https://virgool.ir/feed/@ttmeng950از زندگانیم گله دارد جوانیم شرمنده جوانی از این زندگانیمfa2026-11-12 03:38:03https://files.virgool.ir/upload/users/1550298/avatar/YK9jIu.jpeghttps://virgool.ir/@ttmeng950https://virgool.ir/@ttmeng950/شبی-در-تقاطع-inhjibrql7oyآبان چتر سرمایش را پهن کرده بود. هفته آخر، خیال رفتن نداشت. سردی هوای ظهر، به سردی صبحِ زمستانی قله­ الوند، شبیه بود. سبزی فروش­ های سه ­شنبه بازار، بساط نکرده بودند. آبگوشت بار گذاشته بود. باید افطار را بدون مخلفات، صرف می­کرد.صدای ا... اکبر دوم اَذان به گوش می­ رسید. آخوندِ جوان، زود قامت می­ بست. همین­که، عجله را چاشنی حرکاتش کرد، بندِ کفشِ طبی ­اش بریده شد. دمپایی جلو بسته نارنجی را پوشید و راه افتاد.همسایه مسجد حساب می­ شد. حدود بیست خانه را طی کرده بود. پیمایش عرض بیست خانه بعدی، برایش سخت بود. دمپایی نیم­ دار بود. پاهای چاقش در داخل دمپایی جلو بسته، بازی می­کرد. طبق معمول، عصای کله عقابی­ اش را در خانه جا گذاشته بود. صدای عصا­زدن، آزارش می داد. ترجیح می­داد خمیده ­تر شود بعد عصا دستش بگیرد. غرورِ جوانی، در وجود پیرش، جا خوش کرده بود. سرعتش را کم نکرد که از ثوابِ نماز جماعت جا نماند.حافظه ­اش، مثل چادر نمازش رنگ باخته بود. در بین راه نحوه اقتدای ماموم جامانده را، مرور می­ کرد. دوست داشت اگر هم دیر رسید؛ قبل از رکعت دوم، به جماعت ملحق شود. رکعت آخر می­ رسید؛ کلا اقتدا نمی­ کرد. روحیات و اعتقادات عجیب؛ اما قشنگی داشت.می­ گفت:«رکعت آخر رسیدن، یعنی احوالپرسی سرپایی با خدا»بیست و سوم رمضان 1382 شمسی بود. مجلس را تا آخر نشست. از بس برای جوانیِ حضرت قاسم(ع) گریسته بود، چشمانش، مثل زبانش به خشکی می ­زد. آخوندِ جوان، بر­خلافِ عجله ­ای که در قامت بستن داشت، روضه­ ی نوجوان امام حسن(ع) در ماه رمضان را، پر­سوز و کشیده اجرا می­ کرد.پیرزن راه برگشت را، آهسته طی کرد. در حوالی منازل آخر، صدای خِرخِر دمپایی کهنه ­اش، به گوش می­ رسید.وارد مغازه شد. چادر نماز، روی دوشش سنگینی می­ کرد. جواب سلام رامین را، با تاخیر داد. به میز چوبی جلوی مغازه نگاهِ سردی انداخت. با لحن کشیده و ناز­دارش گفت:«رامین جان، تونَم اِمروز سبزی خوردن نیآوُردی­ی­ی؟»رامین محصل بود. آخر هفته ­ها مدرسه نمی­ رفت. مغازه بدون حضورش لنگ می­زد. از بچگی عصای دست پدر بود. جای خالی پاهای جا مانده در اروند را برای "عزیز آقا" پر می­ کرد.رامین در حال چیدن برگ ­های پلاسیده کاهو بود. لبخندش را کشیده ­تر کرد و گفت:«ننه جان، فکر کنم امروز جوراب ­پشمیای دست­بافتتو پوشیدی، انگار نه انگار از آسمون سرما می­ باره، رنگ کاهوها رو ببین»پیرزن، چادر نمازش را جمع و جور کرد. سرش را تکان داد. پلاستیکِ قمری­ های نصفه و نیمه را، کنار زد. معلوم بود رنگ و روی سرما­زده قمری­ ها، برایش جذاب نیست.رامین چاقوی دسته چوبی گِل گرفته را روی میز گذاشت. جلو رفت و گفت:«سحر خانوم، اگه آبگوشت بار گذاشتی، تُرب اُوشین بِبَر، بابا امروز از میدون آورده»چادرش روی زمین کشیده می ­شد. به­ سختی تا شد. دوتا از ترب­ ها را برداشت و روی ترازو گذاشت."عزیز آقا" به تک پسرش سپرده بود، فقط مایه اجناس را حساب کند. خودش را مدیون سحر خانم می­ دانست. برای رعایت عزت نفسِ پیرزن نبود، مایه جنس را هم نمی ­گرفت. دستانِ پیرزن، برکت داشت. هر وقت مغازه را ترک می­ کرد، تا غروب، دَخل مغازه از اسکناس می­ جوشید.سحر خانم، یک­سالی می­ شد، روی پاهای ورم کرده­اش بسختی راه می­ رفت. تنها پله­ی مغازه را به کمک نرده ­های روی در بالا می ­رفت. همیشه موقع خرید، روی پله جلو مغازه لم می­داد. برای عزیز آقا و رامین اخبار محل را تعریف می­ کرد.روز آخرِ ماه آبان بود. رامین در کوچه مشغول تعمیر کردن ویلچیر قدیمیِ پدر بود. با نوک انگشتش مهره زیرِ دسته ویلچیر را گرفته بود و بادست دیگرش پیچ گوشتی را ­می­ گرداند. گرمی دستان چاق و چروک شده­ سحر خانم در پس گردنش را حس کرد. همین­که سرش را برگرداند، آهنگ صدای پیرزن شروع شد.« رامین جان! امروز وقت موکُنی از سَئله­ ی خیابان اِکباتان، بِرام یه­ قِناری بیگیری»از حرفش تعجب کرد. با نگاه شیطنت آمیزی آبروهایش را به هم نزدیک کرد و گفت:«سحر خانم تو و قناری بازی؟ کفتر مَفترم میخای بگو برات بگیرم»دستش را داخل جیب ژاکتِ سیاهش کرد. اسکناس ­های دسته شده با کش ­پول را، جلوی رامین گرفت.گفت:« اِندازه ی پول قِناری، اسکناس وردار»برای رامین، ئرخواست سحر خانم، غیر منتظره بود. هاج و واج به اسکناس ­ها نگاه می­کرد. قفسِ پرنده، دنیایش را تنگ می­ کرد. از طرفی هم، توانِ نه گفتن به مادرِ پیر را نداشت.بیشتر راه را پیاده گز کرد. به سحر خانم و درخواستش فکر می­ کرد. با خود می ­گفت:«پیرزنِ بیچاره آخر عمری، خل شده»بچه ­های محل فکر می­ کردند سحر خانم دیوانه شده است. مدام بین راه مسجد تا خانه، با خودش حرف می­ زد و روضه می­ خواند.همین­که رامین به خیابان اکباتان رسید، پرسان پرسان سئله ­ای پیدا کرد. نامش "زرین بال" بود. سالن تاریک و کم نوری جلوی چشمانش ظاهر شد. بوی فضله­ خیس پرندگان، حال به هم­زن بود. هیچ اثری از بال­ های زَر، در آن­جا پیدا نمی­ شد. تا چشم کار می ­کرد، کبوترهای سوسکی و زاغ، داخل قفس­ های ساخته شده با توری مرغی، کِز کرده بودند. پسری هیجده نوزده ساله، با سبیل­ های پنبه ­ای و شلوار شش جیب، به استقبال رامین آمد. ناشیانه تسبیح ­اش را در هوا می ­چرخاند. فضای تاریک و نمور، ترسی به دل رامین انداخته بود. خودش را جمع و جور کرد و گفت:«آقا، یه قناری با قفسِ دل­باز، می­ خواستم»پسرِ سبیل پنبه ای خندید و جواب داد: «همین؟»حرفش را بیشتر شرح داد و گفت:«آره دیگه یه قناریِ تَرگل وَرگل به انتخاب خودتون بهم بدید. گنجشکِ رنگ کرده نمی­ خوام»از نگاه کَریه­ پسرک، مثل نگاهِ دلالانِ ساکنِ زندان الوند، حیله می­ بارید. حدود نیم ساعتی منتظرِ گنجشکِ رنگ کرده بود. قناری را گرفت، پولش را حساب کرد و رفت.جلوی خانه مُحقر سحر خانم ایستاده بود. زیر نورِ چراغ، قناری را کنار برگ درختان گردو به آرامی بالا برد. رنگِ زردِ قناری با رنگِ برگ ­ها، مو نمی ­زد. خیالش راحت شد که قناری به سحر خانم تحویل می­ دهد. سحر خانم، پشت پنجره تمام حرکات رامین را را از نگاه کم فروغش می­ گذراند. بعد از مدت ­ها خنده ملیح­اش برای رامین تازگی داشت.در را باز کرد. با جان و دل رو به تک پسرِ عزیز­آقا گفت:«آمِدی عَززیزوم»معلوم بود کار بزرگی برایش انجام داده­ بود که استقبال پر فروغی برایش تدارک دیده شده بود. گُل­ از­ گُل سحر خانم شکفته شد. برای یوسفش، آغوش باز کرد. تمامِ قفس، نیم­تنه درشتش را پوشاند. صدای نفس کشیدن پیرزن، کل کوچه را گرم کرده بود. چراغِ روی تیر­برقِ سیمانی، خاموش شد. چادر سفیدِ ریز­گل و کهنه­ برای قناری حریم ساخته بود. ننه­ سحر، غرق در آغوشِ قفس، راه خانه را در پیش گرفت.در باز بود. کوچه پر از بوی گلاب شد. بوی گلابِ کاشان نبود؛ اما برای مشام رامین آشنا می­زد. از کودکی زمان و مکانِ خاطرات شیرین را، با استشمام هوا، به حافظه بی­ جانش می­ سپرد. خاطراتِ آن بو، نوکِ زبانش بود. سرمای آبان ذهن­ ها را سخت گیج کرده بود. زیر سرمای سخت، منشا بو، گم شد.سه شنبه، سوم دی­ ماه بود. زنگ اول، درس ادبیات بود. معلم، لیستِ کلاسی را برداشت. از زیر عینکِ زُمختش، با نگاهی سنگین، لیست را وَر­انداز می­کرد. قلم رامین کند بود. مثل همیشه، دفتر انشایش سفید بود. قَلبش داشت، از جا کنده می ­شد. معلم، نفس عمیقی کشید و گفت:«خب، بیاد آقای ...»مردَک خِپل، عادت داشت سینه­ بچه ­های یتیم را، از قلب خالی کند. "پسرِ کندقلم" شنیده بود، معلم­ های دبیرستان شاهد خوب تدریس می ­کنند. آینده ­اش را در گرو همکلاسی با، فرزندان شهید می­ دید. هیچ وقت به عزیز­آقا، اجازه شرکت در برنامه­ های دبیرستان را نمی­ داد. نگاه فرزندان شهید برایش سنگین بود.دوباره صدای خراشیده و خشکِ دبیرِ ادبیات، برای خوانش اِنشای آزاد، بلند شد. صدا زد و گفت:«بیاد، آقای­ی­ی... »نفس رامین بند آمده بود. خواست تلافی جلسه قبل را بر سرِ هم کلاسی­ اش قاسم، دربیاورد. شیطنت کرد و پشت صدای معلم گفت:«آقای سپیدار»کلاس خندید.رامین گفت:« آقا، سپیدار امروز تولدشه»رامین، عمل بازدم را، به راحتی تمام، انجام داد. قرائت چهار قُل را نیمه ­کاره رها کرد."قاسم سپیدار" به آرامی از جایش بلند شد و از کنار میز رامین گذشت. با چشمانِ پف کرده، رو به بچه­ های کلاس ایستاد. بچه ­ها پچ­ پچ می­ کردند. هر کسی چیزی می­ گفت.شصت رامین دیر خبردار شد؛ اما تیر از کمان در رفته بود. نجوا کنان با خودش گفت:« خاک بر سرم، قاسم که اصلا انشا ننوشته»شهید سپیدار، هم­رزم پدرِ رامین بود. قاسم، فرزند شهید سپیدار، مثل مرغ عشق ­های ساکتش، درونگرا بود. عاشق پرنده ­های کوچک و معصوم بود. گاه ­گداری که بی­قرار پدرش می­شد. لب به واگویه، باز می­ کرد. واگویه­ های ساده، برایش حکم مسکن ­های فِن ­دار داشت. قلمِ سیال و لطیفی داشت. معلم می­گفت: «قاسم! قلمش محزون است».دل­نوشته­ های تب­ دارش را، جلدهای زرد­ِقناری، پوشانده بود. جلدِ زرد دفترچه ­اش را کنار زد. کاغذ دفترش سفید بود. صدایش لرزان شده بود. دائم استخوان حنجره ­اش، بالا پایین می­ کرد. یاد گرفته بود، بغضش را خوب فرو بخورد. به خودش که مسلط شد. یک­ راست مغز روضه را از دلش بیرون آورد و گفت:« پدر! هفده بهار از عمرم گذشت. فقط یک­بار از کربلای چهار[1] برایم نی­ لبک کادو فرستادی. از تو چه پنهان، تا دیشب نای دمیدن در نی­ لبک را، نداشتم. کاش آن یک­بار هم نفسم بریده می­ شد. پدر­جان! مگر در آن کربلای نم­دار بر تو و هم­رزمانت چه گذشت؟ دیشب، نی­ لبک برایم روضه شام غریبان می­ خواند. پدر! روضه نمی­ خوانم، باور کن، داغِ نبودنت گلوی مرغ عشق ­هایم را سوزاند. دیشب، دوباره قناری ننه سحر، دق کرد. قناری که چه بگویم گنجشک زردش، مرد»شرم از پشت چشمان ریزِ رامین بیرون می­ پرید. خودش را نفرین می­ کرد. دائم با خودش نجوا می­ کرد:«پسرک شیادِ گنجشک ­فروش، کلاه سرم گذاشت»جلدهای زردِ دفترچه قاسم، نگاه رامین را ول نمی ­کرد. یک لحظه چشمانِ پر از اشکِ فرزندِ شهید، نگاهش را جذب کرد. چشمانش تار شده بود. نمی توانست به سطرهای نانوشته دفترش نگاه کند. صدای قاسم، حتی،قلب­های زخمی بچه ­خلاف­ های آخر کلاس را هم نشانه گرفته بود. می­ گفت:«پدر! خوب می­دانم که دستانت را چگونه بستند و روانه گورهای مهیب کردند. پدر! قرار بود با دستانت به من آب بدهی، شنیده بودم بابا آب داد. اما ندیده بودم بابا از داخل قاب چوبی روی دیوار، آب بدهد. پدر! "عمو عزیز­آقا" برایم گفت که اروند را چگونه در هم شکافتی. پدر! رفتی که برای هم­ قطارانت از آن­سوی آب­ های خروشان، نور بهشت روشن کنی؛ اما چراغ­ قوه، جانت را خاموش کرد.رامین مات و مبهوت اسیرِ خاطره ­گویی قاسم شده بود. شرحِ عملیاتِ کربلای 4 جلو می ­رفت. خونِ جگر، بنزین آتشِ دل شده بود. خاطره جنگ و عملیات­ ناکام، جان می­ فرسود و مثل قلم رامین، کند پیش می ­رفت.«پدر! تو که رفتی، یک­بار آتش گرفتم؛ اماداغِ «عمو­ عزیزها» با پاهای کوتاه از کمر را، کجای دلم بگذارم. داغ ویلچیرهای همیشه پنچر را چه کنم»معلم ادبیات عینکش را درآورده بود. بی هدف لیست کلاس را خط ­خطی می­کرد. چانه تراشیده و سرخش را دست می­ کشید. بازیگر خوبی نبود. از صورت سه تیغ معلم ادبیات، بارانِ اشک پیدا بود.قاسم ول­ کن نبود. 17 سال شرح هجران، برایش تمامی نداشت. داغ پدر و سحرخانم را، یک­جا از زبانش بیرون ریخت و گفت:«پسرِ خوب مادَرَت! هیچ میدانی، دیشب هفدهمین قناری مادرت مرد؟ پسر! هیچ میدانی همدم روز و شب­ های مادرت قناری بود؟ پدر! میدانی "عمو عزیز­آقا" با ویلچیر خرابش، در مغازه ­ای سرد، چطور روزش را به شب می رساند»پدر پدر­های قاسم مثل پا کشیدن ­های قاسمِ کربلا پنجه به قلبِ رامین بیچاره می­ کشید.عصای دستِ پدر، یادش رفته بود ویلچیر را برای صبح آماده کند. طاقت ماندن در کلاس را نداشت. رامین، کلاس را با یتیمانش رها کرد و به سمت خانه دوید.کوچه ­های یخ گرفته را، با حرکات لاک­ پشتی جلو می­رفت. دوباره از سبزی فروش ­ها خبری نبود. دلش برای سحر خانم ­سوخت. باید آبگوشت هر روزش را بدون سبزی می­ خورد.صدای ا... اکبر دوم اَذان به گوش می­ رسید. آخوندِ جوان، با فاصله زیادی مسیرش را به سمت مسجد ادامه می­داد. تند راه می­ رفت. انگار نعلین قهوه ­ای به یخ ­های ده سانتی چنگ می­ زد.دلهره­ مدت­ دار رامین به اوج رسیده بود. سرعتش را بیشتر کرد. آماده نکردن چرخ­پ اهای پدر، سوزش استخوانش را می ­افزود. مغازه "عزیز­آقا"، از دور نمایان شد. بوی کم­رنگ گلاب، فضای کوچه را پر کرده بود.بادِ سرد، در کوچه یخ­ گرفته، جولان می­ داد. ویلچیرِ "عزیز آقا"، خالی بود. سنگینی قلبش، نقش بر زمینش کرده بود. سرش، بین دو دستش، روی درختِ گردو خشک شده بود. چشمانِ خیسِ "عزیز­آقا" تقاطع اَروند و کارون را دنبال می­ کرد.قاسم، فرزند شهید سپیدار، هم­ نوا با اروند در کلاسِ راکد، می­ خروشید و پیش­روی می ­کرد.آخوندِ جوان با کارون، به ساحل آرامش می­ رسید.در تقاطع تاریک، تک پسرِ جانبازِ پیر، در بادِ سرد، جا مانده بود.گلابِ آشنا را به یاد آورد. به دنبال منشا بو، به سمت اتاق سحر خانم حرکت کرد. مادرِ "شهید­سپیدار" با قفسِ باز، دلش وا شده بود. دست در دست بوی گلاب و روضه قاسم، برای دیدار شهید کربلای 4 چمدان بسته بود.گلاب با روح سحر خانم برای همیشه شب را در تقاطع در نوردید.[1] عملیاتی در تاریخ ۳ دی ۱۳۶۵ در محور ابوالخصیب در جنوب عراقTayyeb. MalekiTayyeb. MalekiMon, 14 Mar 2022 02:06:32 +0330https://virgool.ir/@ttmeng950/فصل-اول-سیاه­-چاله-­های-کهکشان-راه-شیری-uy1aoug4agwgفصل اول:سیاه­ چاله ­های کهکشان راه شیریماه آبان را با جمعه ­ای پرکار شروع کرده بودم. آشپزخانه جای سوزن انداختن نبود. از صبح در حال نظافت بودم. آبگرمکن دیواری جرم گرفته، در انتظار مَردک بدقولِ تاسیسات­ چی، خوابش برده بود. کل روزم با رِگلاژ کابینت­ های قدیمی طرح کَنَف، سپری شد. لیوانِ آب مسی­ را تا لبه برایش پر کردم. پاورچین پاورچین از مطبخِ سرد به طرف نشیمن نقلی و خلوت حرکت کردم. کف پایم گزگز می ­کرد. خستگی، برایم آزار دهنده ­تر از شکستگی استخوان پاشنه ­ی پای راستم بود. نشیمن تار شده بود. از بس درگیر روانشناسی و جمع بندی کشفیاتِ یک ماهه بودم، حضور شب در کنارش را حس نکردم.روی دسته­ ی­­ زبرِ کاناپه سوزن ­دوزی شده نشستم. از طرز نگاهش فهمیدم باید سر بخورم روی کفِ کاناپه. گل­ های ارغوانی، زیر اندامم محو شدند. نگاه دومش نصیب آب شد. معنای نگاهش واضح بود. لیوان آب بین دو کف دستم می ­غلتید. نیلوفرِ ارغوانی زیر فشار اندامم، به سطح آب رسید. نفوذ آبِ خنک لای پاها، نوید بخش بود. لبخندش روحم را تازه کرد. این بار به نگاه سوم می­ خندید.از راه دور، عقربه ­ی بزرگِ ساعت برنزی روی دیوار را، هشت واحد به عقب برد. رو ­به­ من گفت:«هشت دقیقه تاخیر»چانه ­اش را با انگشت سبّابه و شستِ دست راستم، کمی فشار دادم. صورتش را به سمتم برگرداند.-گفتم:«هشت دقیقه نگاه»از این­که متوجه نگاهم نشده بود، خوشحال شدم. جعبه حصیری قرص­ ها را به دستش دادم. دسته ­بندی برایش تازگی داشت. کِش­­ پول­ ها، تمام قرص­ های هم­ شکل و هم­ رنگ را در بر گرفته بود. کِش­ هایم که تمام ­شد، ده ورق قرصِ باقی­مانده را با کاموا دسته ­کردم.نیم نگاهی به ساعت انداخت. دیگر با عقربه ­ها کار نداشت. ضربِ ناخن ­های چرک گرفته ­ام روی لیوان، نگاهش را از روی ساعت به درون جعبه قرص ­ها تکان داد.-گفتم:«پری­ جون، چی شد که دیگه قرصاتو با ماست نخوردی؟»صدای لذت­ بخشِ- تِق تِق- فویل آلومینیمیِ خشاب قرص­ ها بلند شد. قد و قواره ­قرص­ ها هیچ سنخیتی با هم نداشتند. قرص­ های ریز و درشت، مثل طیف نور بهم ریخته ­ای، در گودی کف دستش جمع شدند.با خنده­ ای موذیانه گفتم:«آها، خودم فهمیدم»-گفت:«چی رو؟ این­که دیگه با قرص، ماست نمی­ خورم؟»-گفتم:«آره دیگه، واسه اینکه اگه این عادتت ادامه ­دار می ­شد، باید یه کارگاه ماست­ بندی می­ زدیم»هِلال لب­ های باریکش کشیده­ شد. قندِ خنده ­هایش شیرین نبود. لیوان آب را عقبِ قرص­ های ناموزونش، یک­ جا سر کشید.مثل قهرمانان شنای کرال سینه، همه­ ی اکسیژن هوا را، یک­جا بلعید. نفسش که تازه شد، گفت:«یادته تا همین چند وقتِ پیش، از ترس اینکه دهنت گشاد نشه با قاشق مربا خوری غذا می­ خوردی؟ چی شد که عادتتو ترک کردی؟ منم به همون دلیل عادتمو کنار گذاشتم.»مادر راست می­گفت. تا کلاس پنجم ابتدایی با قاشق مرباخوری دسته چوبی غذا می­ خوردم. منظور پری جون از چند وقتِ پیش، بیست و سه سال بود. دوازده سالِ اولش، فکر و ذکرم این بود که دهانم گشاد نشود. نمی­ دانستم از آن به بعد هم باید مواظبِ گشاد نشدن عضو دیگرم باشم.از جایش بلند شد و با ته مانده­ی آبِ لیوانش به سمت گوشه نشیمن رفت. کنار شمعدانی­ ها نشست. بی­ رمق گفت:«رامییین، از بس که تو خودت بودی، یادت رفت به خواهرات آب بدی»دلم غنج می­زد برای رامین گفتنش. کلمات و خصوصا اسامی­ دل­خواهش را کشیده بیان می­ کرد. زیرکی ­اش خفتنی نبود، دستم رو شد. روز تعطیل، روده ­هایم را وجب کرده بود.-گفتم:«مامان خانم، تو که کل روز خواب بودی، چطور فهمیدی تو خودم بودم؟»سرش را روی گردن باریک و ظریفش تکان داد. نوسانِ کَلّه­ ی گِردش، قابل تحلیل نبود. اَبروی کم پشتِ چپش را بالا کشید. حواسش را متوجه شمعدانی­ های گُل­ دار کرد. برای پر کردن لیوان آب به سمت پارچ بلوری روی پیشخوان حرکت کرد. گفت:«پسرم، وقتی که خودت نیستی، می­ فهم که؛ تو خودتی.»پاهای سفیدِ خیزرانی ­اش، از زیر پیژامه ­ی صورتی بی­ حالش می ­درخشید. لباس­ های خواب، روحِ خمارش را زندانی کرده بود. حسرت به دل ماندم که جمعه شب­ ها، او را در تن­ پوش ­های آرکالیک و یک­ دستش تماشا کنم.چشمان زاغ و جذابِ پریوش، دیگر شهاب­ سنگِ گداخته، پرت نمی­ کرد. مردمک چشمانش مثل سیاه­ چاله­ های کهکشان راه شیری، بجای فضا­زمان، کمرم را خم می­ کرد.برای اولین بار، بهار را در چارقدِ ترمه ­اش دیده بودم. حاشیه دوزی لباس ­های خاصش در مجالس عروسی ایده ­ی نقاشی­ های کودکی­ ام بود. از بس لباس­ هایش را می­ شست، نقاشی ­هایم کم­رنگ شده بود.روی صورت­ های ترمه و سرخِ، آبجی خانم­ ها، دست کشیدم. رو به پری گفتم:«کاش، اینقدر که به این گل­ ها می­رسی، یکمم برای خودت و سر و لباست، وقت میذاشتی»روی کاناپه نشست. دستی روی پیژامه­ نخی و بی حالش کشید. با لحن کشیده و جذابش گفت:« ور نبود جامه ­ی اطلس تو را دلق کهن، ساتر تن بس تو را »خندیدم و با تکان دادن رعشه وار سرم، گفتم:«اطلس ­خانم! یه لباسِ تو خونه با نقش­ و ­نگارِ فاخر، برات انتخاب کردم. نقطه­ هاش اِنقدر رنگ داره که نمیتونی بشماریشون»پنجه ­های ظریفش را، لای موهای خاکستری ­اش برد. به سقف خیره شد.با نجوا گفت:«شانه ­ی عاج اَر نبود بهر ریش شانه توان کرد به انگشت خویش»سوزنش روی شیخ بهایی گیر کرده بود. از گچ بری­ های حاشیه سقف که خسته شد، نگاهش را روی چشمانم لغزاند و گفت:«مرسی مامان جونم، فردا که می­خوام تو جلسه شورای آموزشی منطقه شرکت کنم، برگشتنی، خودم ی چیزی می­گیرم.»ساعت یازده شب بود. غورباغه ­های بی­ محل خواندنشان می ­آمد. معده ­ام استودیو شده بود. از تعارف رشتی پری، فهمیدم حوصله آشپزی ندارد. از جایم بلند شدم. مثل شامپانزه ­های جوان دستانم را تا آنجا که می­ شد، بالا بردم. خمیازه عمیقی کشیدم. پری خندید و گفت:« چه خبرته؟ نَکِشیمون تو»گرسنه می ­شدم، سیم ­های عصبی مغزم دچار اتصالی می ­شد. تا شعاع ده متری، برقِ زبانم، جریان داشت. بی حوصله جوابش را دادم و گفتم:«هر وقت اون جاروی گشاد خرطوم و کهن خسته، چهار تا کاه و کلش رو کشید تو، منم تو رو میکشم تو»پاهای خشکش را به سمت جلو مبلی سر داد. صندل­ های جلو بسته و طلایی ­اش را پوشید و از جایش بلند شد. راه می­ رفت و زیر پوستی غرغر می­ کرد. با صدای آرام و کشیده ­اش گفت:«یه شبم با شکم پر از خالی با بدبخت بیچاره­ های اون پایین همدردی کن، در ضمن، میتونی با حقوق سر برجت، یه جارو برقی بگیری که یه آجر رو درسته قورت بده»این بار سوزنش را روی حافظ شیرازی گیر داد و گفت:«شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل کجا دانند حال ما سبک ­بالان ساحل­ ها»سیر که شدم، استاد پری و غزل­ های شبانه ­اش هم مثل گردا­ب ­های هایل، آرام گرفته بودند. پری خوابش برده بود! اما قرار بود، افکار روزانه خواب شبانه ­ام را خراب کنند. توجه ­ام از معده نقل مکان کرد. در مغز سبکم خاطراتِ شلخته جولان می­ دادند.یک ماهِ تمام، تحلیلگرِ ارشدِ رفتار و حرکات نو ظهورش شده بودم. از بس در اتاق تاریک، نور چراغ خورده بودم؛ بالاخره در یک صبحِ خاکستری، روانشناس از خواب بیدار شدم. در اتاقِ تاریکم، خوراکِ فوتون سرو می­ کردم. پنجره برایم بی مفهوم شده بود. بهترین مَناظر هستی، در همین اتاق­ تاریکِ ده متری، برایم شکل می­ گرفتند. معلم زیرکی بود. مغزش، هزار و سیصد گرم بیشتر وزن نداشت. وزنِ افکار و نگاه را، با سلول­ های رنگیِ مغزش، اندازه می­ گرفت. شب ­ها نگاهش می­ کردم چون افکارِ سردش، برایم غریبه شده بود. نیمه­ خالی لیوانِ بلوری، برایش کابوس بود. آب را در لیوان مسی می ­نوشید. رکودِ آب، آرامش می­ کرد. آرامشش برایم دلهره ­آور شده بود. باید کاری می­ کردم! اما سکوت و رخوت جوانی راکدم کرده بود.ضرب­ آهنگِ باران، رویِ کانالِ کولر، اشتیاقم برای بیداری را، تامین می ­کرد. شنبه­ ها دل و دماغ جاکَن شدن را نداشتم. جنسیت شنبه، نَر بود. فقط یک مرد کهن با گاوهای نر از پس این شنبه ­ها بر می­ آمد. به امید خروج زود هنگام از طبقه آخر ساختمان، وارد حوزه ­ی چهارگوشِ پری شدم. به سمت روشویی حرکت کردم. استکانِ چای نیم خورده و داغش، کنار شمعدانی ­ها، رها شده بود.چایِ لب­سوز، تا چند هورت اول، برایش جذاب بود. بقیه ­اش برای قورت دادنِ قرص ­های ریز، کارایی داشت.گفته بود که قرص­ های پروپرانولول­ اش ته کشیده است اما توجهی نکرده بودم. دلم برایش ­سوخت. می دانستم اوایل سخنرانی، از شدت دلهره، صدایش بریده بریده به گوش همه می ­رسد.وارد تراس باریک و مستطیلیِ شدم. هاله ­ای از مه کوه ­های اطراف را در بر گرفته بود. غار غار صدای کلاغ­ ها، لابلای توده ­های خاکستری ابر به کندی بالا می­ رفت و گم می ­شد. ریه ­هایم را برای ورود اکسیژنِ آماده کردم. جوراب هایم را به تندی از روی رخت آویز بلند کردم.طبق معمول دیرم شده بود. چرت­ های یک دقیقه ­ای، بعد از صدای زنگ گوشی تلفن همراه، نظم را از زندگی­ ام، حذف کرده بود.راه کارگاه را از مسیر سبزه میدان در پیش گرفتم. گام ­هایم را بلند برمی­ داشتم. گُلِ میوه ­های دست فروشانِ چرخی کنارِ خیابان، شکوفه کرده بود. وارد بازار تره ­بار که شدم، چینشِ اَنار، روی مجمع ­های روحی، حضور ماه آبان را به مورخان سانسورچی، یادآوری می­ کرد.فصل­ ها هیچ ­وقت مثل ما آدم ­ها، گم شدنی نیستند. در لابلای اَنارهای سرخ، چشمم دنبال اَنار ناموزون صفحه هجدهم کتاب فارسی اول دبستان بود.مَنگ هوا بودم، حس کردم ترازویم برای وزن کشیِ نگاهِ مردم، فعال شده است. اِرثیه­ ی پری، در وجودم گُل کرده بود. نگاه عابران جذب بینی منحرف و بی­ حجابم شده بود. داشتم زیر بار نگاه حسودشان له می­ شدم. ماسک سه لایه را بالا کشیدم، نفسم بند آمد؛ اما نگاه ­ها تا آخر روز سبک شد.وارد کارگاه شدم. شالیزار کشتِ سنگ و آجر راه اُفتاده بود. پله اول ورودی کانکس، زیر آب رفته بود. مزرعه­ ی سیمان ­های خاکستری در زمین کارگاه و ابرهای خاکستری در بالای سر فشارم می دادند.کارگر بناها کنار درب ورودی کِز کرده بودند. در انتظار من زیر سرما و باران ، وول می­ خوردند. نگاه نگرانشان پشت لبخندی خیس، پنهان شده بود. اورکت ­های خاکی و پاچه­ های شلوارهای گشادِ کردی و نیمدارشان، خیس آب بود. مزد روزشان، با آب کسر می­رفت. آمده بودند سک سک کنند و پس از خودنمایی راهشان را به سمت خانه کج کنند.غالبا اهل لرستان و جنوب استان همدان بودند. بهار که آسمان بی­ مهری می­کرد رزقشان بسته می­ شد. فقط راه فعله ­گی در فصل سرد برایشان باز بود.رحمتِ خدا، بحران مدیریت شهری را نمایان می­ کرد. برق قطع شده بود. بی­ کفایتی، رحمت را برای مردم عذاب کرده بود.پیر مردی با چتری سفید و یقه آهاری که از زیر پالتوی بلندش برق می­زد، از کنارمان رد شد. دائم کفر می ­گفت و فحش و ناسزا نثار شهردار و ... می­ کرد.می­گفت: «قربونت برم خدا که رحمتتم برامون عذابه»پشت سرش با خنده گفتم: «حاجی جون صلوات بفرست. نعوذ باالله خدا هم با ما گیر کرده»روی پاشنه کفش ­های جیرش به تندی چرخید. لبه چترش را بالا داد. نگاهش ترش بود. دلم هُری ریخت. نزدیکش رفتم.گفتم: «نمی­دونم کدوم از خدا بی­ خبری این اصطلاح -بلاهای طبیعی- رو باب کرد. بی وجدانا حرف تو دهن مردم می­ذارن. بلای طبیعی کجا بوده؟ خودمونیم که به بدبختیا و گرفتاریامون دامن می­زنیم»پیرمرد ایستاد. در جمع عمله بناها تز می ­داد. اقتداری شاهانه در وجودش جریان داشت. فکر می­ کرد چراغ­ های فکرش از همه بیشتر است. فازش فاز روشنفکری و خرد ورزی بود. حرف که می­ زد نگاهش برایم خوشایند نبود. بعد ازاینکه نفهمی ­مان را به رخ کشید، احترامی نظامی گذاشت و دور شد.تا ظهر کارهای عقب افتاده را دم بریده انجام دادم. کارگاه سوت و کور شده بود. خبری از ناهار نبود. نصف دیگر روز را کنار نگهبانِ خیس، با قلیان قاجاری و تنباکوی دو سیب در فضا سیر کردم. نزدیک غروب بود در بین زمین و آسمان چای دارچین را نوشیدم. لذت چای در باران کل اعصاب خوردی روز را از یادم می ­برد.با پوتین­ های گِلی آسفالت خیابان را می­ سابیدم. وارد رستوران خیابان کاج شدم. غذای سه ­شنبه ­شب­ ها، کوفته تبریزی با سس مخصوص بود. فاطی خانم، صاحب رستوران با دستان چاق و پهنش در حال تمیز کردن میز استیلِ مقابل اجاق بود. اجاق سیاهِ روغن گرفته، مناسب دکور و دبدبه ­ی رستورانِ سروناز نبود. سلام کردم. نگاهش که متوجه من شد از تعجب یادش رفت جوابم را بدهد. گفت:«آقا رامین، از گِل بازی برگشتی»دستانم را داخل جیب پالتوی جلو بازم گذاشته بودم.با خنده گفتم:«نه بابا، بارون محوطه کارگاه رو گلی کرده. بابت کفشام عذر میخام؛ بخدا سابیدمشون، بعد اومدم تو»فاطی خانم با پیشانی بلند و صورت فراخش لبخندی زد و گفت:«شوخی کردم عزیزم. امشب برات کوفته بذارم یا قورمه سبزی؟»گفتم:«کوفته با سس زیاد»سفارشم را زود آماده کرد. مسئولیت رساندن سلام گرمش برای پری را هم، به من سپرد.در هوای نم ­دار، فاصله رستورانِ سروناز تا خانه را پیاده طی کردم. باران پاییزیِ صبح و سردی رمانتیک هوا، اشتیاقم برای تیپِ کلاسیک را بیشتر کرده بود. بعد از پوشیدن پالتوی کبریتی طوسی رنگ، دسته کلید را جا گذاشته بودم. شیطنت کردم و پی در پی شروع به زنگ زدن کردم. با شنیدن صدای ناله­ ی پری پشت آیفون، خنده ­ام گرفته بود. طرز نگاهش را از صدای نازکش می­ شنیدم. پری با لحن کشیده گفت:«رامییین»-گفتم:«جونِ رامین باز کن، از گشنگی مُردم»با هم شام خوردیم؛ اما سهم پری دست نخورده ماند. کوفته ­ها مثل قلوه سنگ­های هِماتیت[1] شده بود. خودش را با پیاله ­ی چینیِ ماست چکیده مشغول کرده بود. بی­ حوصلگی و کرختی از سر و رویش می­ بارید. آن شب سیگارش خاموش نشد.-گفتم: «مامان خیلی دمغ شدی، ببرمت دکتر؟»بی تفاوت به حرف ­هایم، سیگار بعدی را روشن کرد. گفتم:«عزیزم دو ماه پیش دکتر بهت چی گفت؟ یادت رفته رنگ ریه ­هات سیاه شده؟»از لحن حرف زدنم ترش کرد. چهل و هشت ساعتی می­ شد که، بجز دمنوشِ دارچین­ نبات و چای ­آزربه هیچ چیز دیگری نخورده بود. بقول پدر خدابیامرزم، مرغش یک پا داشت. محال بود راضی شود. می­ دانستم اصرار زیادی هم فایده ندارد.یکشنبه صبح بود. بیدار که شدم کنار شمعدانی­ ها چرت می ­زد. بعد از نماز صبح خوابش نبرده بود. خودش را با ورق ­زدن روزنامه دیروز مشغول کرده بود. هم­زمان که قرارِ بتن ریزی ساعت نه صبح را ترتیب می ­دادم، بدون خدا­حافظی، در را پشت سرم بستم.وارد کارگاه شدم. هوا خیلی سرد بود. یک راست رفتم سمتِ دفترِ کارم. دیوارهای شادولاینِ کانکس، اولِ صبح برایم سرما پرت می­ کردند. کاش برای المپیک 2020 ورق ­های آهنیِ اتاقِ کارم را راهی می­ کردم که با کسب مدال طلا آبروی کشورم را بخرد.خواستم چراغ پریموس نفتی را روشن کنم. از شدت سرما، بی­خیال قضیه شدم. چراغ را پارسال از پری جون، با هزار خواهش و تمنا امانت گرفته بودم. به امید گرمای آتشِ گُر گرفته­ بیرونِ اتاق، با عجله چک ­لیست­ های کارگاهی را برداشتم. به سمت آسانسور حرکت کردم. در بین راه نوک انگشتان خشک شده­ام را روی آتشِ پُر­فروغی که نگهبانِ شیفت شب در بامدادِ پاییزی روشن کرده بود، گرم کردم.گرمای آتشِ چوب گیلاس، دلِ نگهبانِ هراتی را خوش جلا داده بود. عادت کرده بود هر وقت کنارش می ­ایستم، برایم ترانه ­ی اصیل "ملّا ممد جان" را بخواند.راهم را به سمت آسانسور کج کردم. آسانسور خراب شده بود. تا طبقه­ ی پنجم، حدود پانزده کالری از هشتصد و ده کالری جذب شده ­ی دیشب را، سوخت کردم.روز به روز با مرتفع شدنِ ساختمان، از درختان حیاط قدیمی پیرزنِ همسایه فاصله می ­گرفتم. با اوج گرفتن، به کلاغ­ های سیصد ساله و آدم­ های سی و پنج ساله­ آن پایین، فخر می­فروختم. به امید رقابتی نا­­برابر، با عقابِ گَرِ سر سفید، پا به پای کوه­نوردانِ سرسخت همدان، از اَلوند، بالا می­ رفتم.هنوز قهرمانی ­ام را در صعود به ارتفاع پانزده متری جشن نگرفته بودم که تصویر سیاه سفید و آدمکیِ پری جون، روی صفحه گوشی ­ام ظاهر شد.شنیدن صدای بی رمقش از گوشیِ دکمه دار قدیمی، بی­ قرارم کرد. نزدیک بود خودم بجای قلبم از طبقه پنجم ساختمان سقوط کنم. بر خلاف میل باطنی ­ام، وقتِ مناسبی برای گِله­ گذاری نبود. با شنیدن صدای نحیفِ نازنازی­اش دلم ریش شد. انگار فهمیده بود حق با من بوده.به سختی از پله ­های نیمه کاره پایین می ­آمدم. دردِ پاشنه پای راست، امکانِ حرکت انفجاری را از من گرفته بود. البته پاشنه­ ای نمانده بود. دویست سیصد گرم پلاتین، استخوان­ های خرد شده را با هم آشتی داده بود.هیچ ­وقت حیاط بیمارستان را اینطوری ندیده بودم. چادرهای برزنتیِ خشن با تخت­ های تنگ چیده شده، آدم را یاد فیلم ­های جنگی می ­انداخت. فقط از رادیو تلویزیون این وضع را شنیده بودم.برای رسیدن به پله های ورودیِ اورژانس، مسیر سنگفرش شده با سنگ­ های فولادِ تیره را انتخاب کردم. عبور سنگفرش ­ها از کنار درختانِ سربلند و شمشادهای جوان، برایم لذت بخش بود. مطمئن بودم اله ه­ی طبیعت روح پری را تازه می­ کند. راه تمام شد اما نَفَسِ پری، تازه نشد.از بس که درخت­ ها دیوانه وار برای تولید اکسیژن کار کرده بودند رنگ و رویشان زرد شده بود. همه فکر می­ کردند باد خزان به صورتشان گَرد زردچوبه ریخته؛ اما بادِ زبان­ بسته، فقط تکانشان داده بود.هنوز چند قدم بیشتر وارد راهرو نشده بودیم که چشمانم، پیرمرد سرگردانی را دنبال کرد. در راهرو، پشتِ سرِ دخترک جوان که محلش نمی ­گذاشت راه می­ رفت و مدام می­ گفت:"خدایا خودت کمک کن""خانم دکتر، نفسش رو نبرید، تازه رفته خونه بخت"نگاه دخترکِ عبوس مثل ربات­ های سیلیکون ولی[2] خشک و بی روح بود. سردی و بی تفاوتیِ نگاهش، حالم را بهم می­ زد. مهتابی ­های طولیِ خاک گرفته قبل از هرچیزی خبر خستگیِ سلامت­ بانان را اعلان می­ کردند. فکرش را نمی­ کردم چراغِ راه، آدم را به سمت آخر دنیا راهنمایی کند.حدس 50 ساعت ه­ام درست بود. مرغ یک­ پای پری، کار دستش داده بود. فهمیدم مرغ پریِ بیچاره اصلا پا ندارد چه برسد به یک پا. همچنان­ که جلو می­ رفتیم، پاهایش بی­ جان­ تر می ­شد. هم­گام با پری، راه رفتم. شانه­ هایش را که گرفتم، چشمک ریزی برایش پراندم و با خنده نگاهش کردم و گفتم:"حاج پری­ خانم، نترس، اینم مثل آنفولانزاییه که پارسال قلقلکت می­ داد"لب باز کرد و با چشمان خمارِ تنگ کرده گفت:"رامین، باز شروع کردی به پرت و پلا گفتن و دلداری الکی؟"در سالن انتظار، فکر­های عجیب و غریب مثل ماشین ­های­ خراطی درودگرانِ پیر، شروع به تراشیدن گِرداگرد مغزم کرده بودند. از یک طرف حواس پری جون را به گذشته پرت می­ کردم و از طرف دیگر، به اتفاقات خیره کننده و جدید اطراف نگاه می­ کردم.پیرمرد سرگردان که پری با چشمان خمارش او را دنبال می­ کرد کنار من با فاصله دو متری نشست. انگشتان در هم بافته ­اش را پشت سرش گذاشته بود و به چراغ سه ­شعله سقفی خیره شده بود. از بالا پایین شدن برآمدگی حنجره ­اش معلوم بود که دارد بغضش را فرو می ­خورد. سیبِ آدم در گلوی پیرمرد، گیر کرده بود. سن و سالش به 75 سال می ­زد. از تیپ و ظاهرش حدس زدم ارتشی­ بازنشسته باشد. سرفه ­های پیرمردِ بیچاره شدت گرفت. دست پری را گرفتم. با اَبروهایِ به هم نزدیک شده رو به منشی، گفتم:"این همه مریض بدحال و درمانده تا کی باید منتظر بمونن"پس از نگاه بی تفاوت منشی، پیرمرد که دستانش را از هم باز کرده بود، گفت:"پسرم حوصله کن، تا وقتی که بمیرن. جون مردم چه ارزشی داره"انگار همه منتظر پیشاهنگ بودند. هر کسی حرفی می­ زد و از مدیریت و نحوه خدمت رسانی گله می ­کرد. اما از حق که نگذریم، میز خدمت و صندلی نارنجی رنگ پلاستیکی ­اش در سکوت کامل پاسخ مردم را می­ دادند.پاییز سردِ امسال با آمدنش دنیا را سرکش کرده بود. حق با دنیا بود. من هم سردم که می­ شد اینطور می­ شدم. شروع به ورجه ورجه می کردم.دست­ های سرد پری را رها کردم و به سمت پنجره حرکت کردم. یک لنگه از پنجره برای تهویه هوا باز گذاشته شده بود. از پشت ماسک چند نفس عمیق کشیدم؛ اما به جانم ننشست. درختان راجی تبریزی خط شده در ستون یک را وراَنداز کردم.مرد خمیده و درشت اندامی با شکم آویزان به من نزدیک شد. درخواست فندک کرد. جیب چپ قلنبه شده­ ام او را به سمت من هدایت کرده بود وگرنه چه معنی داشت از بین این همه آدم جورواجور، از من درخواست فندک کند. فندک کبریتی­ را با احترام تقدیمش کردم؛ ولی چند لحظه بعد، از بخشش و رفتار محترمانه ­ام پشیمان شدم. مردکِ کپل می­ خواست کنار من، در فضای بیمارستان به سیگار بهمنِ 57­اش آتش بزند. انگار باورش شده بود که "معتادها نمی ­گیرند".کلا قید نفس کشیدن را زدم. لغزش نگاهم را مهار کردم. کنار پری نشستم.ضعف، ذهن فولادی­ اش را نرم کرده بود. سرش را چرخاند و با پیشانی به کتف راستم ضربه­ ی بی حالی زد و گفت:"زندگیِ مامان، حالم خرابه"زلزله­ ای هشت ریشتری قلبم را تکان داد. همچنان­ که سرش را به شانه ­ام تکیه داده بود با دست چپم صورت استخوانی ­اش را نوازش کردم. صورت بدون نقص و لطیفی داشت. انگار به پرنیان دست می ­کشیدم.با صدای ته حلقی منشی اورژانس و تکان پهلوهای من، پری چشمانش را باز کرد. کیف و چادرش را برداشتم روی دستم انداختم. سرمای دستانش لرزه به جانم می ­انداخت. باید مسیر چراغ­ های مهتابی را به همراه پری طی می­کردم.پزشکی جوان با لباس­ های فضایی و نگاهی گیرا، داخل اتاق نشسته بود. پری را به سمت صندلی چوبیِ لق و لوق هدایت کردم. ضربان قلبم روی هزار بود. دوست داشتم آقای دکتر، اول من را معاینه کند.مردِ بی ساعتِ بدون عقربه شده بودم. پری سرش را به دیوار تکیه داد. 57 ساعتی بود که حضورش را حس می­کردم. مهمان برایم مثل نَفس، عزیز نبود، چون قرار بود در خانه قرمز جا خوش کند و خفه­ مان کند. اکسیژن خون پری هم مثل مهمانِ ناخوانده در ایستگاه هشتاد گیر کرده بود. حدس 57 ساعته درست بود. کرونا بالاخره مهمان ریه­ های پری شد و بختِ ریه­ های سیاهش را سفید کرد.[1] سنگی معدنی و قرمز رنگ[2]. منطقه‌ای در شمال سان فرانسیسکو و جنوب کالیفرنیا برای فعالان حوزه فناوریTayyeb. MalekiTayyeb. MalekiSun, 13 Mar 2022 23:15:03 +0330