https://virgool.ir/feed/@thelittleknightدفتر خاطرات عمومی من.fa2026-11-12 00:05:16https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@thelittleknighthttps://virgool.ir/@thelittleknight/آخرین-روز-از-زندگی-zn2nvh809izi"اگر بهتون می‌گفتن فقط یک روز زنده‌اید، چیکار می‌کردید؟"این سوال خیلی کلیشه‌ایه که همه از هم می‌پرسن. سوال خیلی خوبیه، ولی انقدر گنگه که جوابشم معمولا گنگه. اگر به من باشه، سوال رو اینطور مطرح می‌کنم. اگر امروز آخرین روز عمرتون باشه، آیا خوب خواهید بود یا بد؟شاید بپرسین که خب یعنی چی؟ معلومه که خوب خواهیم بود. ولی بیاید یه لحظه بهش فکر کنیم. در این روز آخر، هیچ مجازاتی معنا نداره. هیچ عاقبتی وجود نداره. لخت و عریان در مقابل خود واقعیمون می‌ایستیم. اگر خشم نهفته‌ای، عقده‌ای، و یا خواسته‌ی نامشروعی داشته باشیم، امروز وقتشه. مثل وقتی که تو خواب می‌فهمیم که خوابیم. به نظرم این بهترین سنجش برای اینه که ببینیم درونمون چی می‌گذره. اگر فردا و عاقبتی وجود نداشت، چطور رفتار می‌کردیم؟ دزدی و آزار و اذیت می‌کردیم، یا بیخیال، مثل یه روز دیگه، هیچ کاری نمی‌کردیم و بی‌هدف آخرین روزو می‌گذروندیم، یا سعی می‌کردیم بقیه و اطرافیان و خودمون رو خوشحال کنیم؟اگر اولی، این خشم و کمبود از کجا می‌آد؟ چرا در راستای رفعش همین امروز که فردایی هست، از راه صحیح اقدام نمی‌کنیم؟ چرا نسبت به خودمون بی مسئولیتیم؟اگر دومی، چرا بی تفاوتیم؟ چرا انقدر قدرت در خودمون نمی‌بینیم که بتونیم کار مثبتی برای خودمون اول، و بعد بقیه انجام بدیم؟و اگر سومی، چقدر خوبه که هر روز کمی مثل اون آخرین روزمون باشیم. قطعا چون فردایی هست، نمی‌شه بی توجه به آینده به فکر خوشحال بودن امروز بود، ولی می‌شه ذره‌ای از امروز رو خرج کرد.دوباره بیاید فکر کنیم، اگر امروز آخرین روز بود، اگر عاقبتی وجود نداشت، شهر چجوری می‌شد؟ پر از دزدی و تجاوز و دعوا، یا پر از کمک و مهربانی و کنار هم بودن؟ این جامعه ماییم. کاش دومی باشیم.TheLittleKnightTheLittleKnightWed, 26 Dec 2018 13:48:18 +0330https://virgool.ir/@thelittleknight/رویای-من-1-rxf6clrbxs0bچشمامو باز کردم و ده تا پله روبروم دیدم که می‌رفت پایین. پله‌های سنگی خورده شده‌ای که درزهاش به سبزی می‌زنه. آروم رفتم به سمت پله‌ها. پله‌ی اول، آروم‌تر شدم. پله‌ی دوم، حس کردم سبک‌تر شدم، و همین‌طور که پایین می‌رفتم احساس بی وزنی توم بیشتر می‌شد. آخرین پله، و انگار تو هوا معلق بودم. خنکی چمن رو زیر پاهام حس کردم. اطرافم پر از درخت‌های گیلاس با شکوفه‌های سفید بود. سفیدی شکوفه‌ها روی چمن زیر درخت‌ها دیدنی بود. بوته‌های نیلوفر دو طرف مسیر بین درخت‌ها به هم تنیده بودند. بوته‌های نیلوفر منو یاد مادرم می‌ندازن. یادمه با هم تو بالکن خونمون تابستون نیلوفر و یاس می‌کاشتیم. آروم چند قدم جلو رفتم. دورتر یه رودخونه دیدم که از پشت درخت‌ها می‌اومد توی مسیر، بعد دوباره می‌رفت پشت درخت‌های سمت دیگه. اون طرف رودخونه یه خونه‌ی زیبا بود. دوتا بچه، به نظر خواهر و برادر، داشتن جلوی خونه بازی می‌کردن. نگاهشون کردم، می‌خندیدن، جیغ می‌زدن و دنبال هم می‌کردن، به هم می‌رسیدن و از خوشی هورا می‌کشیدن، جر می‌زدن و بحث می‌کردن. یه زن زیبا از خونه بیرون اومد و با خنده‌ بچه‌ها رو صدا کرد که به داخل خونه برن. چهره‌ی زن به قدری زیبا بود که سخت می‌شه با زبان وصفش کرد. موهای شرابی، لب‌های سرخ، چهره‌ی رنگ پریده‌ای که جلوه‌ی سرخی موها و لب‌ها رو دوچندان می‌کرد. با دیدن چهرش از درون گرم شدم. آشنا بود، انگار جایی دیده بودمش قبلا، اما اصلا یادم نمی‌اومد که کجا و کی. وقتی که بچه‌ها و مادرشون رفتن داخل خونه، دوباره به خودم اومدم. نفهمیدم زمان چجوری گذشت. حتی یادم نمی‌اومد قبلش مشغول چه کاری بودم. انگار از هیچ رودخونه و خونه و بچه‌ها و زن ظاهر شدن. در یک چشم به هم زدن. صدای بسته شدن یک در از پشت سر رشته‌ی افکارمو پاره کرد. برگشتم، یادم نمی‌اومد دری دیده باشم. صدا از کجا بود؟ ولی مهم نبود، دوباره برگشتم به سمت رودخونه. ولی نه رودخونه‌ای بود، نه خونه‌ای، نه زنی، و نه بچه‌ای. همونجور که ظاهر شده بودن، همونجور هم غیب شدن. به جاشون یک مرد رو دیدم که جلوی من خیره شده بود به جایی که قبلا رودخونه و خونه و بچه‌ها و زن حضور داشتن. مرد روی دو تا زانوش روی چمن بود. از رنگ و کم پشتی موهاش می‌شد حدس زد که اواسط دهه‌ی سی زندگیشه. رنگ پوست گردن و دست‌هاش خاکستری بود. یه پیرهن بلند و گشاد سفید و یه شلوار پارچه‌ای سیاه رنگ به تن داشت. پاهای کبود و برهنش از پشت سر معلوم بودن. مرد خیره بود به جایی که هیچی نبود. بوی حسرت رو تو هوا می‌شد حس کرد. رفتم به طرفش، ده قدم بیشتر بین ما فاصله نبود. قدم اول، دوباره وزنم رو روی پاهام احساس کردم. قدم دوم، سنگین‌تر شدم. قدم سوم، چهارم، و همین‌طور سخت‌تر و سخت‌تر می‌شد. به قدم دهم که رسیدم یادم نمی‌اومد برای اونجام. کسی نبود، چیزی نبود. شب بود، بین درخت‌ها، توی باغ. پاهام سست شدن، به پشت روی زمین افتادم. آسمون پر از ستاره بود، زلال و درخشان. از روبرو صدای آب می‌اومد، ولی سرم به قدری سنگین بود که نمی‌تونستم گردنمو بلند کنم و نگاه کنم. تلالو نور از طرف رودخونه به چشم می‌خورد، مثل رقص یک نور بزرگ زرد و نارنجی. و صدای تق تق سوختن چوب. ساعت زنگ زد و من بلند شدم.TheLittleKnightTheLittleKnightTue, 27 Nov 2018 13:33:36 +0330