https://virgool.ir/feed/@vahideh.rajabifa2026-11-12 08:47:14https://files.virgool.ir/upload/users/105592/avatar/HXqnsK.pnghttps://virgool.ir/@vahideh.rajabihttps://virgool.ir/contentfapub/پرسهزنی-از-ونک-تا-تجریش-ly6pkcnjauksتهران، شهری عجیب است. شهری که با گذشت چند نسل در جای جای خودش خاطره‌های فراوانی برای افراد رقم زده. محله‌هایی که در دل خود تاریخ شهر را به آغوش کشیده؛ خیابانها، کوچه ها، بناها و حتی حجره های بازار هر کدام حکایتی برای گفتن به ما دارند. کافیست کمی غرق تماشایشان بشویم و گوش بسپاریم به حرف های ناگفته شان که در ذره ذره‌ی وجودشان محبوس کرده اند. لب هایشان بسته است اما در پس همین خاموشی روایت هایی را می توان شنید. روایت‌هایی شنیدنی و لذت‌بخش. در این شهر پرهیاهو خیابان‌های با هویت و تاریخی کم نیست؛ خیابانی مثل خیابان ولیعصر که خودش به تنهایی نمادی محکم و استوار از تاریخ و هویت یک شهر است. خیابانی که کوچه‌پس‌کوچه‌هایش از میدان تجریش تا خیابان راه‌آهن عاشق‌ و‌ معشوقان فراوانی را در خود دیده.انگار همین دیروز بود که با پای پیاده این خیابان طولانی را از ونک تا تجریش میرفتم و بی‌توجه به فضای اطراف از هوای خوش آن لذت می‌بردم. نه دلم از سرمای زمستانش می‌لرزید، نه گرمای تابستانش آزارم میداد:)به قدری علاقه‌ام به این خیابان زیاد بود که هرکس آدرسی از هر جای تهران می‌پرسید از خیابان ولیعصر آدرس میدادم!! چه عجیب بود که هر آدرسی را به جغرافیای آنجا ربط میدادم. حتی اگر خودم هم می‌خواستم جایی بروم مکان حدودی آن را مشخص می‌کردم و اگر حوالی خیابان ولیعصر می‌بود، آدرس را از آنجا به خاطر می‌سپردم.سن زیادی نداشتم اما عاشق مغازه‌ها و ساختمان‌های زیبایش بودم، خيلي از ساختمان‌ها قديمي بودند، بناهایی که با نزدیکتر شدن به میدان تجریش شکل و شمایل دیگری به خود می‌گرفت. یعنی هرچه شيب خیابان بيشتر می‌شد، ساختمان‏هاي بلندتری به چشم می‌خورد. از طرفی با رشد عمودي ساختار شهري، مغازه‌‏هاي لباس‌فروشي نيز از نظر مساحت رشد می‌کردند. مغازه‌هایی با دکورهای دلبرانه! حتی لباس اكثر عابران درحال تردد هم ظاهري مرتب‌تر نسبت به آن سوی دیگر خیابان ولیعصر داشت. ديگر از بوي بد سطل‌هاي زباله خبری نبود. گویی که كار رفتگران اين محدوده بيشتر به چشم مي‌آمد از طرفی، شلوغي‌ای هم به چشم نمی‌خورد.به پارک ملت که‌ می‌رسیدم همیشه مردی توجهم را به خودش جلب می‌کرد. مردی با موهای نامرتب که از زیر کلاه گردش بیرون زده بود و چهره‌اش کامل قابل دیدن نبود. او همیشه جلوی پارک می‌نشست و در انظار مواد مخدر استفاده می‌کرد. درست کنار همان بستنی فروشی‌ای که من بستنی می‌خریدم....‌ حال و هواي اين خیابان را خیلی دوست داشتم و همیشه بعد از کلاس به آنجا میرفتم و حال خودم رو خوب می‌کردم. وقتی به باغ فردوس می‌رسیدم با خیالی آسوده روی نیمکت‌های چوبی می‌نشستم و به صدای آب جوی گوش می‌دادم. با رفع خستگي در اين جا، به سمت ميدان تجريش می‌رفتم كه همچون ميدان راه‌آهن شلوغ و پرتردد است اما با اين تفاوت كه اگرچه ساختمان‌ها و بازار سرپوشيده‌اش قديمي هستند اما معابر شهري با وجود كوه‌هاي سربه‌فلك كشيده‌ی قله توچال حال و هواي بهتري دارند. این پیاده روی چقدر حال هر روزم را خوب می‌کرد:)) الان که 5 سال از آن دوران می‌گذرد با شنیدن اسم خیابان ولیعصر فقط ترافیک بی‌حد‌ و‌ اندازه‌اش در ذهنم تداعی می‌شود. شلوغی و هوای آلوده! هیچ‌حس خوبی از آن دوران برایم باقی نمانده و همین الان که این نوشته را می‌نویسم بیش از 3 ماه است که خیابان وایعصر را برای هیچ‌یک از مسیرهایم انتخاب نکرده‌ام.و چه راحت این حس خوب فراموش شد.وحیده رجبیوحیده رجبیWed, 22 Jan 2020 22:57:21 +0330https://virgool.ir/contentfapub/شروع-یه-قصهی-جدید-pbqod5iknwkmامروز بعد از مدتها سوار اتوبوس شدم، از بچگی از اتوبوس متنفر بودم. همین که یه جای خالی پیدا کردم سریع نشستم و برگشتم به چندسال پیش، که صورتم و به پنجره میچسبوندم و برای کسایی که بیرون بودن شکلک درمیوردم! چقدر دنیام کوچیک بود. چقدر همه‌چیز قشنگ بود! یهو اتوبوس اینقدر شلوغ شد که از دنیای شیرین بچگیام بیرون کشیده شدم .... همیشه از محیط‌‌های شلوغ خوشم نمیومد و فراری بودم! چون همه همدیگرو هل میدادن.....این استرس بدی بهم میداد.هیچوقت تو زندگیم مطیع قانون خاصی نبودم و وجودم سرشار از تناقض بود، همیشه منتظر بودم این موضوع یه جایی بهم ضربه بزنه اما به عکس اون چیزی که فکر می‌کردم از بهترین تصمیماتی که گرفتم همین بود، که هیچوقت نخواستم خودمو تغییر بدم.اعتماد به نفسم به شدت پایین بود و خجالتی بودم! اولین بار که توو زندگیم خودم رو باور کردم وقتی بود که تو سن 12 سالگی تونستم با مدادای رنگیم نقاشی موردعلاقمو بکشم. یهو یه چیزی تو وجودم زنده شد و دیگه اون آدمه بی‌اعتماد‌ به ‌نفس سابق نبودم! به همین سادگی! از همون دوران دوست داشتم نقاش بشم. اما چشمامو باز کردم دیدم دارم با اعداد بازی میکنم و یه جورایی توشون دست و پا می‍زدم. بله، من نقاشی و هنر رها کرده بودم و رفته بودم به سمتی که واقعا هیچ علاقه‌ای بهش نداشتم. نمیدونم چی تو ذهن مامان بابا بود که فقط دوست داشتن مهندس بشم، چی براشون قشنگ نبود که نمیخواستن قبول کنن من عاشق هنر و نقاشیم، نه اعداد و مهندسی!!نهایتا با نادیده گرفتن علایق خودم سخت تلاش کردم، حس می‌کردم اگه مهندس بشم موجود بهتری به نظرم میام! خلاصه هرطور که بود کنکور دادم و همون رشته‌رو ادامه دادم. فکر میکردم اگر ادامه بدم حتما بهش علاقه مند میشم، اما نه این اتفاق نیفتاد. هر ترم بیشتر متنفر میشدم، با همه چی می‌جنگیدم، خوش حال نبودم و نمیدونستم چطوری می‌تونم حال خوب رو به خودم برگردونم. شده بودم مثل باد، با هر وزش جهتم عوض می‌شد:( مدام از این شاخه به اون شاخه رفتم تا اینکه خیلی اتفاقی بعد از سال‌ها یه دوست قدیمی رو دیدم و اون بود که من رو برد توو یه دنیای جدید. مارکتینگ، محتوا و ...همون موقع‌ها بود که باهم رفتیم یه سمیناری که کلی ازش تعریف می‌کردند. آدمای زیادی از جاهای مختلف اومدن و از برندشون صحبت کردند با کلی اسلاید که بعضا گیج‌کننده هم بود. تنها ارائه‌ای که نظر همه رو به خوبی جلب کرد و تونست فضا رو عوض کنه برای آقایی بود که برعکس همه قبل از شروع سخنرانی کمی روی صحنه راه رفت، نفس عمیق کشید و همه چیز رو با یه قصه شروع کرد....جملاتی که انگار همه منتظر شنیدنش بودن. از اونجا دنیام رنگ دیگه‌ای گرفت، برای اولین بار فکر کردم که در زندگی من یک شعاع آفتاب درخشیده و حالا وقتشه که برم دنبال کاری که دوست دارم ، از همون روز کار برام جدی‌تر شد...و حالا من اینجام:) کمپروژه‌ی کانتنت‌فا با احسان طریقت#کانتنت فا #احسان طریقت #وحیده رجبیوحیده رجبیTue, 14 Jan 2020 19:15:40 +0330