<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های tofan</title><link>https://virgool.ir/feed/@tofan.com</link><description>نیمچه نویسنده:)</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 16:07:08</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/130724/avatar/k4saWr.jpeg</url><title>tofan</title><link>https://virgool.ir/@tofan.com</link></image><item><title>طلوعی نو</title><link>https://virgool.ir/@tofan.com/طلوعی-نو-cplevjamixuz</link><description>وقتی یکی رو از دست میدی شروع میکنی به انکار کردن. چون مغزت هنوز به درجه پذیرش از دست دادن طرف مقابلت نرسیده. جای خالی اون فرد رو توی بند، بند وجودت حس میکنی تا مدت هاهم نمیتونی با این قضیه کنار بیای. کم کم ترسات میاد سراغات و حس میکنی دیگه قرار نیست خوب بشی و تا ابد همین طوری میمونی. نیاز داری پیشت باشه. حتی از دست خودت عصبی میشی و شروع میکنی به سر زنش کردن خودت که ای کاش توی اون زمان همچین کاری نمی کردم. ای کاش اون حرف رو نمی زدم. ای کاش......اینجاست که به نقطه ای می رسی که نبود فرد داره کم کم برات جا میوفته. اما این سرزنش ها ممکنه حالت رو از دیروز بدتر کنه و خودت رو مقصر تک تک اتفاقات بدونی. کمی که بیشتر میگذره قبول می کنی که مسیر دونفره حالا شده یک نفره و اون آدم دیگه وجود نداره. غم و غصه هامون با گریه تخلیه میشه و حتی شاید منجر به افسردگی بشه.اما این افسردگی دائمی نیست و توی یه مدت کوتاه مارو درگیر خودش میکنه و از کار و زندگی می ندازه. حتی ممکنه  انگیزه ای برای بلند شدن و انجام کارای آینده نداشته باشیم. اینجاست که باید بدونیم این غم طبیعی و همیشه باهامون نمیمونه. بالاخره بعد کلی چونه زدن با خودمون به مرحله پذیرش می رسیم. متوجه میشیم که بدون اون شخص باید ادامه بدیم. نمیتونیم تا آخر عمر زانوی غم بغل بگیریم و گریه کنیم. هرچی به سمت جلوتر میریم روحیمون به سمت بهتر شدن میره حتی ممکنه توی مسیر با آدمای جدید آشنا بشیم. روحیه آدم به سمت خوب شدن سوق پیدا میکنه. متوجه میشیم زمان خودش میتونه به تنهایی مشکلات رو حل کنه. همیشه لازم نیست که ما به خودمون فشار بیاریم و آسیب بزنیم تا از این درد خلاصی پیدا کنیم. فقط باید طرز فکرمون عوض کنیم. هنوز اول راهیم و مسیرمون پر از آدم هایی هستن که شاید فردا دیگه وجود نداشته باشند. حالا این درد و غم کهنه تو خاطر ذهن آدم میمونه ولی ذهنت به درک کامل رسیده و دیگه باعث آزار و اذیتت نمیشه. تجربه کسب میکنی و یاد میگیری که هر آدمی وارد زندگیت نکنی. لبخند مهمون لب هات میشه. روحت رنگ و بوی بهاری پیدا میکنه. گریه و ناراحتی و دوری صد ها کیلومتر اون ورتر ایستاده. اینجاست که تغییر و رشد همزمان اتفاق میوفته.طوفان _ 03/12ممنون میشم لایک و کامنت بزارید و دنبال کنید:)</description><category>tofan</category><author>tofan</author><pubDate>Thu, 02 Jun 2022 12:24:07 +0430</pubDate></item></channel></rss>