https://virgool.ir/feed/@vaaezفیلمساز مستند | روزنامه‌نگار سابقfa2026-11-11 14:29:02https://files.virgool.ir/upload/users/65663/avatar/kFaBpe.pnghttps://virgool.ir/@vaaezhttps://virgool.ir/@vaaez/ساندویچ-بمبی-محتوا-ivn7fxcj8dafمهم است چه غذایی می‌خوریم. این چیزی است که کارشناسان تغذیه همیشه بر آن تأکید دارند. در بحران اقتصادی اما معادله کمی فرق می‌کند. ارزش غذایی و سلامت تغذیه برای بسیاری اولویتش را از دست می‌دهد. همه می‌خواهند با کمترین هزینه بیشترین حجم غذا را دریافت کنند و این برای بسیاری که منتظر این فرصت هستند بازار پرسودی است.مغازه‌های فروش ساندویچ و پیتزاهای بمبی این روزها شلوغ‌تر از همه رستوران‌ها هستند و می‌توان در مقابلشان صف‌های طویل از مردمی مشتاق را دید که برای خریدن و خوردن غذایی بسیار پرحجم و به نسبت ارزان و به‌صرفه منتظر مانده‌اند . غذاهایی با مواد اولیه ارزان‌قیمت که محتوای کم‌ارزششان را در انبوهی از ادویه و کوهی از پنیر پنهان کرده‌اند. ارزش تغذیه‌ای این خوراک کم است و استفاده طولانی‌مدت از آن می‌تواند به بدن آسیب‌های جدی وارد کند. خریدار فکر می‌کند که سود کرده اما سود اصلی را آن‌کسی کرده که با شعبده‌بازی توانسته این غذا را به مردم قالب کند و هر شب با شمارش پول‌ها به تأسیس شعبه بعدی فکر می‌کند. بازار تولید محتوای امروز ایران نیز کم شباهت به این نوع غذاها نیست. تولیدکنندگان عمده محتوا دارند این عرصه را قبضه می‌کنند. هر عرضه‌ای در پی تقاضایی ایجاد می‌شود و این اتفاق را نیز کسب‌وکارها و سفارش‌دهندگانی رقم‌زده‌اند که می‌خواهند با پول کم، حجم زیادی دریافت کنند و این کار عمده‌فروشان محتوا را رونق داده است. محتوایی که عموماً بدون استراتژی تولید می‌شود، حجم زیادی دارد، خوش آب رنگ و البته کم اثر است، محتوایی که به‌ظاهر زرد نیست اما اگر در آن دقیق شویم خیلی با محتوای زرد فاصله ندارد. این ماجرا از یک‌سو در درازمدت سلیقه محتوایی عامه را تحت تأثیر قرار می‌دهد و از سوی دیگر کار تولیدکنندگان حرفه‌ای را سخت‌تر می‌کند. تولیدکننده حرفه‌ای کار باکیفیت تولید می‌کند اما در عوض هزینه بالاتری دارد. مثل آن صاحب رستوران قدیمی که حاضر نمی‌شود غذای بد دست مردم بدهد و به‌جای کم کردن حجم و تقلب قیمت را بالاتر می‌برد تا کیفیت را حفظ کند. بسیارند تولیدکنندگان حرفه‌ای محتوا که این روزها بیکارند. بحران اقتصادی می‌تواند بر همه‌چیز اثر بگذارد. همان‌طور که با ساندویچ بمبی سلامتمان را به خطر می‌اندازیم با محتوای بمبی هم ذهن و روحمان در معرض تهدید است. این بمب‌ها خطرناکند.محمد واعظیمحمد واعظیSun, 06 Sep 2020 20:29:15 +0430https://virgool.ir/@vaaez/1399-1-tjt5kqojy3kvآغاز سال ۹۹ برای من به شیرینی خوردن یک توت بود، نزدیک سپیده‌دم از درختی قدیمی.از روزهای پایانی سال ۹۸ چیزی در زندگی همه ما داشت تغییر می‌کرد. شرایطی که نه ما و نه بسیاری مردم جهان آن را تاکنون نزیسته بودند. با این شرایط خیلی نمی‌شد به آینده و سالی که در راه بود امیدی داشت. سالهای پیش از این را به یاد می‌آوردیم و دریغ از پارسالی می‌گفتیم و برای محکم کاری، پیش‌بینی آن ضرب‌المثل را شاهد می‌آوردیم که سال نکو از بهارش پیداست. اما امسال بهار هم پیدا نبود.من هم مثل خیلی‌ها شرایط مشابهی داشتم. با اینکه سال نسبتاً خوبی را پشت سر گذاشته بودم اما نمی‌توانستم به سال تازه خیلی خوشبین باشم. ندیدن خانواده و دوستان و نگرانی برای سلامتشان، سختی‌های قرنطینه، عادتهایی که تغییر کرده بوده و این غم عمومی که از میانه سال گذشته بر سرمان آوار شده بود داشت مثل یک طناب دور گردنم سفت‌تر می‌شد و نفسم را تنگ‌تر می‌کرد. ذهنم آرام نمیگرفت و هر روز در خودم بیشتر فرو می‌رفتم. اما درست مثل آن توتی که آقای باقری در فیلم طعم گیلاس خورد داستان را تغییر دادم.خوب به زندگیم نگاه کردم و توی ذهنم تک تک توت‌های شیرینش را چشیدم و خوردم و سعی کردم حالم را عوض کنم.طعم گیلاس ساخته درخشان عباس کیارستمی، روایت آقای بدیعی مردی ویران شده و بریده است که می‌خواهد خودش را از شر زندگی خلاص کند و برای این کار در جاده‌ها به دنبال آدمی می‌گردد تا این مسیر ابدی را برایش هموارتر سازد. از میان همه آدم‌هایی که سوار آن رنجرور خاکی رنگ می‌شوند، آقای باقری مسیر را عوض می‌کند. او که کارگر موزه تاریخ طبیعی است در گفتگو با بدیعی این خاطره را از دوران جوانیش را تعریف می‌کند:طعم گیلاس، ساخته عباس کیارستمی - 1376 باقری: یک خاطره‌‌ای از خودم بگم، اول ازدواج ما بود. ناراحتی همه جور کشیده بودیم. همه جور. آخر اونقدر خسته شدم از ناراحتی که یک روز پا شدم خودم رو راحت کنم بابا، از این ناراحتی، مگه چه خبره؟ صبح زود، تاریکی بود. پا شدم طناب رو برداشتم انداختم پشت ماشین، برم قال قضیه را بکنم. برم خودکشی بکنم.اطراف میانه بود. سال 39. رفتم آقا. توتستان بود بغل خونه ما. تاریک بود. طناب را هر قدر مینداختیم گیر نمی‌کرد، یک مرتبه انداختم گیر نکرد، دو مرتبه انداختم… گیر نکرد، سومی، آخر خودم رفتم بالا. رفتم بالا طناب را گیر دادم، دیدم آقا یک چیز نرم خورد به دستم. توت بود. چه توت شیرینی… شیرین بود.اولی را خوردم. دومی را خوردم. سومی را خوردم. یک وقت دیدم هوا داره روشن میشه. آفتاب زده بالای کوه رفیق. چه آفتابی! چه منظره‌ای! چه سبزه‌زاری!یک وقت دیدم صدای بچه‌ها میاد. بچه‌های مدرسه بودن. آمدن دیدن من توت میخورم، گفتن آقا درخت رو تکون بده. ما هم درخت رو تکون دادیم. اینا خوردن. اینا خوردن من کیف میکردم. خوردم بله. یه خورده‌‌ام ما جمع کردیم. آمدیم تو خونه. خانوم ما هنوز از خواب بیدار نشده بود. آمدیم یه خورده هم دادیم به اون. اون هم خورد. اون هم کیف کرد. رفته بودم خودکشی کنم، توت چیدم آوردم اینجا. آقا یه توت ما را نجات داد. یک توت ما را نجات داد.بدیعی: توت رو خوردی و خانوم هم توت رو خورد و همه چی‌‌ام خوب شد!؟ باقری: خوب؟! خوب نشد. فکرم عوض شد. البته که اون ساعت خوب شد، ولی فکرم عوض شد، حالم عوض شد.این درست حالی بود که در شب سال نو بر من گذشت. طناب فشار روحی را از گردنم باز کرده بودم، توت را خورده بودم و حالا از بالای درخت داشتم به مسیر پیش رو نگاه می‌کردم. صبح شده بود.به چیزهایی فکر کردم که میتوانست حال بد و فشار را تشدید کند. سعی کردم از چیزهایی که نمی‌توانستم تغییر بدم و یا اصلا اختیاری در آنها نداشتم یکی یکی گذر کنم و با شرایط واقعی روبرو شوم و حالا انتخاب کنم که بهترین کار برای انجام دادن چیست. به جایگزین‌هایی که می‌توانستم داشته باشم و اینکه حالا چه فرصت‌هایی پیش روی من است. چه عادت‌هایی را باید تغییر بدهم، به کدام عادت‌هایم برگردم و چه چیزهای تازه‌‌ای باید یاد بگیرم. از زندگی شخصی تا کار.نتیجه آنکه امروز در پانزدهمین روز سال ۱۳۹۹ کارهایی را شروع کرده‌‌ام که اثر آنها شاید تا پایان سال جاری باشد، یکی از مفیدترین تعطیلات عمرم را گذرانده‌‌ام و برایم تا حدود زیادی مشخص است که تا پایان سال چه پیش رویم است و سعی می‌کنم توانایی ذهنم را برای روبرو شدن با هر اتفاق غیرمنتظره دیگری هم بالا ببرم.به عادت‌هایی برگشته‌‌ام و یا قصد دارم برگردم که مدت‌ها بود از آن دور بودم. حالا که این یادداشت را خوانده‌‌اید بهتر است بدانید این هم نتیجه برگشتن به یکی از همین عادتهاست یعنی: نوشتن!سال ۹۹ برای من به شیرینی یک توت است.محمد واعظیمحمد واعظیFri, 03 Apr 2020 17:22:48 +0430