https://virgool.ir/feed/@tiranosarousxfa2026-11-11 10:51:08https://files.virgool.ir/upload/users/476345/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@tiranosarousxhttps://virgool.ir/@tiranosarousx/زمین-به-مثابه-مغز-جمعی-uyfq9vxqwg76 شاید هیئت بطلمیوسی بی راه نمی گفت که زمین، سیاره ی آبیِ مان، روی دو شاخ گاوی سوار است که آن را با خود به این سو و آن سو می کِشاند. با اندک تغییری در اندیشه ی وی می توان دریافت که بطلمیوس آنقدر ها هم هجو نگفته است!در دورانی که تک تکِ افراد تنها یک "کلیک" با آن سوی کره ی خاکی و آدم هایش فاصله دارند، می توان مدّعی شد که زمین، نه بر یک گاو بلکه بر گردن انسانی عظیم به عظمت مجموع تمام انسان ها سوار است که بشر و اندیشه هایش در طول تاریخ، هر یک سلول های قشر خاکستری مغز او را تشکیل می دهند. درست به سان نورونی که با وجود ابعاد بسیار کوچکش، با آن سر مغزِ غول آسا و پیچ و واپیچ انسان در ارتباط و تعامل است، هر یک از ما نیز با دیگری در تعامل و گفت و گو هستیم و هر یک با استفاده از تبادلات رسانه ای صدایمان را به گوش هایی کیلومتر ها دور تر می رسانیم. هزاران هزار تصویری که در محل وقوع عکاسی آن حضور نداشته ایم اما با تقریب بسیار خوبی، آن ها را به تجربه ای شخصی بدل نموده ایم. در عصر تکنولوژی می توان با تنها یک بدن هزار جفت چشم و هزار جفت گوش داشت و هزار زندگی موازی را از سر گزراند.زمین، بر گردن انسانی سوار است و مثل کلافی صورتی رنگ و در پیچ و تاب در خود می لولد و هر ثانیه با هر آپلودِ ما اندیشه و دستور فکری تازه ای بر خود روا می دارد و بدین سان انسان ها در مقام یاخته هایی متفکّر و قطعات جنبانِ موتوری ، مستقل از یکدیگر به شکل جامعه ای منسجم و نوآور عمل می کنند.پنجره های گذشتگانمان بس متفاوت از پنجره های امروزی هستند چرا که آن ها در پَسِ آن قابِ توخالی مناظر را تماشا می کردند و حالا ما صورتِ عزیزانِ دور افتاده مان را. در زمانه ای که هم شب است و هم روز و هم باخ است و هم الویس پریسلی و هم هاروکی موراکامی و هم دانته آلیگیری، "نتوانستن" بهانه ای بیش نیست چرا که فاصله مان تا به دست آوردن، "خواستن" است. گرچه این امکانات بی نظیر است، اما بی نقص هم نیست. تکنولوژی فعلی با گوشی های همراهی که همگی تقریباً به یک اندازه دسترسی انسان ها را به جهان اطراف آسان تر کرده اند، کم و کاستی هایی نیز دارد که البته با پیشرفت تصاعدی علم کامپیوتر می توان یقین حاصل کرد که آن ها نیز به زودی دست یافتنی خواهند شد. به عنوان مثال دیدن لبخند مادربزرگمان که در نقطه ای دیگر از این مغز بزرگ قرار دارد، دلگرمی خاصی به ما عرضه می دارد، اما فشردن دست دوستی که پیشمان نیست چیزیست که اینترنت و تلفن همراه فعلا نمی تواند به ما هدیه دهد. یا مثلا شما نمی توانید در خرید اینترنتی عطری برای خود انتخاب مناسبی داشته باشید چرا که آن را نبوییده اید و نمی دانید دقیقا چه احساساتی را در شما بر می انگیزد. حواس لامسه و بویایی نمونه های بارزی هستند که اینترنت و وسایل پیشرفته ی حاصل تکنولوژی "همه چیز تمام" نیستند. گرچه می توان امید داشت که آن ها و هر نقطه ضعف دیگری در آینده برطرف خواهند شد و امکانات جدیدی مورد استفاده ی روزانه ی آیندگانمان قرار خواهند گرفت. آن وقت دیگر با جملاتی این چنین: "سرت را از آن ماسماسک بیرون بکش، زندگی واقعی آن بیرون است!" مواجه نخواهیم شد چرا که تکنولوژی واقعیت پیش رویمان را تمام و کمال شکل می دهد. خوب است در دوران قرنطینه و خانه نشینی به واقعیات دوگانه مان بیاندیشیم و به جای تعصبِ سر درد آورمان مقابل تغییر شیوه ی زندگی، جهان در حال تحول خود را بهتر بشناسیم.#روایتگرباشT RexT RexThu, 17 Dec 2020 22:02:39 +0330