https://virgool.ir/feed/@theking00.kingifa2026-11-12 02:37:58https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@theking00.kingihttps://virgool.ir/@theking00.kingi/بی-حسیموضعی-idivuot3r9l0فعلا حس و حال هیچی نیست!!! هیچ کارِ جذابی برای انجام دادن وجود نداردهیچ خوراکی خوشمزه ای که تورا وادار کند تا از پشت میز بلند شوم و سر وقت یخچال بروم وجود ندارد هیچ انگیزه ای برای خواندن مقالات خارجکی که روی هم تلنبار شده و باید خوانده شوند هم، نیست هیچ حسی برای دیدن سریالهای نصفه و نیمه رها شده ، وجود نداردهیچ حسی برای خواندن کوییز یکشنبه هم نیست هیچ حسی برای گوش دادن به یک موسیقی خوب هم وجود نداردفقط دوست داری در سکوت بنشینی ، سکوتی قبل از لحظه ی شکار !!و در آنی پرش و دوباره چرخه ی نافرجام کار!!به این میگن بی حسی موضعی!!:)king007king007Sat, 15 Oct 2022 12:26:21 +0330https://virgool.ir/@theking00.kingi/حسالانم-reyezx4fmhobنمی دونم این از استیصال منه یا چی عجیب این بیت سعدی به روزگار الانم میخورهسعدی چو جورش میبری،نزدیک او دیگر مروای بی بصر من میروم؟! او میکشد قلاب رامعتقدم هر چی بیشتر سر موفقیت داد و غال کنی خیلی سخت تر به تو میرسه تا اینکه صبر کنی بزاری اون بهت برسه!king007king007Tue, 11 Oct 2022 15:41:31 +0330https://virgool.ir/@theking00.kingi/منِ-منقسمت-2سراشیبی-نزول-kcnwossugtauسلام من هنوز زنده ام !:) همین اول بگم که از اون 9 تا لایک منِ من قسمت اول تون خیلی انرژی گرفتم! و الان با اون انرژی که به من هدیه دادین میخوام باقی ماجرا رو براتون روایت کنم! یک روایتِ صمیمانه از منِ من!و اما بعد!یاد سال های دبیرستان که میافتم کاملا رنجش را زیر پوستم حس می کنم حس سرگشتگی و حیرانی ! همه چیز تا قبل آن سال ها خوب بود! همیشه شاگرد اول بودم، مورد تحسین خاله و عمه و زبانزده همه! اول دبیرستان اما انگار یه جای کار می لنگید ،دیگر مثل قبل نای رقابت با همکلاسی هایم را نداشتم! انگار گمشده ای در من پیدا شده بود !و آن چیزی جز لذت دیده شدن و شمرده شدن در گروه کوچکی از دوستان که بچه های دهه 90 بهش میگن گنگ ، نبود گروهی که من را به عنوان یکی از ارکان آن بپذیرد و بتوانیم با هم بگو بخند داشته باشیم،این ور و آن ور برویم خلاصه خود را به این در و آن در میزدم که در اکیپی از همکلاسی ها جا باز کنم . این تصویر رو تصور کنید که وقتی معلم نمی آمد یا کلاس تشکیل نمیشد، همه میگفتند و میخندیدن اما من نه!با خودم فکر میکردم که این ها چه ادم های عبسی هستند!من نباید مثل اونها باشم این ها سطحی هستند و من عمیق! اما اشتباه میکردم اونها ادم های بالغ تری نسبت به من بودند که به خوبی تونسته بودند نیازشون رو درک کنند و بهش پاسخ بدن اگر چه پاسخشون کاملا ابتدایی و ساده بود. من اما کلا ارتباطاتی که سطحی باشند را نمی پسندم و معتقدم که روح آدم ها باید بهم پیوند بخورد اما برای رسیدن به این مقصود هم هیچ تلاشی نکرده ام و نمی کنم معتقدم خودش باید همه ی اینها را برایم بچیند!شاید هم اشتباه میکنم، به نظرم هم اشتباه میکنم چرا که هنوز برایم آن اتفاق ایده آل نیافتاده است.سال اول دبیرستان با سرکوب این نیازو با هزار مکافات تمام شد و من شاگرد سوم شدم البته این را هم ذکر کنم که من در دبیرستان نمونه دولتی درس میخواندم و شهر ما هنوز تیزهوشان نداشت و بنابراین رقابت ، رقابتِ شدیدی بود بین بهترین بچه های آن شهر!(اصلا این عبارت رو قبول ندارم چرا که ما بی نهایت آدم های مستعدی در بی نهایت زمینه داریم نه فقط در دو زمینه ریاضی و حفظیات که مجبور میشویم در آن با کشتن باقی حس ها و استعداد ها فقط در این دو زمینه خوب باشیم!و این چقدر اسفناک است!) سال دوم دبیرستان اما زمانی بود که من خواسته یا ناخواسته از بچه های درس خوان کلاس فاصله گرفته بودم و در گروهی که فکر میکردم من را پذیرفته اند جا خوش کردم! گروهی از بچه های گیمر که تقریبا هرروز بعد از مدرسه بعد از ظهر میرفتیم گیم نت و کانتر بازی میکردیم. امیدوارم که هیچ وقت سراغ گیم نرید اگه میتونید! دوپامین خونتون رو با بیرون رفتن با دوستانی که از بودن با شما لذت میبرن یا ورزش کردن یا ماشین سوار شدن یا موتور سواری مترشح!(عجب واژه سخیفی پیدا کردم) کنید!گیم تنها بدی که داره اینه که خیلی سریع میزان اون هورمون رو در خونتون بالا میبره اما به محض اتمام اون فعالیت ، به سرعت کاهش پیدا میکنه و شما رو به نوعی به اون مقدار دوپامین معتاد میکنه! و دیگه شاید از بقیه اون فعالیت هایی که گفتم مثل ورزش کردن و بیرون رفتن و کار کردن ،لذت نبرید یا کمتر لذت ببرید و اون اعتیاد باعث میشه که دیگه شما نتونید برای خواسته هاتون و اهدافتون استقامت و صبر داشته باشید.و این شروع نزول من و شماست !البته این را هم بگم که من آن دوران شروع به خواندن کتاب های انگیزشی کردم و در جستجوی فرمول موفقیت به کتابهای مزخرفی پناه بردم، کتاب هایی که همشون عملگرایی یک انسان رو نابود میکنه و سرنوشتش رو به دست یک مشت تصویر ذهنی ایده آل گرایانه میده !اما تقصیر من هم نبود مرشدی که مرا راه بنماید و من را بفهمد نبود! هیچ کس آن دُر گرانبها رو رایگان در اختیار کسی قرار نمی ده البته اگر آن چیز دُر باشد که بعید است همه آنرا داشته باشند!در این لابه لا ، دوباره یادآوری کنم که من درون گرا هستم، درون گرایی که از بودن در جمع های کوچک دوستانه لذت میبره و از بحث های فلسفی و ادبی وفهم انسان ها بسیار مسرور و مست میشه! و این آدم نویسنده که در سنین 15-16 سالگی به دنبال راز زندگی به این درو آن در میزنه و الان فهمیده که که راز یک زندگی چیزی نیست جز، زندگی کردن آن !(عجب جمله حکیمانه ای شد) و به همین خاطره که راز زندگی هر شخصی با شخص دیگری متفاوته و انگار روایت خاصی از راز خودش داره.معتقدم ما به هیچ وجه جز با زندگی کردن زندگی نمی تونیم به راز وجودمان در این دنیا پی ببریم.اما از همه ی این فلسفه بازی ها که بگذریم اون پسرک 16 ساله بدجوری حیران و سرگردان شده!اگه میتونید براش یکم دعا کنید شاید تو قسمت های بعد فرشته ای بیاد نجاتش بده یا سرش به سنگ بخوره!:) وگرنه قسمت های بعد هم باید ناله هاش رو گوش بدین! :)شما رو فعلا با این نوجوان بیچاره تنها میزارم تا من برم شام بخورم!:)))فعلا تا قسمت بعدی منِ من! قربون همتون. king007king007Tue, 11 Oct 2022 00:18:10 +0330https://virgool.ir/lets-write/منِ-من-kk7igboq7gg6سلام یه آدم 27 ساله که از کلاس اول دبستان که یادشه جمله نویسیش عالی بوده اما دست قضا و شاید هم شرایط ،شایدم خودش اون رو به این جایی که هست رسونده ، داره برای شما از جایی مثل یه برزخ که خیلی از ما جوونهای ایرانی درش گیر کردیم ماجرا رو بازگو میکنه، از یه کویری که زیر آفتاب سوزان تا چشم کار میکنه تل شن و ماسه هست و تا دلت بخواد سراب امید!. اما بزارید براتون از اول داستان رو بگم.من هیچ وقت زیاد کتاب نخوندم نه اونقدر که بگم که آی!! من خوره کتابم نه اونقدرم کم که هیچی نخونده باشم ، من همیشه نوشتن رو بیشتر از خوندن، دوست داشتم و دارم ، نمی دونم شاید به خاطر شخصیتمه که اینجوری هستم ، اما همیشه حس میکنم نوشتن بهترین راه بیان احساساتمه ، عمیق ترینشون رو انگار فقط از راه نوشتن میتونم بیان کنم!احتمالا من یک infp هستم.(یک نوع شخصیت از شخصیت های 16گانه ) یه ادم احساسی و کم حرف به حدی کم حرف که مرز بین لال بودن و نبودن باشم. خلاصه از بچگیم براتون بگم که من تا مدت ها حرف نمی زدم تا اینکه مامانم من رو پیش یک گفتار درمان گر میبره و از اون موقع به بعد کم کم شروع به حرف زدن میکنم.خیلی دوست داشتم لال باشم تا با کسایی حرف بزنم که اصلا حرف من رو نمی فهمن و یا مجبور باشم برای گفتن چند تا جمله ساده کل دایره لغاتم رو بالا و پایین کنم و پیش بینی کنم که اگر من این جمله رو اینجوری بگم بهتره یا اونجوری؟! حداقل اگر لال باشی شاید بخاطر نقصی که داری سربازی نبرنت!اما من لال هم نشدم!انگار از همون بچگی که بخاطر زود به دنیا اومدنمون برادر دوقلوم رو از دست دادم،رنجش من هم از دنیا شروع شد، دنیایی که شاید برای اون باید بلیت شانس می بوده و نه برای من بلیت زندگی! و منی که حالا اون رو شاید به یغما برده باشم!بگذریم حس میکنم عجب کلاهی رفته سرم!عجب کلاه گشادی!بچگی رو در انزوا گذرندون ، بخاطر پدرو مادری که بیش از حد مسئولیت پذیرن که حتی اجازه خیلی از فعالیت ها رو نمیدادن. انصافا بچگی در پر قویی داشتم .از زیبایی و خوش لباس بودن گرفته تا نگاه جنسیتی که خانواده ها به جنس نر داشتن! :) اما در پس پرده همه اون توجه ها ، زندگی ، داشت هاله ای دور ما میساخت که ما رو برای زندگی در دنیای واقعی ناتوان تر و ناکارامد تر میکرد چیزی که ما اسمش رو گذاشته بودیم "ما با بقیه فرق می کنیم"بقیه زندگی هاشون اصف باره! انگار ما همون وارثان موعود زمین هستیم که بعد از نبرد آخر زمان در زمین خواهیم ماند!اما امان از وقتی که کم کم تفاوت هات با بقیه آشکار بشه و حالا مثلا فکر کن 17 18 سالت شده وتو در به در دنبال دیده شدن هستی و دنبال باارزش بودن و دنبال دوست و رفیقی که بتونی باهاش حرف بزنی سر هر چیز کوچک مشترکی! و اون زمان میبینی که توبخاطر اون شرایطی که داشتی نمی تونی رفیقی رو پیدا کنی که به استاندارد های تو بخوره استاندارد های مزخرف کمال گرایانه !استاندارد هایی که از بس آزموده نشدن که نمی دونی اصلا درست هستن یا نه! اما مجبوری می فهمی مجبور!مجبوری که اونها رو حمل کنی سنگینیشون داره داد میزنه منو پایین بیار ! اما هیچ کسی بهت اجازه نمیده رها کنی میگه برو دانشگاه درست میشه میگه برو مهندسی بخون درست میشه ! میگم مادر من بزار من انسانی بخونم موفق میشم ! اما هیچکسی پشت آدم وای نمیسته چون هیچ کسی تو نیست! هیچی درباره این موجودی که خلق کرده یا نسبتا در خلقش شریک بوده نمیدونه ، اون موجود بیچاره هم که چشم و گوشش کر!نمیدونه این ندای درونش چی هست اصلا واقعی یا نه؟باید باهاش چیکار کنه ! پس هی ایگنورش میکنه ! هی ایگنورش میکنه تا جایی که از نظر خودش دیگه فکر میکنه کار از کار گذشته !به نظرم تا همینجا برای پارت اول کافی باشه ،امیدوارم که یادم نره و پارت های بعدی رو هم بتونم قرار بدم.قربونتون.من رو اینجا تو تلگرام میتونید پیدا کنیدking007king007Thu, 06 Oct 2022 05:52:13 +0330