https://virgool.ir/feed/@toobavatankhahکانال تلگرام نویسه‌گرام 👇🏻 https://t.me/toobavatankhahfa2026-11-11 10:50:04https://files.virgool.ir/upload/users/3721737/avatar/oezPGw.jpghttps://virgool.ir/@toobavatankhahhttps://virgool.ir/@toobavatankhah/ماهی-ها-و-آدم-ها-v2w9kpz2hsslآدم‌ها و ماهی‌هاامروز برای یک ماهی قزل‌آلا عمیقا ناراحت شدم به طوری که از ته دل برای او گریستم. جلو در نانوایی ایستاده بودم و یک صدای تق‌تق مانندی می‌شنیدم که منشا آن نامشخص بود، کمی که به چپ و راستم چرخیدم متوجه شدم صدا از جانب مغازه‌ی مرغ و ماهی‌فروشی کنار نانوایی است. یک پدر و پسر با لبخند و ذوق‌زدگی زیر صندوق پلاستیکی کوچکی را که وارونه روی زمین بود نگاه می‌کردند و چیزی را آنجا به هم نشان می‌دادند. کنجکاو شدم و یکی دو قدم به سمت آن مغازه و آن نقطه‌ی مرموز رفتم. آنجا ماهی قزل‌آلایی را زیر صندوق دیدم که داشت جان می‌کند، ماهی با شدت سر و دمش را به زمین می‌کوفت. آنچنان منقلب شده بودم که در نگاه اول نمی‌فهمیدم آن ماهی آن گوشه‌ی تاریک جلو مغازه چه می‌کند. برگشتم به صف. نانم را گرفتم. باز در جلو آن مغازه و در کنار ماهی قزل‌آلا متوقف شدم. بی‌نوا هنوز داشت سر و دمش را به زمین می‌کوفت، اما با شدتی کمتر. چقدر جان‌کندن‌اش طول کشیده بود. کمی بعد تازه متوجه عمق ماجرا شدم، جلوی ویترین روشن و پرنور مغازه‌ی مرغ‌فروشی یک وان پلاستیکی دیدم که چندین ماهی قزل‌آلا در آن پرتوان شنا می‌کردند، یک شلنگ بزرگ با فشار آب به درون این استخر کوچک پمپاژ می‌کرد، از فشار همین آب، زمین اطراف وان ماهی‌ها خیس خیس بود. ماهی قزل‌الایی که زیر صندوق پلاستیکی سیاه‌رنگ جان می‌کند، دقیقا چسبیده به جداره‌ی همین وان بود که از لبه‌هایش گاهی آب شره می‌کرد ... در آن لحظات شوم جان‌کندن قزل‌آلای منتخب مشتری آن مغازه، حس می‌کردم به درون اقیانوسی طوفانی پرت شده‌ام و ریه‌هایم دارد از آب پر و پرتر می‌شود و من بدون کوچک‌ترین امیدی برای ذره‌ای اکسیژن تقلای بی‌فایده می‌کنم .... امروز در خیابان احتمالا خیلی‌ها دیوانه‌ای نان به دست را دید‌‌ه‌اند که راه می‌رفت و اشک می‌ریخت ....نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهMon, 02 Nov 2026 23:26:28 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/زوج-هنرمند-bn9r2m9os6quزوج هنرمندآخرین کتاب خانم نویسنده همزمان با مرگ او منتشر شد و مانند آثار قبلی‌اش نه تنها مورد توجه قرار نگرفت، بلکه انتقادات گسترده‌ای هم در پی داشت. همسر نقاش خانم نویسنده ساعت‌ها مغموم و دل‌شکسته در گوشه‌ی خانه می‌نشست و به جای خالی همسرش در پشت میز تحریر زل می‌زد؛ آقای نقاش از اینکه شریک زندگی‌اش عمری در راستای نویسندگی در ژانر جنایی تلاش کرده بود و دست آخر رویای معروف شدن را با خود به گور برده بود، رنج بسیار می‌کشید. سرانجام او تصمیم گرفت به جای غصه و افسوس خوردن برای شادی روح همسر مرحومش کاری بکند.آقای نقاش بر آن شد که یکی از شخصیت‌های آخرین کتاب همسرش را به صورت پرتره‌ای در ابعاد متوسط نقاشی کند؛ او که نقاش صاحب سبکی بود اطمینان داشت از این راه ضمن جلب توجه خوانندگان به کتاب، از بار انتقادات منتقدان هم خواهد کاست. شخصیت قاتل در کتاب خانم نویسنده که آقای نقاش قصد تصویرسازی‌اش را داشت؛ زنی بود افسونگر و فریبا با روحی خبیث که بر روان طعمه‌های خود اثر می‌گذاشت و آنها را وادار به خودکشی با سیانور می‌کرد، سپس از صحنه جنایت می‌گریخت.روز چهلم خانم نویسنده، جسد آقای نقاش را قلم‌مو به دست نشسته بر صندلی‌ای چوبین مقابل بوم نقاشی‌ای‌ یافتند؛ چیزی وحشتناک جدای از فضای وهم‌آلود و رنگ‌های سرد و خنثی به کار رفته در منظره‌ی آن تابلو وجود داشت؛ در مرکز تابلو زنی مرموز و زیبا و ژنده‌پوش با چهره‌ای سرد و بی‌تفاوت مستقیم به روبرو خیره مانده بود. اگر خوب به چهره‌ی این زن در تابلو دقت می‌کردید، برقی پیروزمندانه در گوشه‌ی چشمان شرورش می‌درخشید و بر انحنای لب‌های ظریفش پوزخندی کینه‌توزانه به چشم می‌آمد. پرتره‌ی زن قاتل توسط اقای نقاش دقیقا همان‌گونه ترسیم شده بود که خانم نویسنده او را در کتاب پس از تاثیر بر طعمه‌هایش توصیف کرده بود.پس از آنکه علت مرگ آقای نقاش که در سبک ریالیسم زبانزد خاص و عام بود، خودکشی با سیانور اعلام شد، جنجالی در بین طرفداران و شاگردان او به پا شد؛ توضیحات پلیس هیچ‌کس حتی خبرنگاران را در مورد نحوه‌ی مرگ مشکوک او قانع نکرد؛ خیلی زود روزنامه‌ها ضمن اشاره به کتاب خانم نویسنده، تیتر زدند: «خودکشی یا قتل؟ چرا پلیس جوابی برای این سوال ندارد؟» بعد از این حواشی کتاب خانم نویسنده در فهرست آثار پرفروش قرار گرفت و بارها و بارها تجدید چاپ شد.نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهWed, 28 Oct 2026 11:48:46 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/فراموش-سالی-t7xfbrtzt2dcفراموش‌سالی چندی پیش بیننده‌ی برنامه 37 درجه‌ی بی‌بی‌سی با اجرای نازنین معتمدی بودم؛ بخشی از برنامه‌ی او به آلزایمر و راه‌های پیشگیری از ابتلا به این برنامه اختصاص داشت. پروفسوری که در یک مرکز تحقیقاتی در لندن با تیمش درباره‌ی ریسک‌های ابتلا به این بیماری تحقیق می‌کرد دو نکته‌ی بسیار جالب را در مورد آلزایمر توضیح داد؛ مواردی که پیش‌تر درباره‌ی این بیماری نشنیده بودم.برخلاف آنچه که همیشه در تصور داشتم، فعالیت‌های ذهنی مانند حل جدول یا یادگیری یک زبان، مهم‌ترین نقش را در کاهش ریسک ابتلا به بیماری آلزایمر نداشتند، بلکه بر اساس تحقیقات این تیم پزشکی بیرون رفتن از خانه و در جامعه حضور داشتن نقش بسیار بااهمیت‌تری در عدم ابتلا به آلزایمر بازی می‌کند. کمی که به اقوام دور و نزدیک‌مان که درگیر این بیماری شده‌اند فکر می‌کنم این نکته در موردشان کاملا صحیح است؛ آنها بعد از بازنشستگی حضور خود را در جامعه و هرگونه فعالیت کاری و جمعی دیگری هم متوقف کرده بودند و حتی به علت دست و پا درد و مواردی این چنین از رفتن به خانه فرزندان و اقوام هم گریزان بودند.بعد از این مطلب محقق انگلیسی به ورزش و اهمیت آن در جلوگیری از ابتلا به بیماری آلزایمر پرداخت. او و گروه‌اش نقش ورزش را به علت خون‌رسانی بیشتر به مغز در جلوگیری از زوال عقل بسیار حیاتی و مهم می‌دانستند، آنها سپس به مجری توضیح دادند که با وصل الکترودهایی به قسمت پشتی مغز قادر هستند میزان خون‌رسانی به آن را در حین ورزش اندازه‌گیری کنند و در کمال تعجب و تصوری که هر کسی ممکن است داشته باشد، دریافته بودند که تمرین اسکوات بیشترین خون را به مغز می‌رساند، حتی بیشتر از ورزشی مانند دوچرخه‌سواری تند.پس اگر نگران مبتلا شدن به آلزایمر هستیم در کنار کارهایی مانند حل کردن جدول و پازل، کتاب خواندن و تغذیه درست، ورزش‌های هوازی و تمرین اسکوات را هم فراموش نکنیم. ضمنا بست در خانه‌ نشستن هم ممنوع!نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهMon, 19 Oct 2026 21:33:24 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/مادرشوهر-جمیله-خانم-ekh9ybpqxsqxمادرشوهر جمیله خانمسروان احمدی در پاسگاه بین شهری یک توپ کوچک مومی‌شکل سیاه‌رنگ را جلوی جمیله خانم روی میز پرت کرد: «این چیه؟» جملیه خانم که می‌کوشید آقا جواد همسر سابقه‌دارش را در ماجرا دخیل نکند، گفت: «جناب سروان مومنایی‌ایه برا مادرشوهرم سوغاتی می‌بردم دست و پا درده» سروان احمدی با عصبانیت فریاد زد: «بوی تریاک کل پاسگاه رو برداشته خانم» جمیله خانم طبق توصیه همسرش خونسرد باقی ماند: «چه می‌دونم من از ی عطاری خریدم گفت مومناییه» سروان احمدی گره در ابروها انداخته یک پاکت حاوی پودری سفید رنگ را روی میز گذاشت: «این چیه اون وقت؟» زن پشت چشمی نازک کرد: «پودر جوانه گندمه. ماسکه صورته. برای مادر شوهرم سوغات می‌بردم پوستش لک آورده» سروان احمدی داد زد: «خانم این هرویین خالصه» جملیه خانم شانه‌ای بالا انداخت: «من نمی‌دونم عطاریه گفت جوانه گندمه» جناب سروان روی میز مشتی کوبید: «آدرس عطاری؟» جمیله خانم گره روسری‌اش را سفت‌کنان جواب داد: «از این دوره‌گردا بود» سروان احمدی پوزخندی زد و بطری بزرگ آب‌شنگولی را روی میز گذاشت: «لابد اینم که از تو صندوق عقب ماشین‌تون پیدا کردیم سوغاتی می‌بردین برای مادرشوهرتون؟» جمیله خانم بدون آنکه خودش را ببازد، لبخندزنان گفت: «بله سرکه سیبه عطاریه گفت برا فشارخونش خوبه»نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهSat, 17 Oct 2026 12:54:17 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/پدربزرگ-و-دریا-zssdwlyppdexپدربزرگ و دریاپیرمردی خشکیده‌اندام و چروکیده‌صورت با دهانی نیمه‌باز لب ساحل به نقطه‌ای نامعلوم در دوردست دریا خیره مانده بود. پسرک شش هفت ساله‌ی سبزه‌رو و سیاه‌چشمی که کنار او ایستاده بود، گفت: «نمی‌خوای بریم؟» پیرمرد بی‌توجه به او، نجواکنان با خود گفت: «حلیمه بابا کی برمی‌گردی؟» پسرک دستی به موهایش که در باد آشفته می‌شد، کشید: «بریم دیگه» پیرمرد داد زد: «به مادرش قول دادم برش گردونم» پسرک شانه بالا انداخت: «بی‌بی خیلی وقته به رحمت خدا رفته» پیرمرد برافروخت و زیر لب غرید: «وقتی دیدم مالک بی‌ناموس شبونه زد به دریا باید می‌فهمیدم دخترکمو داره می‌بره» خورشید در خط افق پایین می‌رفت و خون به دریا می‌پاشید. چند دقیقه‌ای به سکوت گذشت. عاقبت پسرک آستین پیراهن پیرمرد را کشید: «شب شد» پیرمرد ناگهان تکانی خورد و به پسرک زل زد: «تو کی‌ای؟» پسرک با لبخند پاسخ داد: «حامدم دیگه» پیرمرد دستی به ته ریش زبر سفیدش کشید و گفت: «پسر کی‌ای؟» پسرک آرام جواب داد: «پسر عماد دیگه» پیرمرد با تعجب به پسرک خیره ماند: «عماد؟ کدوم عماد؟» پسرک دست پیرمرد را گرفت و او را در پی خود کشید: «شوهر حلیمه» پیرمرد سری به چپ و راست تکان داد: «نمی‌شناسم» و لخ‌لخ‌کنان به دنبال پسرک راه افتاد.نویسنده: طوبا ‌وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهTue, 13 Oct 2026 20:41:58 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/سه-در-چهار-iefolm882175سه در چهارقبل از مهمونی اکبر آقا و کبرا خانوم به مناسبت اولین ماهگرد ازدواجشون، من کاملا سالم بودم؛ هیچ مشکلی هم نداشتم. اصلا از مهمونی و مهموناشون خوشم نیومد؛ نه از اون آقا کریم با اون کفش‌های خاکی‌خولی، نه از اون کتی خانم با اون کفش‌های پاشنه بلند تی‌تیش مامانی. از اون چکمه‌های برق‌افتاده‌ی آقا کبیر و کشور خانوم هم نگم براتون، مال آقا کبیر نیم‌بوتِ تخت و ضخیم، مال کشور خانم جیرکلاسیکِ تخت و ظریف. حالا اینا به کنار بغیر از آقا کیومرث، شوهر کلثوم خانوم که یک گوشه نشسته بود و تندتند سیگار می‌کشید، بقیه مهمونا یک دقیقه هم آروم و قرار نداشتن، یکی می‌رفت. یکی می‌یومد. یکی می‌نشست. یکی پا می‌شد. سرسام گرفته بودم. سردرد شده بودم. دیگه واقعا داشت حالم از همشون به هم می‌خورد که یهو کارن کوچولوی بی‌تربیت با اون کفش‌های سوت‌سوتیکیش اومد و شاشید روم. هیچی دیگه چی می‌خواستین بشه، مهمونا که رفتن کبرا خانوم و اکبر آقا زدن به تیپ و تاپ هم. منم سرما خوردم ناجور. آخه شبونه چله زمستون فرستادنم قالیشویی. تازه اونجا فهمیدم چه بلایی سرم اومده.کارگرا می‌گفتن: «حیف، بین لچک و ترنجش چند جاش سوخته».نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهSun, 11 Oct 2026 15:18:51 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/هوش-آقای-بازیگر-oy1xu9t9dmo4هوش آقای بازیگرحدود یک سال و اندی پیش محمدرضا گلزار با کیف‌هایی از برند هرمس و لویی‌ویتون در ماشین رولزرویس‌اش عکسی گرفت و با جمله کوتاه «پز نیست، سبک زندگیمه» در اینستاگرام منتشر کرد، این جمله‌ی کوتاه که چاشنی تجمل‌گرایی عیان در عکس آقای بازیگر شده بود، در اینستاگرام غوغایی به پا کرد و حواشی بسیاری هم به دنبال داشت، اما خیلی زود این جمله به سوژه‌ای طنز برای کاربران مبدل گشت تا مشکلات، گرفتاری‌ها و نداشته‌های خود را با آن استوری کنند، ریلز بگذارند و لایک و فالور جمع کنند و از خجالت آقای گلزار هم دربیایند.حالا محمدرضا گلزار در برنامه‌ای مقابل امیرحسین قیاسی نشسته و بعد از گله و گلایه‌های فراوان بابت تیکه‌ها و گوشه کنایه‌هایی که چندی قبل‌تر در یکی از برنامه‌های قیاسی به سمتش حواله شده بود، در پاسخ سوال او در مورد این عکس می‌گوید: «من می‌خواستم این عکس رو شیر کنم از هوش مصنوعی سوال کردم چه جمله‌ای بنویسم که حالت شوآف و پز نداشته باشه، اونم این جمله رو برام نوشت و ..... » بقیه برنامه هم در این خلاصه شد که آقای بازیگر خیلی زحمت کشیده تا به این جایگاه و رولزرویس‌سواری رسیده و دیگرانی که مثل او دارا و رولزرویس‌سوار نیستند، نباید بابت اینکه آقای گلزار دارا و توانا است و رولزرویس دارد، ناراحت باشند و کلی مزخرفات از این قبیل که: «من چهل و نه سالمه و خیلی زحمت کشیدم شما (قیاسی) منو با چهل و نه ساله‌های اطرافت مقایسه کن» و چرندیاتی از این دست تا پایان برنامه.جناب سوپراستار من اصلا کاری ندارم شما چی منتشر کردی و چی نوشتی؛ چون نه رولزرویس برایم جذابیت داشته و دارد، نه آن کیف‌های برندهای معروف و نه تمام آن آرشیو فیلم‌هایی که بازی کردی؛ ولی خداوکیلی شماها، شما جماعت سلبریتی و بلاگرها، وقتی این عکس‌ها و تجملات اطراف‌تان را می‌خواهید در چشم و حلق مخاطبی که در این شرایط اقتصادی در حال له شدن زیر فشار تورم است؛ فرو کنید؛ از هوش مصنوعی برای نوشتن کمک می‌گیرید؟ دست مریزاد خلاقیت، واقعا که زحمت می‌کشید. خسته نباشید.در ثانی جناب بازیگر مقایسه خودت با چهل و نه ساله‌های دیگر به نظرت خیلی منطقی می‌آید؟ مثلا تو و یک کارگر روزمزد را با هم مقایسه کنیم؟ یا مثلا تو و یک کارگر معدن؟ اصلا تو و یک مکانیک؟ مقایسه‌ی یک گلزار و یک کشاورز هم گزینه‌ی خوبی به نظر می‌آید، نه؟ به خداوندی خدا اگه آن کارگر، آن کشاورز، آن مکانیک و خیلی از چهل و نه ساله‌های دیگر، یک بیست و چهار ساعت دغدغه معاش نداشته باشند و یک گریم سینمایی بشوند و یک دست از کت و شلوارهای مارکی که حضرتعالی می‌پوشید را یک تهیه‌کننده سینما به تن‌شان بپوشاند، چه بسا کمتر از تو هم نباشند، نهایت نهایت‌اش یک تزریق بوتاکس می‌خواهند و یک دست لمینت دندان.جناب ورزشکار، جناب خواننده، جناب موفق، جناب سلطان قلب‌ها، واقعا درک این مطلب ساده و ابتدایی این‌قدر برای شما دشوار هست که توقع داری مثلا یک کارمند و یا یک کارگر با حقوقی حداقلی که زیر خط فقر هست با دغدغه زن و بچه و کرایه خونه و هزار مشکل و کوفت و زهرمار دیگر بتوانند از نظر جذابیت و سلامتی و شیک‌پوشی و غیره و ذالک با جنابعالی و امثالهم برابری کند؟ بی‌خیال جناب، شما برو همون رولزرویس‌ات رو سوار شو و با هوش مصنوعی‌ات عشق کن، ولی خدا وکیلی فیلم بازی نکن، آواز هم نخون! نویسنده: طوبا وطنخواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهFri, 09 Oct 2026 21:34:10 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/آزردگان-erkek8g8jk2hآزردگان«آزردگان» داستایفسکی را که تحت عنوان «رنج‌کشیدگان و خوارشدگان» هم ترجمه کرده‌اند، باید جزو اولین آثار این نویسنده برای خواندن انتخاب کرد؛ چراکه خواندنش بعد از آثار شاخص و سترگی چون «ابله»، «شیاطین»، «برادران کارامازوف» و «جنایات و مکافات» لطف‌اش را کمرنگ می‌کند. شخصیت‌های این کتاب به غیر از «پرنس والکافسکی» و پسرش انسان‌هایی با خلق و خوهای عادی و به دور از پیچیدگی‌های خاص روحی و روانی هستند که ماجراها و حوادث تلخی را پشت سر می‌گذرانند تا سرانجام به قدرت گذشت و بخشش برسند.«پرنس والکافسکی» که به بی‌اخلاقی و بداصلی معروف است و ماجراهایی نه چندان خوشایند از گذشته او نقل می‌شود، پسر سبک‌سرش «آلیوشا» را به خانواده مباشرش «نیکلای ایخمینف» می‌سپارد تا او را سر به راه کنند، پرنس امیدوار است که پسرش از تبعید به روستا درس بگیرد و متنبه شود. چندی بعد شایعات نفرت‌انگیزی از رابطه‌ی آلیوشا با ناتاشا، دختر آقای ایخمینف، به گوش پرنس می‌رسد .....بنده کتاب «رنج‌کشیدگان و خوارشدگان» را از نشر نیلوفر و با ترجمه‌ی آقای «محسن کرمی» انتخاب کردم اما متاسفانه لحن و گفتار ترجمه، فضای ادبیات کلاسیک را آنگونه که در برگردان‌های «سروش حبیبی» مشاهده می‌شود، برای من مخاطب تداعی نکرد؛ ضمن اینکه از یک ترجمه خوب و نشر معتبر انتظار می‌رود که موارد ویراستاری چون نیم‌فاصله، ویرگول و غیره را رعایت کنند به علاوه اینکه خواننده در کتاب‌های کلاسیک قاعدتا انتظار زبان محاوره را در متن اصلی - و نه لزوما در گفتگوهای کتاب- ندارد. نمونه‌هایی از ترجمه‌ی آقای کرمی را در پاراگراف ذیل مشاهده می‌کنید.حوالی ده صبح فرداش داشتم از خانه می‌زدم بیرون .... دویدم توی خیابان ... بازوش را محکم گرفتم .... موهاش را چنگ گرفت .... دو یا سه اتاق دورتر از اتاقی که ما توش بودیم ... من هم پایین پاش خوابیدم روی زمین .... در خلال روزهای نخست پس از آمدنشان ...... ازم پرس و جو کرد ...«آزردگان» شروع بسیار خیره‌کننده و تلخی دارد از همان ابتدای کتاب همراه شدن راوی داستان با پیرمردی فلاکت‌زده و فرتوت و سگی که گویی مرده‌ای متعفن و متحرک بیش نیست، بسیار غم‌افزاست. در پیرنگ کتاب دو مثلث عشقی به هم گره‌خورده‌اند. «آلیوشا، ناتاشا، وانیا» و «آلیوشا، ناتاشا، کاتیا» که البته به غیر از وانیای جوان که راوی این داستان است و نویسنده‌ای تازه جان‌گرفته و محتاج روزی برای گذران زندگی است، سایرین جوان‌هایی بی‌تجربه، خام و دستخوش احساسات هستند که اصل منطق را برای تصمیم‌گیری کاملا از یاد برده‌اند. حال در این بین ناتاشا و کاتیا به لطف تربیت صحیح خانوادگی اندکی معقولانه‌تر رفتار می‌کنند اما آلیوشا همچون عروسکی کوکی هر لحظه ساز عاشقانه‌اش ناکوک می‌شود و به فرمان پدرش از ناتاشا رو برمی‌گرداند و به کاتیا متمایل می‌گردد، سپس در اندک زمانی با کوچک‌ترین تلنگری به خود می‌آید و به کاتیا بدرود گفته و دوباره دل به ناتاشا می‌سپارد و این دور باطل را آنقدر ادامه می‌دهد تا عاقبت ناتاشا و کاتیا بر سر دوراهی انتخاب و رد او با هم به توافق می‌رسند.احمقی که احمق بودن خودش را بپذیرد، دیگر احمق نیست.پرنس والکافسکی، مردی در ظاهر جذاب و در باطن دیوصفت است؛ والکافسکی یک خودشیفته است که تنها خود و منافع خود را می‌خواهد؛ شخصیت منفور و نفرت‌انگیز او در این کتاب از لحاظ درجه‌ی بدذاتی و بدطینتی کاملا توانایی رقابت با شریرترین شخصیت‌ کتاب «شیاطین» داستایفسکی، «نیکلای استاوروگین» را دارد. اگر استاوروگین دختربچه‌ای را برای ارضای میل خود به انجام خشونت، به طرز فجیعی به قتل می‌رساند؛ در «آزردگان» والکافسکی برای میل به حفظ ثروت و موقعیت اجتماعی، دخترک بیمار خود را تا آنجا نادیده می‌گیرد که قلب ضعیفش از تپیدن بازایستد.رفیق عزیزم، من حاضرم هر چه را که تو می‌گویی تایید کنم اما چه کنم وقتی از این حقیقت تلخ زندگی هم خبر دارم که در دل همه‌ی فضایل انسانی، عمیق‌ترین خودخواهی‌ها نهفته است و هرچقدر چیزی فضیلت‌آمیزتر باشد، خودخواهی بیشتری درش هست. عاشق خودت باش، تنها قانونی که من می‌شناسم همین است. خانم «بوبنووا» که نقشی فرعی و کوتاه در این داستان دارد، بدذاتی فراموش‌ناشدنی است؛ او یک خانم «تناردیه» روسی‌است با این تفاوت که خانم تناردیه از «کوزت» کودک کار و کلفت‌بچه می‌ساخت، در حالی که بوبنووای ابلیس‌خو قصد کرده بود در عشرت‌کده‌اش از «نلی» یک کارگر جنسی برای مشتریان پدوفیلی‌اش به عمل بیاورد.اگر می‌خواهید دیگران به شما احترام بگذارند اولین و مهم‌ترین چیز این است که خودتان به خودتان احترام بگذارید. فقط با این کار، فقط با احترام به خودتان دیگران را هم وامی‌دارید به شما احترام بگذارند.در «آزردگان» داستایفسکی که پیشنهاد می‌دهم به دنبال ترجمه‌ای بهتر از نشر نیلوفر برای خواندن آن باشید، سرنوشت اعضای خانواده ایخمینف به سرگذشت دردناک نلی و مادرش گره می‌خورد و از دل تجربه‌ای مشترک، عاقبتِ رنج‌کشیدگان و خوارشدگانِ «داستایفسکی» با بهای گزافی که می‌پردازند، ختم به خیر می‌شود.نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهSun, 04 Oct 2026 19:42:03 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/سرزمین-های-شمال-غربی-zieyhz91ynlnسرزمین‌های شمال غربیچند روزی است مشغول خواندن «جنگ و صلح» تالستوی هستم، مطلبی که هنگام مطالعه‌ی این کتاب به جهت همسایگی مرز و بوم، ناخودآگاه ذهنم به سمت آن معطوف می‌شود، تفاوت زن روس و زن ایرانی در آن برهه‌ی زمانی‌است. در حالی که زنان روس، منظورم پرنسس‌ها و کنتس‌هاست، که با لباس‌های زیبای ابریشمین و با گردنبندهای مروارید آویخته بر شانه‌های عریان‌شان در مجالس رقص دل افسران جوان را می‌ربودند، شاه‌بانوها و شاه‌دخت‌های ایرانی در پشت دیوارهای بلند حرمسراهای شاهان قاجار در میان اخته‌شده‌های نگهبان چه زندگی نکبت‌باری را تجربه می‌کردند. مقصودم نداشتن فرصت رقص و دلبری نیست، مقصودم نداشتن فرصت شناخت خود و جهان است. این زندگی دسته‌جمعی بدون امکان هویت مستقل چه گندابی بوده است که اگر نبود قطعا این زنان مردانی دلیرتر و شاه‌وارتر تربیت می‌کردند که سرزمین وسیع قفقاز را آن گوشه‌ی دلربای شمال‌غربی را با نکبت امضاهای ترکمنچای و گلستان به باد فنا ندهند.طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهSat, 03 Oct 2026 23:07:39 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/عشق-ابدی-mwjghtps8zctعشق ابدیبهتر بود هما خانم در مجلس خواستگاری به آقا همایون بگوید که از ده سال پیش معشوقه‌ی آقا هوشنگ گنده‌لات شهر بوده و هست و البته خیلی بهتر هم می‌بود که آقا همایون هم صادقانه هما خانم را در جریان کم و کیف زندگی دوران مجردی‌اش قرار بدهد و بگوید که با تمام دختران اهل‌ دل شهر یکی دو دوری زده و حالا که گازوییل اتوبوس سودازده‌اش ته کشیده و هوی و هوس اولاد به سرش زده به ننه‌ حلیمه‌اش گفته است دختری از جماعت آفتاب مهتاب ندیده‌های شهر را برایش لقمه بگیرد.به خاطر همین نگفتن‌ها بود که وقتی مجلس عروسی‌شان توسط نوچه‌های آقا هوشنگ معروف به هوشنگ پلنگ به خاک و خون کشیده شد، هما خانم که توضیحی نداشت، ترجیح داد وانمود کند غش کرده است و آقا همایون هم که کاری از دست‌اش برنمی‌آمد تا توانست کتک خورد. چند روز بعد آقا همایون و هما خانم در دادگاه خانواده نشسته بودند. آقا همایون که فکش به لطف دار و دسته‌ی هوشنگ پلنگ پایین آمده بود، نای حرف زدن نداشت اما هما خانم با قیافه‌ای حق به جانب بی‌آنکه حتی نیم‌نگاهی به آقا همایون دست و پا شکسته بیندازد، با همان لحن معصومانه و دلفریب همیشگی‌اش در جواب قاضی پرونده که درباره‌ی دعوای پیش آمده در شب عروسی می‌پرسید، می‌گفت: «جناب قاضی تقصیر اینه از روز اول با من صادق نبود. اصلا به من نگفته بود دست راست آقا هوشنگه و براش کار می‌کنه!»نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهWed, 30 Sep 2026 19:37:08 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/اقتصاد-برای-بقا-cynvfpdbs9fjاقتصاد برای بقاامروز بالاخره تصمیم گرفتم از خانه بیرون بزنم تا بعد از مدت‌ها دنباله‌ی یک کار نیمه‌تمام و پشت گوش انداخته‌ی اداری را بگیرم. مسیر طولانی نیست و پیاده راهی می‌شوم. هوای جنوب هنوز گرم و آفتابی است و خورشید از آن سوی خیابان‌های عریان‌شده از درخت، در مقابلم خوش‌رقصی می‌کند. معلوم نیست شهرداری و پیمانکارانش مشکل‌شان با درختان اکالیپتوس کهنسال شهر چه بوده که همه را سال گذشته از بیخ و بن بریدند؛ گویی از نظر حضرات سایه این درختان به هرس‌کردن‌شان نمی‌ارزیده است.برای رهایی از هرم و حرارت آفتاب وارد بازارچه سرپوشیده شهرداری می‌شوم. بازارچه کوچکی است در راستای پیاده‌رو یکی از خیابان‌های اصلی شهر، در دو ردیف اتاقک‌های کوچکی با داربست‌های فلزی در کنار هم ردیف شده‌اند؛ سقف و دیوارشان از گونی‌های پلاستیکی است که به هم دوخته‌اند و به قامت داربست‌ها پوشانده‌اند. پوشاک‌فروشند، از شال و روسری و لباس زیر زنانه تا بلوز و شلوار و دمپایی مردانه، لباس‌هایی برای استفاده روزانه‌ و نه پلوخوری. راهرو آسفالت مابین مغازه‌های‌شان را آب پاشیده‌اند و بعضی‌های‌شان کولرآبی‌ پشت سرشان را هم روشن کرده‌اند. به غیر از فروشنده‌ها هیچ ذیروح دیگری در این سرپوشیده‌ی شهرداری نیست. چند نفری از فروشنده‌ها بی‌دل و دماغ می‌گویند: «بفرما بفرما» قدم تند می‌کنم و از این سرپوشیده با هوای شرجی‌شده‌اش خارج می‌شوم و دوباره تف و لعنت به عقل نداشته‌ی شهردار و همکارانش حواله می‌کنم.تا به اداره‌ی مربوطه برسم و از این اتاق به آن اتاق بروم و مدارکم را تکمیل کنم و تحویل بدهم، یک ساعتی طول می‌کشد. تمام مدت اما ذهنم مشغول فروشنده‌های آن بازارچه کوچک است. کاسب جماعت در این اوضاع اقتصادی که مشتری دور مغازه‌اش پر نمی‌زند، روزی از کجا می‌آورد؟ تا کجا این وضعیت نه صلح، نه مذاکره، نه جنگ ادامه پیدا می‌کند؟ تا چه زمانی ما، مردم، ملت، دولت، زیر این فشار محاصره دریایی و به تازگی دورگیری* هوایی دوام خواهیم آورد؟کارم که تمام می‌شود از مسیر دیگری راه خانه را پیش می‌گیرم و سر راهم وارد یکی از پاساژهای بزرگ شهر می‌شوم، دو طبقه است. همکف و زیرزمین. به محض اینکه پنج شش مغازه ابتدایی را در راهرو اصلی پاساژ پشت سر می‌گذارم و به نقطه‌ای می‌رسم که راهرو به دو شاخه تقسیم می‌شود،  یکه می‌خورم. تاریکی و سکوت مطلق همه جا را فراگرفته است. چند دقیقه‌ای زمان نیاز دارم تا متوجه بشوم برق مغازه‌ها نرفته و آنچه رفته رونق کسب و کارشان است. تمام مغازه‌ها در دو طرف راهرو دست راست تا انتهای آن بسته‌اند. بیشتر مغازه‌ها کلا تخلیه کرده‌اند، ویترین‌های‌شان جمع شده و از سوراخ جای کولرگازی‌ها آسمان غبارآلود شهر پیداست. از راهرو سمت چپ برمی‌گردم. وضع همین است انگار فقط همان شش هفت مغازه ابتدای پاساژ هنوز چراغ کسب‌شان روشن مانده است؛ دو پارچه‌فروشی بزرگ که یکی دو خانم دارند قیمت پارچه می‌پرسند. یک کفش‌فروشی که فروشنده‌اش چرت می‌زند. یک «قهوه آماده است بفرمایید» که صاحبش برای مشتری‌های نداشته‌اش گیتار می‌زند. سری به طبقه زیرزمین هم می‌زنم. تقریبا وضع همین است. راهروها خالی از حتی یک رهگذرند و تنها صدای سوزن و ماکو و پدال از مغازه‌های خیاطی و تعمیرات لباس شنیده ‌می‌شود.در مسیر بازگشت به خانه مغازه‌های نبش خیابان را هم با دقت نگاه می‌کنم، غیر از فروشنده‌های اخمو و سر در گوشی فروانداخته، کس دیگری داخل مغازه‌ها نیست. آدم‌ها را برای خرید انگار فقط در سوپرمارکت‌ها می‌بینم. شاید «اقتصاد برای بقا» که می‌گویند همین است.نویسنده: طوبا وطن‌خواه*دورگیری معادل پارسی واژه‌ی محاصره است.طوبا وطنخواهطوبا وطنخواهMon, 28 Sep 2026 11:33:06 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/خدا-خانم-ها-را-بیشتر-دوست-دارد-rrjsemkwgcdoخدا خانم‌ها را بیشتر دوست دارد.با هر متر و معیاری حساب کنید بنده یک آدم مذهبی شمرده نمی‌شوم ولی از اینکه ظهرهنگام صدای اذان در گوشه و کنار خانه‌مان بپیچد لذت عجیبی می‌برم، به همین علت صدای تلویزیون را هنگام پخش اذان تا آنجا که اسباب ناراحتی دیگران نشود بالا می‌برم و تا پایان اذان هم گوشه‌ای آرام می‌گیرم. گاها اگر فرصتی هم دست بدهد بیننده‌ی برنامه‌های دینی بعد از اذان هم هستم؛ مثل امروز که مجری برنامه و روحانی مهمان او در حرم حضرت عبدالعظیم درباره صلح صحبت می‌کردند. آقای روحانی، شریفی نامی، با توجه به آیاتی از قران کریم مباحثی چون صلح واجب و صلح حرام را توضیح می‌داد؛ به طور خلاصه و نقل به مضمون جمع‌بندی گفته‌های ایشان این بود که: «اگر در موضع ضعف با کفار صلح کنید این صلح حرام است چون بعدا پشیمان خواهید شد و می‌خواهید زیر عهد و پیمان‌تان بزنید که عمل پسندیده‌ای در قرآن نیست» او در ادامه‌ی برنامه پیامبر اکرم را با جمله‌ای این‌گونه توصیف کرد:« او صلح‌طلب و جنگ‌بلد بود.»ذهنم درگیر آوای این جمله و نوع ترکیب‌بندی واژه‌هایش شد که برایم عجیب خوش‌آیند بود؛ به همین علت متوجه نشدم که چرا موضوع برنامه به سمت دیه رفت و برای دقایقی حول محور آن گشت. روحانی خطاب به مجری می‌گفت: «من زیاد می‌شنوم میگن خدا آقایونو خیلی تحویل گرفته و بیشتر دوست داره و دیه‌شونوم دو برابر دیه خانم‌ها تعیین کرده، ولی عزیزان به این مطلب توجه نمی‌کنن که دیه مال خود فرد که نیست، مال بازماندگانشه. پس دیه مرد تعلق می‌گیره به زن و بچش و دیه زن هم می‌رسه به شوهر و بچه‌هاش. حالا خدا کدومو بیشتر دوست داره؟»بدجور خنده‌ام گرفته بود. دیگر از بقیه برنامه هیچ متوجه نشدم. جدای از اینکه هیچ‌وقت به این جنبه‌ی دیه توجه نکرده بودم هیچ‌گاه هم این‌گونه و به این راحتی کسی قانعم نکرده بود. گاهی انسان‌ها جدای از اینکه در چه لباس و پیشه و کسوتی هستند صداقتی در کلام‌شان موج می‌زند که به دل‌تان می‌نشیند و با وجود سوالاتی که برای‌تان بی‌پاسخ می‌ماند، اصل مطلب را می‌پذیرید. ما که اعتراضی نداریم حاج آقا، خدا ما خانم‌ها را بیشتر دوست دارد.نویسنده: طوبا وطن‌خواه  طوبا وطنخواهطوبا وطنخواهSat, 26 Sep 2026 20:18:58 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/امروز-دبستانی-در-ایران-on2huzv3zor0امروز اولین روز پاییزه ...اول مهرماه است و زنگ همه‌ی مدارس در جای‌جای ایران عزیز به صدا دراومده و دانش‌آموزان روانه‌ی مدارس شده‌اند تا اولین حاضری‌شون رو در سال تحصیلی‌ جدید بزنند ...امروز تنها صدای زنگ یک دبستان شنیده نشد ... ددبستان شجره‌ی طیبه‌ی میناب ...امادبستان شجره‌ی طیبه‌ی میناب تعطیل نیست، چون ماکان نصیری اونجاست تا به جای همه‌ی هم‌مدرسه‌ای‌هایش، از بهشت حاضری بزند ..._دانش‌آموزان دبستان شجره‌ی طیبه؟+خانم اجازه، همه حاضرن 🥀🎒نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهWed, 23 Sep 2026 12:08:15 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/یک-اتفاق-مسخره-fqqffbrjqzjwیک اتفاق مسخره«یک اتفاق مسخره» عنوان یکی از کوتاه‌ترین داستان‌های داستایفسکی است؛ کتابی کوچک در قطع جیبی که با مهمانی سه نفره‌ای که آقای «نیکیفوروف» به مناسبت خرید آپارتمان زیبای دو طبقه‌اش در حوالی پتربورک تدارک دیده است، آغاز می‌گردد. «ایوان ایلیچ پرالیسنکی» یکی از دو مهمان اوست؛ جوانی زودرنج و احساساتی که میزبانش را یک انسان واپس‌گرای اجتماعی و سیاسی می‌داند. «ایوان ایلیچ» به قصد به چالش کشیدن میزبان خود بحث‌های آزادی‌خواهی و انسان‌دوستی را پیش می‌کشد و از رفتار انسانی با زیردستان سخن می‌گوید. او معتقد است با انسانیت می‌توان ملاحظات فاصله طبقاتی را از میان برداشت و به نظام ارباب رعیتی پایان داد. اما «ایوان ایلیچ» به زودی در مخمصه‌ای گرفتار می‌شود تا به بازنگری افکار خود بپردازد.«داستایفسکی» در این کتاب از نتیجه‌ی معاشرت و همنشینی آدم‌هایی از طبقات مختلف اجتماعی می‌گوید؛ از اعیان و بزرگان، از فقیر و فقرا. از دیدگاه او آنچه که موجب این شکاف‌های پیچیده‌ی طبقاتی است با اظهار مهر و محبت و فروتنی قشر مرفه نسبت به اقشار فرودست قابل مرمت و اصلاح نیست و این چاله‌های عمیق اختلافات فرهنگی و مالی مانع اختلاط و معاشرت صمیمانه‌شان خواهد شد. از نظر او که کاملا هم صحیح است نتیجه این چنین معاشرت‌هایی جز به زحمت افتادن فرودستان و معذب‌بودن بزرگان نخواهد بود، و این درسی است که «ایوان ایلیچ» پس از حضوری ناخوانده‌ در ضیافت شام یکی از زیردستان خود متوجه خواهد شد، البته به بهای شرمساری خود و به هم خوردن یک رابطه‌ی عاشقانه!«یک اتفاق مسخره» قصه‌ی درد آدم‌های است که در مهم‌ترین شب زندگی‌شان هم باید به ناچار دولتمندان و کارفرمایان را به خود ترجیح دهند. شخصیت‌های «یک اتفاق مسخره» با وجود حضور کوتاهی که در کتاب دارند و علی‌رغم مثبت و منفی بودن‌شان، بسیار جذاب و قابل تامل هستند از جمله مادر عروس و مادر داماد این داستان و با وجود تمام اختلافات شخصی و سلیقه‌ای‌شان. البته یکی از شخصیت‌های شگرف و غریب «داستایفسکی» از قضا در همین داستان کوتاه‌اش است، آقای «ملکوپیتایف»، پدر عروس، یک «عمو اسکروچ»، یک روان‌پریش! کاش جناب «داستایفسکی» یک کتاب قطور به او و اعضای خانواده عجب و غریبش اختصاص داده بود.نویسنده: طوبا وطن‌خواهپیشنهاد مطالعه: از نشر ماهی و با ترجمه میترا نظریان بخوانید.طوبا وطنخواهطوبا وطنخواهSun, 20 Sep 2026 13:38:14 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/آدم-ربا-sbhe85yphxxmآدم‌رباگارد ویژه در حالی آدم‌ربا را در گوشه‌ی یک خانه‌باغ مخروبه پیدا کرد که پسر کوچولوی دزدیده شده روی شانه‌های او نشسته بود و کارتن لاکپشت‌های نینجا را می‌دید. اطراف‌ آنها پر از چیپس و پفک و تنقلات خوشمزه بود و دوتایی آن‌چنان خوش بودند که تا آخرین لحظه متوجه حضور نیروهای پلیس نشدند. آدم‌ربا بدون کوچک‌ترین مقاومتی تسلیم شد. پسرک چهارساله اما مقاومت می‌کرد و به سر و کول آدم‌ربا چسبیده بود و به جدایی رضایت نمی‌داد او به تن و بدن پلیس‌ها مشت می‌کوبید و دست و بال‌شان را گاز می‌گرفت و می‌کوشید برای رهایی دوستش کاری بکند.چند ساعت بعد پسرک بغ‌کرده را در پاسگاه به خانواده‌اش تحویل دادند و زندگی او از همان لحظه به روال عادی گذشته برگشت. هر روز صبح خیلی زود مامان و بابا او را پس از یک بوس محکم به نوکر و کلفت خانه می‌سپردند و هر شب به محض رسیدن به خانه پرستار او را فرامی‌خواندند و از سیر پیشرفت پسر دلبندشان در زبان انگلیسی و موسیقی می‌پرسیدند. پسرک تا مدت‌ها خواب آدم‌ربا را می‌دید، خواب مردی که برایش تیرکمان ساخته بود و برهنه‌پا با او در کوچه‌های روستا دویده بود. آدم‌ربا که به پسرک بالا رفتن از درخت و دیوار را آموخته بود و او را با فرغون در مزارع گندم سواری داده بود شب‌ها به خواب پسرک می‌آمد و قول می‌داد باز هم آدم‌ربای او بشود؛ اما هر شب این رویای شیرین با دعواهای شبانه مامان و بابا نیمه‌تمام می‌ماند. نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهFri, 18 Sep 2026 18:57:29 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/جایزه-لاله-kxnibhzaqimhجایزه‌ی لالهشب گذشته «لاله مرزبان» جایزه بهترین بازیگر زن را از بخش افق‌های جشنواره‌ی فیلم ونیز دریافت کرد. او هم مانند سایرین چند دقیقه فرصت داشت تا صحبت کوتاهی هنگام دریافت جایزه‌اش با حضار داشته باشد. زیبا بود هم آراستگی‌اش و هم استایل‌اش به طور کلی؛ و در پایان هم جایزه‌اش را به زنان ایران تقدیم کرد.دروغ است بگویم برای او خوشحال شدم چراکه نه فیلم «مراقب» را دیده‌ام و نه قبل از این نقشی از «لاله مرزبان» در فیلمی به یادم می‌آید که حس ‎همذات‌پنداری کردن با او را در آن لحظه‌ی خاص داشته باشم. اما خشمی هم نسبت به او در وجودم حس نمی‌کنم، آن چند دقیقه کوتاه متعلق به «لاله مرزبان» بود و او حق داشت از این موقعیتی که برایش پیش آمده به هر نحوی که بخواهد استفاده کند. اما جدای از آنچه که خانم مرزبان گفت، نحوه‌ی ایراد صحبت‌هایش هم به دل من ننشست؛ شاید چون لحن و نگاه او به یک اجرای از پیش تمرین‌شده بیشتر شبیه بود تا یک خود واقعی که دچار هیجان و اضطراب موقعیت خاص بشود و همین عدم اصالت موجبی است که به عنوان یک زن ایرانی تحفه‌ی ونیزی‌اش را نپذیرم!طوبا وطن‌خواه  طوبا وطنخواهطوبا وطنخواهSun, 13 Sep 2026 18:44:01 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/تغیرات-و-احساسات-utoktr7tanbsتغییرات و احساساتبهار خانم تازه‌عروس خانواده‌ی امیری بلافاصله بعد از اینکه همسرش را راهی محل کار کرد، صبحانه خورده نخورده روانه‌ی یکی از بهترین و معروف‌ترین آرایشگا‌ه‌های شهر شد و تمام اولین روز هفته را زیر دست حنا خانم و کادر حرفه‌ای سالن او نشست. ابتدا موهای بلند بلوطی بهار خانم را که تا قوس کمرش می‌رسید تا زیر کتف‌های او کوتاه کردند. اندکی بعد هم یک چتری لایه‌لایه‌ای صورت بهار خانم را قاب گرفت. سپس شاگردان حنا خانم هفتاد درصد موهای بهار خانم را با قلاب از زیر کلاه مش درآورند و روی رشته موهای درآمده از کلاه مواد دکلره گذاشتند و بعد از طی چند مرحله‌ی دیگر از شستشو و ترکیب رنگ و کشیدن و درآوردن کلاه که قریب دو ساعتی به طول انجامید بهار خانم دارای یک سر با طیف موهای بلوند شد از طلایی عسلی و طلایی زیتونی گرفته تا طلایی مسی و طلایی فندقی.دست آخر بهار خانم با سر و گردن و بلوز خیس زیر دست دختر جوان ریزنقشی نشست که با غیظ آنچه از موهای بهار خانم روی سرش باقی مانده بود را دور بورس گرد بزرگی می‌پیچید و در حالی که سشوار را به لایه‌ی جدا شده‌ی مو می‌چسباند آن‌را تا انتها می‌کشید و دود از سر بهار خانم به هوا بلند می‌کرد سپس انتهای دسته مو را تاب کوچکی می‌داد و موی آراسته بهار خانم را با آرامی روی کتف او رها می‌کرد.نیم ساعت بعد بهار خانم که همه حاضران در سالن زیبایی بابت تغییرات ایجاد شده به او تبریک گفته بودند، از کت و کول افتاده و شاکی از درد گردن ناشی از چندین ساعت سیخ نشستن، در امتداد پیاده‌رو در حالی که هنوز قسمتی از لباس و موهایش نم داشت و باد سرد پاییزی از زیر شال و یقه‌ی پالتواش تمام تنش را می‌لرزاند، روانه خانه بود.خورشید غروب کرده بود که بهار خانم به خانه رسید و با عجله پیراهن مخمل قرمزی را که روز قبل خریده بود به تن کرد و با ذوق و شوق جلوی آیینه ایستاد. بهار خانم که از ظاهر و استایل جدیدش بسیار خرسند بود به محض اینکه صدای کلید انداختن همسرش به در آپارتمان را شنید یکی دو پیس از  عطر محبوبش را به اطراف خود اسپری کرد و با سرعت به دم در آپارتمان شتافت و تا در راهرو ورودی خانه با همسر عزیزش چشم در چشم شد، جیغ‌کشان گفت: «سلام آقایی سلام عشقم سورپرایز سورپرایز» آقای امیری نگاه سرسری به بانو انداخت و بعد هچون گاو وحشی نر اسپانیایی که به سمت پارچه قرمز یک ماتادور یورش می‌برد به بهار خانم تنه‌ای محکم زد و در حالی که به سمت توالت خانه می‌دوید کیفش را روی یک مبل و پالتویش را روی مبل دیگر پرتاب‌کنان گفت: «اصلنم سورپرایز نبود!» بعد هم از همان داخل توالت فریادکشان گفت: «خودم فهمیدم قورمه سبزی پختی»بهار خانم که هنوز کتف‌اش از اصابت تنه‌ی آقایی بی‌حس بود سرکی از گوشه‌ی در نیمه‌باز خانه به راه‌پله کشید، بوی قورمه‌سبزی واحد بالایی بود که در تمام راهرو آپارتمان پیچیده بود. بهار خانم غمگین و دمغ آرام درب آپارتمان را بست و کیف و پالتو همسر را جمع‌کنان به سمت اتاق خواب می‌رفت که دم در توالت با آقای امیری شاخ به شاخ شد. آقای امیری حوله را روی شانه بهار خانم پالتو به این دست و کیف به آن دست گذاشت و گفت: «شروع شده؟» و چون قیافه مبهوت همسرش را دید گفت: «فوتبالو می‌گم بین دو نیمه شامو بکش»سی ثانیه بعد همسر بهار خانم جلو تلویزیون ولو شده بود و بابت اینکه پنج دقیقه نخست مسابقه را از دست داده غرغر می‌کرد. بهار خانم هم در حالی که لبهایش را به هم می‌فشرد تا بغضش از گلو راهی به بیرون پیدا نکند لباس قرمزش را درآورد و دستانش را در انبوه موهایش فرو برد و آن‌ها را به هم فشرد و زیر گردن‌اش شلخته‌وار بست. بعد هم پیژامه مامان‌دوز زمان مجردی‌اش را از ته چمدانی پیدا کرد و به پا کشید و داشت به سمت آشپزخانه ‌می‌رفت که کلمه «خر» بلندی به گوشش رسید و چون به سمت مردش روی برگرداند و با او چشم در چشم شد، این جمله آقای امیری به سمتش پرتاب شد: «این پیکه الاغو میگم دراز بی‌قواره لیاقت شکیرا رو نداشت» بهار خانم بی‌اعتنا شانه بالا انداخت: «حالا شکیرا هم همچین تحفه‌ای نبود» و بلافاصله پشت جزیره آشپزخانه نشست. صدای قهقهه‌ی آقای امیری از پشت سر بهار خانم با او به آشپزخانه آمد: «شما زنا چه حسودین» پشت بند این جمله فریادهای شادی آقای امیری کل خانه را پر کرد: «گل گل» بهار خانم بی‌اعتنا به ابراز احساسات همسرش برای گلی که نمی‌دانست از کدام تیم به کدام تیم زده شده به فریزر آشپزخانه زل زده بود و با خودش فکر می‌کرد اگر دست بجنباند برای بین دو نیمه می‌تواند یک کوکوسبزی جلوی آقایی بگذارد.نویسنده: طوبا وطن‌خواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهFri, 11 Sep 2026 21:22:29 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/سینما-frvzo5ze2dsoسینماامروز این خبر رو در یکی از کانال‌های تلگرامی فرهنگ و هنر و سایر حوزه‌های مربوطه! خوندم که: «به مناسبت روز ملی سینما، بلیت سینماها از جمعه ۲۰ شهریور ماه به مدت سه روز به‌صورت نیم‌بها عرضه می‌شوند.»حضرات گویا معتقدند هنوز سینمایی هم هست و هستند افرادی که دنبال خرید بلیط سینما باشند و با این خبر، خرسند و خوشنود تدارک یک تفریح خانوادگی رو در یک بعدازظهر گرم تابستانی بچینند. آقایان سینما خیلی وقته به لطف سیاست‌گذاری‌های غلط شما مرده! هیچ‌جای دنیا به مزخرفاتی مثل «کفایت مذاکرات» و «سقف» و «ناپلیون در باغ زردآلو» و «استخر» و «قسطنطنیه» و اراجیفی از این قبیل سینما نمیگن. میگن اتلاف وقت، میگن حیف پول، میگن گنداب هنر هفتم!طوبا وطنخواهطوبا وطنخواهTue, 08 Sep 2026 16:43:35 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/بازار-مکاره-lbsjqcsvnz2yبازار مکارهیکی از کامل‌ترین مجموعه داستان‌های «نیکلای گوگول» را «نشر چشمه» در کتابی به نام «بازار مکاره» منتشر کرده، این کتاب به غیر از دو داستان «تاراس بولبا» و «نفوس مرده» شامل کلیه‌ی داستان‌های کوتاه این نویسنده‌ی شهیر است؛ بنابراین اگر به دنبال مجموعه‌ی کاملی از آثار این نویسنده هستید این کتاب را با ترجمه بسیار خوبی که «عباس‌علی عزتی» از متن روسی انجام داده به شما پیشنهاد می‌دهم.حتی یک ستاره هم در آسمان نبود. همه‌جا مثل انبار شراب تاریک و ساکت بود؛ تنها چیزی که شنیده می‌شد صدای باد سردی بود که آن بالابالاها بر فراز درخت‌ها می‌وزید و درخت‌ها، مثل سرهای قزاق‌های مست، تندتند تکان می‌خوردند و برگ‌های‌شان مثل مست‌ها با هم زمزمه می‌کردند.به شخصه شناخت چندانی از «نیکلای گوگول» و نام و آوازه‌ی او نداشتم جز این‌که نویسندگان بنامی چون «تولستوی» و «داستایفسکی» از سبک او در برخی نوشته‌های‌شان الهام گرفته‌اند و وام‌دار اویند. صرفا از سر همین کنجکاوی «بازار مکاره» را برای خواندن انتخاب کردم و گمانم بر این بود که آنچه خواهم خواند مشابه آثار «داستایفسکی» و «تولستوی» است. اما کاملا در اشتباه بودم چراکه داستان‌های «نیکلای گوگول» در فضاهایی اسرارآمیز روایت شده بودند؛ فضاهایی بر مبنای قدرت تخیل شاعرانه‌ی غریب او که ناشی از افسانه‌ها و خرافات مردم سرزمین‌اش بود.بارها در سرتاسر دنیا اتفاق افتاده که زمین از این سر تا آن سر بلرزد؛ دلیلش، چنان‌که باسوادها توضیح می دهند، آن است که در جایی نزدیک دریا کوهی است که شعله‌های آتش از آن بیرون می‌زند و چون نهری سوزان جاری می‌شود. اما سال‌خورده‌هایی که در مجارستان و سرزمین گالیج زندگی می‌کنند دلیلش را بهتر می‌دانند و می‌گویند: مرده‌هایی که در زیر زمین بزرگ و تنومند شده‌اند، هر وقت که می‌خواهند از گورهای‌شان برخیزند زمین را می‌لرزانند.بخش نخست کتاب «بازار مکاره» شامل داستان‌هایی با محوریت وجودی ساحره‌ها و شیاطین است که با جادو مشکلاتی بر سر راه رسیدن عشاق جوان به یکدیگر ایجاد می‌کنند و یا دردسرهایی برای قزاق‌ها. داستان‌هایی که تنها جنبه واقع‌گرایانه‌ بودن‌شان شهر یا دهکده‌ای است که داستان در آن پیش می‌رود.به محض آن‌که شیطان ماه را در جیب خود پنهان کرد، ناگهان سراسر جهان آن‌قدر تاریک شد که دیگر نه کسی راه میخانه را پیدا می‌کرد، نه راه خانه خادم کلیسا را. ساحره هم، که ناگهان خود را در تاریکی دید، چنان فریاد کشید که شیطان دوید و با تعظیم و لبخند بازویش را گرفت و در گوشش چیزهایی پچ‌پچ کرد که معمولا در گوش همه‌ی جنس مونث می‌شود.داستان‌های بخش دوم کتاب از آن فضای افسانه‌آمیز و خیالی حاکم بر بخش نخست اندکی فاصله می‌گیرند و عنصر تخیل در آن‌ها کمتر به چشم می‌آید و فضاسازی داستان‌ها کم و بیش به سمت و سوی واقعیت سوق پیدا می‌کند اما پایان‌بندی این قصه‌ها همچنان در بستری از خیال و توهم صورت می‌گیرد.هنوز نمی‌توانم پیرزن و پیرمردی از قرن گذشته را فراموش کنم که، افسوس، اکنون از دنیا رفته‌اند. هرگاه تصور می‌کنم که با گذشت زمان به منزل متروک آن‌ها برمی‌گردم و در جایی که خانه کم‌ارتفاع‌شان بود انبوهی کلبه‌ی ویران و تالابی خشکیده و گودالی بسیار بزرگ می‌بینم تاسف می‌خورم‌. قلبم به طرز عجیبی فشرده می‌شود.در مجموعه داستان‌های بخش پایانی کتاب که شامل شاهکارهایی چون «تک‌چهره»، «دماغ»، «پالتو»، «خیابان نفسکی» و «یادداشت‌های یک دیوانه» است، روح انسانیت و دغدغه‌ی اخلاقیات نمایان می‌گردد؛ هرچند که این داستان‌ها هم عاری از تخیلات شاعرانه گوگول و عناصر غیرواقعی مانند ارواح و اشباح نیستند اما احتمالا همین بخش از آثار اوست که راهنمای نویسندگان بزرگ پس از او شده است، نویسندگانی که فرصت این را داشتند که بسیار از «گوگول» پرآوازه‌تر و نامی‌تر بشوند.«آکاکی آکاکیویچ» را بردند و دفن کردند، و پتربورگ بدون «آکاکی آکاکیویچ» ماند، انگار هرگز در آن نبوده است. موجودی از دنیا رفت و ناپدید شد که هیچ‌کس از او حمایت نمی‌کرد، برای هیچ‌کس عزیز نبود، برای هیچ‌کس جالب نبود. موجودی که متواضعانه تمسخرهای اداری را تحمل کرد و بدون انجام دادن هیچ کار فوق‌العاده‌ای در قبر آرمید.زبان شیرین و ساده روایت‌گری «گوگول» که با چاشنی طنزی هم همراه است، نه تنها نظر منتقدان را جلب می‌کند بلکه به سادگی مخاطب عام را هم شیفته خود می‌کند چرا که داستان‌های «گوگول» همچون یک کتاب مصور حاوی تصویر به صورت یک نمایش قابل دیدن است.دنیای ما به چه طرز شگفت‌انگیزی چیده شده است. سرنوشت چه بازی‌های عجیب و غیرقابل‌درکی با ما می‌کند. آیا روزی به آن‌چه می‌خواهیم می‌رسیم؟ آیا به چیزی که ظاهرا قدرت دستیابی به آن به ما داده شده است دست می‌یابیم؟ کار روزگار برعکس است. به یکی زیباترین اسب‌ها را داده که بی‌تفاوت سوار می‌شود اما دیگری که دلش در آرزوی داشتن اسب پر می‌کشد پیاده می‌رود. نویسنده: طوبا وطن‌خواهپ.ن : در عکس زیر نام تمامی داستان‌های این کتاب را ببینیدطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهSat, 05 Sep 2026 10:45:06 +0330https://virgool.ir/@toobavatankhah/سعادت-زناشویی-rkzhwvl7tfctسعادت زناشویی«سعادت زناشویی» «لیو تالستوی» برای من کتاب ملال‌آوری بود، داستان کوتاهی که صرفا بخاطر ترجمه فوق‌العاده «سروش حبیبی» تا انتها خواندم. ترجمه این کتاب یکی از بهترین و درخشان‌ترین کارهای این مترجم بنام و پرآوازه در برگردان آثار روسی به زبان شیرین پارسی است. اما «تالستوی» در سعادت زناشویی‌اش چه داستانی را پیش می‌برد:ماریا دختر نوجوان نجیب‌زاده‌‌ای است که با خواهر کوچکش در سوگ مادرشان نشسته‌اند با آمدن قیم قانونی آنها که دوست صمیمی پدر مرحوم‌شان بوده مسیر زندگی ماریا عوض می‌شود .....روند کند پیشرفت داستان که از زبان ماریای عاشق‌پیشه روایت می‌شود و زیاده‌گویی‌هایی که این دختر نوجوان از تغییر حال و هوای درونی‌اش به واسطه‌ی کسب اولین تجربه عاشقانه زندگی‌اش دارد، اندکی از حوصله و تحمل خواننده خارج است. این دخترک پرگو آنقدر از خودش و احساساتش می‌گوید که گاهی بدون هیچ پیشرفتی در دل داستان سه الی چهار صفحه باید همراه او شوید و عطر گل‌های باغ و بوی باران و رطوبت خاک را تحمل کنید و البته بعد هم تازه باید با دودلی‌ها و تردیدهای بانو همراه باشید. پس اگر نویسنده‌اید یا دستی به قلم دارید به این کتاب صرفا به عنوان یک داستان نگاه نکنید بلکه از قلم جادویی «تالستوی» در به تصویر کشیدن مناظر یک روستا و شرح درونیات یک انسان جدای از قالب داستانی آن بیاموزید و تجربه کسب کنید.سعادت راستین در زندگی یکی بیش نیست و آن این است که انسان برای دیگری زندگی کند.«تالستوی» در «سعادت زناشویی» از تحول یک عشق در گذر زمان می‌گوید و از تاثیر اختلاف سنی زیاد در عشق‌های تازه پاگرفته. او از عشقی می‌گوید که تحت تاثیر عوامل بیرونی، محیط، دوستان و بالا رفتن سن در ظاهر پایان یافته است اما به واقع تنها تغییر شکل داده و به صورتی دیگر جلوه کرده؛ عشق پدر و فرزندی و مادر و فرزندی که جایگزین شور و حرارت عشق زناشویی می‌گردند، نتیجه‌ای است که این نویسنده بزرگ در انتهای داستانش به آن می‌رسد. تجربه خواندن این داستان کوتاه عاشقانه برای افرادی که در مسیر عشق و عاشقی‌های‌شان به بن‌بست‌هایی رسیده‌اند، نه تنها خالی از لطف نیست بلکه تجربه دلنشینی خواهد بود برای کسب یک نگرش نو در عشق‌ورزی.آدم فقط وقتی خوشبخت است که برای دیگری زنده باشد.نویسنده : طوبا وطنخواهطوبا وطنخواهطوبا وطنخواهWed, 02 Sep 2026 13:21:24 +0330