https://virgool.ir/feed/@vahideh.adibiiدل را بدنام نکنیم آنچه بعضی ها در سینه دارند کاروانسراست نه دل!!!fa2026-11-12 07:55:09https://files.virgool.ir/upload/users/33672/avatar/cYObRs.jpeghttps://virgool.ir/@vahideh.adibiihttps://virgool.ir/@vahideh.adibii/کوچه-پس-کوچه-sxv4mk7usdtpبن بست زندگی...!،،، مثل همیشه نمیدونم از کجا شروع کنم و این منو کلافه میکنه. انگار تا تصمیم به نوشتن میکنم همه چی از یادم می‌ره .برای همین در حالتی آرام ، به ناخوداگاهم اجازه میدم که همین طور جاری بشه... تکیه دادم رو مبل راحتی و به حیاط نگاه میکنم . روی شاخه ی درخت یک کفتر با جفتش همش میره و میاد. انگار میخواد روی کرکره ی پارکینگ لونه کنه. خیلی خوشحال میشم تو خونه پرنده داشته باشیم. این کفترها منو یاد حیاط شمیم میندازه مخصوصا وقتی که دم ظهر شروع میکنن به خوندن و کو کو کردن. حتما براتون سوال پیش اومده که شمیم کیه؟ بابا بزرگم رو میگم .صداش میکردیم شمیم ... حسابی دوستش داشتیم و داریم حتی الان که علاقه مون رو با یادآوری حرفهاش نشون میدیم. برای همه‌ی ما نوادگانش که هیچ، برای اطرافیان هم قابل احترام و دوست داشتنی بوده و هست. درسته درقید حیات نیستن . دوست دارم برای شما هم زیبایی های اون خونه رو که هیچوقت از یادآوریش خسته نمیشم رو تعریف کنم. اصلا یک لحظه چشماتون رو ببندید تا بریم خونه شمیم ! بستید ؟ شروع کنم ؟ راه رو زیاد طولانی نمی کنم ؛ پس از کوچه هاشون شروع میکنم میبرم تون... قدم در کوچه های باریک و پیچ در پیچ با دیوار های کاهگلی میشیم و همینطور پیش میریم و دست میکشیم به دیوار های کاهگلی که استحکام زیادی ندارن و درحال ریختن هستن؛ تعجب نمیکنی از ریختن دیوار چون انقدر اعتماد داریم که این خونه ها حالا حالاها نمیریزن و محکم و استواره که اگرم خودش بریزه ، به خودش اجازه نمیده که صاحبش رو زیر خودش له کنه. اون عهد بسته که دیوار بمونه و به عهدش پایبنده ! خب رسیدیم به یک بن بست با دربی آهنین . زنگ خونه رو میزنیم ؛ عزیز ، خانوم خونه در رو با آیفون برامون باز میکنه. غافلگیر شدین ؟خونه رو ندیدین؟ اندرونی یادتون رفته بوداا ...خونه های قدیمیه و اندرونی هاش:)) پس باید این دالان کوچیک رو طی کنیم . وارد که میشیم بی صبرانه دوست داریم صاحب خونه رو ببینیم ولی ناخواسته محو زیبایی حیاط میشی. من اول میرم؛ فقط مواظب پله باشید . آها آروم ، نخورید زمین... یک حیاط با دیوارهای آجری به چشم مون میخوره... مواظب اون شاخه ی سیب باشید نخوره سرتون ؛ درسته همه چیز این خونه بهمون خوشامد میگه حتی این شاخه ی درخت سیب! وای که بوی این بوته ی گلهای رز، آدم رو مست خودش میکنه . یک اتاق تمام شیشه که اونجا کرسی میذاشتن.البته ما که فقط سوراخ کرسی رو دیدیم و بس:/ حیف که دیگه کرسی نذاشتن . وای خدای من اتاق وسطی ... من و بچه ها میایم اینجا بازی میکنیم ... اینجا یک کمد کوچیک شیشه ای هم داره که اجازه نداریم بهش دست بزنیم چون برای دایی ،پسر تهتغاری خونواده است. قسمت شیشه ای کمد عکس یک شهید هست که چهره ای زیبا و نورانی داره که از سرش خون میریزه این نشون میده که چقدر به شهدا احترام خاصی قائل بودن و از خانواده های مذهبی... ولی من و بچه‌ها میترسیم برای همین به عزیز گفتیم عکس رو از تو کمد برداره . حالا بیاید بیرون دیدنی زیاده ... این درخت زردآلو عالیه وقتی عزیز من و همین حیاط ،شکوفه بدست باهاشون برامون لواشک درست میکنه و توش هسته ی خود زرد آلو میریزه. من و بچه ها هر دفعه سر لواشک ها دعوامون میشه که بزرگترین سینی رو برای خودمون برداریم :)) یکی از شیطنت و شوخی ما و مامان مون اینه که مامان مون زردآلو میخوره ،ما یواشکی هسته شون رو برداریم و بشکنیم ، فوری مثل برق بخوریم .اما همیشه عزیز بهمون یک سطل بزرگ هسته زردآلو میده تا ببریم خونه... از همه زیبا تر فصل بهار و رویش شکوفه های سفید درخت زردآلو عه که کل آسمون بالا سرمون رو کلاً میگیره . مثل یک چتر باز میشه روی حیاط ... میتونم بگم که رویش شکوفه ها فقط در شاخ و برگ های درخت نیست؟! اونا مدام میریزه روی زمین و فرشی از شکوفه ها پهن حیاط میشه . تنها تو حیاط بودم و داشتم فکر میکردم که اسم این حیاط رو چی میشه گذاشت؟ " باغ گلها " خودش بود باغ گلها اسمی بود که من برای این حیاط و خونه گذاشتم. معرفی میکنم زهرا جون دختر داییم ،باهاش هم سنم و هم بازیمه؛ بیشترین وقت رو با هم میگذرونیم ... راس میگه شکوفه ها رو با هم جمع کنیم و بذاریم لای برگهای دفتر خاطرات مون ... کمک مون میکنید ؟:) بین اون درخت ها رو میبینید؟ شمیم همیشه با لباس های سفیدش، خوش رو همچون فرشته ها ، با یک شلنگِ آب هر دو باغچه رو آبیاری میکنه. من و بچه ها ( نوه ها) تو این خونه چه کارایی که نمی کنیم . عزیز خیلی حوصله داره برامون .ما همیشه تابستون دمپایی رو برمیداریم تا اون سیب ها رو بزنیم بیفته ؛ راستش خیلی دلم برای سیب‌هایی که زمین میفته میسوزه چون افتادنی ترک برمیدارن⁦(◠‿◕)⁩ سبز و سفت جوری که از دور فکر میکنی این سیب ها کال و نرسیده است. اما ما نگاه نمی‌کنیم .هر چی سفت تر ، رسیده تر! ولی خوب بوداا چون کس دیگه ای بخاطر کال بودن ، نمیاد سراغ شون تا بخیال ما بخوره تموم کنه:))) شما هم دمپایی بردارین تعارف نکنین! خدایی سیب رو گاز میزنی آبش مثل ترکِش میپره بیرون ... خب چرا منو نگاه میکنین پرتاب کنید! دیروز با مامان بابا اومدیم اینجا ، من تو حیاط کتاب به دست تنها نشسته بودم که یهو یه کفتر دیدم که پر زد رفت سمت ایوان ، جایی که دایی لونه درست کرده . منم کتاب رو باز کردم و یک شعر خوندم. دیدم گفتره پر زد اومد پیشم لب حوض ؛ ذوق کردم که از خوندن من خوشش اومده . صدامو نازک کردم و به خوندن شعرم ادامه دادم تا اینکه رفت لونه اش و شروع کرد به خوندن. انگاری باهام دوست شده بود :)) خوندن آوازی که آغازِ داستانهای خواندنی منو میده ...! VaHiDeHVaHiDeHThu, 04 Nov 2021 20:25:14 +0330https://virgool.ir/@vahideh.adibii/دنبال-خودم-میگردم-nlw21nzafwurخودم رو گم کردم... از کجا شروع کنم به نوشتن . اصلا چی بگم که بتونم منظورم رو برسونم. اما شروع میکنم به نوشتن بلکه ذهنم تداعی های خودش را شروع کرد. از بچگی استعداد نوشتن رو داشتم و داستان و متن هایی می نوشتم که همه تعجب میکردند که با سن کمم چه چیز هایی نوشتم. اما هیچوقت به نوشته هایم اهمیت نمی دادم. فقط والدینم تشویق به نوشتن میکردند.حتی چند باری خواستند نوشته هایم رو بدهند مجله ، برای چاپ ولی نذاشتم. اون موقع ذهنم خیلی فعال بود و بداهه گویی هایم زیاد بود. اما بعد از یک مدتی از نوشتن دست کشیدم و چسبیدم به هنر؛ رشته ی گرافیک رو ادامه دادم. با اینکه کارهای هنری ام خوب بود ولی دودل بودم. ولی خودمونیم چه از خود تعریفی کردم? پیش خودم میگفتم : رشته ای که انتخاب کردم، بهش واقعاً علاقه مند هستم یا نه؟!تو زندگی ام یک وقفه ای افتاد و من نتونستم درسم رو ادامه بدم. تو این وقفه ی کوتاه خیلی اتفاقی کشیده شدم به سمت رشته ی روانشناسی... خیلی خیلی مطالعه داشتم و دارم. بیشتر به روانکاوی روی آوردم و عاشق روانکاوی شدم. مطالعه ام رو روی روانکاوی متمرکز کردم و از کتاب‌های آکادمیک بیشتر استفاده میکنم. با اینکه خودم روانکاوی میشوم و سختی زیادی رو میکشم،ولی از علاقه ام به روانکاوی کم نشده. دودلی ام بیشتر شده که بالاخره به چی علاقه دارم? احساس میکنم خودم رو گم کردم و بلاتکلیف شدم. این دودلی روی همه‌ی زندگی ام تأثیر گذاشته. گاهی اوقات واقعا از اون وقفه ای که پیش اومد ، نمیدونم ناراحت باشم یا ممنون؟! احساس میکنم خودم رو گم کردم. این دودلی روی همه‌ی زندگی ام تأثیر گذاشته. نمیدونم چیکار باید بکنم گم شدم. به چی علاقه دارم؟! فقط بنویسم؟ هنر رو ادامه بدم؟ تغییر رشته بدم و روانکاوی بخونم؟ درحال حاضر همه‌ی این کارها رو میکنم. اما کاش هر چه زودتر به نتیجه ی خوب و دلخواه برسم.بلکه از این بلاتکلیفی دربیایم. ذهن ناخوداگاهم پر شده بود از سوالاتی که درگیرش بودم. پس میشه گفت هدایت شده بوده! VaHiDeHVaHiDeHWed, 11 Dec 2019 00:57:06 +0330https://virgool.ir/@vahideh.adibii/از-یِکَّمیبیشتر-ویرایش-شدی-cgkwptfq7aww« واقعا نمیدونم چی بگم »روم نمیشه بهش بگم،میترسم براش سوتفاهم بشه. درمانگرم رو میگم؛خیلی برخوردش خشکه.. . گاهی به این فکر میکنم آیا واقعا اون هم دارای احساسات و هیجانات هست یا نه فقط بخاطر حضور من نقش بازی میکنه و به احساسات من به دید یک مشکل، یک خطای شناختی، یک اختلال نگاه میکنه!؟ اصلا میدونه که نیمی از من رو غم و غصه پر کرده و نیمه ی دیگه ی وجودم هنوز چراغی از احساسات، دوست داشتن ها، وابستگی و زندگی سو سو میکنه. روانکاو های زیادی از گذشته تا الان گفتن و میگن : ما بیمار هستیم نه کسی که میاد پیش ما برای مداوا ! بیمار خودش، هر آنچه که هست رو میاره پیشمون ولی ما باید جور دیگه ای باشیم( بخاطر درمان)همین میشه که کمتر احساسی نشون میدن یا متوجه دوست داشتن ما نمیشوند. قوانینی وضع میکنند که فکر میکنم خودشونم میمونند . من دوستش دارم اگه تا الان اینو فهمیده باشه . به هر حال... . _همیشه تو این فکر بودم که چی میشد احساسات هم رنگی رنگی بودند؟ چون اونموقع دیگه تشخیص درد و بیماری سخت نمیشد. هر کدوم از دردها و اختلالات رنگ های مخصوص خودشون رو داشتند. دیگه درمانگرم همش ازم خواب هایم رو نمی پرسید:( آخه همش من خواب و رویا میبینم و درمانگرم تحلیل و بررسی میکنه. خیلی خسته کننده است. حتی یکبار هم بهش گفتم: مگه شما خواب نمی بینید؟ همه خواب می بینند . اونوقت باید خواب همه رو تحلیل کرد؟ ? شما خودتون خواب دیدنی تحلیلش می کنید؟! لبخند کوچکی زد و گفت: فعلا خواب های تو مهم تر هستن، در مورد تو داریم حرف میزنیم??آره اینجور گفتم .ولی خب بعدش عادت کرده بودم به خواب دیدن و خواب تعریف کردن . دلم میخواد از ترسهایی که داشتم برایش میگفتم. میدونید چرا؟ چون با اینکه مشکلاتم تحلیل و بررسی میشه، بازم نیازهایی دارم که احساس میکنم باید شنیده بشن. یا از نظر من شنیده نشده، همینجور دست نخورده یک گوشه‌ی ذهنم دارند خاک میخورند. یامثلا وقتی که نه ساله بودم و جشن تکلیفم بود ، همزمان داداشم به دنیا اومد، دلم میخواست مامانم پیشم میشد و بغلم میکرد و با هم عکس یادگاری میگرفتیم. اما تا الان به دکترم نگفتم از دست داداشم عصبانی بودم و دوست نداشتم اصلا بدنیا بیاد. داداشم این فرصت رو بهم نداد که مامان کنارم باشه. من تنها با بغضی که کرده بودم ، بچه های دیگه رو نگاه میکردم که با مادرشون عکس میگرفتند و میخندیدند. اما من حتی فرصت متنفر شدن از داداشم رو هم نداشتم یا لااقل الان اینطور فکر میکنم.چون مجبور بودم مثل مادر ازش مراقبت کنم. دیگه شده بودم یک خواهر احساس مسولیت میکردم در برابر برادرم...مراقبت از برادرم ناراحت کننده نبود. اینها برایم همگی نوش بود.من با تمام وجود او را دوست داشتم.روزها به خوشی و صفا میگذشت و من بیشتر متوجه شدم که یک روز جشن تکلیف رو تنها موندن،می ارزید به روزهایی که همیشه تنها بودم.چون الان تا آخر روزهای زندگیم برادرم کنارمه و من دیگه تنها نیستم❤ ...گذشت و گذشت،من شدم ۱۳ ساله ... مثل همیشه شاد و سرزنده و خنده رو ?تا اینکه یکی از شبها سر و کله ی یک درد عجیبی روح و جسمم رو تحت تأثیر قرار داد. نه رنگی داشت ونه بویی تا مشخص بشه روحم از چی آزرده خاطر شده.از اون موقع تا الان خیلی چیزها رو از دست دادم. آرزوهایم رو با ناامیدی خاک کردم. به خودم اهمیتی نمیدادم . فقط نگران بودم که برادرم بخاطر من ناراحت بشه.آخه سنی نداشت?_لعنتی فرصت نداد هیجاناتم رو ابراز کنم. نوجوونی کنم ، کنجکاوی کنم،گریه کنم، بتونم راحت با مادرم حرف بزنم،لوس بابا باشم و ازش بستنی بخوام .دیگه دلم نمیخواست چیپس و پفک، هله هوله بخورم. شده بودم یک مرده ی متحرک:( هر چی بوده داره میگذره و درد همچنان همراه من هست. ۱۵ سال باهام بوده و همیشه درحال جنگم باهاش? باهاش جنگ کردم اما او در کنارم دوستی خوب بوده! انقدر با بدخلقی و بدرفتاری هایش کنار اومدم که باهاش خو گرفتم! از این دوست خیلی چیزها یاد گرفتم. محکم شدم و تازه الان میفهمم که چه تجاربی کسب کردم و بیشتر چیزها رو الان تازه درک میکنم. آرزوهایی که خاک کرده بودم، دارن جوانه میزنند?و اینها رو مدیون این دوست هستم! احساس میکنم به چیزهایی که دوست شون داشتم بیشتر نزدیک میشم. دیگه مثل قبل خیلی غمگین و ناامید نیستم و همه جوره تلاش خودم رو میکنم. و همچنان حس عشق و نفرتم رو بهش نشون میدم !یک شب که خوابیده بودم، متوجه شدم ،کودکی پنج ساله که خیلی شبیه کودکی های خودم بود بهم چسبیده. یکجور پناه خواستن و از اینجور حرفها. دوستش داشتم و واقعا بغلش میکردم! موضوع رو به دکتر تعریف کردم. با دکتر که تحلیل کردیم متوجه شدیم ،بین خواب و بیداری بوده که این کوچولو رو دیدم.دکتر گفت: چقدر هم شیطون و فعاله بالاخره بیدارش کردی؟?این کودک،کودک درونته?خیلی خوشحال شدم. مالکش فقط فقط خودم بودم. هرشب نوازشش میکنم . میدونم غمگینه ؛ اینو میفهمم چون مدام به من میچسبه و حسابی بهم اخم معصومانه ای میکنه ! ناراحت شدم از این موضوع؛باید بهش توجه کنم.نمیخوام مثل کودکی خودم باهاش رفتار بشه. باهاش رفتاری کودکانه در پیش خواهم گرفت. هیجاناتش رو نادیده نمیگیرم و مدام توجهم بهش خواهد بود._ عزیزم شرمنده ات هستم. واقعا دلم نمیخواد ناراحت باشی. سعی خودم رو میکنم تا کمکت کنم! برایت بهترین هدیه ها رو میخرم?چیپس و پفک میخرم . حسااابی حواسم بهت هست تا ذره ای غصه نخوری( ͡^ ͜ʖ ͡^)دیگه نگران چیزی نباش گلم؛ من پیشت میمونم همیشه!(✿❛◡❛)VaHiDeHVaHiDeHWed, 04 Dec 2019 19:26:05 +0330