https://virgool.ir/feed/@tripleshotیک روز از خواب پا میشی میبینی وسط یه جاده ای پر از حرف و پر از سکوت فقط نوشتم می تونم یکم حالتو بیان کن .دلنوشته اینجاست از دلم میاد امیدوارم به دلت بشینهfa2026-11-12 08:17:55https://files.virgool.ir/upload/users/4040581/avatar/2pZ0jZ.jpghttps://virgool.ir/@tripleshothttps://virgool.ir/@tripleshot/شات-سوم-k6xvmszgd6clاز شات دوم چند ماه گذشته و زمین زیر و شده انگار چه روزای عجیبی رو دارم می گذرونم . توی شات قبلی یک عزیزی برام کامنت گذاشت مشکل از پول نیست و مشکل از خودته ، عجب راست گفت .هیچ وقت نباید یادم بره مشکل از خودمه سال ها تلاش و مهاجرت و سختی رو گذاشتم زمین و 10 مرداد برگشتم تهران ، برگشتم خونه خونه عجب چیز عجیبیه ، چه حال عجیبیه وقتی رسیدم روی مبل سبز خونه ی کوچیکم نشستم و گفتم آخیششششششششششششششششششششششیه آخیشششششششششششششش بزرگ چند ساعت به تلویزیون خاموش و خاک گرفته ی جلوم نگاه کردم همون موقع برق قطع شد ، 15 مین بعدش گرم شد خیلی گرم و 30 مین بعدش آنتن موبایل هم رفت و اینترنت هم نداشتم و فشار آب هم خیلی کم بود ولی از لبخند پهن و بزرگ روی صورتم ذره ای کم نشد و حالمو بد نکرد و فحش کش دار به زمین و زمان ندادم هنوز عاشق خونه بودم آروم آروم ایران خونس، ایران پناه، ایران قلبه، ایران مادره ،ایران بغل گرم دوست صمیمیت هست، ایران اولین بارون پاییزه، ایران صدای دریاست ، ایران اولین باریه که رفتی کویر و پا برهنه روی شن ها راه رفتی و شب بیرون چادر زل زدی به ستاره ها ، ایران جونه ، ایران اس ام اس واریزه پول یهوویه ، ایران قشنگی این روزای موهای باز دخترای این خاک ، ایران تمام حس های خوب و یهویی هست ، ایران ریشس مگه میشه برای رسیدن به خونه خوشحال نبود با تمام درد ها و مشکلات و رنج هایی که بهمون تحمیل شده با تمام کمبود ها بخدا تازه نفس و بی تجربه نیستم ولی تجربه های سنگینی رو گذروندم که الان دارم از عمق جونم می نویسم برای اون که شک داره باید چیکار کنهمن اقامت یکی از بهترین کشورهای اروپایی رو دارم که پر از آرامش و راحتی و رفاهه ، ولی صبح اول وقتی که میری مارکت قهوه بگیری دیگه کافه چی خوش اخلاق و جوونه دم خونه نیست که با یه لبخند خوشگل بگه سلام و عصاره گیری کنه به جاش یه خانم مسن و سرد پشت صندوق نشسته حتی به لبخندت سلام هم نمیکنه و خودت باید بری قهوه درجه یک رو از دستگاه بگیری دیگه میری خرید هیچ کی نگات نمیکنه که بتونی باهاش معاشرت کنی و سر به سرش بذاری که گرونی ها دردش یکم کمتر باشه نمیدونم الان توی چه حالی هستی تو که داری این دلنوشته ی من و می خونی ولی اینو بدون که توی تمام روزای سرد زمستون خوشگل اروپا هیچ کسی رو نتونستم پیدا کنم که بهم لبخند بزنه ، برای همین تمام روز های اومدنم به ایران لبخند روی لبامه و همرو بغل میکنم و میگم خیلی دوست دارم روزای سختی هست برام از لحاظ مالی ، خیلی سخت ولی دلم میگیره میرم کافه ی سر کوچه کم کم با 4 نفر حرف میزنم میام خونه بدهی هام قابل تحمل تر شده .دیگه نمی خوام هیچ وقت حس 12 روز جنگ رو تجربه کنم که روزها زل بزنم به موبایل و هر بار ریفرش می کنم منتظر باشم یه تیکه از جونم دیگه نباشه و من هی مسیج بدم و دلیور نشه آخ چقدر درد کشیدم از روزای سخت جنگ الان بازم جنگ بشه و هر چی بشه همین جام که بتونم تجربه کنم دردی که عزیزانم کشیدن و من بشم جزوشونه دیگه نمی ترسم تلفنم زنگ بزنه و بگه بابا دیگه درد نمکشه و برای همیشه آروم شده چون همین جمعه ی قبل اونجا بودم و سر به سرش گذاشتم دیگه نیم خوام هیچ مهمونی و عروسی نزدیکانمو از دست بدم چون تازه فهمیدم زندگی همین لحظس که داره از دست میره همین الان باید لذت ببری و کیف کنی ، همین الان باید پاشی با دوستت بری هر جایی که عشقت میکشه فردا دیگه نه او هست نه تو آدم قبلی هستی خیلی وقت بود دلم خیلی پر بود و اینجا سر نزده بودم ، مرسی که دلنوشتم رو خوندی ، مرسی که لبخند می زنی و برام انرژی می فرستی هر کی که اونور صفحه هستی بدون تو ی احساسات متناقض، بیدار موندن ها تا 4 صبح و فکر کردن ، دلشوره اجاره خونه ی آینده و حس عقب موندن از بقیه تنها نیستی من از همین دور بغلت می کنم و میگم خیلی سخته و دنیا هنوز قشنگیاشو داره ...دلنوشتهدلنوشتهSun, 12 Oct 2025 15:00:07 +0330https://virgool.ir/@tripleshot/شات-دوم-eyuftm1z0tkeاین شات دومه مرسی که شات اول رو خوندین.من شمال اروپا در یه جای سرد زندگی می کنم .جایی که هوا 11.30شب تاریک میشه و 3.30 صبح روشن یعنی دیگه تاریکیه مطلق نمیبینه .انگاری همه چی یه حد تعادل داره شایدخیلی سال تلاش کردم توی زندگیم ولی برای چی انگار که تازه فهمیدم خودمم نمیدونم فقط تلاش کردم .از پس هر کاری بر اومدم همیشه .واقعا میگم هیچ کاری نیست نتونسته باشم انجام بدم ولی، امان از این ولی که همیشه هست ولی این همه کار تونستن فقط برای 2 هفته تا 2 ماه بوده .انگار من خوبم فقط برای اول کار ، یکم میره جلو همه چی وایمستهحالا یا خودمم که ایست میکنم یا نمی خوامش دیگه .همش اول با شوق و عالی همه چی رو سر و سامون میدم باز میشم همون لب و لوچه آویزون همیشهاخه یعنی چی؟واقعا نمی دونمدقیقا عین مهاجرتم زمین و زمان و خودمو دوختم به هم تا شد الان 2 سال هست که شده بازم رسیدیم به عدد 2 یه دو که میرسیم زمان مثل ساعت برنارد منجمد میشه و دیگه جلو نمیره. دوباره دارم تمامه وقتمو توی خونه می گذرونم .دوباره عین خونه ی ایران خودمو حیس کردم توی خودم .نمی خوام اینجارو چرا؟؟؟تازه فهمیدم چرا .مشکل من محل زندگی نیست، کار نیست، پارتنر نیست، مشکل من فقط پوله .همه ی حال خوبم و اشتیاقم فقط با پول هست که راست و ریست میشه .میدونم الان میگین همه همینن ولی نه من خیلی زمان شده نشستم توی یه کوچه ی خوشگل روی یه میز و صندلی و پشتم پنجره های باز یک کافه ی قدیمی بوده که بوی رول دارچین تازه از فر درومدش دیوونه میکنه ادمو ، خیره شدم به ماگ سرامیکیه بامزه که توش قهوه تلخه و ساعت ها ادم های اطرافمو انالیز کردم خیلی ها هستن که دنبال پول هستن ولی با خیلی چیزای دیگه هم خوشحال میشن و موقعیت یا خونه یا پارتنر یا سفر یا ماشین آرومشون کرده و لبخند طولانی زدن حتی برای چند سال ، اما من کافیه که پول داشته باشم میشم شنگول و منگول و پر انرژی و پر ایده و حالا دقیقا وسط این حال خوب یهو یه چیزی بشه باید کل حسابمو بدم صاحب خونه و باز خالی بشه ، نمیگم که خوب وسط کارم و دوبازه این پولو میسازم ادامه بده ، نه یهو تمام خلاقیت و حالم از بین میره و مدام شروع میکنم حساب کتابآخه این چه وضعیه ؟ بگین که درکم میکنین و شماها هم همینیندلم می خواد باشه کسی که حس کنم مثل من تمام روح و روانش با عدد حساب بانکیش هست که آروم و خوشحاله یا گودزیلای گریه ای میشه .دلنوشتهدلنوشتهMon, 09 Jun 2025 11:19:52 +0330https://virgool.ir/@tripleshot/شات-اول-m0oku7taek9jدقیقا جایی وایسادی که سالهاست می خواستی باشی براش تلاش کردی ، خودتو کشتی که بهش برسی با تمام وجودت با همه چی جنگیدی، اره دقیقا همون جایی ولی ولی امان از این ولی چشماتو باز کردی میبینی ای وای الان دیگه راه برگشت ندارم ولی اون چیزی نبود که می خواستم...می دونی چه حسی داره ؟ احساس می کنی رفتی بازار و توی شلوغی گم شدی،حس می کنی کاملا نامرئی هستی وسط شلوغ ترین مهمونیه سال ،حس می کنی همه یهو ساکت شدن و زل زدن به تو ،نفست بالا نمیادو می ترسی .می دونی دقیقا این حس رو دارم فکر می کنم یه جعبه پر شکلات پخش کردن فقط به من نرسیده ،می خوای با وقار رفتار کنی و بگی اصلا قلبم مچاله نشده و عیبی نداره من شکلات زیاد خوردم ولی توی وجودت ارزو می کنی یکی شکلاتشو بده به تو یا یکی پایین میز افتاده باشه و تو ندیده باشیدقیقا توی نقطه ی نزدیک به آخر راهی هستم که خودم ساختم با تمام وجود و با افتخار به همه اعلام کردم و گفتم ولی الان انقدر از من دوره این راه جدید که نمی دونم باید چه حسی داشته باشمو در اوج تنهایی دلم می خواد یکی بغلم کنه بگه من هستم عیبی نداره بیا برگردیم ولی نه راه برگشتی هست نه کسی که دستمو بگیره.تنهایی من یه انتخاب بوده و اینو بارها گفتم با صدای بلند اما الان دلم می خواد یکی دیووانه وار کنارم باشه و با وجود این همه نفر فقط منو نگاه کنهدلم می خوام به خود به قبولونم که راه جدید بساز ، دست بکش از این نقش ولی با تمام درد داشتنش این حقیقت رو توی صورت خودم می کوبونم که هر راه دیگه ای که بری بازم بعد از یه مدت همین حس رو داری آخه تو اصلا هدفی نداری و فقط می خواستی بگی من موفقم ولی کاش موفق بودی در خوشحال بودن کاش بدونی حتی چی خوشحالت می کنه اما این حفره به این بزرگی توی قابم کی به وجود اومد و بابت چی نمی دونم . چی باعث میشه در بهترین زمان و دقیقا همون جایی که همیشه آرزوشو داشتم احساس تهی بودن کنماین گودال خالی دقیقا وسط قلبم چیه؟ نمی دونمادامه دارد...دلنوشتهدلنوشتهSat, 07 Jun 2025 11:20:55 +0330