ درد ندارین؟من به مردی که به من زده با دست اشاره میکنم و میگویم: برو بیمارستان، برو… زنت بهت نیاز داره پسرت هم همینطورمرد نگاهی به من و حالت خنده دارم می اندازد و میگوید: از کجا… میدونید؟با آسوده خاطری میگویم: خب شاید نیم ساعت بیهوش شدن هم خیلی واقعیت هارو برای آدم روشن کنه؛ اگه این بیهوش شدنم منجر به مرگ میشد میدونی چه اتفاقی می افتاد؟زنت پسرتونو به دنیا می آورد در حالی که تو پیشش نبودی، از طرفی تو به جرم قتل زندانی میشدی؛ زنت و پسرت برمیگشتن بوسان و شاید ۴ سال دیگه زنت در حالی که از سر کار برمیگشته که بره پیش پسرش، یه زن جوونو میبینه که کنار جاده ایستاده و با یک کرولا‌ی قدیمی قرمز تصادف کرده…سرش را کج میکند و میپرسد: یعنی یچیزی مثل دنیای موازی؟ میگویم: نمیدونم شاید، به هر حال تو باید بری؛ زود باش!بعد رو به باقی مردم میکنم و میگم: خیلی ممنونم از همگی که نگران حال منین، اما نمیخوام وقتتون رو بگیرم… شاید یکروز دوباره از کنار هم رد بشیم و حتی یادمون نباشه اتفاق امروزو، ولی برام خیلی جالبه که ما در بعد های دیگری هم ممکنه وجود داشته باشیم و حتی زندگی کنیم، کسی چمیدونه؟ما مثل ماهی هایی هستیم که ممکنه یکباره از تنگ آب به دریا منتقل شیم، زندگی شگفتی هایی داره که بعضی وقتا ما حتی از اونا خبر نداریمبعد به کمک پرستار از روی زمین بلند میشوم و اجازه میدهم مرا معاینه کنندو به این فکر میکنم که در جهانی دیگر، من چطور آدمی هستم…—وانیا رستمیVaniaVaniaFri, 14 Jul 2023 23:47:51 +0330https://virgool.ir/@vania.ro.1387/نهنگ-۵۲-هرتزی-utzmml5t4f17تصور کنید در یک دنیای آبی و بی انتها، دنیایی آنقدر بزرگ که هرچه میروید تمام نمیشود، زندگی می کنید؛ دور و بر شما پر از رنگ و شلوغی و به نوعی زندگی جریان دارد. شما هم بدتان نمی آید در این تکاپو و هیجان سهیم باشیددوست دارید دوست پیدا کنید و با بقیه ارتباط بگیرید، برای همین بلند بلند داد میزنید تا به شما هم توجه شود؛ دیگران را صدا میزنید ولی کسی صدایتان را نمیشنود!!! این داستان زندگی تنها ترین نهنگ دنیاست?آری! همه چیز از جایی شروع شد که من متولد شدم. خانواده ام بخاطر صدای عجیب و غریبم از همان اول طردم کردند. یادم هست که مادرم میگفت: او مایه خجالت است! خیلی بچه بودم که خانواده ام تصمیم گرفتند ترکم کنند، یک شب طوفانی بود که جمع کردنند و هرچه التماسشان کردم که مرا هم با خود ببرند‌ تنها چیزی که مادم میگفت این بود که: اتفاقی برایش نمی افتد، نگرانش نباشید…هیچکدامشان به من توجه نکردند و رفتند؛ من ماندم و یک دنیا ماهی های ریز و درشت. ماهی هایی که حتی حاضر نبودند به من نگاه کنند، چه برسد به بازی یا هم صحبت شدن با من! اما مدتی بعد شنیدم که دسته ای از نهنگ ها به سوی اقیانوس آرام در حال حرکتندپس تصمیم گرفتم بطرف شان بروم و با آنها همراه شوم، چون تا حدی اطمینان داشتم که حداقل یکی از آنها دلش برای من، منی که بلند بلند با صدای ناهنجارم آواز میخوانم، منی که قیافه زیبایی ندارم، منی که زورم را میزنم ولی زورم به این آب های بی انتها نمی رسد میسوزد.پس سعی کردم به طرفشان بروم و با آنها آشنا بشمخب من فقط به کسی نیاز داشتم که بتوانم درکنارش، با همه ی عیب و نقص هایم خودم باشم.مسیر طولانی و پر پیچ و تابی را طی کردم، دریا ثبات نداشت و کاری هم از این باله های بدردنخور بزرگ بر نمی آمد جز تندتر شنا کردن…بالاخره به هر بدبختی و سختی ای که بود، آنها را پیدا کردموزن زیادم موجب میشد شنا کردنم هم کمی با بقیه فرق داشته باشدو به وضوح یادم هست که وقتی به آنجا رسیدم همه با چشمانی گرد شده به من نگاه میکردند که از دور آواز میخواندم و برایشان باله هایم را تکان میدادم.از شانس بدم خانواده ام هم همراه این گروه بودند، دوباره با خشم بسیار گفتند که من نمیتوانم با آنها بروم چون مایه ننگ و خجالتمبرادرم در حالی که خواهر کوچولویم را راضی میکرد که من نباید با آنها بروم میگفت: اون نباید با ما بیاید! صدایش… شبیه “بقیه” نیستآه! از دست این “بقیه”؛ معلوم نیست کی قرار است دست از سرم بردارد. همه میگویند او خیلی بی نقص است!پس حتما صدایش رسا و لطیف است، زمخت و همچین خیلی هم بی ریخت نیست، شنا کردنش عجیب و خنده دار نیست و …در یک کلام خیلی از من بهتر است.اینبار هم “بقیه” را بهانه کردند و من را فرستادند که برگردم، من هم تا اینجایش را آمده بودم و راستش نمیخواستم برگردمدریای اینجا بهتر بود و احساس بهتری از اینجا بودن داشتم، پس کمی دورتر از محل سکونت آنها پشت چند تخته سنگ عظیم برای خودم جایی پیدا کردمبرای اینکه توجه بقیه را به خودم جلب کنم آواز خواندم. خیلی خواندم، با بلند ترین صدایی که میتوانستم و فکر کنم صدایم آنقدر بلند تر از حد ممکن بود که از فرکانس عادی ای که باقی نهنگ ها میشنیدند رد شداز آن روز به بعد هرکاری که کردم صدایم مثل قبل نشد، از دید باقی نهنگ ها یک نهنگ لال بودم که الکی سعی بر حرف زدن داشت دیگر همان صدای عجیب و مضحکی که داشتم را هم از دست داده بودم!حالا سن زیادی از من گذشته، درکل این سالها فقط از دور نهنگ هایی را میدیدم که خوشحالند و میخندند؛ از خانواده ام هم هیچ خبری ندارمیعنی زنده اند هنوز؟ یعنی ممکن است خواهر کوچولویم هنوز من را یادش باشد؟ آیا مامان هیچوقت بابت نبودنم نارحت شد؟احتمالا این روزها از آخرین روزهای عمرم باشندبه احتمال زیاد در آینده انسان ها قبل از خواب برای فرزندانشان میگوند: روزی روزگاری نهنگی بود که نه اسم داشت نه کسی میشناختش، دانشمندا فهمیدن او هم دلش میخواست مثل “بقیه” اسم داشته باشد، پس اسمشو گذاشتند نهنگ ۵۲ هرتزینهنگ ۵۲ هرتزی خیلی تنها بود؛ انسان ها متوجه شدند او عادی نیست و صدایش آنقدر بلند است که باقی نهنگ ها نمیشنوندهیچکس سمتش نرفت، پس نسل بعد از او هم بوجود نیامد. خیلی یکدفعه ای هم رفتشبی خوابیدیم و صبح روز بعد نهنگ۵۲ هرتزی دیگر نبود، آدم های زیادی همه جای دنیا به دنبال او گشتند اما تنها اثری که از او بود آوایی بود که در عمیق ترین نقطه دریا چال شده بود، آوایی که انسان ها میشنیدند ولی نهنگ ها نه…پایان?_ وانیا رستمیVaniaVaniaMon, 19 Jun 2023 17:05:35 +0330https://virgool.ir/@vania.ro.1387/گلدن-گیت-uci95ua3sxpg https://virgool.io/p/uci95ua3sxpg/%F0%9F%93%B7 کلید هایم رو از کیفم بیرون می آورم و در را باز میکنم، بالاخره تموم شدکیفم‌ را روی کاناپه گل گلی رها میکنم و به طرف اتاق میروماز پنجره به بیرون نگاه میکنم؛درخت ها به سرعت باد و برق و روز به روز بی حال تر میشن و برگاهای مایل به نارنجی رنگشون رو از دست میدن، روشنایی روز کم کم در رنگ بنفش عصر ناپدید میشهبه سرسره نگاه میکنم، سرسره زنگ زده ای که هیچ بچه ای نزدیکش دیده نمیشود، تابی را در مجاورتش میبینم که دیگر سر نوبت سوار شدنش دعوا نیست، صندلی های چوبی خالی و …ناگهان با زنگ گوشی ام از آن حال و هوا بیرون میام! تلو تلو خوران به طرف کیف میروم و گوشیم رو بیرون میکشمشماره آشنایی نیست، سعی میکنم اعتماد بنفسم را حفظ کنم؛ نفس عمیقی میکشم و جواب میدهم+: بفرمایین میتونم کمکتون کنم؟_:سلام، خانم لین درسته؟+: بله خودم هستم، شما!؟_: من از طرف یکی از بزرگترین استاد های موسیقی خدمتتون تماس میگیرم، چند روز پیش توی فیس بوک (Facebook) یکی از قطعه هایی که اجرا کرده بودین رو شنیدم، میخواستم بهتون پیشنهاد همکاری بدم و میتونم در سریع ترین زمان ممکن براتون یک مصاحبه کاری ترتیب بدم و حضوری ببینیمتون+: اوه، خیلی ممنونم بابت پیشنهادتون ولی نه… وقتم پره_: ببینید خانم لین این یک معامله ی دوسر برده، صدا و ساز از شما هزینه…گوشی را بدون کمی تردید قطع میکنم و دوباره روی کاناپه پرت میکنماصلا حوصله ندارم، گارسون یک رستوران شلوغ بودن به اندازه کافی وقت و انرژی ام را میگیردبه همراه یک لیوانشیر کاکائو به طرف اتاق میروم و روی تخت لم میدهمتلویزیون را با بی حوصلگی روشن میکنم و اخبار نگاه میکنم، چیزی ندارد جز اعصاب خوردی بیشترنگاهم به پیانوی مشکی ام که کنار تراس قرار دارد می افتد، انگار دارد نگاهم میکند و چشم غره ای هم میرود؛ رویم را آنطرف میگیرم و میگویم: اونطوری نگاهم نکن!اما خودم دوباره جذب سیاهی رویش میشوم و به او مینگرمبه خاکی که مثل ورقه ای طلق دفترم را پوشانده، به صندلی مشکی ‌و طلایی ام که ناراحتی از چهره اش فریاد میزند…نگاهی به ساعت می اندازم، حدود شش و نیم است و هوا هنوز کاملا تاریک نشدهبه مامان پیام میدهم: کی برم دنبال لوید؟فوری پیامم رو میبینه و مینویسه: لوید امشب با دوستاشه، منم تا ۱۲ کار دارم. برو بیرون شام بخورلب پنجره میروم و به بیرون نگاه میکنم. گلدن گیت را میبینم که انگار رنگ خاکستری به خود گرفته، چند وقت است که دنیا این رنگی شده؟ چند ماه؟ چند روز؟ یا شاید هم فقط همین لحظه؟ شاید همین لحظه هایی که دیگر برایم تکرار نخواهند شد.خیلی ها بهم گفته اند که افسردگی مشکل خاصی نیست و اتفاق خاصی نمیوفته، اما خسته ام از اینکه امروزم مثل دیروز و فردا هم مثل امروز…جوریست که انگار هم دیگر این روزها برایم تکرار نمیشود و همزمان انگار تا ابد همین لحظه ها برایم تکرار میشودروی لباسم کتی قهوه ای میپوشم و به لوید پیام میدهم: میرم قدم بزنم، خونه دوستت بمونکتونی هایم رو میپوشم و خودم را در آیینه نگاه میکنم، چند وقت است خنده ندیده ام؟ چه بر لب خودم و چه بر لب مامان، لوید و یا هرکس دیگری…تکه کاغذی پیدا میکنم، خودکار کنار آیینه را بر میدارم و با دست خط کج و موجم مینویسم:به سمت پل میروم، اگر حتی یکنفر در طول مسیر به من لبخند بزند، نمیپرمدر را میبندم و به سمت گلدن گیت میروم…_وانیا رستمیVaniaVaniaTue, 06 Jun 2023 13:53:29 +0330https://virgool.ir/@vania.ro.1387/کتاب-کتاب-و-کتاب-بیشتر-qglmdujr4gvsسلامممم، خوبین؟ من وانیام میخوام بعنوان اولین پست چندتا از کتابهایی که خودم خیلییی دوسشون دارم رو معرفی کنم و بنظرم پیشنهاد خوبی برای تابتونه!? پنج قدم فاصلهکتاب پنج قدم فاصله این کتاب روایت یک رابطه عاشقانه با فراز و نشیب های زیادیه؛فرض کنید عاشق کسی شدین که میدونین نمیتونید هیچگونه تماسی بصورت فیزیکی با اون فرد داشته باشید و زندگیتون درکنار هم ثمره ای جز مرگ یا حداقل بدتر شدن وضع سلامتی هردوی شما نداره! روایت عشقی که بحث مرگ و زندگی در میان هست۲. ما دروغگو بودیمتیکه ای از کتاب ما دروغگو بودیمما دروغگو بودیم جزو اون دسته کتابایی هست که تا صفحه های آخر شما سردرگمین و نمیدونین دقیقا کتاب مال چه زمان و چه موقعیتیه! کتابی احساسی با پایانی فوق العاده شکه کننده... این کتاب واقعا سوپرایزتون میکنه۳.یاد اوتیکه ای از کتاب یاد اواین کتاب رو هم برای طرفداران “کالین هوور” که صددرصد پیشنهاد میکنم ولی فکر میکنم بقیه هم از خوندن این کتاب پیشیمون نشن!این کتاب درکنار تجربه عشق، مشکلات و چیزهایی رو به تصویر میکشه که بنظرم نشون دهنده ذهن خلاق کالین هوور هستخب اینم از اولین پست? امیدوارم لذت برده باشین و خوشحال میشم اگر انتقاد یا نظری دارین بشنوم?VaniaVaniaSat, 03 Jun 2023 19:37:26 +0330