https://virgool.ir/feed/@the.raspberry.jamپسرکی هستم که اندک صدای دلنشینی دارد و قلمی هم در نوشتن آنچه در دل دارد؛ برای خواندن و شنیدن بیشتر به وبسایت پسرک سر بزنید http://kamyararbabzi.ir/fa2026-11-12 07:08:51https://files.virgool.ir/upload/users/111969/avatar/H01SF5.pnghttps://virgool.ir/@the.raspberry.jamhttps://virgool.ir/@the.raspberry.jam/نقد-کتاب-سؤالاتات-را-تغییر-بده-تا-زندگیات-تغییر-کند-i79gany8gtpgکتاب «سؤالاتت را تغییر بده تا زندگی‌ات تغییر کند» اثر دکتر ماریل آدامز به فراسوی کاوش‌‌های ذهنی انسانی می‌پردازد و هنر گفتگو درست با خویشتن را به انسان می‌آموزد و به خوبی توانسته که در قالب یک داستان، به تمامی نکات مورد اهمیت خودش اشاره نماید.یکی از مشکلات پنهانی که همه انسان‌های روی کره خاکی با آن دسته و پنجه نرم می‌کنند، عدم مهارت در برقراری ارتباطات درست است و التبه مهم‌ترین دسته در روابط هر انسانی، ارتباطش با خویشتن‌اش است. ارتباط درست با خود آنقدر حائز اهمیت است که اگر تمایل دارید در ارتباطات بیرونی خودتان با دیگران تحولی ایجاد کنید، باید در درجه اول ارتباط درونی خود را التیام ببخشید و در مسیر درست پرورشش دهید.حال ارتباط درونی چیست؟ارتباط درونی هر شخص، نحوه واکنش و رفتار آن فرد نسبت به اعمال و رفتار خودش است.اگر می خواید به پادکست این مقاله گوش بدید به بخش پادکست وب‌سایتم سر بزنید :)یعنی اگر شما مدام به خاطر اعمالتان در حال سرزنش کردن خویش باشید، ارتباط درونی شما، مخرب و نابودکننده تمام ابعاد زندگی شما خواهد بود و اگر هم به مانند یک قهرمان و رفیق صمیمی با درونتان سخن بگویید، آن‌جاست که به دستاوردهای عظیمی در حیطه‌های متفاوت زندگی‌تان می‌رسید که باورش حتی برای خودتان هم سخت باشد.در واقع همه ما نحوه رفتار و سخن گفتن با درونمان را از زمان کودکی آموختیم و به خاطر سرزنش‌ها عادت کرده‌ایم که اگر مرتکب حتی سهوی‌ترین اشتباهات شدیم، خود را مورد شماتت قرار دهیم. در صورتی که ذات انسان پر از اشتباهات و تجربیات جدید است و نباید اینگونه نگرشی در زندگی داشت که با این دید، روزگار سیاه‌ترین لحظات را برایمان خواهد ساخت.از آنجایی که تا کنون شخصی چنین موضوعی را برای ما بیان نکرده و آگاهی‌ای در این حیطه نداریم، اصلاً متوجه گفتگوهای درونی خویش نمی‌شویم و برای آن‌که بتوان بیشتر با سخنان درونی‌ خود آشنا شویم باید دقت و تأمل بیشتری بر این موضوع داشته باشیم و هنگامی که مرتکب خطایی می‌شویم به این مقوله توجه کنیم که در آن لحظه به خود چه می‌گوییم؛ چرا که این امر به صورت ناخودآگاه انجام می‌شود و تا زمانی که آگاهانه به اصلاح آن نپردازیم به همین روند خویش ادامه خواهد داد.بسیاری از مشکلات از دوران کودکی ما سرچشمه می‌گیرند!حال که درباره گفتگو درونی و ابعاد متفاوت آن سخن گفتیم، می‌توانیم از درون مایه اصلی این کتاب ارزشمند سخن گفت!کلیت این کتاب بر این محور سوار است که برای گفتگو درست و برقراری ارتباطات سازنده، باید بروی سؤالاتی که از خود یا دیگران می‌پرسیم دقت کنیم و هرچه این سؤالات سازنده‌تر و با کیفیت‌تر باشند، به طبع خروجی باکیفیت‌تری را می‌توان کسب نمود، که التبه باز هم دکتر آدامز تأکید بر سخنان درونی و پرسش‌های درونی داشت و به صورتی غیرمستقیم به مخاطب بیان کرد که سرچشمه تمام دستاوردها و روابط موفق، در درون انسان است.یکی از اعمالی که کتاب خواننده را به شدت از آن منع می‌کرد، قضاوت بود.قضاوت، واکنشی که همه ما به آن عادت کرده و در تمام عرصه‌های زندگی خود از آن بهره می‌بریم و این قضاوت نمودن، در ذات انسان نهادینه گشته. به گفته دکتر آدامز، هر انسانی برای حل مسائل خود، دو انتخاب دارد؛ یکی مسیر قضاوت‌کننده و دیگری مسیر یادگیرنده.به عنوان مثال اگر شما در کسب و کار خود دچار زیان شدید شده باشید، می‌توانید در مسیر قضاوت‌کننده باشید و به دنبال مقصر باشید و هر کسی را زیر سؤال ببرید و روزها و شب‌ها را بر خود تلخ کنید و به سرزنش کردن خود و دیگران بپردازید، یا آن که در مسیر یادگیرنده قرار گیرید و با مطرح کردن سؤالات سازنده و راه‌گشا به دنبال بهترین اقدام در شرایط فعلی خود باشید تا هم بتوانید از این رخداد مطلبی را بیاموزید و تجربه‌ای درست کسب کنید و هم مسئله خود را به بهترین نحو ممکن حل نمایید. در مسیر یادگیرنده انسان به دنبال مقصر نیست و به جای سرزنش خود یا دیگران به دنبال مشاهده بهتر شواهد و یافتن راهی برای حل مسائل است.با توجه به این نظریه کتاب، می‌توان اهمیت گفتگو درونی را متوجه شد که همین پرسش‌های درونی می‌توانند سرنوشت یک کسب و کار شکست خورده و رو به افول را تغییر دهد.پذیرفتنبعد از آنکه دانستیم که مسیرقضاوت‌کننده مخرب روح و مایه زندگی و مسیریادگیرنده بالعکس آن است، می‌توانیم شروع به تغییر در انتخاب‌های عادت‌گونه خود کنیم و یادگیرنده بودن را آگاهانه انتخاب نماییم و به گفتگو‌های درونی و پرسش‌های خود دقت نماییم که التبه در اوایل، کاری بسیار دشوار و طاقت‌فرسات؛ چرا که از عادت همیشگی خود باید دست بکشیم و انرژی زیادی را می‌طلبد. هرچند که باید در نظر داشت در مرحله اول این موضوع مهم است که به پذیرش قضاوت‌گر بودن خود برسیم و بپذیریم که ما انسان‌ها عادت به انجام این عمل داریم. با این نگرش، اگر مرتکب اشتباهی و قضاوتی شدیم، دیگر خود را در زیر بمب‌باران کلمات تحقیرآمیز قرار نمی‌دهیم و بر خود سخت نمی‌گیریم. اینگونه، ما اولین قدم برای پیمودن مسیر یادگیرنده را برداشته و یک قدم به ارتباط درست با درون خویش نزدیک‌تر شده‌ایم.نتیجه‌گیریانسان همواره در حال ارتباط برقرار کردن است، حال چه با درون خود، چه با بیرون خود و ارتباط درست، یکی از مهمترین ارکان شخصی‌ست که توانسته به درجات بالایی در زندگی شخصی و کاری و اجتماعی خویش برسد. اهمیت ارتباطات برای همه ما کاملاً قابل ملموس است و کتاب «سؤالاتت را تغییر بده تا زندگی‌ات تغییر کند» با ظرافت و حساسیت زیبایی، به تفسیر و توضیح این موضوع پرداخته و شامل تکنیک‌ها و راهکار‌هایی است که یادگیرنده بودن را به ما می‌آموزد.دکتر ماریل آدامز، با در اختیار دادن ابزاری درست، به نام «پرسش درست» خوراک فکری بزرگی را توانسته به دست خوانندگان کتابش بسپارد.سخنم را با جمله‌ای معروف از فیزیکدان بزرگ دنیا، انیشتین به پایان می‌رسانم :«همه چیز را سؤال کن!»به قلم کامیار ارباب زیوبسایت منلطفاً نظر خودتون رو با من در میون بذارید :)کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیFri, 24 Jul 2020 18:39:36 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/رهایی-wj0up838acsqروح بزرگ، ویژگی که در کمتر کسی دیده می‌شود؛ چرا که همه ما بیشترین توجه خود را معطوف جسم خود می‌کنیم و حتی کمترین توجه ممکنه را به روح خود، که به جسم بی‌جان‌مان جان بخشیده، نمی‌کنیم. روحی که برعکس جسم، هیچ محدودیتی نداشته و برعکس جسم که مصرف‌کننده است، روح، مولد و تولیدکننده است.جسم حاضر است به خاطر رفع نیازهایش حتی به بدترین و شاید زشت‌ترین کارهای ممکن دست بزند و تن دادن به خواسته‌های جسم، جز تن‌پروری و معدوم کردن زندگی، دستاوردی دیگر ندارد. درصورتی که روح انسان، جایگاهیست که ما را به یاری‌رساندن دیگران، از خود گذشتگی، محبت و عشق سوق می‌دهد.شنیده‌اید که می‌گویند : « آن چیز یا آن کس بی‌روح است » مراد از بی‌روح بودن بی‌رنگ و بو بودن است، و انسانی که روحش را فدای جسمش کند، نه می‌توان زیبایی‌ای در شخصیت او دید و نه احساسی خوب از او گرفت و همین است که انسان‌های عارف و معنوی، در کنار وسعت روح بزرگشان، جسم و صورتی زیباتر دارند و همواره پرتویی از امید و زندگی هستند. آنان روح خود را پرورش داده‌اند و به آن وسعت بخشیده‌اند که جسم را نیز بر زیر سایه خویش نگاه دارد.روح انسان، وی را از راکد ماندن و فقط تماشا کردن باز می‌دارد و راهنمای ما می‌شود برای حرکت‌هایی به سوی اهداف و آرمان‌هایی بزرگ؛ و همین است که پرورش قوه معنویت و توجه به آن بسیار اهمیت دارد که روح انسان سرشار از خوبی‌هاست و به سوی خوبی‌ها ما را حرکت می‌دهد.کسی که به روح بزرگ دست یابد یا در مسیر پرورش و رشد آن باشد، هیچ‌گاه از خوبی‌ها هراسی بر دل ندارد و حقیقت را اصل زندگی خود قرار می‌دهد، وی به حاشیه نمی‌رود و می‌داند که مسیر کدام است و همان را پیش می‌گیرد و در کمک به دیگران هیچ خساستی به خرج نمی‌دهد؛ حال شاید آن کمکش معنوی باشد و شاید هم، مادی.به زبانی دیگر، وی به رهایی رسیده و همین رهایی او، مسیرش را برای رسیدن به رشد‌ها و دستاوردهای ارزشمند هموار می‌کند و گاهی نیز رسیدن به بعضی از درجات رشد و تعالی، نیاز به رهایی دارد و چنانچه رقم نخورد، پیشرفتی حاصل نخواهد شد و شرایط و بستر رشد و ترقی، بدتر و سخت‌تر نیز می‌شود.درجاتی از رشد و تعالی، که در زمینی بودن انسان تناقص ایجاد می‌کند. سفری به فرای آسمان‌هایی که می‌بینیم، و این چنین سفری را فقط می‌توان با روحی بزرگ تجربه کرد.به قولی دیدن بعضی ستاره‌ها و رویدادها در آسمان شب، چشم نمی‌خواهد که روح بزرگ می‌خواهد.چشمِ روح، چیزهایی را می‌بیند که جسم از دیدنش عاجز است؛ اتفاقات زندگی برای روح‌‌های بزرگ، تصادفی و از روی شانس نیستند و نگرشی متفاوت نسبت به آن‌ها دارند و در این بی‌نظمی، نظمی عظیم را می‌بینند.روح بزرگ شاید کنار پنجره آشپزخانه کوچک منزلش بنشیند و از تماشا کردن درخت کاجی که سر به آسمان ابری کشیده لذت ببرد و لحظه‌ای خود را جدا از زمین احساس نماید. برای وی آسمان حکم مسیری را دارد که روزی به آن پرواز خواهد کرد و هر روز که می‌گذرد با زمین و زمینی‌ها غریبه‌تر می‌گردد و رهایی را با تمام وجودش احساس خواهد کرد.به قلم کامیار ارباب زیبرای خوندن بیشتر به وبلاگ وبسایتم سر بزنین :)وب‌سایت منلطفاً نظر خودتون رو با من در میون بذارید :)کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیSat, 11 Jul 2020 02:01:50 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/شب-های-روشن-q7hx8gftdm8iدر این مقاله قصد داریم که به نقد کتاب و فیلم ساخته شده از اثر داستایفسکی بپردازیم و خلاصه و چکیده ای از آن‌ها را برای شما بیان کنیم.این نقد و خلاصه از کتاب و فیلم این اثر، دارای اسپویل می‌باشد!اگر می خواید به خلاصه این فیلم و کتاب گوش بدید به بخش پادکست وب‌سایتم سر بزنید :)خلاصه و نقد فیلم شب های روشنفیلم شب‌های روشن به کارگردانی فرزاد موتمن برگرفته از رمانی به همین نام، به قلم فیودور داستایفسکی است که با حفظ قالب‌های داستان اصلی، باز هم تفاوت‌های روایتی بسیاری دارد.توجیه این تفاوت‌ها را می‌توان به خاطر نزدیک‌تر کردن این فیلم به جامعه ما دانست؛ مانند شخصیت اصلی داستان که استاد ادبیات است و انتخاب رفتاری بسیار سرد و خشک برای وی یا تغییر نحوه آشنایی دخترِ چشم انتظار با معشوقه‌ی دیرینه‌اش در گذشته، یا حتی اقامت دختر چشم انتظار در منزل استاد ادبیات، در صورتی که در کتاب، تمام مکالمات آنان در خیابان‌های نیمه روشن سن پترزبورگ شکل می‌گیرد و نه در خانه مَرد.البته با توجه به شخصیت ایرانی شده‌ای که برای مرد داستان تعریف شده، بهترین شکلی که می‌توانست با پیشروی در داستان این دو را بیشتر به هم نزدیک نمود، همین بودن، در زیر یک سقف است.در حقیقت شخصیت اصلی داستان، مردی است آرام، بداخلاق و محافظه‌کار، که به راحتی‌ نمی‌توان دل یخ‌زده‌اش را آب کرد و به همین خاطر، نویسنده‌ی فیلمنامه دخترک را در مکانی قرار می‌دهد که راحت‌تر بتواند آن مرد را از روی عکس‌های آویزان به روی دیوار منزلش و اتاق کتاب‌های نفیسش و در کل، خانه‌ی بی‌روحش بشناسد و در عین حال به مهربانی و پاک‌دلی وی پی ببرد.دقیقاً مانند داستان کتاب، در فیلم نیز، ورود دخترک به زندگی استاد بداخلاق، دریچه‌های جدیدی را به روی وی گشود که تنها در خیالاتش واقعیت داشتند؛ در حقیقت آن چند شبی که دخترک همراه وی بود، تغییرات زیادی را در دل او، خانه او و دیوارهای وجودش ایجاد کرد.به نوعی خانه‌ی مرد، توصیفی از شخصیت کامل خود او بود که با آمدن دخترک، رنگین شد و روحی به خود گرفت و همان دخترک باعث شد که ایده فروش‌ کتاب‌های فاخرش، به ذهنش خطور کند.وی با پشت سرگذاشتن گذشته، و فروختن کتاب‌هایش به دنبال زندگی در لحظه‌ی حال، و ساختن فردایی زیبا بود تا بتواند جایی برای چیزهای جدید بگذارد.مرد داستان با بودن در کنار دخترک، شروعی تازه را در ذهن پروراند و با آن وجود که قرار بر پدیدار گشتن عشقی در بین آنان نبود، مرد دلباخته دخترک و زیبایی‌اش شده بود. این عشق، دید او را نسبت به شهر سردی که در آن زندگی می‌کرد عوض نموده بود.در حقیقت عشق، قاعده و اصول زندگی محکم مرد را شکست و مردی مهربان که در لابه‌لای گچ‌ها و سیمان‌ها نفهته بود، نمایان ساخت. در فیلم بارها و بارها از شاعران متفاوتی شعرهایی به میان آمد که مرد به عنوان یک استاد ادبیات، شعرهایش را در اوایل بسیار سرد می‌خواند، اما هر چه به آخر داستان نزدیک‌تر می‌شویم، دلش نرم‌تر می‌شود و شعر‌هایش جان می‌گرفتند.در مجموع بازیگران این فیلم به خوبی توانستند که به ایفای نقش خود بپردازند و فضای زمستانی، فیلم‌برداری‌های سرد و صداگذاری‌هایی که همه آنان نمایان کننده روحیات مرد بود، به بهترین شکل ممکن به تصویر کشیده شده بود.موسیقی‌هایی که در این فیلم به کار برده شده بود بسیار گوش‌نواز بودند و قطعه‌ای که اختصاصاً برای این فیلم تنظیم و نواخته شده بود، حال و هوای فیلم را سنگین‌تر و بهتر می‌کرد.با این حال، تماشای این فیلم در کنار مطالعه داستان اصلی می‌تواند ما را به درک بهتری از نشانه‌های نهفته در کتاب داستایفسکی برساند. درکی که کمک می‌کند معنای واقعی عشق حقیقی داستایفسکی را درک نمود که نه خودخواهی، بلکه آفریننده فداکاری و دلسوزی است.همین است که مرد در آخر داستان، به خاطر رفتن دخترک، از او دلخور نیست بلکه ممنون دار اوست، حتی به خاطر لحظات خوشی که توانسته خیالپردازی‌های مرد را به واقعیت تبدیل نماید از دخترک تشکر می‌کند.اگر بخواهیم داستان کتاب و فیلم را در یکی دو خط، خلاصه کنیم، شاید بتوان گفت:در زندگی گاهی ما تنها نقش کسی را بازی می‌کنیم که باید شعله عشق کسی را زنده نگه‌دارد تا وی بتواند به آن شخصی که می‌خواهد برسد!!!و البته که اینگونه عاشق بودن، دلی بزرگ و فداکار می‌خواهد.به قلم کامیار ارباب زینقد و خلاصه کتاب شب های روشنباور داشته باشید یا نه، همه ما در یک سنی، به نوعی اگزیستانسیالیست (Existentialism) می‌شویم.اگزیستانسیالیسم یا همان هستی‌گرایی، واژه‌ای است با تفکرِ بی‌معنی بودنِ زندگی برای انسان، مگر اینکه خودِ انسان به آن معنا دهد. این  اصطلاح را با پوچ‌گرایی اشتباه نگیرید. پوچ‌گرایان در هر صورت زندگی را بی‌معنی می‌دانند اما اگزیستانسیالیست‌ها راهی برای بی‌معنی نشدن زندگی قائلند و آن معنا دادن به زندگی است توسط خودِ انسان. اگر در زندگی خود عمیق شوید، لحظه‌هایی را خواهید یافت که به این نتیجه رسیده‌اید که دیگر زندگیتان بی‌معنا شده، صبح‌هایی را خواهید یافت که دلیلی برای بیدار شدن و بیرون آمدن از رختخواب ندارید. زندگی را در یک لوپ تکرار می‌بینید. این همان جایی است که اگر انسان ضعیفی باشید احتمالا آرزوی مرگ می‌کنید و اگر کمی قوی باشید به دنبال بهانه‌ای برای زنده بودن و زندگی کردن می‌گردید. چیزی که همان معنای زندگی است. برای همین در اولِ نوشته به این اشاره کردم که همه ما، دید اگزیستانسیالیستی را تجربه کرده‌ایم.با این مقدمه، شاید بتوان به راحتی، راوی و شخصیت اصلی داستان “شب‌های روشن” از “فیودور داستایفسکی” را درک کرد. فردی که با مردم نمی‌تواند رابطه برقرار کند، اما در عوض تلاش می‌کند که با هر چیزی در شهر، حتی آپارتمان‌ها حرف بزند، دل بدهد و قلوه بگیرد. شخصیتی که معلوم نیست چرا نام ندارد، هرچند شاید بتوان نام نداشتنش را هم، به همان دیدِ بی معنی دانستن زندگی ربط داد. مردی که شب‌ها احساس راحتی بیشتری می‌کند تا صبح‌ها. شاید اگر کمی بیشتر به این شخصیت دقت کنید، او را بهتر درک کنید. خواهید دید که حال و هوایش را در گذشته تجربه کرده‌اید.از این موضوع که بگذریم، شخصیت بی‌نام و البته نه بی‌نشانِ داستان، فردی به شدت خیال‌پرداز است. او در رویاهایش غرق شده و انگاری در آخرِ داستان، به این نتیجه خواهیم رسید که ای کاش در همان رویاها و دنیای خیالیش سر می‌کرد و درگیر واقعیت زندگی با آن تلخی‌هایش نمی‌شد. اما داستایفسکی در جمله آخر کتابش، شما را از این اشتباه بیرون می‌آورد، جوری که به راوی حق می‌دهید که به زندگی واقعی هم گریزی بزند.همان جا که می‌گوید:خدای من، یک دقیقه‌ی تمام، شادکامی! آیا این نعمت برای سراسر زندگی یک انسان کافی نیست؟البته از شخصیت “ناستنکا” نیز نباید غافل شد، شخصیتی کاملا واقعی در دنیای راوی، که سعی دارد از اول تا آخر، با آن نوع زندگی و حرف‌هایی که در مورد خودش می‌زند، خواننده را مجاب کند که دختر ساده‌ایست. اما با همین سادگی، ضربه‌ی عمیقی را ناخواسته به راوی می‌زند و از حق نگذریم چنین ضربه‌های بزرگ را اغلب از ساده‌ترین افراد می‌خوریم. ناستنکا با سبز شدن ناگهانیش بر سر راه راوی، دنیای او را به هم می‌ریزد. او را با خود همراه می‌کند و از افکار دائمی‌اش دور می‌کند. پس از این که راوی، به شدت شیفته‌اش می‌شود، سر و کله‌ی عشقش پیدا می‌شود.با توجه به اینکه بحث در مورد کتاب شب‌های روشن، تا کنون زیاد بوده، در این نوشتار سعی بر این بود که از زدن حرف‌های تکراری، اجتناب شود. با این حال شاید بد نباشد که در انتها، چند خطی هم به نامِ داستان بپردازیم. در روسیه به دلیل زیادی عرض جغرافیایی، شب‌ها مانندِ آغاز غروب، تا صبح روشن هستند. به این پدیده، “شب‌های سفید” یا “شب‌های روشن” می‌گویند. پس یکی از دلایل انتخاب این نام، اشاره به همین پدیده دارد. اما نکته‌ای دیگر آن است که مرد جوان در این داستان، چند شبی را پشت سر می‌گذارد که متفاوت از تمام عمرش است و باعث دگرگونی حال و احوال و زندگیش می‌شود. به همین خاطر، با توجه به دو دلیل مطرح شده، می‌توان گفت که نام داستان ایهام دارد و انتخاب بسیار خوبی، توسط نویسنده بوده است.به قلم سیده هدی قاسمیانوب‌سایت منلطفاً نظر خودتون رو با من در میون بذارید :)کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیFri, 03 Jul 2020 18:13:54 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/دلِ-کوچکِ-من-w18nwbrfmvcrاز زمانی که چشم باز می‌کنیم و صدای ما را جهان می‌شنود، انتخاب‌های ما در زندگی شروع می‌شوند. هرچند که در دوران نوزادی و کودکی بسیاری از انتخاب‌ها از آن ما نبوده و به نوعی باید گفت که عقلِ انتخاب کردن را نداشتیم. از همان زمان‌ها ما عادت می‌کنیم به فرمان‌برداری از حرف بزرگترها و مسیری را می‌رویم که پدر و مادرمان می‌گویند.به ما می‌گویند : « تو باید پزشک بشوی یا در دانشگاه «x» درس بخوانی » و حتی اطرافیان و بزرگترهای دیگر که دوران کسب و کارِ خود را گذرانده‌اند و پول را همه‌چیز میبینند، نصیحتمان می‌کنند که از اکنون به سراغ مسیری برویم که درآمد داشته باشد و تضمین‌کننده زندگی‌مان باشد.و جالب است که وقتی با آنان به گفتگو می‌پردازی در جواب از منطقی بودن حرف می‌زنند و اگر علاقه‌ای در زمینه‌ای داشته باشیم، آن را تحقیر می‌کنند و ما را از احساسی تصمیم گرفتن باز می‌دارند. اما خود نمی‌دانند که تاکنون آن‌ها با این به اصطلاح منطقی انتخاب کردنشان، به خویشتن و ماهیت اصلی خودشان خیانت کرده‌اند و خود را نشناخته‌اند تا بتوانند آن استعداد و علاقه‌ای که به خاطرش آفریده شده‌اند را بیابند و پی آن را بگیرند.بسیاری از این افراد هیچ آگاهی ندارند و همین ندانستن متأسفانه می‌شود زنجیر پایشان و آن کسی که باید باشند را نمی‌سازند و آن کسی را می‌سازند که دیگران دوست دارند.ما اگر معناگرا باشیم و سعی کنیم دلیلی برای زنده بودن و نفس کشیدن خود بیابیم و از بعد معنوی کمی بر خود تمرکز کنیم، می‌توانیم به شناخت‌هایی برسیم که ما را به سمت علاقه زندگی و عشق شغلی ما سوق می‌دهد. شاید این عشق شغلی ما دور از ذهن باشد یا هیچ بازار کاری در آن نباشد اما چیزی است که ما برایش ساخته شده‌ایم و به نوعی وظیفه ما این است که در همین حیطه فعالیت کنیم.و باور داشته باشید که موفقیت شغلی بزرگ زمانی رخ می‌دهد که از انجام دادن کارمان، لذت ببریم و با انجامش انرژی کسب کنیم. این چنین است که استیو جابز فقید توانست کمپانی بزرگی همچون اپل را پایه گذاری کند و با توجه به تمام شکست‌ها و ناکامی‌هایش، باز هم به مسیرش ادامه دهد و حتی حاظر باشد از آبروی خویش هم بزند و همه چیزش را در معرض ریسک قرار دهد.اگر عاشق باشیم، مسیرش را پیدا خواهیم کرد…اگر عاشق شغلمان باشیم، مسلماً به درآمدزایی آن خواهیم رسید و روش‌های درست را پیدا خواهیم کرد. همانگونه که پیش‌تر هم گفتم هر کدام از ما با استعدادی به خصوص آفریده شده‌ایم و حرکت اصلی ما باید در همین مسیر باشد و با شروع به کار، خود این مسیر راهکارهای درست و راهنماهای لازم را به ما نشان می‌دهد.این گفته‌ام برگرفته از تجربه شخصی خودِ من است، که با توجه به علاقه‌ای که در زمینه تولید محتوا و گویندگی داشتم، به دنبال کارهای اداری و فروش سازمانی نرفتم و پایبندی خودم را به مسیری که انتخاب نموده‌ام، ثابت کردم.و هرچه بیشتر جلو می‌روم مسیر برایم روشن‌تر می‌شود و به یافتن استعداد خاص خودم و به شناختن دنیای درونم بیشتر و بیشتر نزدیک می‌شوم.البته باید بگویم که در این مسیر، قرار نیست که همواره همه چیز بر وقف مراد ما باشد و سختی‌های فراوان و مخالفت‌های زیادی را خواهیم دید و چشید. و آن دسته از اشخاصی که حرف دیگران را می‌پرستند و می‌خواهند همواره محبوب همه باشند، بهتر است تجدید نظری در رابطه با این نگرش و عملکرد خویش داشته باشند؛ چرا که با حرکت در مسیر علایق خویش نارضایتی زیادی را خواهند دید و شاید بسیاری حتی سد راهشان  بشوند.استیوجابز جمله طنزآمیزی و در عین حال تلخی در این راستای رضایت مردم دارد که می‌گوید :اگر می‌خواهید همواره همه را خوشحال و راضی نگه دارید، بهتر است که بستنی فروش بشوید.حال که اهمیت عشق شغلی و استعداد را در زندگی و کسب موفقیت‌های بزرگ متوجه شدیم و سختی‌هایش را نیز گفتیم، بهتر است که از اکنون شروع کنیم و قدمی حتی کوچک در این مسیر برداریم.آن قدم می‌تواند برای شروع، چند ساعت تأمل بر همین گفته‌ها باشد و نگاهی به زندگی گذشته خویش که چقدر به خاطر دیگران و با انتخاب‌های آنان زندگی کردیم. و مهم نیست که چه سن و سالی دارید، در این مسیر زندگی‌ای که قرار داریم، زمان فقط یک بعد فیزیکی و خیالی ذهن انسان است و موفقیت‌های بزرگ، به مانند ذهن انسان به زمان نگاه نمی‌کنند، موفقیت‌های بزرگ به دنبال انسان‌های بزرگی هستند که خود را رشد بدهد و خود را زیاد کند و نه سنش را.و همین است که حتی اگر ۹۰ ساله هم هستید، می‌توانید یک انسان بزرگ باشید و حتی برای لحظاتی خود را زیاد کنید.به قلم کامیار ارباب زیبرای خوندن بیشتر به وبلاگ وبسایتم سر بزنین :)وبسایت منلطفاً نظر خودتون رو با من در میون بذارید :)کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیSat, 27 Jun 2020 14:25:03 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/مشکلِ-خودمون-febkabgdddodبزرگترین مشکلات شخصیتی هر شخصی، از دوران ببچگیش سرچشمه می‌گیره. کودکی، دورانی که پدر و مادر باید به بهترین نحو ممکن فرزندشون رو بزرگ کنن اما به دلیل عدم آگاهی و نداشتن اطلاعات مناسب برای تربیت درست، معمولاً بچه‌ها با مشکلات زیادی بزرگ می‌شن، مشکلاتی که اونقدر عمیق ریشه می‌گیره که اگر توی بزرگسالی آدم بخواد قدمی برای اصلاحشون برداره، خیلی خیلی باید سختی بکشه و تلاش زیادی بکنه.اما حالا که بزرگ شدیم این مسئولیت به دوش ماست که بتونیم خودمون رو بسازیم و حرکت بدیم و یاد بگیریم که چطور باید به نحو احسنت فرزند دلبندمون رو رشد بدیم.صحبت‌های زیادی توی این زمینه وجود داره و من قصد دارم به یکی از مهمترین‌هاش اشاره کنم که همین الان همه آدمای روی کره زمین باهاش مشکل دارن و هر آدمی که به موفقیت‌های بزرگی رسیده باید این ویژگی رو در وجود خودش داشته باشه.اعتماد به نفس؛یک ابزار قدرتمند برای رسیدن به خواسته‌هامون ولی توی وجود بسیاری از افراد خیلی ضعیف هستش. که عمده این ضعف شخصیتی از بچگی سرچشمه می‌گیره و توی اون دوران، وقتی ما به عنوان یک بچه کنجکاو کاری رو انجام می‌دادیم و جایی سرک می‌کشیدیم، اغلب اوقات تحقیر می‌شدیم و رفتار بدی با ما می‌شد. با این عنوان که «بچه باید مؤدب باشه» «بشین سرجات دیوونم کردی» «اگر نشینی می‌برمت بهت آمپول بزنن» و از این قبیل موارد. که همه و همه باعث خراب کردن و تضعیف قوه‌ی اعتماد به نفس بچه میشه، دقیقا توی همون نقطه و سن و سالی که باید این ویژگی رو توی بچه پرورش داد، ما داغون‌ترشم می‌کنیم و این گیر دادن‌ها ادامه دارد تا ….تا زمانی که اون بچه بزرگ میشه و به سن و سال استقلال‌طلبی می‌رسه و متأسفانه به خاطر عادتی که روی رفتارش ایجاد شده، اگر کسی نباشه بهش گیر بده، خودش به خودش گیر میده و وظیفه خطیر اطرافیان رو به دوش می‌کشه.بله؛ اکثر ما عادت داریم که به خودمون گیر بدیم و خودمون عاملی بشیم برای تضعیف قوه اعتماد به نفس و عدم پیشرفت خودمون. مثل وقتی که به دانشگاه میریم و با نمره بدی که می‌گیریم، خودمونو تحقیر می‌کنیم یا وقتی که مرتکب اشتباهی می‌شیم که کسی حتی متوجه‌ش نشده، نمی‌ذاریم بدون سرزنش از زیر بار این مسئولیت شونه خالی کنیم و همه ابعاد شخصیتی‌مون رو زیر سؤال می‌بریم و بی‌رحمانه به درونمون حمله می‌کنیم.درونی که خیلی خیلی بیشتر نسبت به بیرونمون نیاز به مراقبت داره!دقیقا مثل مواظبت از پوستتون که کرم ضد آفتاب می‌زنین تا پوستتون نسوزه، باید برای درون هم التیام و درمانی پیدا کرد و بهش توجه کرد.باور کنین هیچکس به خوبی خودمون نمی‌تونه اعتماد به نفس وجودی‌مون رو تخریب کنه و همش به این بستگی داره که ما چقدر ارتباط درست و مطلوبی با درونمون داشته باشیم. ارتباطی که متأسفانه هیچکس تا حالا بهمون نگفته مهمه.اما حالا که می‌دونیم و آگاهی کسب کردیم باید بیشتر حواسمون باشه؛ اگر ما نتونیم خودمون رو دوست داشته باشیم، به معنای واقعی کلمه نمی‌تونیم عشق پایداری رو نصیب کسی کنیم. ارتباط ما با درونمون روی هر چیزی، از موفقیت و رشد و روابط خوب و موقعیت شغلی خوب و و و و اثر گذاره!می‌دونم شاید سخت باشه که بخواین برای روزهای اول روی حرف‌هایی که خودتون به خودتون می‌گین تمرکز کنین و به اونا گوش بدین، ولی با سپری شدن زمان این کار براتون راحت‌تر و راحت‌تر میشه و به مرحله‌ای می‌رسین که به راحتی می‌تونین خودتون رو تحسین کنین.بنابراین به جای توجه بیش از حد به محیط اطراف و گشتن دنبال مقصر (حتی پدر و مادرهای زحمت‌کشمون) باید یکم به خودمون توجه کنیم و مراقب صحبتای درونیمون باشیم.این صحبت‌ها می‌تونن کل زندگی‌ ما رو عوض کنن و حتی برگ بازنده لحظات سخت زندگی رو، به برگ برنده تبدیل کنن.به قلم کامیار ارباب زیبرای خوندن بیشتر به وبلاگ وبسایتم سر بزنین :)وبسایت منلطفاً نظر خودتون رو با من در میون بذارید :)کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیSat, 20 Jun 2020 14:40:02 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/نقد-رمان-عقاید-یک-دلقک-agvmb6yzclasرمان عقاید یک دلقک که روایتگر اختلافات و تفاوت های نگرشی انسان ها به مسائل زندگیست، به زیبایی هر چه تمام، با قلم فوق العاده هاینریش بل، توانسته چالش های فراوانی در زندگی هر شخصی را مکتوب کرده و همه را در یک شخصیت به عنوان «دلقک» جای گذاری نماید. چالش هایی که انسان ها غالباً با آن درگیرند و روزهای عذاب آوری را برای خود ساخته اند. برای نمونه می توان به مشکلات خانوادگی این دلقک اشاره نمود که اکثریت فرزندان قرن حاضر، با چنین چالشی مواجه هستند؛ چالش‌هایی مانند عدم حمایت خانواده ها از آینده عشقِ شغلی فرزندشان، تا آنان بتوانند کاری انجام دهند که واقعاً به آن علاقه مند هستند، یا عدم توانایی در گفتگو کردن اعضای خانواده برای حل مسائل پیش آمده و دلخوری‌ها، که جزو مشکلات اعظم خانواده‌ها هستند.«هاینریش بُل» نویسنده رمان عقاید یک دلقکاگر می خواید به خلاصه این رمان گوش بدید به بخش پادکست وب‌سایتم سر بزنید :)نویسنده به خوبی کاراکتری پر از مشکلات را در یک قالب و یک شخصیت برای مخاطب تداعی می‌کند که برای همذات پنداری بیشتر، دلقکی را به عنوان پیشه اصلی کاراکتر داستان انتخاب نموده و همه پتانسیل‌ها و اتفاقات رمان را بر همان دلقک بودن، سوار کرده. زیرکی خاصی در این انتخاب است، چرا که دلقک نماد خنده و شادی است و با این عمل نویسنده قصد آن را داشته تا با تلخی خنده‌های یک دلقک افسرده و درمانده و آن ماسک قلابی شادی بخشی که برای اجرا می‌زند، مخاطب را بهتر با خود همراه نماید و روایتی تأسف‌برانگیزتر و تأثیرگذارتر را ارائه کند.در این رمان یکی از مباحثی که به کرات از آن سخن به میان آمد، مذهب‌داری و دین‌داری بوده که چگونه معتقدین افراطی موجب رنجش اطرافیان می‌شوند و به نوعی خود دلقک بی‌مذهب (Irreligion) نیز شخصیتی افراطی داشته و بر اعتقادات آزاد اندیشانه خود محکم بوده و در این کتاب، نظر بر آن بوده که به پیامی برسد که شاید اندک مخاطبی آن را دریافت کند. و آن پیام این است که « با هر نوع اندیشه‌ای که داریم به عقاید یکدیگر احترام بگذاریم و در مکالمات خود هیچ‌گاه به اعتقادات و ارزش‌های مخاطب اشاره‌ای نکنیم. » که دلقک و اطرافیانش به هیچ‌ عنوان این موضوع را رعایت نمی‌کردند و مرتب موجب رنجش و درگیری می‌شدند.یکی از نقاط ضعف کاراکتر دلقک، عدم توانایی او در صحبت کردن به منظور حل مسائل ارتباطی بود که به عنوان نمونه می‌توان به گفتگویش با پدرش، برادرش و معشوقه‌اش اشاره نمود که در هر سه ارتباطش، با شکست و تنزل فکری و ارتباطی روبه‌رو گشت. و هرچه جلوتر می‌رفت به خاطر تفاوت نوع نگرش‌هایش با دیگران و عدم توانایی در ابراز خود، تاریک‌تر و سرخورده‌تر می‌شد.در تحلیل شخصیتی دلقک به دو مورد شاخص دیگر می‌توان اشاره نمود، یکی مقصر دانستن دیگران و دیگری ارتباط فاجعه بار دلقک رمان، با خودش. در مورد شاخص اول، دلقک در تمام لحظات، تنها کسی که هیچ سوءظنی به آن نداشت، خودش بود و تمام اتفاقات بد زندگی خویش را به دیگران و عملکرد آن‌ها نسبت می‌داد و هر چه جلوتر هم می‌رفت، این عملش وسیع‌تر و پررنگ‌تر می‌گشت؛ درست است که شاید او نمی‌توانسته اعضای خانواده خود را انتخاب کند اما به جای نشان دادن انگشت متهم بر آنان می‌توانست حداقل با گفتگو، بخشی از مشکلات خودش را با آنان حل کند و شاید دست از غرور کاذب خود بکشد. یا زمانی که معشوقه‌اش وی را ترک کرده، به این پی نمی‌برد که چرا چنین اتفاقی افتاده و تنها از یک بُعد به اتفاقات نگاه می‌کند. آن هم بُعدی که دلقک، هیچ تقصیری ندارد!شاخص دوم شخصیتی دلقک، ارتباط ضعیف و تخریب‌گر خودش با درونش است که نمودش را می‌توان زمانی دید که بعد از تمرین در جلوی آینه حالش بد می‌شود و بعد ها که تنها تسکین‌دهنده وی، یعنی معشوقه‌اش او را ترک می‌کند دیگر حتی جرأت نگاه کردن به خود را در آینه ندارد. زمانی که دلقک در آینه نگاه می‌کند، ندای درونش که همواره در حال شکایت و غر زدن است، با چهره دلقک آمیخته می‌شود و دلقک از آن که حقیقت درون خودش را در آینه می‌تواند ببیند آشفته می‌گردد و احساسی ناشناخته‌ای در وی به جوشش می‌افتد. و البته معشوقه‌اش به خاطر توجهی که به او می‌کرد و احساس ارزشمندی و عشقی که در او به وجود می‌آورد می‌توانست این آشفتگی را بعد از هر تمرین از دلقک بگیرد.در واقع همه ما اگر مدتی در آینه به چشمان خود نگاه کنیم، به این آشفتگی خواهیم رسید و احساسات ناخوشایندی در وجودمان سرچشمه می‌گیرند که شاید هیچ‌گاه وجود نداشته‌اند؛ که همه این اتفاقات به خاطر ارتباط نادرست با خویشتن است. اگر بخواهم از دلقک بگویم که اشاره‌ای هم به انسان‌های دیگر دارد، باید به این موضوع اشاره کرد که وی هنوز ابعاد زیادی از شخصیت خود را نمی‌شناسد و شاید دیگران را مورد سرزنش قرار دهد اما بدون آنکه بداند پیوسته در حال سرزنش خود است. و از آنجایی که تنها کسی که به وی توجه می‌کرد و درون دلقک را تحسین می‌نمود، معشوغه‌اش بوده، تنهایی اکنونش، او را خراب و خراب‌تر می‌کند. و به حدی از تشنگی جلب توجه و پوچ‌گرایی می‌رسد که حتی قصد خودکشی نیز از ذهنش می‌گذرد.در مجموع باید گفت که نویسنده به خوبی توانسته نه یک شخصیت خاص، بلکه انسان‌ها و مشکلات شخصیتی‌شان را به تصویر بکشد و اکثریت مردمان، با این چالش‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند و دلقک زندگی خویش می‌شوند و تلخ می‌خندند.در پایان باید به این مفهوم زیبا کتاب اشاره کنم که با چند خطی، تنها اشاره‌ای می‌کند و سریع از آن می‌گذرد تا نشانه‌ای باشد برای گرفتن‌ پیام‌های اساسی رمان؛ اشاره‌ی کوتاه این است : « وقتی مست روی صحنه می‌روم، به هنگام اجرای حرکاتی که نیازمند دقت‌اند اشتباه می‌کنم و مرتکب بدترین خطایی می‌شوم که یک دلقک دچار آن شود : به ابتکارات و ایده‌های خودم می‌خندم. تحقیری وحشتناک برای یک دلقک. »اگر ما دلقک باشیم و صحنه اجرا، زندگی ما؛ این که بدون هوشیاری زندگی خود را ادامه دهیم و از لحظاتش استفاده نکنیم، بزرگترین اشتباهی است که انجام داده‌ایم که منجر به همان خنده‌ی تلخی می‌شود که پیش‌تر به آن اشاره کرده‌ام. همان خنده‌ای که شاید از روی حسرت فرصت‌های از دست رفته و خطاهایمان، آنقدر تلخ است که خندیدن را فقط نمایشی می‌کند برای ادا درآوردن به مانند یک دلقک.به قلم کامیار ارباب زیوب‌سایت منلطفاً نظر خودتون رو با من در میون بذارید :)کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیWed, 10 Jun 2020 16:19:42 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/چراغ-سوزانِ-امید-yyszfcxjbdllانسان در زندگی برای ادامه مسیر خود، با چالش‌های بسیاری رو به رو می‌شود، چالش‌هایی که لحظاتی امان آدم را می‌برند و ذهن و جسم و روح را سرخورده می‌کنند. و در این دنیای ناپایدار که هر لحظه ممکن است چالشی در مسیرمان قرار بگیرد و اتفاقی رقم بخورد، انسان‌های زیادی نمی‌توانند درست زندگی کنند که درست زندگی کردن درد بیشتر و فشار بیشتری را وارد می‌کند و همین است که تا فشارها زیاد شود جا می‌زنیم و به اعتیادهای روزمره خود روی می‌آوریم.و همان کارهایی که آسان است و کاهلی را در انسان رشد می‌دهند، انجام می‌دهیم و درست زندگی کردن و انسان بودن را به فراموشی می‌سپاریم. و همین است سرانجام کسی که در سختی‌های زندگی‌اش امیدی نداشته باشد، امیدی که از هدفی سرچشمه گرفته باشد و می‌خواهد به مقصودی برسد، به هیچ خواهد رسید و لحظه‌ای به خود خواهد آمد و حسرت می‌خورد که شاید بسیاری از فرصت‌های مناسب را از دست داده است.امید؛ واژه‌ای که مفهومش به زندگی انسان حرکت می‌دهد و او را به سوی خواسته‌هایش حرکت می‌دهد.خواسته‌هایی که شاید شب‌ها خواب را از وی بگیرند و آرام و قرار برایش نگذارند. شاید عشق و ایمان و صلح و باور و و و هم بتوانند موجب حرکت شوند و معنایی برایمان بسازند اما در آن نقطه تاریک شب که درهای دل را بسته‌ایم و شاید اشک بر چشمانمان حلقه زده باشد و به این می‌اندیشیم که چقدر بیهوده تلاش کرده‌ایم، در این لحظه چشمان ما متوجه هیچ نوری نمی‌شود و در آسمان تاریک شب، هیچ ستاره‌ای را نمی‌بیند. در همین نقطه است که امید، به کمک ذهن و روح و جسم درمانده انسان می‌آید و او را مثل قدیم برای باری دیگر بلندش می‌کند، اشک‌هایش را پاک می‌کند و به ستاره‌هایی که در آن ظلمات و تاریکی می‌درخشند اشاره می‌نماید؛ستاره‌هایی که اگر آن تاریکی نبود، هیچ جایگاهی در آسمان نمی‌توانستند داشته باشند و بدرخشند، که در آسمان روز نمی‌توان ستاره‌ای دید و درخششی را نظاره‌گر بود. بنابراین تاریکی و سختی، لازمه رشد و زیاد شدن است و امید ابزاری برای دیدن درخشش‌ها و شعله‌هاست. امید به هر شمع خاموشی در دل ما شعله و گرما می‌بخشد و همه چیز را حتی در تاریک‌ترین لحظات ممکن، بیدار و روشن می‌کند.به قلم کامیار ارباب زیبرای خوندن بیشتر به وبلاگ وبسایتم سر بزنین :)وب‌سایت منلطفاً نظر خودتون رو با من در میون بذارید :)کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیWed, 03 Jun 2020 22:42:16 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/اردیبهشت-فصل-آفتابْ-دِلان-hthovbmkeea2من در کوچه‌های خیال خود، در هوایی نمدار و باران‌زده، قدم زنان به سوی نوری می‌روم که در اردیبهشت هرسال، من را محو خویش می‌کند؛ نور خورشیدی که در زیر ابرهای بارانی، درخشان‌تر از هر زمان دیگریست.من در خیالم خورشید را به گونه‌ای دیگر می‌بینم. هر روز که پوست تنم را نوازش می‌کند من نور تازه‌ای را می‌بینم و آن جهش‌هایی که در آسمانِ‌ ابرها به پا می‌کند و رنگ‌هایی که بر دیوار کدر آن بالاها می‌کشد، مرا برای ساعت‌ها محو خویش می‌نماید.و خورشید پشت‌ ابرها برای من زیباتر است و معنایی خوش‌تر دارد، معنایی که می‌گوید اگر آفتاب باشی و پشت ابرها، شاید از نظر پنهان باشی و توجهی را به سوی خود جلب ننمایی، اما باز هم تو گرمابخشی و نویدبخش برگ‌های درختان خیس و گربه از سرما یخ‌زده باغچه‌ای؛ با آن حجم عظیم ابرها، باز هم می‌توانم آن تب و تاب و رنگ و گرما را با خیالم حس کنم. خیالی که با نور خورشید به جوشش می‌رسد و مرا از خود بی خود می‌کند.اردیبهشت است و چند روزی هست که هوا ابریست و دلِ من هوایی دارد!جالب است که این فصل نه بوی بهار می‌دهد، و نه بوی شکوفه و باران، بوی مخصوص به خود را دارد که آدم عاقل را نیز می‌تواند به بلاهت و مستی بکشاند و سرخوش گرداند.من عاقل نیستم اما در این فصل خیالم حال پرواز بسیار دارد و می‌رود به هر سویی که دلش می‌خواهد، لحظه‌ای آن سوی کشور در غرب و لحظه‌ای در همین حوالی و چند خیابان آن ور تر. گاهی نمی‌دانم به چه امید این سفرهای خیالی را آغاز می‌کند و هر بار که رفت، با دلی خوش برنگشت.چند وقتی بود که تصمیم‌ گرفتم از دنیای خیال عقب کشم و بیشتر بر زمین باشم ولی اینجا، هیچ ندیدم؛ نه آنکه پوچ باشد، نه!بلکه چیز باارزشی و ماندگاری ندیدم؛ آری، ماندگاری کم شده و دل‌ها زود فراموش می‌کنند و خراش‌ها را تا ابد در دل نگه‌می‌دارند. در صورتی که نمی‌دانند با این نگه‌داشتن تنها به ابدیت و روح خود آسیب می‌رسانند. و شاید لحظاتی هم بود که من اصلاً هیچ دلی را ندیدم که همه عقل بودند و سر بر خاک می‌کردند.اصل حرف من، پیرامون همین دل‌هاست. دل‌هایی که محبت‌ها را زود به اخمی و طعنه‌ای می‌فروشند و همان که بهترین بوده را یک شبه کابوس می‌نامند.و بدتر آن کس که دل را به فراموشی سپرده و با عقل نا بالغ‌‌اش و ماشین حسابش، مسیرش را مشخص می‌نماید؛ و دلی که می‌خواهد در این میان آفتاب باشد، بهتر است که پشت ابرها باشد و خویش را نشان دهد. که عقل‌ها از دیدن آفتاب دلان به تکاپو می‌افتند و نصیحت و اندرز خویش را روانه حال آنان می‌کنند.و من اردیبهشت را نه به خاطر جوانه‌های سبز و باران و بوی بهار بلکه به خاطر همان خورشیدی که پشت ابر می‌تابد و به باران و زمین خیس بهاری گرما می‌بخشد، دوست دارم. هرچیز ماندگار و ابدی را که بخواهم، آسمان به من می‌دهد و زمین، کاروانسرای آفتاب دلان است که خود را در آن رهگذری بیش نمی‌دانند و بی‌دریغ می‌تابند.بهار در هر سال، و در هر لحظه طبیعت همین را به ما می‌آموزد که اصل آدمی دل اوست و نه عقل؛ که عقل‌ها طبیعت را به استسمار می‌گیرند و فقط دل‌ها هستند که به آن جان می‌بخشند و درکش می‌کنند. و امیدوارم که در این سال جدید که آغازی از یک سیر تکرار هرسالست، بتوانیم آن چه را که طبیعت و خورشید و ابر و باران و شکوفه‌ها و گربه‌های باغچه به ما بیاموزند را، درک نماییم.و آن وقت است که در کوچه خیال خود، همواره بوی اردیبهشت را احساس خواهیم کرد و پرتوی نور را در آسمان شب نیز نظارگر خواهیم بود. و خوشا به حال آن آفتاب دلی که در خیالش کسی را دارد و تنهایی به سیاحت نمی‌پردازد. که سیاحت در تنهایی، حس غریبی دارد و غربت، آفت جان دل‌های خیالباف و عاشق است.به امید آن روز که در دل‌های انسان‌ها، چیزی جز نور نباشد و روزی رسد که همه بتوانند خورشید پشت ابر را ببینند و از همان درس بیاموزند و آزاده باشند؛ و آزاده بمانند.به قلم کامیار ارباب زیاگر از این دلنوشته خوشتون اومد، پادکست های من رو هم گوش بدین خالی از لطف نیست! :)وبسایت منلطفاً نظر خودتون رو با من در میون بذارید :)کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیThu, 28 May 2020 21:55:19 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/بهترین-دوست-y8cwbolgcmd3می‌گویند که «کتاب بهترین دوست انسان است»؛ بله درست است ولی این کتابی که از آن سخن می‌گوییم دوست خوب که هیچ، می‌تواند نابودکننده زندگی‌ها هم باشد؛ شاید بعضی با شنیدن این موضوع بگویند : «بله باید در انتخاب خود دقت نمود و کتاب خوبی را برگزید که ارزش خواندن داشته باشد که به داشته‌هایمان نیز بیافزاید.»انتخاب درست، نیاز به دانستن پاسخی دارد و قبل از گفتن هرچیز باید مسئله‌ای برای هر شخص روشن گردد، و از خود بپرسد که هدفش از خواندن کتاب چیست؟پاسخ‌ها متفاوت‌اند و اگر پاسخی‌ هم نبود، همان بهتر است که خواندن کتاب را از یاد برد و چشم را خسته نکرد.حال اگر پاسخی بود، بسته به آن جواب می‌توان تعیین نمود که چه کتابی را شخص باید در ارجعیت قرار دهد و از همان شروع کند، مثلاً کسی که می‌خواهد مطلبی بیاموزد و شخصیت فردی خود را بیشتر بشناسد، باید به دنبال کتابی در همین مضمون باشد و به دنبال بهترین کتابی باشد که خواندن هر صفحه آن، بیشترین حد نکات را به وی آموزش دهد.یا اگر هم به دنبال افزایش خلاقیت و پرورش رویاپردازی خود باشد، باید رمان‌هایی فاخر و گرانقدر را مطالعه نماید و بهترین‌ها را دست‌چین نماید.بعد از آن که پاسخ را یافتیم و فهمیدیم که باید به دنبال چه کتابی باشیم، آن وقت است که بحث اصلی سخنم آغاز می‌گردد.سنگینی تفکریکی از معضلات انسان مدرن و فرهیخته، یا به اصطلاح کتاب‌خوان امروزی، آن است که فرهنگ کتاب‌خوانی را می‌داند و به خوبی به آن جامه عمل می‌پوشاند ولی نکته‌ای را فراموش می‌کند که سازنده بزرگترین مسائل در زندگی است و ذهن و روح را به سلابه می‌کشد و قدم‌ها را برای راه رفتن سنگین و سنگین‌تر می‌کند.به قول استاد علی صفائی حائری :«کتاب رشد . ص ۱۸»این‌ها با اینکه خیلی دارند، فقیر هستند؛ چون بیش از سؤال، به جواب‌ها رسیده‌اند و پیش از عطش، به آب.بسیاری کتاب‌های پیشنهادی دیگران را می‌خوانند بی‌آنکه بدانند در پی چه هستند و فقط اطلاعات در ذهن و روان خود انبار می‌کنند و این انبار کردن، دستاوردش می‌شود، سنگینی و تنبلی‌فکری که نهایتاً پوچ می‌شوند و مرگ را به قرار ترجیح می‌دهند.کاش ذره‌ای عمل هم باشد در این خواندن‌های پیشنهادی، که نیست و کتاب خواندنی که تفکر و عمل نداشته باشد، سم زندگی است و هیچوقت نمی‌توان آن را بهترین دوست نامید و بدتر، دشمن زندگی انسان نیز می‌تواند باشد.آگاهی و دانستن، مسئولیت دارد و این مسئولیت، دشواری‌هایی را می‌آفریند که اگر به درک‌ واقعیات نرسید، نمی‌توان به پذیرش مسئولیت رسید و بیشتر خواندن، تنها بار را سنگین‌تر می‌کند تا روزی که کمر را می‌شکند. و عقل فرهیخته را گودال سفاهت می‌برد و همان جا نفس‌های آخرش را می‌کشد.امام علی (ع) می‌فرمایند :غررالحکم؛ حديث۳۷۱۹اگر دوست داری سعادتمندترين مردم باشی به آنچه می­دانی عمل کن.با کمی تأمل بر این حدیث و توضیحات یاد شده، می‌توان اهمیت عمل به دانسته‌ها را دریافت که چقدر حائز اهمیت می‌باشد.حال بعضی هستند که می‌گویند : «اگر ما بخواهیم تمام کتاب‌‌های دنیا را بخوانیم و به آن‌ها عمل کنیم که عمرمان کفاف آن را نمی‌دهد و از بسیاری از کتاب‌ها باز می‌مانیم!»درست است شاید عمر انسان آنقدر به طول نینجامد اما باید دانست که خواند و عمل کردن بهتر از دانستن تنهاست و بین این دو یکی را باید انتخاب نمود که انتهای مسیر هر کدام بسیار متفاوت است،اولی به سعادت و همان «بهترین دوست، کتاب» می‌رسد و قدم‌های بهتر و محکم‌تری را برمی‌دارد و دومی به عبث یا پوچی از سنگینی شکم سیرشده‌اش و مسئولیت‌های پذیرفته نشده‌اش، می‌رسد.در کلام آخر این نکته را هم اضافه نمایم که اگر خواستید ارزش کتابی را که خواندید سنجید و کیفیت مطالعه خود را محک بزنید، از خود بپرسید که « با خواندن این کتاب، چه بر من افزوده یا کاسته شده؟ »به قلم کامیار ارباب زیوبسایت منبرای مشاهده وبسایتم اینجا رو کلیک کنید...شما می تونید مقالات و صدای من رو در وبسایتم بخونید و بشنوید؛ آدرس این مقاله من در وبسایتم.لطفاً نظر خودتون رو با من در میون بذارید :)کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیThu, 21 May 2020 16:13:03 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/شبهای-من-fdvnmqzkq3ieاز همان اول راه، از هیچ، گریه کنان به بیرون آمدیم و اکثریت ما با بلاهتی عمیق، کودکی و نوجوانی و جوانی و میانسالی و پیری را گذراندیم؛ ما انسان‌های به اصطلاح متمدن و متدین، هیچ ندانستیم و تأمل نکردیم؛ شب‌ها را در عیش صبح فردا بودیم و صبح را در خیال شب گذراندیم.انسان امروزه نفهمید که معنای خورد و خوراک چیست و وی اگر طالب منزل و جایگاه و موفقیت است، هیچ‌گاه نپرسید که برای چه این همه را می‌خواهد؟رسیدن به دستاوردهای عظیم، شهرت، قدرت، ثروت، ارتباطات پویا و مستحکم و همه این قبیل را برای چه می‌خواهد؟انسان امروزه می‌داند که اگر بخواهد به جواب این سؤال‌ها برسد شاید به پوچی یا عبث خواهد رسید چرا که در انتها، تمام آنچه را  که ذخیره نموده را از دست خواهد داد و حتی پوست و گوشتش هم در زیر ذرات نمناک خاک هیچ خواهند شد؛ ما به حقیقتی، که از آنچه فکرش را هم نمی‌کنیم به ما نزدیک‌تر است، بی‌محلی می‌نماییم و آن را پشت گوش می‌اندازیم.همان دنیای گنگی که به این دنیا معنا می‌بخشد و جان شیرین را خوش می‌نمایند؛ تفکر در مرگ، خود دستاوردها و خوراک‌هایی دارد.اگر مرگ پیش چشم آید زندگانی چگونه خواهد بود؟یا سؤالی بهتر، اگر به شما بگویند که تنها ۲ روز دیگر زنده هستید، چه می‌کنید؟تأمل بر این سؤالات شاید جواب‌های غیرمنتظره و عجیبی را به دنبال داشته باشد که تا به حال هیچ‌گاه شاید جرأت و خیال بیانشان را هم نداشته باشیم؛ خود من نیز جوابی غیرمنتظره را در خیالاتم یافتم که مرا شوکه کرد و اگر مرگی نزدیک نباشد، شاید هیچ‌گاه به دنبالش نخواهم رفت.و مسلماً یافتن همین سؤال، برتر از رسیدن به بزرگترین‌هاست، چرا که پاسخ من و شما به این پرسش، می‌شود همان معنایی که اکنون باید به دنبالش باشیم.شاید جواب غیرعقلانی و غیراخلاقی هم بیابید اما در بطن همان هم، حداقل می‌توانید خود را بشناسید و بیشتر با دنیای درون خود آشنا گردید.رسیدن به همه چیز شاید در همین عمل خلاصه گردد و همه‌ی این‌ها را نوشتم تا به همین نقطه برسم؛ آن هم خودشناسی است.خودشناسیشناختی که نه تنها بر جسم‌، بلکه بر روح و روان نیز اشراف کامل داشته باشد. شناختی که حقایق درون انسان را آشکار می‌نمایاند و به قولی تاریکی و روشنی وجودمان را نمایان می‌سازد تا بفهمیم که چه هستیم و به کجا باید سفر کنیم!این نوع شناخت که من اکنون کجا هستم و چِه دارم و کِه هستم، شمشیری دولبه است؛ می‌تواند محرکی پرتوان برای حرکت به سوی درخشش‌های و روح‌های بزرگ باشد و یا آن که همانند کندن قبری برای همیشه دفن شدن در آن باشد و مرگی را رقم بزند که نفس دارد، اما روح ندارد.بارها به چشم دیده‌ام و خود نیز تجربه کرده‌ام، انسان تنها با قطع شدن تنفس نمی‌میرد، بلکه با همان تنفس نیز کام مرگ را هر روز می‌چشد که دردناکتر از مرگ بی‌تنفس است؛ به این خاطر که در عین نبودن، بودنی هست و همین سوهانی می‌شود برای خراش‌های بیشتر و خون گریستن؛ در چنین مرگی، شاید به مرحله‌ای رسید که مرگ بی‌تنفس را ترجیح داد و قدمی برای نفس نکشیدن هم برداشت.در چنین حالتی، دو اتفاق می‌تواند رخ دهد. اول آنکه قدمی برمی‌داریم و بعد هم پشیمان می‌گردیم و یا آنکه قدمی برنمی‌داریم و باز هم پشیمان می‌گردیم.در هر صورت انتهای این مسیر پشیمانی و عجز و ناتوانی و اندوه است و هیچ ندارد؛ و چنین شخصی باید با خود آشتی نماید و خود را با صمیمیت بشناسد و نه از روی کینه و حسرت وگرنه به تباهی می‌رود.اگر خودشناسی را بر پایه‌های درست جلو برد و بعد معنویت و روحانیت وجود را قدرتمند ساخت، آرام آرام می‌توان به روحی بزرگ دست یافت که هدف و معنای زندگانی خود را به طور کامل شناخته و رضایت قلبی عمیقی نسبت به خویش دارد و به قولی، خود را دوست دارد.که دوست داشتن خود، هنر انسان‌های بزرگ است و بس.وقتی با پلیدی‌ها و زشتی‌ها روبه‌رو گردیم و آن‌ها را بپذیریم و ذره‌ای اهانت به درون مقدس خود وارد نیاوریم، می‌توانیم سعادتمند گردیم و زیبایی‌ها و درخشش‌های خود را شکوفا سازیم و به بلندای روح بزرگ انسانیت و خالقش، حجرت کنیم.اگر به این درجات رسید و در مسیر خودشناسی و خداشناسی و جهان‌شناسی حرکت نماییم، آن چیزهایی که نامش را موفقیت و ثروت می‌گذارند، برایمان بسیار متفاوت خواهند بود و نگرشی دیگر داریم که رهگذرِ محو در تماشای سیمای جمال‌ها و شکوه‌های مردم، بویی از آن نبرده.و مولانا چه خوش، سخن من را در دو خط به گوش عالمیان رساند :بیرون ز تو نیست آنچه در عالم استاز خود بطلب آنچه که خواهی توییمن امید دارم به درخشش روح انسان‌هایی بزرگ، که روز و شب خود را برای چیزی می‌کاوند، که عقل‌های زنگ زده و خشک، آن را درک نمی‌نمایند.به قلم کامیار ارباب زیکامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیThu, 14 May 2020 22:32:33 +0430https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/سکوت-qzbg4opqlnevسکوت، خردمندانه‌ترین عمل هر خردمندی؛البته نه آن سکوتی که از بی‌تفاوتی می‌آید که بی‌تفاوتی در مسیر رشد و تعالی، گنجانده نمی‌شود.مراد آن سکوتی است که از صبر می‌آید و به خاطر عزیزی سخن نمی‌گوییم؛آن سکوتی که به نیت یادگیری و شنیدن است؛یا سکوتی که برای همدلی است؛و آن سکوتی که برای تفکر و تدبر و تأمل است؛آری خلوت‌های شبانه پر از درسند و قصه‌هایی آموزنده دارندالبته اگر عاشق باشیم، این خلوت‌ها و سکوت‌های تاریکی شب را داریم.فقط عاشق است که تا پاسی از شب را بیدار می‌ماند و با اندکی خواب، سحرگاه را برمی‌خیزد.و همان روز را پرتوان‌تر از روز قبل می‌سازد.سکوت را با عشق می‌توان با زندگی آمیخت که بی‌عشق سکوت‌ها بر می‌شکنند.قلمی از کامیار ارباب‌زیبا تفکری از جنس تمشککامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیFri, 07 Feb 2020 01:54:09 +0330https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/عشق-عالم-hlpoe93vxrjyمردم را دوست داشته باشیم.دوست داشتن مردم هنر مردان بزرگ است؛مرد بزرگ، آن کس که بی‌دریغ می‌بخشد و لبخند می‌زند؛آن که اگر خراشی را بر کسی بیند اندوهگین می‌گردد و از بی‌تفاوتی‌ها گذر کرده.این اشخاص افرادی هستند که بی‌وجودشان شاید نسل سازی ها و بقای شادی و امید حقیقی از میان مردم برداشته شود و آنچه که هست به ویرانی سوق پیدا کند.و این چنین دوست داشتنی، نیت و هدفی پلید ندارد،که اگر داشته باشد خود را خواهد سوزاند.چرا که غایت این عشق از کسی بر دل بزرگان می‌نشیند که خالق تمام این جهان است که بزرگ و کوچک و عشق و نفرت را او آفریده.و از عشقِ به معبود است که به عشقِ حقیقی مردم می‌توان رسید؛ آخر معبود عاشق مخلوق خود است و آنچه که او عاشق باشد، عشق بزرگان هم خواهد بود. عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوستقلمی از کامیار ارباب‌زیبا تفکری از جنس تمشککامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیWed, 05 Feb 2020 02:16:52 +0330https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/محیط-انسان-l4otmmgu8nouهمه می‌دانند که انسان یک موجود اجتماعی و جمع محور است و اصل زندگانی‌اش، محیط اطرافش است،حال اگر محیط، درجه کیفی بالایی داشته باشد اثرات بسیار باکیفیت و مطلوبی را بر شخص نمایان می‌سازد و اگر هم بد باشد، جز ویرانی چیزی باقی نمی‌گذارد.با آن که می‌گوییم انسان زاده محیط است و وابسته به آن،باید از آن فاصله گرفت، چرا که انتخاب و تفکر را از انسان می‌رباید.محیط نه تفکری برای ما می‌خواهد و نه انتخابی؛اگر پریدند، ما نیز باید بپریم و اگر خندیدند ما هم باید بخندیم.و شاید یکی از آسان‌ترین و راحت‌ترین راه‌های زیستن، پیروی از محیط باشد!و همین است که شخصیتی در حال رشد، به استقلال فکری، و جدایی از محیط خود می‌رسد؛محیطی که لحظه‌ای شاد است و شادی‌آور، و لحظه‌ای غمگین است و سرخورده.نه باید با محیط بود و نه برای محیط، بلکه باید تفکرها و انتخاب‌ها برای خودمان باشد و تصمیمش از سوی ما باشد.و باید نگرش‌ها و دیدگاه‌هایی متفاوت با محیط داشت که گاهی این جدایی، تنهایی به بار می‌آورداما اگر رشد می‌خواهیم باید تنهایی را بپذیریم!و جالب است که غالباً محیط، حرف از راستی و درستی به میان نمی‌آورد.قلمی از کامیار ارباب‌زیبا تفکری از جنس تمشککامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیMon, 03 Feb 2020 00:16:01 +0330https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/چرا-زندگی-kgx0ncwsqpukسؤالی وجود دارد که اگر پاسخی درست برایش باشد حتی بهشت‌ها را می‌توان در زمین دید و می‌توان به حرکتی رسید که هیچ چیز بر آن چیره نگردد؛آن سؤال، خطالب به لحظه به لحظه زندگی من و شماست،از نفس‌هایمان تا خوردن‌ها و خوابیدن‌هایمان.سؤال این است : «چرا دارم زندگی می‌کنم؟»تفکر و رسیدن به همین تک سؤال کوچک، بسیاری از مسائل را حل می‌کند و خیلی‌ از آن ها را به آب می‌سپارد که برلی همیشه از زندگیتان پاک گردند.شاید از جهل ما باشد که اول دنیا را می‌بینیم و بعد معنایش را می‌یابیم که البته آنقدر دنیا شلوغمان می‌کند که از معناها فراموش می‌کنیم و به همان چرخیدنِ چرخِ گردِ زندگی و تکرار هر روز، خرسند می‌گردیم.مشغول چرخاندن چرخ گرد شدن بد نیست که لازم است اما پیش از آن باید معناها را یافت و به سؤال‌هایی پاسخ داد که این چرخ، در مسیر درست حرکت کند.قلمی از کامیار ارباب‌زیبا تفکری از جنس تمشککامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیFri, 31 Jan 2020 14:29:49 +0330https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/تفکر-و-انتخاب-afgce6nwgpomدر مسیر زندگی، مسیرها و انتخاب‌ها بسیارند و چه بسا در گام‌هایی بر سر دوراهی حیران و هراسان رفتن و یا ماندن باشیم.در این میان عده‌ای حرف خود را می‌زنند و بر همان پافشاری می‌کنند و بعضی جهتی مخالف را می‌گویندو جالب آن است که هر دو جبهه بر پایه منطق‌هایی و علم‌هایی درست می‌گویند.نیک در این سرکشی‌های بی‌انتها و سیر عظیمی از دروغ‌ها، باید به کدام سو رفت؟باید کدام جهت را انتخاب نمود؟ملاک انتخاب چیست؟پاسخ، ارزش‌های انسان است؛ارزش، همان چیزی است که رفتارهای ما را می‌سازد، ارتباطات ما را مدیریت می‌کند و بر اساس همین ارزش‌ها تصمیم‌گیری می‌کنیم.ارزش‌های یک انسان علایق و عشق‌هایش را می‌سازند و مسیر حرکتش را مشخص می‌کنند؛و چه سرخودگی‌ای خواهد بود که این ارزش‌ها را محیط اطراف به ما تحمیل کرده باشد و بر اساس همان‌ها پیش برویم.در حقیقت ما می‌توانیم فکر کنیم و خود، برای خود بیاندیشیم؛نباید آنچه انجام می‌دهند را انجام دهیم یا آنچه می‌گویند و به اصطلاحی مُد است را بگوییم.انسانی که در مسیر رشد حرکت می‌نماید باید خود را از این بار تفکر تحمیلی خارج کند،که عمل دشواری هم هست اما لازم و واجب بر هر فردی است.قلمی از کامیار ارباب‌زیبا تفکری از جنس تمشککامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیTue, 28 Jan 2020 22:18:02 +0330https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/نهایت-رشد-jlw2nvv0i4jvاصل تدریج، یکی از قوانین حاکم بر زندگی ما؛که مصداقش همان رشد نهال است که آرام آرام و پله به پله، به درختی تنومند مبدل می‌گردد،یا قطرات کوچک باران که در کنار هم دریاها را می‌سازند.انسان هم در همین اصل قرار دارد و رشد‌ها با ثانیه‌های گذران، عمری می‌شوند و انسانی بزرگ را می‌سازند.و انسان هم که بنده شتاب است و فقط نتایج را می‌خواهد؛ و اگر صبری نباشد و استقامت و استمراری در کار صورت نگیرد،ناامیدی، ذهن و روح را اسیر خاک می‌کند و رشد را زمین‌گیر می‌نماید.شاید یکی از نگرش‌های قدرتمند برای حرکت‌های بیشتر و استقامت در کار، آن باشد که حرکت، برای حرکت باشد و نه برای رسیدن و کسب نتایج،چرا که مسیر رشد از فرای آسمان‌ها نیز عبور می‌نماید و به بی‌نهایتی که نهایت ندارد ختم می‌گردد.قلمی از کامیار ارباب‌زیبا تفکری از جنس تمشککامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیSun, 26 Jan 2020 23:39:35 +0330https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/رهایی-qk9k2vughvqoانسان‌های بزرگ، ظرفیت‌هایی عظیم را در خود پرورش داده‌اند، ظرفیت‌هایی در تمام ابعاد زندگی؛آنان بی‌دلیل کاری را انجام نمی‌دهند، تفریحاتشان بی‌حکمت و بی‌منفعت نیست و زمان‌ها را با دقت خرج می‌نمایند.آنان فهمیده‌اند که نه داشته‌ها مال آن‌هاست و نه بازدهی‌ آن‌ها، بلکه فقط آن کوشش و تلاش و مهم‌تر، نیت و انگیزه آن کوشش ملاک است.آنان زمان را تنها به گذر ثانیه‌ها نمی‌بینند،بلکه آنان بزرگتر می‌بینند و جوانی و پیری و کودکی را در کنار هم قرار می‌دهند و به قیاس می‌پردازند؛و در این قیاس می‌فهمند که جوانیِ سرشار از توانایی و داشته‌ها، به پیرمردی فرتوت و ناتوان مبدل می‌گردد و زمان را کوتاه می‌یابند و سریع حرکت می‌نمایند.این چنین انسان‌هایی به رهایی می‌رسند، رهایی از اسارت‌ها و زنجیرهای کره خاکی؛ آن‌ها که به آزادی می‌رسند لحظه‌ای اجازه نمی‌دهند زنجیر‌ها، اوج گرفتن‌شان را خراب کند.و در این رهایی حتی از آزادی به آزادی می‌رسند و عشق مقصود را آنقدر شدید می‌یابند که از مفاهیم واژگان و رویاها، رهسپار آسمان‌ها می‌گردند.تا رهایی نباشد،سعادت خیالی بیش نیست.قلمی از کامیار ارباب‌زیبا تفکری از جنس تمشککامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیThu, 23 Jan 2020 23:50:29 +0330https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/تجارتهای-ما-y1te9qohyavmما در زمین تجارت‌هایی داریم؛از دست می‌دهیم، تا بدست آوریم و هر چیز را به بهایی می‌خریم و جالب است که اکثر ما غافلیم و اسیر همان هزاری‌های کف خیابان گشته ایم.غافل از چه؟از تجارتی که آسمانی است؛ که بهایی ندارد هیچ، بهره‌هایی چند برابر دارد که فرای آسمان‌ها و ابرهای روان است.آری، مرادم همان تجارت بنده و معبود است،‌ که گمشده بسیاریست و همین ندانم کاری، بسیاری را به منافات می‌اندازد.آن کس که تجارت آسمانی را ارجعیت قرار دهد و خواسته‌ها را اول از آن وجود متعالی بخواهد،براستی که سعادتمند و بهروز است و یقیناً، تمام عرش‌های عالم را هم می‌تواند صاحب گردد.و آن کس که در ناآگاهیست، در همان تاریکی و رفت و آمدها و به دیوار خوردن‌های بی هدف خویش ادامه می‌دهد تا آنچه را که در جوانی دارد اتلاف نماید و وقتی پا به سن گذاشت، آنگاه حسرت آن لحظات را خواهد خورد.اگر گوش دهیم،خداوند در همین نزدیکیست ...قلمی از کامیار ارباب‌زیبا تفکری از جنس تمشککامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیTue, 21 Jan 2020 23:06:19 +0330https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/حضورت-کافیست؛-kj2avyvgycspگاهی نه نیازی به سخن گفتن استو نه انجام عملیو یا کاری بلکه فقط حضورت مهم استو بودنت لذتبخش و پرثمر.و اگر این چنین بودی،بدان که یا از بزرگانی و نویدبخش مریدان؛و یا شاید بزرگ نیستی ولی عاشقان و دلباختگانی داری که چشم انتظار حضورت هستند.قلمی از کامیار ارباب‌زیبا تفکری از جنس تمشککامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیSun, 12 Jan 2020 00:24:05 +0330https://virgool.ir/@the.raspberry.jam/حرکت-فکر-jnjibdac1fraهر انسانی ثانیه‌هایی را در ابهام بر سر می‌برد،پیش آمده که لحظاتی نقطه‌ای در افق و یا نگاهی، ذهن و دل را مشغول می‌کند و عقل را از زمین به آسمان‌ها می‌برد.لحظاتی پر از سؤال‌های بی‌جوابی که در پی حقیقت بی‌پرده هستند و نه شعار‌های قرن ۲۱.و اگر در همان لحظه عقل به حرکتی در تفکر نرسد و خاک بر سرش ریخت و مدفون شود،انسان را به بن بست می‌رساند.و این بن بستی در شخص به شخص متغیر است که کِی و چگونه سرباز کند و داشته‌ها و نداشته‌ها را بسوزاند.رسیدن به حقایق زندگی مهم‌ترین اعمال و افکار است که بر همه چیز اثر دارد و هر چیز را در خود دارد.و اگر نباشد انگار همه چیز همان است، اما هیچ نیست؛و دنیا مکانی جز برای خوردن و خوابیدن و گذراندن نخواهد بود.کامیار ارباب ‌زیکامیار ارباب ‌زیWed, 08 Jan 2020 00:05:39 +0330