https://virgool.ir/feed/@vahid.a1994fa2026-11-11 13:51:19https://files.virgool.ir/upload/users/487745/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@vahid.a1994https://virgool.ir/@vahid.a1994/فاصله-ho1icgwmdmasمثل همیشه خسته از یک روز کاری طولانی روی تخت دراز کشیده بودم و داشتم عکس های تو گوشی رو ورق میزدم. یهو یه عکس از شب یلدای پارسال رو دیدم، همه چی تو اون عکس فرق داشت، نگاهامون، خنده هامون، حتی تعدادمون. امسال یه نفر از جمعمون کم شده، بابابزرگی که پارسال دلیل دور هم جمع شدنمون بود الان نیست. بابابزرگی که شبای یلدا بیشتر از هرشب دیگه میخواست پیشش باشیم و بهونشم این بود که شب یلدا من یه دقیقه بیشتر تنهام و هرچند اینو به شوخی میگفت اما دلیلی بود که ما هرجور شده اون شب رو تو خونه‌ش دورهم جمع بشیم.بابابزرگ، مثل خیلی دیگه از بابابزرگا روی اینکه وقتی دورهمیم سرمون تو گوشیامون یا به قول خودش گوشتکوب گندهامون باشه حساس بود و برای همین شبای یلدا مجبور بودیم فقط برای عکس گرفتن گوشیامونو برداریم.من همیشه عادتم بود تو دورهمی هامون از بعضیا یه متن یادگاری تو گوشیم داشته باشم، اونم با دستخط خودشون. اون شب یه سلفی دو نفره با بابابزرگ گرفتم و قلم گوشی رو دادم بهش تا با خط خودش زیر اون عکس برام یادگاری بنویسه.عکسها و یادگاریای بابابزرگ هر هفته داشت تو گوشیم بیشتر میشد و منم از وجودشون توی گوشی ذوق میکردم. ولی خب بودن کنار یکی با دیدن عکساش زمین تا آسمون فرق میکنه.هفته ها پشت هم اومدن و رفتن و دورهمی های خونه بابابزرگ ادامه داشتن و ما هم بدون اینکه بفهمیم همین رفت و آمد چه نعمت بزرگیه روزامونو شب و شبامونو روز میکردیم.وقتی کرونا اومد، انگار یه شوک به هممون وارد شد، دیگه عادی ترین کارهای روزمره مون شده بود ممنوعه. حتی بابابزرگ رو هم نمیتونستیم ببینیم. چاره ای نبود، برای سلامتیش مجبور بودیم رفت و آمد رو یه برهه قطع کنیم. دیگه نهایت ارتباطمون با بابابزرگ شده بود هرچند مدت یبار تلفنی حرف زدن. ولی خب خیلی نمیچسبید بهمون، دیدن بابابزرگ یه چیز دیگه بود.همین دلتنگیه، همین ندیدن بابابزرگ باعث شد تو یه تصمیم جمعی یه گوشی براش بگیریم تا حداقل بتونیم تصویری صحبت کنیم باهاش.بابابزرگی که با تکنولوژی غریبه بود، بابابزرگی که از گوشتکوب گنده خوشش نمیومد حالا یه گوشتکوب گنده داشت که فقط یه نرم افزار روش بود و اونم واتس اپ.حالا بابابزرگ در حد خودش یه غول تکنولوژی بود، چون میتونست هربار صدای زنگ گوشی اومد اون دکمه سبز رو صفحه گوشی رو بکشه تا تماس وصل شه و بتونیم همو ببینیم. بابابزرگ حالا عاشق تکنولوژی بود.روزا پشت هم گذشت... اوضاع که یکم بهتر شد تونستیم بابابزرگ رو ببینیم، باز یه سلفی و یه یادگاری با دستخط خودش.روزا بازم گذشت ولی الان تمام چیزی که از بابابزرگ مونده، یه سلفی دونفره با یه خنده از ته دل و یه جملس که با خط خودش نوشته: پسرکم دوستت دارم...کاش یه روزی تکنولوژی اونقدر پیشرفت کنه که بتونه هر فاصله ای رو جبران کنه. مثلا فاصله بین ما و پدر مادرا و پدربزرگ مادربزرگامون، مثلا فاصله بین اونا که اجبارا از هم دورا، و مثل هر فاصله ی دیگه ای...#روایتگرباش#روایتگرباشVahidVahidSun, 20 Dec 2020 19:25:19 +0330