https://virgool.ir/feed/@vahidvaliهرچی به ذهنم برسه مینویسم بیشتر از توfa2026-11-10 21:34:37https://files.virgool.ir/upload/users/639801/avatar/7ueXxr.jpghttps://virgool.ir/@vahidvalihttps://virgool.ir/@vahidvali/من-و-تو-p0qsvyjy4rngزهر هجر بیشتر گلو را میسوزاند یا شهد شیرین وصل؟ به گمانم هر دو. اصلا اگر هجری نبود که وصل معنایی نداشت. قدر روزهای هجر را هم باید دانست که به وصال معنا میدهند.تا بوده همین بوده، عاشق در پی بوی زلف یار به باد صبا پناه میبرده است و معشوق با سرکشی و از سر لطف بوی زلفش را با باد صبا راهی کوی یار میکرده است. معشوق سوختن عاشق را میبیند و باز هم میسوزاند، اصلا هر چه بیشتر بسوزاند، دل عاشق بیشتر رام میشود. قاعده عشق است دیگر. هم وصل و هم هجر هر دو به غایت میسوزانند.این دور مدام نوشیدن با یار تا ابد جاویدان است. عاشق از جان سیر میشود ولی از یار نه. جان که برای عاشق معنایی جز فدا کردنش در راه یار ندارد، اصلا این جان ناقابل هزار بار فدای یک نظرش. اصلا این جان بی ارزش هزاران بار فدای یک غمزه اش. جان چه باشد در پای ایوان بلند یار.آخ که چه درمانی برای درد عشق؟ درد عشق علاجی ندارد. دردی که با وصل هم علاج نمیشود، این چه دردی است که وصل هم مرهمش نیست، که وصل درمان که نمیکند، درد عشق را فزونی هم میدهد. بلای عشق به جان هرکه بیفتد خرمنش را میسوزاند. سوختنی که آتشش روحت را با درد نوازش میدهد. دردی که با شوق میپذیری اش. آتشی که گُر میگیرد و تا عمق جانت را نیست و نابود میکند و تو ذوقش را میکنی. چه تعارض لذت بخشی.مرهم عشق جر عشق نیست، عشقی که از وجود معشوق ریشه میگیرد و بر جان تو می افتد و عشقش را با عشق تو پیوند میدهد و دیگر هیچ "منی" در کار نیست. همه چیز به وحدت میرسد، همه چیز یکی میشود و در هم فنا میشود و آخرش چیزی نمیماند جز نام. نامی به بلندی نام فرهاد، به بلندای نام شیرین و به بلندای نام من و تو.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiMon, 09 Nov 2026 16:07:31 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/همرزم-junqiqxulizhمن نمیگذارم آب در دلت تکان بخورد، من اینجا تمام قد ایستاده ام تا تو همیشه آب خوش از گلویت پایین برود. من هستم، وقتی هستم یعنی تو میتوانی با قوت قلب به آب بزنی، من هوایت را دارم.سفت نگهت داشته ام، تو فقط برو و در میدان بمان که من مثل کوه پشت سرتم. نگران هیچ چیز نباش، مگر من مرده ام که آب در دلت تکان بخورد. دنیا صحنه اش را آماده کرده است و منتظر رقصیدن تو هست، منتظر رقص دو نفره من و تو هست، ما که با همیم زندگی چاره ای جز تسلیم شدن ندارد. شرایط سخت است میدانم، هر روز بلای جدیدی نازل میشود، شرایط مملکت هر روز سخت تر میشود، ولی هیچ کدامشان نمیتوانند در برابر عشق گدازان ما و تلاش بی اندازه ما تاب بیاورند و مشکلات مانند شمعی آب خواهند شد و ما روز به روز به اهداف بیشتری میرسیم. اهدافی که ویژگی مشترکشان این است که مال من و تو هستند. دلم به این خوش است که یکسوی میدان من و تو هستیم، آنسوی دیگرش هرچه میخواهد باشد، از پس ما بر نمیایند، حتی اگر مقطعی هم بر ما چیره شدند، سرنوشت شومی در انتظارشان است، بببین که چطور به زودی زانو خواهند زد. در برابر اراده من و تو زندگی یارای ایستادن ندارد، فقط هر بار شاخ و دم جدیدی در می آورد و به میدان می آید ولی نمیداند میدان دار این نبرد من هستم و تویی که کنار منی، باز هم شکست میخورد. اصلا زندگی که باشد که بخواهد در برابر خواسته ما سر تسلیم فرود نیاورد.میدانم همه اش سخت است، خسته میشویم، نالان میشویم، گاهی دلمان میشکند، گاهی حتی به همراهی هم شک میکنیم ولی تهش از پس خودمان بر می آییم و مانند ارتشی صف آرایی میکنیم و هرچه سر راهمان باشد را نابود میکنیم. این قدرت واقعی من و تو است و قدرت ما شدنمان.مشکلات هرچه بزرگتر باشد، عزم و اراده ما قویتر است، ما ادای آدمهای میدان دار را در نمی آوریم، من و تو سالهاست خاک این میدان را خورده ایم و موقع نبرد هیچ نمیخواهیم جز زمین گیر کردن هر آنچه در مقابلمان است.این بار شاید سخت باشد، شاید سخت تر از همیشه ولی این بار هم در نهایت پیروز میدان ماییم. خودمان را میبینم که بر مشکل دیگری فائق آمده ایم و داریم زخمهایی که از میدان جنگ به تن داریم را لیس میزنیم و خودمان را آماده نبرد بعدی میکنیم. قالب تهی کردن در مرام من و تو نیست، پیش میرویم و حتی اگر نتوانیم هم در میدان جان میدهیم نه در آسایش و فراغ. همرزم من بجنگ، شمشیر بکش و بر سرشان فرود آور، من کنارت هستم و با تو شمشیر میزنم. هر آنکه پیش رویمان باشد را به زانو در می آوریم. دلت قرص، دلم قرص که ما همدیگر را داریم.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiTue, 03 Nov 2026 12:26:58 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/آرامش-zm86oilj6qwvقبلا از همه چیز که خسته میشدم به فیلم دیدن پناه میبردم، تا حدی خودم را فیلم باز میدانستم. ولی الان چه، فیلم خوب که حالم را خوب نمیکند، اصلا حوصله دیدن هیچ فیلمی را هم ندارم. حتی معروفترین فیلمهایی که می آیند را هم نمیبینم. راستش انقدر بدبختی به لطف دولتمردان بر سرم آوار شده است که دیگر از انجام هیچ کاری لذت نمیبرم. از صبح تا شبم شده سر و کله زدن با این اداره و آن سازمان. خسته و کلافه ام کرده اند و من همچنان با سری از خوشی خالی به دنبال اهدافم افتان و خیزان میروم.هیچ حساب و کتابی ندارد، هر روز به چیزی گیر میدهند، کسب و کار داشتن در ایران عذاب الیم است. از بس نمیدانی چه در انتظارت است، یک آب خوش از گلویت نمیگذارند پایین برود.گاهی آنقدر بی رمق میشوم که میگویم بگذار هرچه میخواهد بشود من دیگر حوصله پیگیری هم ندارم ولی باز به خودم می آیم و میگویم خوب چه کنم بالاخره این کسب و کارها را به یک جایی رسانده ام باید تا تهش هم بروم.باز به ناچار بلند میشوم و روز از نو و روزی از نو.از دور نگاه زندگی ام میکنند و فکر میکنند آرامش نسبی دارم، درصورتیکه در دلم غوغا است. خسته، بیحوصله، بی روح فقط میدوم. بگذریم...فرصتی شد یادت کنم و بگویم بین همه رنج کشیدن هایم یاد تو مونس من است، با هم در یک کشتی نشسته ایم و باهم پیش میرانیم. من و تو که باهم باشیم از عهده هرچیزی بر می آییم. هرچه میخواهد طوفان باشد، مچ طوفان هایی که از هر سو سویمان می آیند را با هم میخوابانیم و دوباره این مسیر با تو ادامه دارد.آنقدر میدویم و نفس نفس میزنیم، تا روزگار را شرمنده خودمان کنیم و مجبورش کنیم سر به طاعت ما بگذارد، آنقدر برای هر چیزی جان میکنیم و تلاش میکنیم که شاخ غول های زندگی را بشکنیم. تو هم به خودت بیا، هنوز از نظر من به میانه راه هم نرسیده ایم، این زندگی و این دنیا به من و تو زیاد بدهکار است، حالا کم کم وقت وصول طلب هایمان است. کم کم مسیر ما هم سبز میشود و من و تو خرم و خرامان از آفتاب پاییزی که بر صورتمان مینشیند لذت میبریم و زیر پایمان خش خش برگها را حس میکنیم. ما میدان دار هستیم، میدان را خالی نمیکنیم و تا تهش میرویم، هرچه بادا باد. تهش نیستی و نابودی هم که باشد باز میدانیم همه تلاش خودمان را کرده ایم. من ناامید میشوم تو امیدم میدهی. تو کم می آوری من هلت میدهم. این مسیر بالاخره به روزهای خوبش هم میرسد. مهم این است که دست یکدیگر را سفت بگیریم و رهایش نکنیم.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiSun, 01 Nov 2026 14:04:08 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/زردرو-p2ql9q7exex6اگر به زرد رویی باشد که زردروی عالم منم. اگر به حجم دلتنگی باشد که دلم برایت یک ذره شده است. من هوای این عشق را دارم. من هر روز در این عشق مجنون تر میشوم و گذشت زمان بر عشق من به تو همان اثری را میگذارد که گذر زمان بر شراب. شب و روز روی زیبای تو در نظرم است و شبها به یاد حضورت تا صبح در خواب و بیداری اشک میریزم. اصلا شاید دلیل همه بی خوابی هایم وجود نازک تو باشد، هیچ کس جز تو نمیتوانست این چنین خواب از چشمانم برباید که تو توانستی.دلم برای همه لحظه های با تو بودن تنگ میشود، فرق ندارد در چه حالی باشم، یاد تو همراه من است، یاد تو مانند نقطه امیدی، مانند تنها دلیل برای ماندن، مرا به جلو میراند. گاهی که توی همه مشکلات زندگی ام دست و پا میزنم و تنها دلیلی که باعث میشود ادامه دهم فقط تو هستی.مخمل قرمز و مشکی من، با هم بودنمان به درازای شب یلدا است، هر چه یادم هست تو در همه لحظه های سختی بوده ای و من گوش شنوایی جز تو برای غر زدنهایم هیچ وقت نمیخاستم. از زمین و زمانه که نالان میشدم، دامن تو برای سر به زانویت گذاشتن برایم کافی بود تا همه چیز را فراموش کنم، یا حداقل زیر خاکستر کنم و دوباره به زندگی برگردم.تو حتی در اوج ناامیدی ات هم برای من مامنی، برای دل خسته و آزرده من پناهی، چون تو بودن سخت است و چون تو را داشتن اقبال بلند میخواهد که من دارم. به من حق بده تا همیشه دلتنگت باشم، حتی وقتی کنارم نشسته ای. این حجم دلتنگی فقط روز به روز بیشتر میشود و من روز به روز عاشق تر.تو که در سرم شروع میشوی، زمین و زمانه به شکرانه حضورت کلاه از سر برمیدارن و من مانند طفلی خسته دستم به سوی نور وجودت دراز میشود، تو نمیرانی ام، تو همیشه پناه میدهی و میشنوی و خوب هم میشنوی و من چه کنم جز ابراز عاشقی بر آستان بلندت.حساب و کتاب ندارد، عاشقی کردن را میگویم، هر چه از یار رسد نیکوست. و میدانم که تو هم شرایط سختی را میگذرانی و میدانم که همه این سختی ها تمام میشود و من و تو خندان و شادمان درختمان را میکاریم.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiWed, 28 Oct 2026 11:00:29 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/داروغه-xxmjn2enoupqحجم دل ناخوشی ها گاهی آنقدر زیاد میشود که حس میکنم وسط گودی هستم و دور تا دورم را رشته های بلند مشکلات فرا گرفته اند. به طرف هر کدامشان میدوم که حلش کنم یکی دیگر پیش رو ظاهر میشود. اندوه اینکه زندگی را فقط به دنبال زندگی ساختن دویده ام و هیچ نفهمیدم این سالهای جوانی چطور آمد و گذشت. هیچ خاطره خوش به جا نمانده است. هرچه یادم می آید داشتم میدویدم و منتظر بوده ام.کلافه میشوم، به تلویزیون روی دیوار زل میزنم، آواز ایرانی پخش میکند، صدای همایون شجریان، دلم کمی آرام میگیرد. و دوباره شروع اضطراب های روزانه و حجم کاری که نمیدانم از کجا باید شروع کنم. به ناچار گوشه ای اش را میگیرم و پیش میروم تا بببینم امروزم چقدر طاقت مانده است برای اینکه گره کوری باز کنم.بدتر از همه اتفاقهایی هست که از کنترلم خارج است، منتظرم دیگری هستم تا تصمیم بگیرد، از بیمه و مالیات و دادگاه و پاسگاه بگیر تا کاری که به عهده یکی از همکاران است و حرصم میگیرد که چرا هنوز تمامش نکرده و همیشه بهانه های خشگل دارد.زندگی در بلاتکلیفی اینکه قرار است چه شود بسیار آزار دهنده است، بسیاری از برنامه هایی که برای این ماهها داشتم بخاطر این وضعیت بلاتکلیف جنگ و صلح گوشه ای گذاشته ام و نگاهشان میکنم. حرص میخورم که چرا نباید اندکی ثبات وجود داشته باشد که حتی بشود یک برنامه شش ماهه را دنبال کرد. اگر هر لحظه جنگ شود و اینترنت قطع شود دوباره باید چه گلی بر سرم بگیرم. ایندفعه چقدر طول میکشد. اصلا زنده میمانم که ادامه اش بدهم. اگر برنامه هایم را شروع کنم و تبلیغات را هم به طبع آن آغاز کنم، ناگهان همه چیز در هم بپیچد، من باید چکار کنم. چه کسی جوابگوی زیان های من است. هیچ کس. همانظور که در جنگ های قبلی هم فقط ادای حمایت در آوردند و ما که هیچ حمایتی ندیدیم. بیمه تا ریال آخر جریمه های نامنصفانه اش را گرفت، مالیات هم همینطور. هیچ حمایتی هم نشد. نگفتند خوب این شرکتی که در طول جنگ تعطیل شده نیرو دارد، باید حقوق بدهد. از کجا بیاورد. کارفرما را به شکل غولی میبینند که باید جادو کند، توی این شرایط اقتصادی مگر درآمد بیشتر شده است که باید هزینه های جور و واجور برایش بتراشیم. والا که بعضی وقتها پشیمانم میکنند. آنقدر که دوست دارم بنشینم و زار بزنم و عظایش را به لقایش ببخشم. از همه شان بدتر این بیمه هست، مثل دزدان سرگردنه به هر بهانه ای جریمه ات میکنند و تیغت میزنند. به دلیل های واهی. کاش یکی پیدا میشد و گردنشان را خرد میکرد تا حداقل دلم خنک شود.حرف زیاد است، مینویسم که یادم باشد که پنجم آبان ماه هزار و چهارصد و پنج در چقدر مشکل غوطه ور بودم تا وقتی که حلشان کردم کیف کنم و قدری به خودم ببالم. حالا این وسط خوب است تو را دارم ها، لاقل همدردی، میشود با تو درباره اش حرف زد، حداقل با هم چهار تا فحش آبدار بهشان بدهیم و کمی آرام شویم.همین.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiTue, 27 Oct 2026 10:36:58 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/کاج-cxdnzi4wdst7درختمان را بکاریم؟ که زمانی که ما هم نبودیم بماند به یادگار از من و تو. بیا درخت کاج بکاریم، همیشه بهار باشد، توی دل زمستان و باد و بوران هم قامتش بلند باشد و یادگار پیمان عاشقانه من و تو باشد. درخت کاج میکاریم. برای همیشه زنده بماند و تا چرخ و فلک در کار است، عشقمان به دنیا طنین انداز شود. که همیشه همانجا باشد و آدما در کنارش عاشق شوند.میدانی مخمل قرمز و مشکی من، آدمی که خیرش به بقیه نرسد که بویی از انسانیت نبرده، تو برایم آموزگاری بودی که یادم دادی گاهی حتی خواسته های دیگران را به خواسته خودم ارجحیت بدهم، بعد از آن دنیا قشنگ تر شد، دیدن لبخند آدمها به دلم نشست. غمهای دلم کمتر شدند، این کاجزرا هم میکاریم بیشتر از این که با زیبایی اش چشم ما را بنوازد، دل آیندگان را خواهد برد. فقط یک کاج نیست، نمادی از یک عشق بی حد است و نمادی از دل دردمند عاشق من.میخواهم با همه توانمان فریاد بزنم و عشقت را به رخ عالم بکشم، که بگویم در تمام این روزهای سختی که میگذرانم اگر مهر و محبت تو حتی در تمام لحظاتی که تلخم و تلخ رو، نبود، دوام نمی آوردم. تو مثل درختی تنومند به من اجازه دادی با همه نازک خیالی ات به تو تکیه کنم و هر روز قدرت بگیرم و دوباره به میدان برگردم. دلم برای همه لحظات با تو بودن همیشه تنگ است. تو باید باشی که نوبت من هم بشود که به من تکیه دهی و نفس راحت بکشی که میدانم این مدت نگذاشتم آب خوش از گلویت پایین برود از بس که گشاده رویی از دلم پر کشیده بود. حالا کم کم نوبت من میشود، نوبت من میشود که غمخوار تو باشم و تو باید به من اجازه دهی که همه این روزها را جبران کنم. باش و بدرخش برای من و برای دنیایی که با هم ساختیم و هر روز آذینش میکنیم.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiMon, 26 Oct 2026 10:31:57 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/سیگار-پشت-سیگار-eu2qbqm30imbکمترش کردم، به دو پاکت و نیم هم رسیده بود، روزی پنجاه نخ سیگار، دیدم واقعا زیاد شده است، تصمیم گرفتم کلا نکشم. چند روزی هم به دو سه نخ رسیده بود ولی باز روند صعودی گرفت حالا به ده نخ رسیده است. باز هم بهتر از پنجاه نخ است. خودم میدانم باید بدنم را سالمتر نگه دارم برای روزهایی که می آید، برای روزهایی که تو قرار است مانند شمع جهان افروز بدرخشی و من غرق تماشایت شوم، برای روزهایی که قرار است باز هم به کلبه مان برویم و در دریاچه کنارش قایق سواری کنیم. میدانم باید بدنم سالمتر از این باشد. باز هم سعی میکنم کمترش کنم. ولی لامصب یک حس آرامبخشی به من میدهد که انگار نمیتوانم رهایش کنم. عادت شده است. هر پکی که به آن میزنی مثل این است که غمهای روزگار رو به داخل میکشی، تصفیه شان میکنی و به بیرون میدهی. غمها سرجایشان میمانند ولی به گمانم تحمل دردشان کمتر میشود. نمیدانم شاید هم همه اش خیال خام است برای اینکه دلیلی پیدا کنم که سیگار پشت سیگار بکشم.تو هم باید بمانی برای روزهایی که می آیند، برای روزهایی که باید از امروز بیشتر در زندگی ام بدرخشی و شعله بکشی و درون و برون را از آتش عشقت بسوزانی. دلم غنج میرود، برای روزهایی که می آیند و من خام تو میشوم و همان میشود که تو میخواهی، همان میشود که ما میخواهیم.این پیوندی که بین من و تو جاری است را تا الان که هیچ چیزی نتوانسته است از هم بگسلد، قهرهایمان، دعواهایمان، دلخوری هایت هم همیشه شیرین بوده، آشتی کردن هایت شیرین تر. حتی وقتهایی که از من خرده به دل میگیری و بازگو نمیکنی، مدت ها در دلت میماند و به یک باره مانند کوه آتشفشانی همه شان را بیرون میریزی و من فقط میگویم که معذرت میخواهم و برایت توضیح میدهم که برداشتت اشتباه بوده و تو دوباره همان میشوی که همیشه میخواهم. من هم گاهی شده از دستت برنجم، ولی همانموقع میگویم، من در ارتباط با تو همیشه رُک بوده ام، گاهی شاید گزنده حرف بزنم ولی دیگر تو هم میدانی چیزی در دلم نیست فقط میخواهم سو تفاهم ها برطرف شود.خلاصه اش اینکه بمان و بدرخش و درخشان تر شو، روزهای من و تو در راهند.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiSat, 24 Oct 2026 09:52:53 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/حسرت-تو-k7phaocxyht2حسرتی به دلم نمانده ها! ولی یک چیز آزارم میدهد که چرا وقتی جوانتر بودم زودتر پیدایت نکردم که بیشتر با تو وقت بگذرانم. بیشتر عاشقت نشدم. تا حالا که به چهل سالگی رسیدم بگویم چقدر زود دیر شد و زمان تو را از چنگم ربود. شاید اگر با عقل الانم به گذشته های دور بر میگشتم آسمان و زمین را به هم میدوختم تا همیشه سفت در آغوشم نگهت دارم. زمان گذشت و حالا میبینم چه کارهایی میشد کرد و نکردم. حالا هم دستم از گذشته کوتاه شده است و من مانده ام و یک خیال خام که همیشه تو را در گوشه اش جای داده ام. تو هر نفس و هر دم با منی. تو حتی دور هم که باشی باز در دل من زنده و حاضری و من تا همیشه نمیخواهم درد فراق را بکشم ولی چه کنم که اجبار روزگار این بلا را سرمان آورد. البته فقط بد روزگار نبود خودم هم مقصر بودم که وقتی فرصتش را داشتم نقاپیدمت.ای امان از درد روزگار و امان از زندگی که هیچ وقت نشد که بر وفق مرادم باشد، هرچه داد چیزی گرفت. هرچه درد داد، مرهم نداد و من ماندم و حالا یک آزار که اسم واقعی اش همان حسرت است. حسرت روزهایی که رفت. حسرت روزهایی که میشد بهتر بگذرد و من به همه اش گند زدم.امان از این مشکلاتی که از هر سو روانه دنیایم شده اند و این بین هیچ راه گریزی هم برایم نگذاشته اند و امان از فکر و خیال وهم آلود تو که حالا بیشتر از قبل هم شده است. لحظه به لحظه خاطرت و خاطراتت در ذهنم مرور میشود، اصلا خیلی چیزها که یادم رفته بود دوباره به یادم آمده است، چقدر میشد بهتر بگذرد، چقدر میشد گرم تر و صمیمی تر بگذرد. حالا که نشد ولی من باز هم هوایت در سرم است باز هم همیشه منتظرم وصال حاصل شود و من غرق عطر موهایت شوم و سرت را محکم به سینه ام فشار دهم و زار زار از هرچه بر من رفته است بگویم و اشک بریزم و هق هق کنم. دنیا بی روی تو شبحی تار است و من نمیخواهم تا ابد در این هوای وهم آلود زندگی کنم. میخواهم دوباره دستت را مثل قدیما بگیرم و با هم زیر باران خیس شویم.میشود. میدانم.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiTue, 13 Oct 2026 13:33:08 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/یک-نفس-تازه-iyhtvqnf4chbخوب از هرچه بگذرم از تو ورخ زیبایت و وجود نازکت و روح لطیفت نمیگذرم. از تو گفتن عادت من شده است. به تو اندیشیدن خواب و خوراک را از من گرفته است. شب و روزم را دگرگون کرده است. دلم برای حرف زدن و همزمان خندیدن هایت تنگ شده است. آخر این چه حیاتی است که باید همه اش در حسرت تو شبش به روز برسد. اگر دنیا همین است و من بازیچه بازیهای رذلش اصلا نمیخواهمش. با آن قهر میکنم. من دنیایی را میخواهم که مرا با تو تنها بگذارد و دست از سرمان بردارد. من دنیایی را میخواهم که روی شانه های تو گریه کردن برایم حسرت نشود. من حیاتی را میخواهم که با تو در سایه چناری بنشینم و رقصیدن بیدها را با نسیم تماشا کنم.من یک ملول از دنیا و بازیهایش هوای عاشقی را میخواهم، هوایی که در آن رسم دلربایی را یاد بگیرم و هر روز عاشق شوم. هر روز از نو گرفتار تو شوم. دلم برای همه روزهایی که گذشت تنگ میشود. دلم برای آینده ای که مال من و فقط تو هست از همین الانش هم تنگ است. من هوا را فقط برای نفس کشیدن نمیخواهم من هوای زلفانت را میخواهم که غرق در آن، سینه خالی ام را پر از عطر موهایت کنم.همه چیز این روزها برایم سخت شده است، مینویسم که یادم باشد دنیا چه بی وفایی ها با من کرد و چطور از شش جهت هر چه میتوانست در تنگنایم قرار داد، شاید در بین همه این فشارهای زیاد یاد و خاطر تو و عطر حضورت بود که دنیا را جایی میکرد که بتوانم تحملش کنم. این فشارها که این روزها بر سرم آوار میشود را باید مرد بود تا از سر گذراند و من خودم را در همین مدت مرد عمل یافتم، مردی که قدرتش را از تو میگیرد و با جانی که تو به او میدهی پای همه شکنجه های زندگی می ایستد.از وقتی آدمهای دزد و بی همه چیز را از دور و بر خودم خط زدم، تازه نفس تازه ای گرفتم. نفسی چنان تازه که همه زجرهای زندگی را پیشم پوچ کرد. خائنانی گرگ در پوست گوسفند که روی هر چه شیطان بود را سفید کردند. شرشان کم. همیشه تو و دلگرمی ام به تو بود که توانستم در میدان بمانم و هر طور هم که هست به جلو بروم. سخت بود ولی گذشت و میگذرد. و حالا من و تو آماده رقم زدن فصل جدیدی از عشقمان میشویم. عشقی که تازه شروعش است و عمرش به درازای هر دو جهان است. تا باد چنین بادا.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiWed, 07 Oct 2026 19:28:55 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/برای-میناب-gxujrxknswbsاین پست را اسفند گذشته نوشتم ولی به دلیل محدودیت های ویرگول نتوانستم آن را منتشر کنم تا الان.-عزیزم مداد را با مشت نگیر، باید با سه تا انگشت مداد را بگیری، اگر با دست چپ راحتتری میتونی با دست چپ بگیری.-چشم خانم معلم، نقاشیم رو نگاه میکنید، عکس شما رو کشیدم.-عزیزم چه نقاشی خشگلی کشیدی، آفرین همیشه مداد رو همینطوری بگیر. بهم بگو وقت بزرگ شدی دوست داری چیکاره بشی؟-اجازه خانم، میخوام مثل شما معلم بشم، میخوام به بچه ها کمک کنم با سواد بشن._آفرین عزیزم، من بهت افتخار میکنم. بچه ها، بچه ها شما سرمایه های این وطن هستید. من به همه شما افتخار میکنم.ذوق تحسین شدن را میشود در چشم همه بچه ها دید.همهمه کلاس درس با صدای انفجار برای همیشه خاموش میشود. و فرشتگانی به سوی آسمان پر میکشند که پر از امید زیستن بودند.دختر کوچولو دیگر هیچوقت نمیتواند معلم شود، نمیتواند بچه ها را باسواد کند. این حسرت شاید تا ابد توی دل پدر و مادرش بماند که بچه اش پر پر شد و هیچ وقت نه عروس شد، نه به دانشگاه رفت و هیچ وقت شانس این را نداشتند که قد کشیدن و بزرگ شدنشان را ببینند، یک ایران عزادارشان میشوند. با هر عکسی از آنها که روی بیلبوردها و اینترنت میرود، گوشه چشم ملت تر میشود.گناه این کودکان نازنین چه بود. شما نامردها چرا مدرسه را هدف قرار دادید. حتما میخواستید دل یک ملت را بیشتر از خشم پر کنید. تا روزی که دستشان به شما برسد و قیمه قیمه تان کنند. تاوان جنایتهایتان را پس میدهید. هم در این دنیا و هم در دیگری.میناب را خوب میشناسم، مردمی خونگرم، با همان خوش زبانی و کلام شیرین جنوبی ها، آدمهایی که کلامشان دل آدم را نرم میکند. حالا عزادار تر از هر موقع دیگری هستید و یک ایران با غم توی چشمانشان به عزا نشسته اند. در مراسم علم پیغمبر(ص) بوده ام، به گمانم چهار روز یا پنج روز بعد از شروع ماه محرم. طوری عزاداری میکنند که قابل وصف نیست باید بروید و ببینید. آنچنان که روی همه پیروان شیعه را سفید میکنند. حالا هم شما روی همه ایران را سفید کردید. بدانید یک ملت تا همیشه عزادار کودکانش هستند.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiSat, 03 Oct 2026 18:11:26 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/رام-kq38hs8mxrn2می شود به تو نگریست و از تو ننوشت؟ به گمان من که هرگز. تا مانند بتی در خیالم جلوه گری کنی من از تو مینویسم. من تا آخر آخرش از همه دلتنگیها و درد فراغت و ذوق وصالت مینویسم.من تا خام تو شدم خودم را شناختم، این خامی ای که نهایت پختگی بود. این ذوق عاشقانه ای که نهایت آرامش و هیجان بود. این خیال های تو که دلم را هدف گرفته است و همه اش به جانم مینشیند. دلم آرام و قرارش را از دست داده است. من چه کنم که همه تو را برای خودم میخواهم و همه خودم را برای تو. من دیگر چاره ای جز کنار آمدن با دل بیقرارم ندارم. مطیع امرش شده ام. حالا نه فقط قلبم که عقلم هم تو را فریاد میزند و من مانند طفل گریزپایی به دنبالت میدوم تا تو را هم رام خودم کنم.هرچه که میگذرد تو را باید از نو شناخت، گاهی آنقدر در خیال خامم غرق وصال تو میشوم که زمین و زمان را فراموش میکنم. ساعتها و همه عقربه هایشان برایم می ایستند و من مبهوت خیال تو میشوم. آنقدر در تو ذوب میشوم که دیگر خودم را یادم میرود. اصلا مگر من بدون وجود تو معنایی هم دارد؟ به یقین که نه. هرچه هست تو هستی و بازتاب جلوه تو در آیینه تمام نمای این جهان.من از تو سیر نمیشوم، از فکر کردن به تو خسته نمیشوم. هرچه میگذرد شوقم بیشتر است و تمنای وصالم افزون تر.حال من همیشه با بودنت، با فکر کردنت و با غرق تماشایت شدن بهتر میشود. من تا همیشه دلتنگت هستم چه همینجا کنارم باشی چه فرسنگ ها دور از من باشی.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiSat, 03 Oct 2026 17:42:16 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/سکوت-yszj7fxgsw9mزمانه ای که دارد بر ما میگذرد همه مان را خونین جگر کرده است، اداره کردن یک زندگی معمولی هم سخت شده است. یادم می آید سال نود و شش که سهامدار یک صرافی در میدان فردوسی بودم، دلار حدود سه هزار و ششصد تا سه هزار و هفتصد بود. هر روز صبح چند بسته دلار ده هزار تایی از بانک میگرفتم مثلا دلاری سه هزار و ششصد تومان، ده تومان روی آن میکشیدم میشد سه هزار و ششصد و ده تومن و به مشتری میفروختم، ازین ده تومن اختلاف خرید و فروش، دو تومنش سهم واسط بود، دو تومنش را برای مالیات کنار میگذاشتم، دو تومن برای هزینه های جاری و بین سه تا چهار تا تک تومنی هم سود میشد. چرخ کار میچرخید. دلار اگر ده تومان گران میشد میگفتند دلار امروز خیلی گران شده است. بهرحال مدتی روی این قیمت ها میماند. با الان نمیشود مقایسه اش کرد، الان چند بخرم که چند بفروشم که فردا نخواهد باز یک پولی روی فروشم بگذارم و همانی که فروخته ام را بخرم. یعنی عملا سود که نمیکنم، درجا هم نمیزنم بلکه دارم ضرر میکنم. یعنی اگر چیزی نفروشم جلوترم. این هم شده است کار کردن ما، و ماجراهای این روزها و دلاری که نرخش چند دقیقه هم اعتبار ندارد.ماجرای صرافی های رمز ارز هم دارد به جاهای باریک میرسد، با این اوضاع چندان به آینده اش خوشبین نیستم تصورم بر این است که فضای رانت و رانت خواری در این حوزه هم زیاد تر بشود. و فاتحه کسب و کارهای مستقل خوانده شود. هرچند میدانم بالاخره هر چیزی وقتی برایش تقاضا باشد یک جوری معامله اش انجام میشود اگر در فضای شفاف نشد میرود سمت زیر زمینی شدن، چون به هر حال با تکنولوژی و پول آینده که نمیشود جنگید. آخرش آن کسی که مجبور است سلاحش را هر چقدر هم که قوی باشد، زمین بیندازد مخالفان آن هستند.وقتی مسولان امر اقتصاد را درک نکنند و خودشان را علامه دهر بدانند نتیجه اش میشود این. درد دارد وطنی که برای سرپا نگه داشتنش خون ها داده است و زن و مردش همیشه پای کار کشور بوده اند. و چند جنگ را از سر گذرانده اند و حتی شهادت رهبرشان را هم در میدان دیده اند، اینطور گرفتار دید. ما مردم همیشه پای کار کشور بوده ایم، من سرم را هم برای عزت و آبروی این کشور میدهم. ولی ظاهرا فقط من و امثال من باید پای کار باشیم نه مسولان امر.خیلی حرف ها توی دلم است که بنویسم از این اقتصاد ولی گاهی چاره ای جز سکوت نیست.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiSat, 03 Oct 2026 17:21:02 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/پاییز-nx38t8smml6hپاییز فصل عاشقی است که من و تو در انبوه برگهای زرد و نارنجی قدم بگذاریم و صدای خش خش برگها تا عمق جانمان نفوذ کند.من که رنگها را نمیبینم ولی تو میگویی که نارنجی و زرد و قرمر است و من تصورشان میکنم.پاییز می آید که یادمان باشد یک سال دیگر هم با هم گذراندیم. که یادت باشد بهارها و در قفایش پاییزها می آیند و من لحظه به لحظه خامتر تو میشوم.مگر میشود این همه زیبایی را دید و عاشق نشد.فکر کنم پاییز بود که دلم را باختم، یا شاید هم دوست دارم که اینطور فکر کنم که در پاییز عاشق شدم. آخر عشقی به این زیبایی فقط در شاه فصلها میچسبد. پاییز فصل من و توست. همه اش مال ماست که چسب هم باشیم و زیر باران خیس شویم و در باران بدویم و دستهای هم را بگیریم و ذوق کنیم.این پاییز را هم با هم و با خاطر هم میگذاریم، روی شن های ساحل دراز میکشیم و آب پاهایمان را قلقلک میدهد. هوا سرد شده است و چه پناهگاهی امن تر از آغوش تو در کلبه دوتایی مان.کلبه ای که گرمایش را از عشق من و تو میگیرد. چشمهایمان را به هیزم های درون شومینه میدوزیم، شعله هایی که هر کدام عرض اندام میکنند و نعره میکشند و به چشم برهم زدنی راهی دودکش میشوند و این سوختنی که ادامه دارد. مثل سوز عشق من و تو که از ازل تا ابد همراهمان خواهد بود.بهره من از زندگی وجود و حضور تو در دلم بود، دلی که چراغانی شده است و شعله میکشد که فقط فریاد بر آورد که این دل خانه تو است قدم بگذار و به گرمای وجودت تپش هایش را بیشتر کن. بهره من از زندگی اگر فقط تو باشی هم مرا آنقدر قوی میکند که دست از کوشیدن بر ندارم و با تمام قوا حتی شده سینه خیز به سمت هدفهایم بخیزم. تو گرمای وجود منی، تو قوای محرکه ادامه دادن من هستی. من اگر قدرت را ندانم پس چه کنم. فقط همین را میدانم هرچه به من عشق میدهی من با دل و جانم جوابت را پس میدهم. جز این چیز دیگری بلد نیستم.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiWed, 30 Sep 2026 10:39:37 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/پاییز-djc3jwyrymhvپاییز فصل عاشقی است که من و تو در انبوه برگهای زرد و نارنجی قدم بگذاریم و صدای خش خش برگها تا عمق جانمان نفوذ کند.من که رنگها را نمیبینم ولی تو میگویی که نارنجی و زرد و قرمر است و من تصورشان میکنم.پاییز می آید که یادمان باشد یک سال دیگر هم با هم گذراندیم. که یادت باشد بهارها و در قفایش پاییزها می آیند و من لحظه به لحظه خامتر تو میشوم.مگر میشود این همه زیبایی را دید و عاشق نشد.فکر کنم پاییز بود که دلم را باختم، یا شاید هم دوست دارم که اینطور فکر کنم که در پاییز عاشق شدم. آخر عشقی به این زیبایی فقط در شاه فصلها میچسبد. پاییز فصل من و توست. همه اش مال ماست که چسب هم باشیم و زیر باران خیس شویم و در باران بدویم و دستهای هم را بگیریم و ذوق کنیم.این پاییز را هم با هم و با خاطر هم میگذاریم، روی شن های ساحل دراز میکشیم و آب پاهایمان را قلقلک میدهد. هوا سرد شده است و چه پناهگاهی امن تر از آغوش تو در کلبه دوتایی مان.کلبه ای که گرمایش را از عشق من و تو میگیرد. چشمهایمان را به هیزم های درون شومینه میدوزیم، شعله هایی که هر کدام عرض اندام میکنند و نعره میکشند و به چشم برهم زدنی راهی دودکش میشوند و این سوختنی که ادامه دارد. مثل سوز عشق من و تو که از ازل تا ابد همراهمان خواهد بود. بهره من از زندگی وجود و حضور تو در دلم بود، دلی که چراغانی شده است و شعله میکشد که فقط فریاد بر آورد که این دل خانه تو است قدم بگذار و به گرمای وجودت تپش هایش را بیشتر کن. بهره من از زندگی اگر فقط تو باشی هم مرا آنقدر قوی میکند که دست از کوشیدن بر ندارم و با تمام قوا حتی شده سینه خیز به سمت هدفهایم بخیزم. تو گرمای وجود منی، تو قوای محرکه ادامه دادن من هستی. من اگر قدرت را ندانم پس چه کنم. فقط همین را میدانم هرچه به من عشق میدهی من با دل و جانم جوابت را پس میدهم. جز این چیز دیگری بلد نیستم.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiWed, 30 Sep 2026 10:37:36 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/قهوه-mgnplqlqxvdiچهار ساعتی میشود که از نیمه شب گذشته است، خواب راه چشمانم را گم کرده است، یا من آنقدر غرق خیالات خودم هستم که دیگر خوابیدن برایم معنایی ندارد، فکرهای مزاحم و مراحمی که دائما در ذهنم نشخوار میشوند. راستش دیگر حتی حوصله این را ندارم که به کسی بگویم خوب نخوابیده ام، عادت هر شبم شده است،روز را با چرتی بین ساعت چهار تا شش در حالت نیمه خواب و نیمه بیدار شروع میکنم، به زور قهوه و دارو. دیگر نه داروها و نه قهوه مثل سابق هم اثر ندارند، بدنم به بی خوابی عادت کرده است. فقط هر روز فرسوده تر میشوم و خسته تر. فکر و ذکرم شده است کار و پیش رفتن آن هم در این شرایط سخت اقتصادی کشور. چه میشود کرد باید پیشش برد دیگر مگر چاره ای جز امید داشتن هم داریم. بیشترین چیزی که آزارم میدهد شرایطی است که به من اجازه نمیدهد کسب و کارهای تازه ای را شروع کنم یا حتی به فکر گسترش همین ها که دارم باشم. همه اش منتظر یک اتفاقم، منتظرم تکلیف روشن شود. منتظرم به سرانجامی برسیم که حداقل نصفه نیمه ثباتی برقرار شود. ازین حالت همیشه آماده باش برای یک اتفاق خسته شده ام. کار من نشستن و گزارشش چک کردن و حفظ شرایط شده است. این کار من نیست من عاشق ساختن راههای جدیدم، عاشق خلق کردن هستم. حالا فقط باید به حفظ شرایط فعلی بسنده کنم و این موضوع خیلی آزارم میدهد. کلافه میشوم ولی عقل سلیم حکم میکند در این شرایط سنجیده رفتار کنم. آن کارهایی که من در سر دارم در این شرایط قمار است نه ریسک. چاره ای جز صبر و امید ندارم.دوست دارم بند از خیالم باز شود، بتوانم پر بکشم و سبک بال کارهایی که دوست دارم را بیشتر انجام دهم. صد البته که همه کسب و کارهایم را دوست دارم. همه شان جلوی چشمانم خودم رشد کرده اند و من قد کشیدنشان را افتان و خیزان دیده ام. میخواهم آزمون و خطا کنم میخواهم در این چهل سالگی باز هم دست به خلق کردن بزنم حتی اگر نتیجه اش شکست باشد. شاید اگر ده سال پیش بود راحتتر خام میشدم، راحتتر قمار میکردم ولی امان از این چهل سالگی و اینقدر سبک و سنگین کردن.تازه میفهمم اگر تجربه ای که در این سن داشتم را بیست سال پیش داشتم خیلی از اشتباهاتی که انجام دادم را انجام نمیدادم. مخصوصا دستگیری کردن از آدمهای ناتو را. حداقل همه اش با عینک خوشبینی به آدمها نگاه نمیکردم. گذشت دیگر. نه من بیست سال پیش را دوباره میبینم و نه دوباره چهل ساله میشوم. مثل برق و باد میگذرد و اگر عمرم کفاف دهد زودتر از آنکه بفهمم پیر میشوم. دوست دارم تا توان دارم دست به کارهای دیگری بزنم. فعلا با خودم کلنجار میروم تا نتیجه چه شود نمیدانم.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiMon, 28 Sep 2026 18:56:44 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/آبی-آسمانت-ivvi0vmmvlaoخیال میکنم پرواز میکنم با بالهای زخمی خودم، نفسم به شماره افتاده، روی تخته سنگی بزرگ فرود می آیم، سرم را بین بالهایم میگیرم و یک دل سیر گریه میکنم. خیال میکنم آسمان و زمین مال من است، خیال میکنم همه دنیا آسمانش یک رنگ است. آسمانی سرد و تاریک که هرچه میگذرد تاریکتر و سیاه تر هم میشود. خیالهای من فرقی به حال روزگار ندارد. روزگار پر از درد است و آسمان همه جا هم یک رنگ نیست. برای منی که موقع پرواز آسمان دیگران را هم دیده ام. آسمان یک رنگ نیست. برای پرنده های آن سر دنیا آبی است و سیاهی و نکبتش سهم ما شده است.آسمانی که به شوق باریدنش ماه هاست منتظریم. دسته جمعی دستمان را به سویش دراز کرده ایم و امروز و فردا میکنیم که ببارد که شاید این سیاهی و نکبت را با خودش بشورد و ببرد.راستش قبل از تو آسمانم سیاه تر بود، آن قدر سیاه که میخواستم قید همه بدی هایش را بزنم و برای همیشه کوچ کنم. کوچ کنم به جایی که شاید دیگر آسمان معنایی نداشته باشد یا حتما آبی باشد. ولی تو دست و پایم را بستی، من را زمینی کردی، دیگر آسمان ها جایم نبود، روی زمین گرمی ماندم که از ماندنم خوشحالم. خوشحالم که دیگر پرنده هر باغی نیستم. جلد خودت شده ام و حالا خوشحالم که خانه ام شده است دل تو. دل تو را کنج امن خودم میدانم. از تو شنیدن با تو گفتن از تو حرف زدن عادتم شده است. مرا ماندنی کردی و دلم را همیشه به بودنت گرم نگاه میدارم.چه کنم که حرف دگری یاد نداد استادم، من هواخواهت شدم و هوایت را هم دارم. فقط که دل من به تو قرص نیست، تو هم میدانم که دلت به من قرص است. حتی چشمهایم را هم که در آینه میبینم نقش تو را میبینم. نقشی که همیشه نقش بر آب میشود، طاقت دوری ات هر روز سخت تر میشود و من مانند پرنده ای سر بریده به این سو و آن سو میپرم تا در گوشه قلب تو آرام بگیرم حتی با سر بریده.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiSat, 26 Sep 2026 18:02:43 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/شاید-mpjbsveatn8bدل است دیگر گاهی هم میگیرد، دل من این روزها بیشتر روزها گرفته است. هرچند در کسب و کار دارم بهتر پیش میروم ولی حال دلم خوب نمیشود. آخر منی که هویتم را از کار میگیرم چرا باید با پیشرفت کارم حالم خوب نشود. احساس میکنم چیزی فراتر از کار و کاسبی در دلم رخنه کرده است که بی امان مرا مورد هجوم بیرحمانه خودش قرار میدهد. خیال هایی توی سرم می آید که انگار خیلی وقت بوده که در دلم نشسته بوده ولی به آنها توجه نمیکردم. خیال دنیایی که همه اش کار نیست. همه اینها بدون تو هست ها. خیال تو که همیشه مرا مورد لطفش قرار میدهد و به دنیای دیگری پروازم میدهد. دنیایی که دیگر قرار نیست این همه کار کنم، کلبه ای که حیاطش جنگل است و برکه ای زلال که ماهیها عاشقانه در آن روزگار میگذرانند و چای آتشی که همیشه به راه است.این خیالات جز تو، همه این چهل سال گذشته را پیش چشمم می آورند، از این چهل سال در مجموع راضی هستم. هر کاری را به وقتش انجام دادم، دست یاری به سمتم دراز شد، دست یاری به سمتشان دراز کردم و وقتی که لازم بود هم دستشان را برای همیشه رها کردم و سپردمشان به روزگار تا آنچه لایقش هستند را به دست آورند.چهل سال آزگار که هر روزش خاطره ای بود، عین همه روزها یادم مانده است، از کارگری کردن، از سختی کشیدن، از درد نخوابیدن. همه اش یادم است. و بعد هم که کمی خودم را جمع کردم و مسیر دیگری در پیش گرفتم. باز هم یادم هست. از آدمهایی که همراه شدند و ماندند و از آنهایی که فقط زخمشان به جا ماند. گذشت دیگر. این سرازیری عمر را باید عاقلانه تر طی کنم، باید بیشتر زندگی کنم. باید بیشتر سفر بروم. میخواهم دنیا را بیشتر ببینم.میخواهم بیشتر دست آدمها را بگیرم. میخواهم محبت را از خودم دریغ نکنم. این لاک تنهایی باید بشکند باید آدمهای جدید ببینم. باید بیشتر به جنبه های غیر کاری این زندگی برسم. باید زندگی کنم. میتوانم یا نه نمیدانم. این اولین باری نیست که این تصمیم را میگیرم. هر بار نتوانستم. ولی شاید این دفعه بشود.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiSat, 19 Sep 2026 12:40:56 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/رهایی-g3g9nyhlb6mlاز فکر تو خلاص شدن محال است! گاهی دلم میخواهد به هیچ چیز حتی به تو هم فکر نکنم ولی مگر میشود، چنان در عمق جانم نفوذ کرده ای که رها بودن از یاد تو برای این دلم خنده دار است. میخواهم فقط به مسیری که آمده ام و مسیری که پیش رویم است فکر کنم. به این فکر کنم که آیا خوشحال هستم و یا نه. به اینکه این همه جان کندن ارزشش را داشت یا نه. گاهی اوقات ازین که خودم را از همه چیز محروم کردم که فقط بسازم، آزرده میشوم. گاهی هم ازینکه چیزی ساخته ام خوشحال میشوم. گاهی ازین که حس میکنم هویتم با کار گره خورده است احساس بدی پیدا میکنم. گاهی هم که به دستاوردی کاری میرسم در پوست خودم نمیگنجم.نمیدانم این فکرها از جانم چه میخواهند ولی گاهی چنان زمینگیرم میکنند که نمیتونم از جایم جُم بخوردم. گاهی هم به هوا پرتم میکنند. ازین سبک زندگی خیلی وقت است خسته شده ام، هیچ مجالی برای با خودم بودن برای با تو بودن برایم نمانده است. همه اش درگیری و گرفتاری و کار پشت کار است. از خودم بیگاری میکشم که چه شود نمیدانم.من که میدانم دنیا هیچ و پوچ است و فرصتی که برای زیستن است محدود برای چه آنقدر جان میکنم، جان میکنیم را درک نمیکنم. شرایط سخت شده است هیچ چیز قابل پیش بینی نیست. حتی برای یک ماه دیگرت هم نمیتوانی برنامه ریزی کنی چه برسد به پلن های سالانه. بعد از این همه جان کندن رُک میگویم، حرف از این زدن که شرایط مهم نیست و ما میتوانیم و فلان و بیسار فقط رویا فروشی است. زندگی واقعی با مثبت اندیشی زرد فاصله ها دارد. زندگی واقعی دویدن و نرسیدن دارد. زندگی واقعا گاهی حتی حسرت دارد. حسرت هایی که داغش همیشه بر دلت میماند.زندگی واقعی آدم های نامرد دارد، زندگی واقعی از پشت خنجر خوردن دارد. زندگی واقعی درد و رنج دارد. همه چیز را سفید نمایی کردن حماقتی بیش نیست. توی سراشیبی عمرت که بیفتی بیشتر حرف هایم قابل درک میشود، آنقدر لذت نچشیده مانده است که کامم از آنها شیرین نشده است، یکی اش خود تو. مگر چقدر با هم وقت میگذرانیم، همه اش در حال دویدن هستیم. تو یک جور من یک جور دیگر. دوست داشتم میتوانستم تغییری ایجاد کنم، سبک زندگی ام را عوض کنم ولی نمیشود که نمیشود. انگار جز کار کردن کار دیگری بلد نیستم. کار میکنم ولی در عمق جانم به رهایی فکر میکنم. رها شدن برای همیشه. تمام شدن همه رنج ها.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiWed, 16 Sep 2026 13:26:16 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/با-تو-میشود-vyfajdzyfffdحتی توی این شرایط پیچیده اقتصادی هم آنچه مرا وادار میکند به جلو بخزم، اندک امیدی است که توشه راهم هست، هرچند این بار ظاهرا با هر بار فرق میکند ولی هیچ وقت به این شرایط عادت نمیکنم. صدای خرد شدن کمر کسب و کارها و آدها در کوچه ها پیچیده است و بی انصافی است بدون توجه به این وضعیت از عشق و عاشقی بنویسم. ولی چه کنم که دلیل بودنم تو هستی.من با همه این سختی ها وقتی به تو فکر میکنم وجودم قدری آرام میشود و میدانم دوباره فردا خورشید طلوع میکند و دوباره طلوع تو را خواهم دید. از دست دلم گله بسیار دارم. ازینکه در گذشته ام گاهی خام ناکسان شدم و حالا به جایی رسیده ام که به هیچ کس نمیتوانم اعتماد کنم. افسارت که دست دلت باشد گاهی ازین تجربه ها هم باید بکنی تا حساب کار دستت بیاید و به آدمها اندازه ارزششان بها بدهی. کسی که لیاقت ندارد قرار نیست به واسطه تو لایق شود تو هم مثل دنیا باید با او رفتار کنی. شاید حرفهایم تکراری باشد ولی انگار همیشه لازم است به خودم یادآوری کنم که همیشه باید چهارچشمی حواست به دور و برت باشد و اجازه ندهی کسی پایش را از گلیمش دراز تر کند.باز به تو برمیگردم و به چشمانی که مثل همیشه پر فروغ هستند و در برابر چشمان من که سویشان رفته است قلدری میکنند، حق هم دارند. من گاهی آنقدر خسته و بی رمق میشوم که نور وجودم هم رو به خاموشی میرود و این تو هستی که با آن چشمان براقت جان تازه ای به جانم میدمی و دوباره مجبورم میکنی که ادامه دهم. شاید اگر دست خودم بود تا الان تسلیم شده بودم، نمیدانم ها فقط حس میکنم. ولی این را میدانم که با وجود تو ناامیدی معنایی ندارد و هنوز افق های روشنی هست که باید فتحشان کرد. آری به گمانم با تو هر غیر ممکنی هم ممکن میشود.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiSat, 12 Sep 2026 15:31:34 +0330https://virgool.ir/@vahidvali/چای-داغ-zp9nquqtqlhzاز هیچ مینویسم، ازینکه دیگر هیچ چیزی در دنیا خوشحالم نمیکند، نسبت به همه چیز بی حس شده ام. تنها چیزی که ته قلبم را قلقلک میدهد حضور تو هست. وگرنه من با این دنیا زیاد کاری ندارم. هرچند که زمانه و زندگی تا میتوانند این روزها زخمم میزنند. ولی امان از درد بی حسی، گاهی نمیتوانی قدم از قدم برداری. دوست دارم کنار یک ساحل باشم، با تو، به هیچ چیز و هیچ کس فکر نکنم. فقط شنا کنیم و از آفتاب لذت ببریم و دوباره روی تخت های لب ساحل دراز بکشیم.چقدر دلم میخواست میشد که این عیش برایم فراهم شود، از خود بی خود شویم و تا میتوانیم فحش بدهیم به زمین و زمان. تا میتوانیم فریاد بکشیم. فریادهایی از ته دل از آن فریادهایی که دلت را خنک میکنند و همه شان را سوار موج های دریا کنیم و از خودمون دورشان کنیم.دوست داشتم سرم را روی زانویت میگذاشتم و نه به دلار دویست و خورده ای فکر میکردم و نه به گرانی ها و نه گرفتاری ها. دلم میخواست دست توی موهایت میکشیدم و شکن شکن زلفهایت را باز تر میکردم. دلم یک هوای دو نفره با بوی نم باران کنار همان دریا میخواهد. دلم میخواست این سفر که تمام میشد با هم به کلبه مان باز میگشتیم و باز در ساعت ها گم میشدیم و گذر زمان برایمان فقط لحظه ای بود. دلم برای هوایت، برای نفس های گرمت و برای با هم بودنمان همیشه تنگ میشود، چه کنارم باشی چه فرسنگ ها دور باشی. یار جانی ام!مخمل قرمز و مشکی ام! سرم از درد میترکد، همه غمهای عالم در دلم سنگینی میکند، برایم چای بریز.وحید والی- Vahid Valiوحید والی- Vahid ValiSat, 05 Sep 2026 17:15:50 +0330